{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297821"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297821","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι πολλαπλές δράσεις της θρομβομοντουλίνης","abstract":"Η ΤΜ, η οποία ανακαλύφθηκε από τους Esmon και Owen περί το 1960, είναι μία πρωτεΐνη της επιφάνειας κυρίως των ενδοθηλιακών κυττάρων και αποτελεί βασικό μεσολαβητή μεταξύ πήξης και φλεγμονής. Το γονίδιό της εδράζεται στο χρωμόσωμα 20,στερείται εξωνίων και κωδικοποιεί ένα πεπτίδιο που αποτελείται από 557 αμινοξέα και 5 επιτόπους: i) ένα N-terminal like επίτοπο που δε διαθέτει αντιπηκτικές ιδιότητες αλλά συμμετέχει στη φλεγμονή , στην προσκόλληση και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, ii) έξι EGF-like επιτόπους που εμπεριέχουν το ελάχιστο τμήμα της TM (EGF-like 3-6) που απαιτείται για την πλήρη αντιπηκτική και αντιινωδολυτική της δράση, iii) ένα Ser-Thr επίτοπο που διαθέτει τη θέση σύνδεσης της θειικής χονδροϊτίνης και συμβάλει στη σωστή τοποθέτηση της θέσης σύνδεσης της θρομβίνης από τη μεμβράνη για αποτελεσματική αλληλεπίδραση με άλλα μόρια, iv) ένα διαμεμβρανικό τμήμα και v) ένα βραχύ ενδοκύτταριο τμήμα. Οι βασικές λειτουργίες της αφορούν στη διαμεσολαβούμενη από τη θρομβίνη ενεργοποίηση της PrC, στην ενεργοποίηση του TAFI και στη μεταβολή της ειδικότητας της θρομβίνης με τελικό αποτέλεσμα την αναστολή των FVa, FIIIa, FIXa, FXIIIa και της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων. Έχουν ταυτοποιηθεί ορισμένες μετελλάξεις του γονιδίου της ΤΜ , όπως η del 791-801, με ποικίλες επιδράσεις στα επίπεδα της TM ή/και στη λειτουργικότητά της. Εκτός από τα ενδοθηλιακά κύτταρα ανευρίσκεται στη συγκυτιοτροφοβλάστη του πλακούντα, στα κυψελιδικά κύτταρα των πνευμόνων, στα αστροκύτταρα, στα κερατινοκύτταρα, στα μεσοθηλιακά κύτταρα, στα αρθρικά κύτταρα, στα μονοκύτταρα, στα χονδροκύτταρα, στα ακτινωτά κύτταρα του οφθαλμού, στους οστεοβλάστες και στα δενδριτικά κύτταρα. Η έκφρασή της αυξάνεται από τις στατίνες, το ρετινοϊκό οξύ, την ισταμίνη, την αδενοσίνη, την IL-4 , το VEGF , ενώ η έκφρασή της μειώνεται από τον TNF, την IL-1β, την υποξία , την οξειδωμένη LDL, το shear stress και τα ελεύθερα λιπαρά οξέα. Η TM ανευρίσκεται ελεύθερη στο πλάσμα, ως διαλυτή ΤΜ, αποτελούμενη από διάφορα θραύσματα της μεμβρανικής TM. Η συγκέντρωσή της κυμαίνεται σε 3-50ng/ml και έχει ρόλο στον πηκτικό μηχανισμό. Η απελευθέρωσή της από τη μεμβράνη μπορεί να γίνει μέσω πρωτεόλυσης, φυσικής ή χημικής απελευθέρωσης και με τη μορφή συμπλόκων μικροκυστικδίων- TM. Ο εργαστηριακός προσδιορισμός γίνεται κυρίως με τις τεχνικές ΕΙΑ και ELISA , ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί και οι τεχνικές Westen- Blot και HPLC. Εκτός από τις βασικές λειτουργίες της ,η TM συμμετέχει και σε άλλες κλινικές οντότητες. Η βλάβη του ενδοθηλίου, η αθηροσκλήρυνση, οι φλεγμονώδεις διεργασίες, τα ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, ο σακχαρώδης διαβήτης, η νεφρική και ηπατική νόσος, η διάχυτη ενδαγγειακή πήξη και οι κακοήθειες είναι μερικές από αυτές. Λόγω των πολλαπλών δράσεών της σε πολλές παθολογικές καταστάσεις, έχουν ανασυνδυαστεί ποικίλες μορφές της για θεραπευτική εφαρμογή. Κάποιες από τις καταστάσεις για τις οποίες φαίνεται να έχει ένδειξη η ανασυνδυασμένη TM είναι η σήψη, οι αιματολογικές κακοήθειες, οι συμπαγείς όγκοι, και νοσήματα του καρδιαγγειακού και αναπνευστικού συστήματος. Παρά τα ήδη υπάρχοντα δεδομένα για την ανασυνδυασμένη TM υπάρχει πληθώρα μελλοντικών προοπτικών ως προς τη χρήση της για την αντιμετώπιση νοσημάτων, όπως οι αυτοάνοσες αγγειίτιδες, αλλά και επιπλοκών, όπως η αλλογενής μεταμόσχευση του μυελού των οστών","abstract_html":"Η ΤΜ, η οποία ανακαλύφθηκε από τους Esmon και Owen περί το 1960, είναι μία πρωτεΐνη της επιφάνειας κυρίως των ενδοθηλιακών κυττάρων και αποτελεί βασικό μεσολαβητή μεταξύ πήξης και φλεγμονής. Το γονίδιό της εδράζεται στο χρωμόσωμα 20,στερείται εξωνίων και κωδικοποιεί ένα πεπτίδιο που αποτελείται από 557 αμινοξέα και 5 επιτόπους: i) ένα N-terminal like επίτοπο που δε διαθέτει αντιπηκτικές ιδιότητες αλλά συμμετέχει στη φλεγμονή , στην προσκόλληση και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, ii) έξι EGF-like επιτόπους που εμπεριέχουν το ελάχιστο τμήμα της TM (EGF-like 3-6) που απαιτείται για την πλήρη αντιπηκτική και αντιινωδολυτική της δράση, iii) ένα Ser-Thr επίτοπο που διαθέτει τη θέση σύνδεσης της θειικής χονδροϊτίνης και συμβάλει στη σωστή τοποθέτηση της θέσης σύνδεσης της θρομβίνης από τη μεμβράνη για αποτελεσματική αλληλεπίδραση με άλλα μόρια, iv) ένα διαμεμβρανικό τμήμα και v) ένα βραχύ ενδοκύτταριο τμήμα. Οι βασικές λειτουργίες της αφορούν στη διαμεσολαβούμενη από τη θρομβίνη ενεργοποίηση της PrC, στην ενεργοποίηση του TAFI και στη μεταβολή της ειδικότητας της θρομβίνης με τελικό αποτέλεσμα την αναστολή των FVa, FIIIa, FIXa, FXIIIa και της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων. Έχουν ταυτοποιηθεί ορισμένες μετελλάξεις του γονιδίου της ΤΜ , όπως η del 791-801, με ποικίλες επιδράσεις στα επίπεδα της TM ή/και στη λειτουργικότητά της. Εκτός από τα ενδοθηλιακά κύτταρα ανευρίσκεται στη συγκυτιοτροφοβλάστη του πλακούντα, στα κυψελιδικά κύτταρα των πνευμόνων, στα αστροκύτταρα, στα κερατινοκύτταρα, στα μεσοθηλιακά κύτταρα, στα αρθρικά κύτταρα, στα μονοκύτταρα, στα χονδροκύτταρα, στα ακτινωτά κύτταρα του οφθαλμού, στους οστεοβλάστες και στα δενδριτικά κύτταρα. Η έκφρασή της αυξάνεται από τις στατίνες, το ρετινοϊκό οξύ, την ισταμίνη, την αδενοσίνη, την IL-4 , το VEGF , ενώ η έκφρασή της μειώνεται από τον TNF, την IL-1β, την υποξία , την οξειδωμένη LDL, το shear stress και τα ελεύθερα λιπαρά οξέα. Η TM ανευρίσκεται ελεύθερη στο πλάσμα, ως διαλυτή ΤΜ, αποτελούμενη από διάφορα θραύσματα της μεμβρανικής TM. Η συγκέντρωσή της κυμαίνεται σε 3-50ng/ml και έχει ρόλο στον πηκτικό μηχανισμό. Η απελευθέρωσή της από τη μεμβράνη μπορεί να γίνει μέσω πρωτεόλυσης, φυσικής ή χημικής απελευθέρωσης και με τη μορφή συμπλόκων μικροκυστικδίων- TM. Ο εργαστηριακός προσδιορισμός γίνεται κυρίως με τις τεχνικές ΕΙΑ και ELISA , ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί και οι τεχνικές Westen- Blot και HPLC. Εκτός από τις βασικές λειτουργίες της ,η TM συμμετέχει και σε άλλες κλινικές οντότητες. Η βλάβη του ενδοθηλίου, η αθηροσκλήρυνση, οι φλεγμονώδεις διεργασίες, τα ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, ο σακχαρώδης διαβήτης, η νεφρική και ηπατική νόσος, η διάχυτη ενδαγγειακή πήξη και οι κακοήθειες είναι μερικές από αυτές. Λόγω των πολλαπλών δράσεών της σε πολλές παθολογικές καταστάσεις, έχουν ανασυνδυαστεί ποικίλες μορφές της για θεραπευτική εφαρμογή. Κάποιες από τις καταστάσεις για τις οποίες φαίνεται να έχει ένδειξη η ανασυνδυασμένη TM είναι η σήψη, οι αιματολογικές κακοήθειες, οι συμπαγείς όγκοι, και νοσήματα του καρδιαγγειακού και αναπνευστικού συστήματος. Παρά τα ήδη υπάρχοντα δεδομένα για την ανασυνδυασμένη TM υπάρχει πληθώρα μελλοντικών προοπτικών ως προς τη χρήση της για την αντιμετώπιση νοσημάτων, όπως οι αυτοάνοσες αγγειίτιδες, αλλά και επιπλοκών, όπως η αλλογενής μεταμόσχευση του μυελού των οστών","abstract_has_math":false,"creators":["Σκούρου Άννα","Skourou Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297821"],"render_values":[{"text":"uoadl:5297821","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297821","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297821","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5297821","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σκούρου Άννα","Skourou Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297821","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297821"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ΤΜ, η οποία ανακαλύφθηκε από τους Esmon και Owen περί το 1960, είναι μία πρωτεΐνη της επιφάνειας κυρίως των ενδοθηλιακών κυττάρων και αποτελεί βασικό μεσολαβητή μεταξύ πήξης και φλεγμονής. Το γονίδιό της εδράζεται στο χρωμόσωμα 20,στερείται εξωνίων και κωδικοποιεί ένα πεπτίδιο που αποτελείται από 557 αμινοξέα και 5 επιτόπους: i) ένα N-terminal like επίτοπο που δε διαθέτει αντιπηκτικές ιδιότητες αλλά συμμετέχει στη φλεγμονή , στην προσκόλληση και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, ii) έξι EGF-like επιτόπους που εμπεριέχουν το ελάχιστο τμήμα της TM (EGF-like 3-6) που απαιτείται για την πλήρη αντιπηκτική και αντιινωδολυτική της δράση, iii) ένα Ser-Thr επίτοπο που διαθέτει τη θέση σύνδεσης της θειικής χονδροϊτίνης και συμβάλει στη σωστή τοποθέτηση της θέσης σύνδεσης της θρομβίνης από τη μεμβράνη για αποτελεσματική αλληλεπίδραση με άλλα μόρια, iv) ένα διαμεμβρανικό τμήμα και v) ένα βραχύ ενδοκύτταριο τμήμα. Οι βασικές λειτουργίες της αφορούν στη διαμεσολαβούμενη από τη θρομβίνη ενεργοποίηση της PrC, στην ενεργοποίηση του TAFI και στη μεταβολή της ειδικότητας της θρομβίνης με τελικό αποτέλεσμα την αναστολή των FVa, FIIIa, FIXa, FXIIIa και της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων. Έχουν ταυτοποιηθεί ορισμένες μετελλάξεις του γονιδίου της ΤΜ , όπως η del 791-801, με ποικίλες επιδράσεις στα επίπεδα της TM ή/και στη λειτουργικότητά της. Εκτός από τα ενδοθηλιακά κύτταρα ανευρίσκεται στη συγκυτιοτροφοβλάστη του πλακούντα, στα κυψελιδικά κύτταρα των πνευμόνων, στα αστροκύτταρα, στα κερατινοκύτταρα, στα μεσοθηλιακά κύτταρα, στα αρθρικά κύτταρα, στα μονοκύτταρα, στα χονδροκύτταρα, στα ακτινωτά κύτταρα του οφθαλμού, στους οστεοβλάστες και στα δενδριτικά κύτταρα. Η έκφρασή της αυξάνεται από τις στατίνες, το ρετινοϊκό οξύ, την ισταμίνη, την αδενοσίνη, την IL-4 , το VEGF , ενώ η έκφρασή της μειώνεται από τον TNF, την IL-1β, την υποξία , την οξειδωμένη LDL, το shear stress και τα ελεύθερα λιπαρά οξέα. Η TM ανευρίσκεται ελεύθερη στο πλάσμα, ως διαλυτή ΤΜ, αποτελούμενη από διάφορα θραύσματα της μεμβρανικής TM. Η συγκέντρωσή της κυμαίνεται σε 3-50ng/ml και έχει ρόλο στον πηκτικό μηχανισμό. Η απελευθέρωσή της από τη μεμβράνη μπορεί να γίνει μέσω πρωτεόλυσης, φυσικής ή χημικής απελευθέρωσης και με τη μορφή συμπλόκων μικροκυστικδίων- TM. Ο εργαστηριακός προσδιορισμός γίνεται κυρίως με τις τεχνικές ΕΙΑ και ELISA , ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί και οι τεχνικές Westen- Blot και HPLC. Εκτός από τις βασικές λειτουργίες της ,η TM συμμετέχει και σε άλλες κλινικές οντότητες. Η βλάβη του ενδοθηλίου, η αθηροσκλήρυνση, οι φλεγμονώδεις διεργασίες, τα ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, ο σακχαρώδης διαβήτης, η νεφρική και ηπατική νόσος, η διάχυτη ενδαγγειακή πήξη και οι κακοήθειες είναι μερικές από αυτές. Λόγω των πολλαπλών δράσεών της σε πολλές παθολογικές καταστάσεις, έχουν ανασυνδυαστεί ποικίλες μορφές της για θεραπευτική εφαρμογή. Κάποιες από τις καταστάσεις για τις οποίες φαίνεται να έχει ένδειξη η ανασυνδυασμένη TM είναι η σήψη, οι αιματολογικές κακοήθειες, οι συμπαγείς όγκοι, και νοσήματα του καρδιαγγειακού και αναπνευστικού συστήματος. Παρά τα ήδη υπάρχοντα δεδομένα για την ανασυνδυασμένη TM υπάρχει πληθώρα μελλοντικών προοπτικών ως προς τη χρήση της για την αντιμετώπιση νοσημάτων, όπως οι αυτοάνοσες αγγειίτιδες, αλλά και επιπλοκών, όπως η αλλογενής μεταμόσχευση του μυελού των οστών","Thrombomodulin, which was invested by Esmon and Owen at 1960, is a membrane protein of endothelial cells that is the main molecule by which coagulation and inflammation interact. It’s gene is at chromosome 20, it is intronless and produces a protein of 557 amino acids with 5 domains: i)N-terminal like domain, which has no role at coagulation but it plays important role at inflammation and at cell proliferation and adhesion, ii) 6 EGF-like domains, which contains the minimum domains of TM (EGF-like 3-6) that are necessary for its antifibrinolytic and anticoagulant role, iii) Ser-Thr domain that contains condoitin sulfate moiety and contributes at the right position of thrombin for interaction with other molecules, iv)transmembrane domain, v) short cutoplasmatic tail. The basic actions of TM is the thrombin-mediated activation od PrC, the activation of TAFI and the alteration of thrombin specificity that result in inhibition of FVa, FVIIIa, FIXa and of platelet activation. Mutation of thrombomodulin’s gene have been identified , such as del 791-801, with multiple influence at the levels of circulating TM or/and at its action. TM is also located at the membrane of other cell types such as alveolar lung cells, keratin cells, mesothelial cells and dendritic cells. TM expression is increased by statins, retinoic acid, istamine, adenosine, IL-4, VEGF and decreased by TNB, IL-1β, hypoxia, oxedised LDL, shear stress and free fatty acids. TM can be also found at a soluble form, which consists of several fragments of membrane TM. sTM concentration is 3-50ng/ml and has significant role at coagulation. sTM can be detached from the membrane through proteolysis, physical or chemical detachment and with the form of microvesicles. The laboratory determination takes place mainly with EIA and ELISA and techniques like Westrn-blot and HPLC can also be used. TM, apart from the basic actions, participates also in other clinical conditions. Endothelial cell damage, atherosclerosis, inflammation, aortic aneurysm, diabetes mellitus , renal and liver disease, DIC and malignancy are some of them. Because of TM’s multiple action, several forms of TM have been recombined for therapeutic purpose. Sepsis, hematologic malignancies, solid tumors and diseases of the cardiovascular or respiratory system are some possible therapeutic indications of recombinant TM. Despite the data of rTM that already exist, there are many therapeutic perspective for the therapy of diseases, like autoimmune vasculitis and complication of allogenic bone marrow transplantation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι πολλαπλές δράσεις της θρομβομοντουλίνης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σκούρου Άννα","Skourou Anna"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η ΤΜ, η οποία ανακαλύφθηκε από τους Esmon και Owen περί το 1960, είναι μία πρωτεΐνη της επιφάνειας κυρίως των ενδοθηλιακών κυττάρων και αποτελεί βασικό μεσολαβητή μεταξύ πήξης και φλεγμονής. Το γονίδιό της εδράζεται στο χρωμόσωμα 20,στερείται εξωνίων και κωδικοποιεί ένα πεπτίδιο που αποτελείται από 557 αμινοξέα και 5 επιτόπους: i) ένα N-terminal like επίτοπο που δε διαθέτει αντιπηκτικές ιδιότητες αλλά συμμετέχει στη φλεγμονή , στην προσκόλληση και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, ii) έξι EGF-like επιτόπους που εμπεριέχουν το ελάχιστο τμήμα της TM (EGF-like 3-6) που απαιτείται για την πλήρη αντιπηκτική και αντιινωδολυτική της δράση, iii) ένα Ser-Thr επίτοπο που διαθέτει τη θέση σύνδεσης της θειικής χονδροϊτίνης και συμβάλει στη σωστή τοποθέτηση της θέσης σύνδεσης της θρομβίνης από τη μεμβράνη για αποτελεσματική αλληλεπίδραση με άλλα μόρια, iv) ένα διαμεμβρανικό τμήμα και v) ένα βραχύ ενδοκύτταριο τμήμα. Οι βασικές λειτουργίες της αφορούν στη διαμεσολαβούμενη από τη θρομβίνη ενεργοποίηση της PrC, στην ενεργοποίηση του TAFI και στη μεταβολή της ειδικότητας της θρομβίνης με τελικό αποτέλεσμα την αναστολή των FVa, FIIIa, FIXa, FXIIIa και της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων. Έχουν ταυτοποιηθεί ορισμένες μετελλάξεις του γονιδίου της ΤΜ , όπως η del 791-801, με ποικίλες επιδράσεις στα επίπεδα της TM ή/και στη λειτουργικότητά της. Εκτός από τα ενδοθηλιακά κύτταρα ανευρίσκεται στη συγκυτιοτροφοβλάστη του πλακούντα, στα κυψελιδικά κύτταρα των πνευμόνων, στα αστροκύτταρα, στα κερατινοκύτταρα, στα μεσοθηλιακά κύτταρα, στα αρθρικά κύτταρα, στα μονοκύτταρα, στα χονδροκύτταρα, στα ακτινωτά κύτταρα του οφθαλμού, στους οστεοβλάστες και στα δενδριτικά κύτταρα. Η έκφρασή της αυξάνεται από τις στατίνες, το ρετινοϊκό οξύ, την ισταμίνη, την αδενοσίνη, την IL-4 , το VEGF , ενώ η έκφρασή της μειώνεται από τον TNF, την IL-1β, την υποξία , την οξειδωμένη LDL, το shear stress και τα ελεύθερα λιπαρά οξέα. Η TM ανευρίσκεται ελεύθερη στο πλάσμα, ως διαλυτή ΤΜ, αποτελούμενη από διάφορα θραύσματα της μεμβρανικής TM. Η συγκέντρωσή της κυμαίνεται σε 3-50ng/ml και έχει ρόλο στον πηκτικό μηχανισμό. Η απελευθέρωσή της από τη μεμβράνη μπορεί να γίνει μέσω πρωτεόλυσης, φυσικής ή χημικής απελευθέρωσης και με τη μορφή συμπλόκων μικροκυστικδίων- TM. Ο εργαστηριακός προσδιορισμός γίνεται κυρίως με τις τεχνικές ΕΙΑ και ELISA , ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί και οι τεχνικές Westen- Blot και HPLC. Εκτός από τις βασικές λειτουργίες της ,η TM συμμετέχει και σε άλλες κλινικές οντότητες. Η βλάβη του ενδοθηλίου, η αθηροσκλήρυνση, οι φλεγμονώδεις διεργασίες, τα ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, ο σακχαρώδης διαβήτης, η νεφρική και ηπατική νόσος, η διάχυτη ενδαγγειακή πήξη και οι κακοήθειες είναι μερικές από αυτές. Λόγω των πολλαπλών δράσεών της σε πολλές παθολογικές καταστάσεις, έχουν ανασυνδυαστεί ποικίλες μορφές της για θεραπευτική εφαρμογή. Κάποιες από τις καταστάσεις για τις οποίες φαίνεται να έχει ένδειξη η ανασυνδυασμένη TM είναι η σήψη, οι αιματολογικές κακοήθειες, οι συμπαγείς όγκοι, και νοσήματα του καρδιαγγειακού και αναπνευστικού συστήματος. Παρά τα ήδη υπάρχοντα δεδομένα για την ανασυνδυασμένη TM υπάρχει πληθώρα μελλοντικών προοπτικών ως προς τη χρήση της για την αντιμετώπιση νοσημάτων, όπως οι αυτοάνοσες αγγειίτιδες, αλλά και επιπλοκών, όπως η αλλογενής μεταμόσχευση του μυελού των οστών","Thrombomodulin, which was invested by Esmon and Owen at 1960, is a membrane protein of endothelial cells that is the main molecule by which coagulation and inflammation interact. It’s gene is at chromosome 20, it is intronless and produces a protein of 557 amino acids with 5 domains: i)N-terminal like domain, which has no role at coagulation but it plays important role at inflammation and at cell proliferation and adhesion, ii) 6 EGF-like domains, which contains the minimum domains of TM (EGF-like 3-6) that are necessary for its antifibrinolytic and anticoagulant role, iii) Ser-Thr domain that contains condoitin sulfate moiety and contributes at the right position of thrombin for interaction with other molecules, iv)transmembrane domain, v) short cutoplasmatic tail. The basic actions of TM is the thrombin-mediated activation od PrC, the activation of TAFI and the alteration of thrombin specificity that result in inhibition of FVa, FVIIIa, FIXa and of platelet activation. Mutation of thrombomodulin’s gene have been identified , such as del 791-801, with multiple influence at the levels of circulating TM or/and at its action. TM is also located at the membrane of other cell types such as alveolar lung cells, keratin cells, mesothelial cells and dendritic cells. TM expression is increased by statins, retinoic acid, istamine, adenosine, IL-4, VEGF and decreased by TNB, IL-1β, hypoxia, oxedised LDL, shear stress and free fatty acids. TM can be also found at a soluble form, which consists of several fragments of membrane TM. sTM concentration is 3-50ng/ml and has significant role at coagulation. sTM can be detached from the membrane through proteolysis, physical or chemical detachment and with the form of microvesicles. The laboratory determination takes place mainly with EIA and ELISA and techniques like Westrn-blot and HPLC can also be used. TM, apart from the basic actions, participates also in other clinical conditions. Endothelial cell damage, atherosclerosis, inflammation, aortic aneurysm, diabetes mellitus , renal and liver disease, DIC and malignancy are some of them. Because of TM’s multiple action, several forms of TM have been recombined for therapeutic purpose. Sepsis, hematologic malignancies, solid tumors and diseases of the cardiovascular or respiratory system are some possible therapeutic indications of recombinant TM. Despite the data of rTM that already exist, there are many therapeutic perspective for the therapy of diseases, like autoimmune vasculitis and complication of allogenic bone marrow transplantation."],"dc:identifier":["uoadl:5297821","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297821"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οι πολλαπλές δράσεις της θρομβομοντουλίνης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:12Z"}