{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297880"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5297880","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Λοίμωξη μεγαπροθέσεων σε ογκολογικούς ασθενείς. Ανασκόπηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας","abstract":"Η λοίμωξη των μεγαπροθέσεων αποτελεί ακόμα, παρά την πρόοδο της ιατρικής, θεραπευτικό πρόβλημα για τον Ορθοπαιδικό χειρουργό. Η συχνότητα περιπροθετικής λοίμωξης σε ασθενείς που υποβάλλονται σε επέμβαση διάσωσης μέλους λόγω νεοπλασμάτων κυμαίνεται από 3% έως 31%. Στις επεμβάσεις με αλλομόσχευμα για οστικούς όγκους, το ποσοστό λοίμωξης είναι 11.7% έως 13%, ενώ για επεμβάσεις με μεγαπροθέσεις κυμαίνεται από 0% έως 33%, ανάλογα με την περιοχή. Η βιβλιογραφία έχει δείξει ότι η πύελος και η κνήμη αποτελούν τις περιοχές με τα μεγαλύτερα ποσοστά λοιμώξεων. Η διάγνωση περιπροθετικών λοιμώξεων είναι πολύπλοκη λόγω της πολυπαραγοντικής φύσης της πάθησης και της απουσίας απολύτως εξειδικευμένων εξετάσεων. Απαιτείται συνδυασμός κλινικών, ιστολογικών, απεικονιστικών και μικροβιολογικών παραμέτρων. Τεχνικές όπως η παρακέντηση της άρθρωσης, οι καλλιέργειες ιστών, η PCR, η NGS και η υπερήχηση (sonication) των υλικών, έχουν βελτιώσει τη διαγνωστική ακρίβεια. Ωστόσο, οι παραδοσιακές και οι νεότερες μέθοδοι απαιτούν προσεκτική αξιολόγηση και συνδυαστική χρήση για την αποτελεσματική διάγνωση και διαφοροποίηση της λοίμωξης από άλλες αιτίες περιπροθετικού άλγους. Οι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση εν τω βάθει περιπροθετικής λοίμωξης σε ογκολογικούς ασθενείς κατηγοριοποιούνται σε τροποποιήσιμους και μη. Οι μη τροποποιήσιμοι περιλαμβάνουν παράγοντες όπως η χημειοθεραπεία και οι τροποποιήσιμοι περιλαμβάνουν τον χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο. Μελέτες δείχνουν ότι η χρήση μεγαπροθέσεων με αντιμικροβιακή επικάλυψη και μικρότεροι χειρουργικοί χρόνοι μειώνουν τον κίνδυνο λοίμωξης. Επιπλέον, το μέγεθος και η θέση της πρόθεσης επηρεάζουν τη συχνότητα λοίμωξης. Ορισμένοι παράγοντες όπως η ηλικία και ο σακχαρώδης διαβήτης δεν φαίνεται να επηρεάζουν τον κίνδυνο, ενώ η παρουσία νέκρωσης δέρματος και επιπολής λοίμωξης συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο. Τέλος, η προεγχειρητική παραμονή στο νοσοκομείο σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης. Στη σύγχρονη ιατρική πρακτική, ο ακρωτηριασμός για την αντιμετώπιση κακοήθων όγκων των οστών αποτελεί έσχατη λύση, με τις μεγαπροθέσεις να χρησιμοποιούνται για την αντικατάσταση εκτεταμένων οστικών ελλειμμάτων. Προθέσεις από κράμα κοβαλτίου-χρωμίου έχουν μεγαλύτερη συχνότητα λοιμώξεων σε σύγκριση με αυτές από τιτάνιο. Για τη μείωση των λοιμώξεων, η έρευνα εστιάζει σε μεγαπροθέσεις με αντιμικροβιακές επικαλύψεις, οι οποίες θα πρέπει να είναι βιοσυμβατές, να έχουν επαρκή και ανθεκτική αντιμικροβιακή δράση, και να μην επηρεάζουν αρνητικά την οστεοενσωμάτωσή τους. Οι επικαλύψεις αυτές χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: (α) παθητικές που αποτρέπουν την προσκόλληση μικροβίων, (β) ενεργές που σκοτώνουν τους παθογόνους οργανισμούς, και (γ) τροποποιήσεις που μειώνουν τη νοσηρότητα του biofilm. Οι ανόργανες επικαλύψεις φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματικές στη μείωση των λοιμώξεων χωρίς να επηρεάζουν την οστεοενσωμάτηση, ενώ οι οργανικές επικαλύψεις είναι πιο φιλικές προς τους ιστούς. Η υπάρχουσα βιβλιογραφία δείχνει υποσχόμενα αποτελέσματα, αλλά απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να συγκριθούν οι διάφορες αντιμικροβιακές επικαλύψεις, η ικανότητα οστεοενσωμάτωσης και η μακροχρόνια αντοχή τους. Η αντιμετώπιση αυτών των λοιμώξεων αποτελεί πρόκληση για τους Ορθοπαιδικούς χειρουργούς, καθώς επιδιώκουν τον αποτελεσματικό έλεγχο της λοίμωξης και τη διατήρηση της λειτουργικότητας, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος του συστήματος υγείας. Διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν τον χειρουργικό καθαρισμό, την αντιβιοτική αγωγή, την αναθεώρηση των προθέσεων σε ένα ή δύο στάδια, και τον ακρωτηριασμό. Ο χειρουργικός καθαρισμός (DAIR) συνιστάται κυρίως για οξείες λοιμώξεις και περιλαμβάνει την αφαίρεση νεκρωτικών ιστών και την αντικατάσταση ορισμένων μερών των προθέσεων. Ωστόσο, για χρόνιες λοιμώξεις ή λοιμώξεις με ανθεκτικά μικρόβια, η μέθοδος αυτή δεν είναι πάντα επιτυχής. Η αναθεώρηση σε δύο στάδια θεωρείται ο «χρυσός κανόνας» και περιλαμβάνει την αφαίρεση και αντικατάσταση των προθέσεων με καλύτερα ποσοστά επιτυχίας. Αντίθετα, η αναθεώρηση σε ένα στάδιο μπορεί να έχει υψηλά ποσοστά αποτυχίας και δεν είναι κατάλληλη για όλους τους ασθενείς. Παρά την αποτελεσματικότητα των μεγαπροθέσεων, η λοίμωξη δεν είναι η συχνότερη αιτία ακρωτηριασμού, καθώς η τοπική υποτροπή της νόσου είναι πιο συνηθισμένη. Ερευνητές έχουν παρατηρήσει ότι ο κίνδυνος ακρωτηριασμού αυξάνεται με τον αριθμό των επανεπεμβάσεων και ότι λοιμώξεις που εμφανίζονται μετά από ένα χρόνο από το αρχικό χειρουργείο συνδέονται με υψηλότερο κίνδυνο ακρωτηριασμού. Η θεραπεία των λοιμώξεων που σχετίζονται με μεγαπροθέσεις έχει διαφορετικά ποσοστά επιτυχίας ανάλογα με τη μέθοδο που χρησιμοποιείται. Τα μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας για την εξάλειψη της λοίμωξης φαίνεται να έχει ο ακρωτηριασμός και μετά η αναθεώρηση σε δύο στάδια. Ωστόσο, κρίσιμο είναι να γίνεται επιλογή κάθε φορά της θεραπείας ανάλογα με τον ασθενή και τις συννοσηρότητές του.","abstract_html":"Η λοίμωξη των μεγαπροθέσεων αποτελεί ακόμα, παρά την πρόοδο της ιατρικής, θεραπευτικό πρόβλημα για τον Ορθοπαιδικό χειρουργό. Η συχνότητα περιπροθετικής λοίμωξης σε ασθενείς που υποβάλλονται σε επέμβαση διάσωσης μέλους λόγω νεοπλασμάτων κυμαίνεται από 3% έως 31%. Στις επεμβάσεις με αλλομόσχευμα για οστικούς όγκους, το ποσοστό λοίμωξης είναι 11.7% έως 13%, ενώ για επεμβάσεις με μεγαπροθέσεις κυμαίνεται από 0% έως 33%, ανάλογα με την περιοχή. Η βιβλιογραφία έχει δείξει ότι η πύελος και η κνήμη αποτελούν τις περιοχές με τα μεγαλύτερα ποσοστά λοιμώξεων. Η διάγνωση περιπροθετικών λοιμώξεων είναι πολύπλοκη λόγω της πολυπαραγοντικής φύσης της πάθησης και της απουσίας απολύτως εξειδικευμένων εξετάσεων. Απαιτείται συνδυασμός κλινικών, ιστολογικών, απεικονιστικών και μικροβιολογικών παραμέτρων. Τεχνικές όπως η παρακέντηση της άρθρωσης, οι καλλιέργειες ιστών, η PCR, η NGS και η υπερήχηση (sonication) των υλικών, έχουν βελτιώσει τη διαγνωστική ακρίβεια. Ωστόσο, οι παραδοσιακές και οι νεότερες μέθοδοι απαιτούν προσεκτική αξιολόγηση και συνδυαστική χρήση για την αποτελεσματική διάγνωση και διαφοροποίηση της λοίμωξης από άλλες αιτίες περιπροθετικού άλγους. Οι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση εν τω βάθει περιπροθετικής λοίμωξης σε ογκολογικούς ασθενείς κατηγοριοποιούνται σε τροποποιήσιμους και μη. Οι μη τροποποιήσιμοι περιλαμβάνουν παράγοντες όπως η χημειοθεραπεία και οι τροποποιήσιμοι περιλαμβάνουν τον χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο. Μελέτες δείχνουν ότι η χρήση μεγαπροθέσεων με αντιμικροβιακή επικάλυψη και μικρότεροι χειρουργικοί χρόνοι μειώνουν τον κίνδυνο λοίμωξης. Επιπλέον, το μέγεθος και η θέση της πρόθεσης επηρεάζουν τη συχνότητα λοίμωξης. Ορισμένοι παράγοντες όπως η ηλικία και ο σακχαρώδης διαβήτης δεν φαίνεται να επηρεάζουν τον κίνδυνο, ενώ η παρουσία νέκρωσης δέρματος και επιπολής λοίμωξης συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο. Τέλος, η προεγχειρητική παραμονή στο νοσοκομείο σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης. Στη σύγχρονη ιατρική πρακτική, ο ακρωτηριασμός για την αντιμετώπιση κακοήθων όγκων των οστών αποτελεί έσχατη λύση, με τις μεγαπροθέσεις να χρησιμοποιούνται για την αντικατάσταση εκτεταμένων οστικών ελλειμμάτων. Προθέσεις από κράμα κοβαλτίου-χρωμίου έχουν μεγαλύτερη συχνότητα λοιμώξεων σε σύγκριση με αυτές από τιτάνιο. Για τη μείωση των λοιμώξεων, η έρευνα εστιάζει σε μεγαπροθέσεις με αντιμικροβιακές επικαλύψεις, οι οποίες θα πρέπει να είναι βιοσυμβατές, να έχουν επαρκή και ανθεκτική αντιμικροβιακή δράση, και να μην επηρεάζουν αρνητικά την οστεοενσωμάτωσή τους. Οι επικαλύψεις αυτές χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: (α) παθητικές που αποτρέπουν την προσκόλληση μικροβίων, (β) ενεργές που σκοτώνουν τους παθογόνους οργανισμούς, και (γ) τροποποιήσεις που μειώνουν τη νοσηρότητα του biofilm. Οι ανόργανες επικαλύψεις φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματικές στη μείωση των λοιμώξεων χωρίς να επηρεάζουν την οστεοενσωμάτηση, ενώ οι οργανικές επικαλύψεις είναι πιο φιλικές προς τους ιστούς. Η υπάρχουσα βιβλιογραφία δείχνει υποσχόμενα αποτελέσματα, αλλά απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να συγκριθούν οι διάφορες αντιμικροβιακές επικαλύψεις, η ικανότητα οστεοενσωμάτωσης και η μακροχρόνια αντοχή τους. Η αντιμετώπιση αυτών των λοιμώξεων αποτελεί πρόκληση για τους Ορθοπαιδικούς χειρουργούς, καθώς επιδιώκουν τον αποτελεσματικό έλεγχο της λοίμωξης και τη διατήρηση της λειτουργικότητας, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος του συστήματος υγείας. Διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν τον χειρουργικό καθαρισμό, την αντιβιοτική αγωγή, την αναθεώρηση των προθέσεων σε ένα ή δύο στάδια, και τον ακρωτηριασμό. Ο χειρουργικός καθαρισμός (DAIR) συνιστάται κυρίως για οξείες λοιμώξεις και περιλαμβάνει την αφαίρεση νεκρωτικών ιστών και την αντικατάσταση ορισμένων μερών των προθέσεων. Ωστόσο, για χρόνιες λοιμώξεις ή λοιμώξεις με ανθεκτικά μικρόβια, η μέθοδος αυτή δεν είναι πάντα επιτυχής. Η αναθεώρηση σε δύο στάδια θεωρείται ο «χρυσός κανόνας» και περιλαμβάνει την αφαίρεση και αντικατάσταση των προθέσεων με καλύτερα ποσοστά επιτυχίας. Αντίθετα, η αναθεώρηση σε ένα στάδιο μπορεί να έχει υψηλά ποσοστά αποτυχίας και δεν είναι κατάλληλη για όλους τους ασθενείς. Παρά την αποτελεσματικότητα των μεγαπροθέσεων, η λοίμωξη δεν είναι η συχνότερη αιτία ακρωτηριασμού, καθώς η τοπική υποτροπή της νόσου είναι πιο συνηθισμένη. Ερευνητές έχουν παρατηρήσει ότι ο κίνδυνος ακρωτηριασμού αυξάνεται με τον αριθμό των επανεπεμβάσεων και ότι λοιμώξεις που εμφανίζονται μετά από ένα χρόνο από το αρχικό χειρουργείο συνδέονται με υψηλότερο κίνδυνο ακρωτηριασμού. Η θεραπεία των λοιμώξεων που σχετίζονται με μεγαπροθέσεις έχει διαφορετικά ποσοστά επιτυχίας ανάλογα με τη μέθοδο που χρησιμοποιείται. Τα μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας για την εξάλειψη της λοίμωξης φαίνεται να έχει ο ακρωτηριασμός και μετά η αναθεώρηση σε δύο στάδια. Ωστόσο, κρίσιμο είναι να γίνεται επιλογή κάθε φορά της θεραπείας ανάλογα με τον ασθενή και τις συννοσηρότητές του.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαλτάς Χρήστος","Baltas Christos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297880"],"render_values":[{"text":"uoadl:5297880","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297880","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297880","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5297880","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαλτάς Χρήστος","Baltas Christos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5297880","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297880"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η λοίμωξη των μεγαπροθέσεων αποτελεί ακόμα, παρά την πρόοδο της ιατρικής, θεραπευτικό πρόβλημα για τον Ορθοπαιδικό χειρουργό. Η συχνότητα περιπροθετικής λοίμωξης σε ασθενείς που υποβάλλονται σε επέμβαση διάσωσης μέλους λόγω νεοπλασμάτων κυμαίνεται από 3% έως 31%. Στις επεμβάσεις με αλλομόσχευμα για οστικούς όγκους, το ποσοστό λοίμωξης είναι 11.7% έως 13%, ενώ για επεμβάσεις με μεγαπροθέσεις κυμαίνεται από 0% έως 33%, ανάλογα με την περιοχή. Η βιβλιογραφία έχει δείξει ότι η πύελος και η κνήμη αποτελούν τις περιοχές με τα μεγαλύτερα ποσοστά λοιμώξεων. Η διάγνωση περιπροθετικών λοιμώξεων είναι πολύπλοκη λόγω της πολυπαραγοντικής φύσης της πάθησης και της απουσίας απολύτως εξειδικευμένων εξετάσεων. Απαιτείται συνδυασμός κλινικών, ιστολογικών, απεικονιστικών και μικροβιολογικών παραμέτρων. Τεχνικές όπως η παρακέντηση της άρθρωσης, οι καλλιέργειες ιστών, η PCR, η NGS και η υπερήχηση (sonication) των υλικών, έχουν βελτιώσει τη διαγνωστική ακρίβεια. Ωστόσο, οι παραδοσιακές και οι νεότερες μέθοδοι απαιτούν προσεκτική αξιολόγηση και συνδυαστική χρήση για την αποτελεσματική διάγνωση και διαφοροποίηση της λοίμωξης από άλλες αιτίες περιπροθετικού άλγους. Οι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση εν τω βάθει περιπροθετικής λοίμωξης σε ογκολογικούς ασθενείς κατηγοριοποιούνται σε τροποποιήσιμους και μη. Οι μη τροποποιήσιμοι περιλαμβάνουν παράγοντες όπως η χημειοθεραπεία και οι τροποποιήσιμοι περιλαμβάνουν τον χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο. Μελέτες δείχνουν ότι η χρήση μεγαπροθέσεων με αντιμικροβιακή επικάλυψη και μικρότεροι χειρουργικοί χρόνοι μειώνουν τον κίνδυνο λοίμωξης. Επιπλέον, το μέγεθος και η θέση της πρόθεσης επηρεάζουν τη συχνότητα λοίμωξης. Ορισμένοι παράγοντες όπως η ηλικία και ο σακχαρώδης διαβήτης δεν φαίνεται να επηρεάζουν τον κίνδυνο, ενώ η παρουσία νέκρωσης δέρματος και επιπολής λοίμωξης συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο. Τέλος, η προεγχειρητική παραμονή στο νοσοκομείο σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης. Στη σύγχρονη ιατρική πρακτική, ο ακρωτηριασμός για την αντιμετώπιση κακοήθων όγκων των οστών αποτελεί έσχατη λύση, με τις μεγαπροθέσεις να χρησιμοποιούνται για την αντικατάσταση εκτεταμένων οστικών ελλειμμάτων. Προθέσεις από κράμα κοβαλτίου-χρωμίου έχουν μεγαλύτερη συχνότητα λοιμώξεων σε σύγκριση με αυτές από τιτάνιο. Για τη μείωση των λοιμώξεων, η έρευνα εστιάζει σε μεγαπροθέσεις με αντιμικροβιακές επικαλύψεις, οι οποίες θα πρέπει να είναι βιοσυμβατές, να έχουν επαρκή και ανθεκτική αντιμικροβιακή δράση, και να μην επηρεάζουν αρνητικά την οστεοενσωμάτωσή τους. Οι επικαλύψεις αυτές χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: (α) παθητικές που αποτρέπουν την προσκόλληση μικροβίων, (β) ενεργές που σκοτώνουν τους παθογόνους οργανισμούς, και (γ) τροποποιήσεις που μειώνουν τη νοσηρότητα του biofilm. Οι ανόργανες επικαλύψεις φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματικές στη μείωση των λοιμώξεων χωρίς να επηρεάζουν την οστεοενσωμάτηση, ενώ οι οργανικές επικαλύψεις είναι πιο φιλικές προς τους ιστούς. Η υπάρχουσα βιβλιογραφία δείχνει υποσχόμενα αποτελέσματα, αλλά απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να συγκριθούν οι διάφορες αντιμικροβιακές επικαλύψεις, η ικανότητα οστεοενσωμάτωσης και η μακροχρόνια αντοχή τους. Η αντιμετώπιση αυτών των λοιμώξεων αποτελεί πρόκληση για τους Ορθοπαιδικούς χειρουργούς, καθώς επιδιώκουν τον αποτελεσματικό έλεγχο της λοίμωξης και τη διατήρηση της λειτουργικότητας, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος του συστήματος υγείας. Διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν τον χειρουργικό καθαρισμό, την αντιβιοτική αγωγή, την αναθεώρηση των προθέσεων σε ένα ή δύο στάδια, και τον ακρωτηριασμό. Ο χειρουργικός καθαρισμός (DAIR) συνιστάται κυρίως για οξείες λοιμώξεις και περιλαμβάνει την αφαίρεση νεκρωτικών ιστών και την αντικατάσταση ορισμένων μερών των προθέσεων. Ωστόσο, για χρόνιες λοιμώξεις ή λοιμώξεις με ανθεκτικά μικρόβια, η μέθοδος αυτή δεν είναι πάντα επιτυχής. Η αναθεώρηση σε δύο στάδια θεωρείται ο «χρυσός κανόνας» και περιλαμβάνει την αφαίρεση και αντικατάσταση των προθέσεων με καλύτερα ποσοστά επιτυχίας. Αντίθετα, η αναθεώρηση σε ένα στάδιο μπορεί να έχει υψηλά ποσοστά αποτυχίας και δεν είναι κατάλληλη για όλους τους ασθενείς. Παρά την αποτελεσματικότητα των μεγαπροθέσεων, η λοίμωξη δεν είναι η συχνότερη αιτία ακρωτηριασμού, καθώς η τοπική υποτροπή της νόσου είναι πιο συνηθισμένη. Ερευνητές έχουν παρατηρήσει ότι ο κίνδυνος ακρωτηριασμού αυξάνεται με τον αριθμό των επανεπεμβάσεων και ότι λοιμώξεις που εμφανίζονται μετά από ένα χρόνο από το αρχικό χειρουργείο συνδέονται με υψηλότερο κίνδυνο ακρωτηριασμού. Η θεραπεία των λοιμώξεων που σχετίζονται με μεγαπροθέσεις έχει διαφορετικά ποσοστά επιτυχίας ανάλογα με τη μέθοδο που χρησιμοποιείται. Τα μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας για την εξάλειψη της λοίμωξης φαίνεται να έχει ο ακρωτηριασμός και μετά η αναθεώρηση σε δύο στάδια. Ωστόσο, κρίσιμο είναι να γίνεται επιλογή κάθε φορά της θεραπείας ανάλογα με τον ασθενή και τις συννοσηρότητές του.","Despite advances in modern medicine, orthopedic surgeons still have a therapeutic hurdle when it comes to megaprosthesis infection. Between 3% and 31% of individuals having limb salvage surgery for neoplasms will develop periprosthetic infections. Depending on the anatomical site, the infection rate for megaprosthetic reconstructions ranges from 0% to 33%, while it ranges from 11.7% to 13% for surgeries employing allografts for bone malignancies. According to published research, the largest infection rates are linked to the pelvis and tibia. Since periprosthetic infections are multifactorial and there are no fully specific diagnostic tools, detecting them is difficult. Clinical, histological, imaging, and microbiological parameters must all be combined. The accuracy of diagnosis has increased thanks to methods including joint aspiration, tissue cultures, polymerase chain reaction (PCR), next-generation sequencing (NGS), and implant sonication. Both conventional and innovative approaches, however, necessitate thorough assessment and a multimodal strategy for accurate identification and separation of infection from other periprosthetic pain sources. Modifiable and non-modifiable risk factors for deep periprosthetic infection in cancer patients are identified. Chemotherapy is one of the non-modifiable elements, but the length of the hospitalization is one that can be modified. Reduced operating times and the use of megaprostheses coated with antimicrobial agents have been demonstrated to lessen the risk of infection. Infection rates are also influenced by the prosthesis's location and size. While epidermal necrosis and superficial infections are linked to an elevated risk, other factors, such as age and diabetes mellitus, do not seem to have a substantial impact on risk. An increased risk of infection has also been associated with preoperative hospitalization. While megaprostheses are used to repair large bone abnormalities, amputation is still reserved for the treatment of malignant bone tumors in modern medicine. Compared to titanium prosthesis, cobalt-chromium alloy prostheses have been linked to an increased risk of infection. Antimicrobial coatings for megaprostheses have been the subject of research to lower infection rates; these coatings need to be biocompatible, have long-lasting and potent antimicrobial activity, and not interfere with osseointegration. Three types of coatings are distinguished: (a) passive coatings, which inhibit microbial adhesion; (b) active coatings, which eliminate pathogens; and (c) modifications that lessen biofilm pathogenicity. While organic coatings are more biocompatible with the surrounding tissues, inorganic coatings seem to be more successful at lowering infection rates without obstructing osseointegration. Although the literature, published until now, shows encouraging outcomes, more research is required to examine the different antimicrobial coatings, their ability to osseointegrate, and their long-term durability. Orthopedic surgeons face major challenges in managing these infections since they must maintain limb function, reduce healthcare system expenses, and effectively control infections. One- or two-stage revision surgery, surgical debridement and antibiotic therapy and amputation are among the available therapeutic options. Acute infections are the main indication for surgical debridement (DAIR—Debridement, Antibiotics, and Implant Retention), which entails exchanging modular prosthetic components and removing necrotic tissue. This approach, however, is not always effective for chronic infections or infections brought on by organisms with multi-drug resistance. Two-stage revision, which involves removing the prosthesis and then replacing it after a period that the patient receives antibiotic therapy, is regarded as the gold standard. On the other hand, one-stage revision is not appropriate for all patients and may be linked to increased failure rates. Despite the beneficial effects of megaprostheses, local disease recurrence is more frequently cited as the primary cause of amputation than infection. Researchers have found that infections that happen more than a year after the initial treatment are linked to an increased risk of amputation, and that the risk of amputation rises with the number of revision surgeries. Depending on the treatment strategy, infections linked to megaprostheses have different success rates. Amputation and two-stage revision seem to have the highest rates of infection elimination. However, the patient's overall health and comorbidities should be taken into consideration while making personalized treatment plans and recommendations."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Λοίμωξη μεγαπροθέσεων σε ογκολογικούς ασθενείς. Ανασκόπηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαλτάς Χρήστος","Baltas Christos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η λοίμωξη των μεγαπροθέσεων αποτελεί ακόμα, παρά την πρόοδο της ιατρικής, θεραπευτικό πρόβλημα για τον Ορθοπαιδικό χειρουργό. Η συχνότητα περιπροθετικής λοίμωξης σε ασθενείς που υποβάλλονται σε επέμβαση διάσωσης μέλους λόγω νεοπλασμάτων κυμαίνεται από 3% έως 31%. Στις επεμβάσεις με αλλομόσχευμα για οστικούς όγκους, το ποσοστό λοίμωξης είναι 11.7% έως 13%, ενώ για επεμβάσεις με μεγαπροθέσεις κυμαίνεται από 0% έως 33%, ανάλογα με την περιοχή. Η βιβλιογραφία έχει δείξει ότι η πύελος και η κνήμη αποτελούν τις περιοχές με τα μεγαλύτερα ποσοστά λοιμώξεων. Η διάγνωση περιπροθετικών λοιμώξεων είναι πολύπλοκη λόγω της πολυπαραγοντικής φύσης της πάθησης και της απουσίας απολύτως εξειδικευμένων εξετάσεων. Απαιτείται συνδυασμός κλινικών, ιστολογικών, απεικονιστικών και μικροβιολογικών παραμέτρων. Τεχνικές όπως η παρακέντηση της άρθρωσης, οι καλλιέργειες ιστών, η PCR, η NGS και η υπερήχηση (sonication) των υλικών, έχουν βελτιώσει τη διαγνωστική ακρίβεια. Ωστόσο, οι παραδοσιακές και οι νεότερες μέθοδοι απαιτούν προσεκτική αξιολόγηση και συνδυαστική χρήση για την αποτελεσματική διάγνωση και διαφοροποίηση της λοίμωξης από άλλες αιτίες περιπροθετικού άλγους. Οι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση εν τω βάθει περιπροθετικής λοίμωξης σε ογκολογικούς ασθενείς κατηγοριοποιούνται σε τροποποιήσιμους και μη. Οι μη τροποποιήσιμοι περιλαμβάνουν παράγοντες όπως η χημειοθεραπεία και οι τροποποιήσιμοι περιλαμβάνουν τον χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο. Μελέτες δείχνουν ότι η χρήση μεγαπροθέσεων με αντιμικροβιακή επικάλυψη και μικρότεροι χειρουργικοί χρόνοι μειώνουν τον κίνδυνο λοίμωξης. Επιπλέον, το μέγεθος και η θέση της πρόθεσης επηρεάζουν τη συχνότητα λοίμωξης. Ορισμένοι παράγοντες όπως η ηλικία και ο σακχαρώδης διαβήτης δεν φαίνεται να επηρεάζουν τον κίνδυνο, ενώ η παρουσία νέκρωσης δέρματος και επιπολής λοίμωξης συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο. Τέλος, η προεγχειρητική παραμονή στο νοσοκομείο σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης. Στη σύγχρονη ιατρική πρακτική, ο ακρωτηριασμός για την αντιμετώπιση κακοήθων όγκων των οστών αποτελεί έσχατη λύση, με τις μεγαπροθέσεις να χρησιμοποιούνται για την αντικατάσταση εκτεταμένων οστικών ελλειμμάτων. Προθέσεις από κράμα κοβαλτίου-χρωμίου έχουν μεγαλύτερη συχνότητα λοιμώξεων σε σύγκριση με αυτές από τιτάνιο. Για τη μείωση των λοιμώξεων, η έρευνα εστιάζει σε μεγαπροθέσεις με αντιμικροβιακές επικαλύψεις, οι οποίες θα πρέπει να είναι βιοσυμβατές, να έχουν επαρκή και ανθεκτική αντιμικροβιακή δράση, και να μην επηρεάζουν αρνητικά την οστεοενσωμάτωσή τους. Οι επικαλύψεις αυτές χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: (α) παθητικές που αποτρέπουν την προσκόλληση μικροβίων, (β) ενεργές που σκοτώνουν τους παθογόνους οργανισμούς, και (γ) τροποποιήσεις που μειώνουν τη νοσηρότητα του biofilm. Οι ανόργανες επικαλύψεις φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματικές στη μείωση των λοιμώξεων χωρίς να επηρεάζουν την οστεοενσωμάτηση, ενώ οι οργανικές επικαλύψεις είναι πιο φιλικές προς τους ιστούς. Η υπάρχουσα βιβλιογραφία δείχνει υποσχόμενα αποτελέσματα, αλλά απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να συγκριθούν οι διάφορες αντιμικροβιακές επικαλύψεις, η ικανότητα οστεοενσωμάτωσης και η μακροχρόνια αντοχή τους. Η αντιμετώπιση αυτών των λοιμώξεων αποτελεί πρόκληση για τους Ορθοπαιδικούς χειρουργούς, καθώς επιδιώκουν τον αποτελεσματικό έλεγχο της λοίμωξης και τη διατήρηση της λειτουργικότητας, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος του συστήματος υγείας. Διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν τον χειρουργικό καθαρισμό, την αντιβιοτική αγωγή, την αναθεώρηση των προθέσεων σε ένα ή δύο στάδια, και τον ακρωτηριασμό. Ο χειρουργικός καθαρισμός (DAIR) συνιστάται κυρίως για οξείες λοιμώξεις και περιλαμβάνει την αφαίρεση νεκρωτικών ιστών και την αντικατάσταση ορισμένων μερών των προθέσεων. Ωστόσο, για χρόνιες λοιμώξεις ή λοιμώξεις με ανθεκτικά μικρόβια, η μέθοδος αυτή δεν είναι πάντα επιτυχής. Η αναθεώρηση σε δύο στάδια θεωρείται ο «χρυσός κανόνας» και περιλαμβάνει την αφαίρεση και αντικατάσταση των προθέσεων με καλύτερα ποσοστά επιτυχίας. Αντίθετα, η αναθεώρηση σε ένα στάδιο μπορεί να έχει υψηλά ποσοστά αποτυχίας και δεν είναι κατάλληλη για όλους τους ασθενείς. Παρά την αποτελεσματικότητα των μεγαπροθέσεων, η λοίμωξη δεν είναι η συχνότερη αιτία ακρωτηριασμού, καθώς η τοπική υποτροπή της νόσου είναι πιο συνηθισμένη. Ερευνητές έχουν παρατηρήσει ότι ο κίνδυνος ακρωτηριασμού αυξάνεται με τον αριθμό των επανεπεμβάσεων και ότι λοιμώξεις που εμφανίζονται μετά από ένα χρόνο από το αρχικό χειρουργείο συνδέονται με υψηλότερο κίνδυνο ακρωτηριασμού. Η θεραπεία των λοιμώξεων που σχετίζονται με μεγαπροθέσεις έχει διαφορετικά ποσοστά επιτυχίας ανάλογα με τη μέθοδο που χρησιμοποιείται. Τα μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας για την εξάλειψη της λοίμωξης φαίνεται να έχει ο ακρωτηριασμός και μετά η αναθεώρηση σε δύο στάδια. Ωστόσο, κρίσιμο είναι να γίνεται επιλογή κάθε φορά της θεραπείας ανάλογα με τον ασθενή και τις συννοσηρότητές του.","Despite advances in modern medicine, orthopedic surgeons still have a therapeutic hurdle when it comes to megaprosthesis infection. Between 3% and 31% of individuals having limb salvage surgery for neoplasms will develop periprosthetic infections. Depending on the anatomical site, the infection rate for megaprosthetic reconstructions ranges from 0% to 33%, while it ranges from 11.7% to 13% for surgeries employing allografts for bone malignancies. According to published research, the largest infection rates are linked to the pelvis and tibia. Since periprosthetic infections are multifactorial and there are no fully specific diagnostic tools, detecting them is difficult. Clinical, histological, imaging, and microbiological parameters must all be combined. The accuracy of diagnosis has increased thanks to methods including joint aspiration, tissue cultures, polymerase chain reaction (PCR), next-generation sequencing (NGS), and implant sonication. Both conventional and innovative approaches, however, necessitate thorough assessment and a multimodal strategy for accurate identification and separation of infection from other periprosthetic pain sources. Modifiable and non-modifiable risk factors for deep periprosthetic infection in cancer patients are identified. Chemotherapy is one of the non-modifiable elements, but the length of the hospitalization is one that can be modified. Reduced operating times and the use of megaprostheses coated with antimicrobial agents have been demonstrated to lessen the risk of infection. Infection rates are also influenced by the prosthesis's location and size. While epidermal necrosis and superficial infections are linked to an elevated risk, other factors, such as age and diabetes mellitus, do not seem to have a substantial impact on risk. An increased risk of infection has also been associated with preoperative hospitalization. While megaprostheses are used to repair large bone abnormalities, amputation is still reserved for the treatment of malignant bone tumors in modern medicine. Compared to titanium prosthesis, cobalt-chromium alloy prostheses have been linked to an increased risk of infection. Antimicrobial coatings for megaprostheses have been the subject of research to lower infection rates; these coatings need to be biocompatible, have long-lasting and potent antimicrobial activity, and not interfere with osseointegration. Three types of coatings are distinguished: (a) passive coatings, which inhibit microbial adhesion; (b) active coatings, which eliminate pathogens; and (c) modifications that lessen biofilm pathogenicity. While organic coatings are more biocompatible with the surrounding tissues, inorganic coatings seem to be more successful at lowering infection rates without obstructing osseointegration. Although the literature, published until now, shows encouraging outcomes, more research is required to examine the different antimicrobial coatings, their ability to osseointegrate, and their long-term durability. Orthopedic surgeons face major challenges in managing these infections since they must maintain limb function, reduce healthcare system expenses, and effectively control infections. One- or two-stage revision surgery, surgical debridement and antibiotic therapy and amputation are among the available therapeutic options. Acute infections are the main indication for surgical debridement (DAIR—Debridement, Antibiotics, and Implant Retention), which entails exchanging modular prosthetic components and removing necrotic tissue. This approach, however, is not always effective for chronic infections or infections brought on by organisms with multi-drug resistance. Two-stage revision, which involves removing the prosthesis and then replacing it after a period that the patient receives antibiotic therapy, is regarded as the gold standard. On the other hand, one-stage revision is not appropriate for all patients and may be linked to increased failure rates. Despite the beneficial effects of megaprostheses, local disease recurrence is more frequently cited as the primary cause of amputation than infection. Researchers have found that infections that happen more than a year after the initial treatment are linked to an increased risk of amputation, and that the risk of amputation rises with the number of revision surgeries. Depending on the treatment strategy, infections linked to megaprostheses have different success rates. Amputation and two-stage revision seem to have the highest rates of infection elimination. However, the patient's overall health and comorbidities should be taken into consideration while making personalized treatment plans and recommendations."],"dc:identifier":["uoadl:5297880","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5297880"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Λοίμωξη μεγαπροθέσεων σε ογκολογικούς ασθενείς. Ανασκόπηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:12Z"}