{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5298492"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5298492","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χαμένες ευκαιρίες έγκαιρης διάγνωσης του HIV στην Ελλάδα: Παράγοντες που οδήγησαν στην καθυστέρηση","abstract":"Σκοπός: Η μελέτη διερευνά την καθυστέρηση της διάγνωσης HIV και τις χαμένες ευκαιρίες έγκαιρης ανίχνευσης της λοίμωξης, εστιάζοντας στον ρόλο των δημογραφικών, κοινωνικών, κλινικών και γνωστικών παραγόντων, σε ασθενείς που διαγνώστηκαν στην Ελλάδα. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία αναδρομική, αναλυτική μελέτη παρατήρησης, με δείγμα 40 οροθετικών ατόμων, διαγνωσμένων στο Γενικό Νοσοκομείο «Λαϊκό» της Αθήνας, κατά την περίοδο 2022–2025. Οι συμμετέχοντες ταξινομήθηκαν σε δύο ζεύγη συγκριτικών ομάδων: (α) καθυστερημένη έναντι έγκαιρης διάγνωσης και (β) παρουσία έναντι απουσίας χαμένων ευκαιριών. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω δομημένου ερωτηματολογίου και ανασκόπησης ιατρικών φακέλων και περιλάμβαναν πληροφορίες για δημογραφικά χαρακτηριστικά, παράγοντες κινδύνου, επαφή με υπηρεσίες υγείας, επίπεδο γνώσης, στάσεις απέναντι στον HIV (στίγμα/προκαταλήψεις), καθώς και βασικούς κλινικούς και ανοσολογικούς δείκτες της νόσου (επίπεδα CD4, CD4/CD8, στάδιο CDC). Αποτελέσματα: Από το σύνολο των συμμετεχόντων, ποσοστό 65% (n=26) έλαβε καθυστερημένη διάγνωση. Η ηλικία αναδείχθηκε ως ο μοναδικός δημογραφικός παράγοντας με στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των ομάδων, με τους ασθενείς καθυστερημένης διάγνωσης να είναι μεγαλύτερης ηλικίας (50.1 έναντι 41.2 ετών· p=0.0407). Αντιθέτως, οι συμπεριφορές αυξημένου κινδύνου (MSM, PWID, ιστορικό φυλάκισης) δεν συσχετίστηκαν με το χρονικό σημείο της διάγνωσης. Σε κλινικό και ανοσολογικό επίπεδο, οι ασθενείς με καθυστερημένη διάγνωση εμφάνισαν σοβαρότερη ανοσοκαταστολή, με σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα CD4 (μ.ό. 140.5 έναντι 508.7 κύτταρα/μL, p<0.0001) και λόγο CD4/CD8 (0.30 έναντι 0.55, p=0.0135). Η κατανομή κατά CDC στάδιο παρουσίασε επίσης διαφοροποίηση (p=0.0035), με όλους τους ασθενείς που κατέληξαν (n=3) να έχουν διαγνωσθεί σε στάδιο C3. Η πεποίθηση ότι η καλύτερη ενημέρωση θα μπορούσε να αποτρέψει την καθυστέρηση, ήταν σημαντικά συχνότερη στα άτομα καθυστερημένης διάγνωσης (91,7%, p=0.0130), παρά την απουσία διαφοράς στο συνολικό επίπεδο γνώσης μεταξύ των δύο ομάδων. Από την άλλη μεριά, ποσοστό 60% των συμμετεχόντων (n=24) ανέφερε τουλάχιστον μία χαμένη ευκαιρία για έγκαιρη διάγνωση. Οι ασθενείς αυτής της ομάδας είχαν αυξημένο αριθμό επισκέψεων σε ιατρούς την προηγούμενη πενταετία (μέσος όρος 8.9 επισκέψεις ανά άτομο έναντι 5.2· p=0.0203), χωρίς όμως διακριτές διαφορές ανά ιατρική ειδικότητα. Από τις κλινικές ενδείξεις, η ανεξήγητη απώλεια βάρους (p=0.0010), η χρόνια διάρροια και η λεμφαδενοπάθεια (p=0.0315) εμφάνισαν συσχέτιση με την ύπαρξη χαμένης ευκαιρίας. Αν και η καθυστερημένη διάγνωση ήταν συχνότερη σε ασθενείς με χαμένες ευκαιρίες (70,8% έναντι 56,2%), η διαφορά αυτή δεν προσέγγισε το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας. Τέλος, η επίδραση του στίγματος ή η παρουσία άλλων εμποδίων πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας (όπως έλλειψη καθοδήγησης ή γλωσσικοί φραγμοί) δε συσχετίστηκαν στατιστικά σημαντικά με το χρονικό σημείο της διάγνωσης. Συμπεράσματα: Η καθυστερημένη διάγνωση του HIV συνιστά ένα σύνθετο και πολυπαραγοντικό ζήτημα δημόσιας υγείας στην Ελλάδα. Η ανάγκη για συντονισμένες παρεμβάσεις καθίσταται επιτακτική, με έμφαση στην ενίσχυση της ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του γενικού πληθυσμού, στην αντιμετώπιση του κοινωνικού στίγματος και στην ενδυνάμωση της κλινικής επαγρύπνησης των επαγγελματιών υγείας.","abstract_html":"Σκοπός: Η μελέτη διερευνά την καθυστέρηση της διάγνωσης HIV και τις χαμένες ευκαιρίες έγκαιρης ανίχνευσης της λοίμωξης, εστιάζοντας στον ρόλο των δημογραφικών, κοινωνικών, κλινικών και γνωστικών παραγόντων, σε ασθενείς που διαγνώστηκαν στην Ελλάδα. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία αναδρομική, αναλυτική μελέτη παρατήρησης, με δείγμα 40 οροθετικών ατόμων, διαγνωσμένων στο Γενικό Νοσοκομείο «Λαϊκό» της Αθήνας, κατά την περίοδο 2022–2025. Οι συμμετέχοντες ταξινομήθηκαν σε δύο ζεύγη συγκριτικών ομάδων: (α) καθυστερημένη έναντι έγκαιρης διάγνωσης και (β) παρουσία έναντι απουσίας χαμένων ευκαιριών. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω δομημένου ερωτηματολογίου και ανασκόπησης ιατρικών φακέλων και περιλάμβαναν πληροφορίες για δημογραφικά χαρακτηριστικά, παράγοντες κινδύνου, επαφή με υπηρεσίες υγείας, επίπεδο γνώσης, στάσεις απέναντι στον HIV (στίγμα/προκαταλήψεις), καθώς και βασικούς κλινικούς και ανοσολογικούς δείκτες της νόσου (επίπεδα CD4, CD4/CD8, στάδιο CDC). Αποτελέσματα: Από το σύνολο των συμμετεχόντων, ποσοστό 65% (n=26) έλαβε καθυστερημένη διάγνωση. Η ηλικία αναδείχθηκε ως ο μοναδικός δημογραφικός παράγοντας με στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των ομάδων, με τους ασθενείς καθυστερημένης διάγνωσης να είναι μεγαλύτερης ηλικίας (50.1 έναντι 41.2 ετών· p=0.0407). Αντιθέτως, οι συμπεριφορές αυξημένου κινδύνου (MSM, PWID, ιστορικό φυλάκισης) δεν συσχετίστηκαν με το χρονικό σημείο της διάγνωσης. Σε κλινικό και ανοσολογικό επίπεδο, οι ασθενείς με καθυστερημένη διάγνωση εμφάνισαν σοβαρότερη ανοσοκαταστολή, με σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα CD4 (μ.ό. 140.5 έναντι 508.7 κύτταρα/μL, p&lt;0.0001) και λόγο CD4/CD8 (0.30 έναντι 0.55, p=0.0135). Η κατανομή κατά CDC στάδιο παρουσίασε επίσης διαφοροποίηση (p=0.0035), με όλους τους ασθενείς που κατέληξαν (n=3) να έχουν διαγνωσθεί σε στάδιο C3. Η πεποίθηση ότι η καλύτερη ενημέρωση θα μπορούσε να αποτρέψει την καθυστέρηση, ήταν σημαντικά συχνότερη στα άτομα καθυστερημένης διάγνωσης (91,7%, p=0.0130), παρά την απουσία διαφοράς στο συνολικό επίπεδο γνώσης μεταξύ των δύο ομάδων. Από την άλλη μεριά, ποσοστό 60% των συμμετεχόντων (n=24) ανέφερε τουλάχιστον μία χαμένη ευκαιρία για έγκαιρη διάγνωση. Οι ασθενείς αυτής της ομάδας είχαν αυξημένο αριθμό επισκέψεων σε ιατρούς την προηγούμενη πενταετία (μέσος όρος 8.9 επισκέψεις ανά άτομο έναντι 5.2· p=0.0203), χωρίς όμως διακριτές διαφορές ανά ιατρική ειδικότητα. Από τις κλινικές ενδείξεις, η ανεξήγητη απώλεια βάρους (p=0.0010), η χρόνια διάρροια και η λεμφαδενοπάθεια (p=0.0315) εμφάνισαν συσχέτιση με την ύπαρξη χαμένης ευκαιρίας. Αν και η καθυστερημένη διάγνωση ήταν συχνότερη σε ασθενείς με χαμένες ευκαιρίες (70,8% έναντι 56,2%), η διαφορά αυτή δεν προσέγγισε το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας. Τέλος, η επίδραση του στίγματος ή η παρουσία άλλων εμποδίων πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας (όπως έλλειψη καθοδήγησης ή γλωσσικοί φραγμοί) δε συσχετίστηκαν στατιστικά σημαντικά με το χρονικό σημείο της διάγνωσης. Συμπεράσματα: Η καθυστερημένη διάγνωση του HIV συνιστά ένα σύνθετο και πολυπαραγοντικό ζήτημα δημόσιας υγείας στην Ελλάδα. Η ανάγκη για συντονισμένες παρεμβάσεις καθίσταται επιτακτική, με έμφαση στην ενίσχυση της ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του γενικού πληθυσμού, στην αντιμετώπιση του κοινωνικού στίγματος και στην ενδυνάμωση της κλινικής επαγρύπνησης των επαγγελματιών υγείας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατωπόδη Βασιλική-Διονυσία","Katopodi Vasiliki-Dionysia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5298492"],"render_values":[{"text":"uoadl:5298492","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298492","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298492","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5298492","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατωπόδη Βασιλική-Διονυσία","Katopodi Vasiliki-Dionysia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5298492","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298492"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η μελέτη διερευνά την καθυστέρηση της διάγνωσης HIV και τις χαμένες ευκαιρίες έγκαιρης ανίχνευσης της λοίμωξης, εστιάζοντας στον ρόλο των δημογραφικών, κοινωνικών, κλινικών και γνωστικών παραγόντων, σε ασθενείς που διαγνώστηκαν στην Ελλάδα. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία αναδρομική, αναλυτική μελέτη παρατήρησης, με δείγμα 40 οροθετικών ατόμων, διαγνωσμένων στο Γενικό Νοσοκομείο «Λαϊκό» της Αθήνας, κατά την περίοδο 2022–2025. Οι συμμετέχοντες ταξινομήθηκαν σε δύο ζεύγη συγκριτικών ομάδων: (α) καθυστερημένη έναντι έγκαιρης διάγνωσης και (β) παρουσία έναντι απουσίας χαμένων ευκαιριών. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω δομημένου ερωτηματολογίου και ανασκόπησης ιατρικών φακέλων και περιλάμβαναν πληροφορίες για δημογραφικά χαρακτηριστικά, παράγοντες κινδύνου, επαφή με υπηρεσίες υγείας, επίπεδο γνώσης, στάσεις απέναντι στον HIV (στίγμα/προκαταλήψεις), καθώς και βασικούς κλινικούς και ανοσολογικούς δείκτες της νόσου (επίπεδα CD4, CD4/CD8, στάδιο CDC). Αποτελέσματα: Από το σύνολο των συμμετεχόντων, ποσοστό 65% (n=26) έλαβε καθυστερημένη διάγνωση. Η ηλικία αναδείχθηκε ως ο μοναδικός δημογραφικός παράγοντας με στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των ομάδων, με τους ασθενείς καθυστερημένης διάγνωσης να είναι μεγαλύτερης ηλικίας (50.1 έναντι 41.2 ετών· p=0.0407). Αντιθέτως, οι συμπεριφορές αυξημένου κινδύνου (MSM, PWID, ιστορικό φυλάκισης) δεν συσχετίστηκαν με το χρονικό σημείο της διάγνωσης. Σε κλινικό και ανοσολογικό επίπεδο, οι ασθενείς με καθυστερημένη διάγνωση εμφάνισαν σοβαρότερη ανοσοκαταστολή, με σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα CD4 (μ.ό. 140.5 έναντι 508.7 κύτταρα/μL, p<0.0001) και λόγο CD4/CD8 (0.30 έναντι 0.55, p=0.0135). Η κατανομή κατά CDC στάδιο παρουσίασε επίσης διαφοροποίηση (p=0.0035), με όλους τους ασθενείς που κατέληξαν (n=3) να έχουν διαγνωσθεί σε στάδιο C3. Η πεποίθηση ότι η καλύτερη ενημέρωση θα μπορούσε να αποτρέψει την καθυστέρηση, ήταν σημαντικά συχνότερη στα άτομα καθυστερημένης διάγνωσης (91,7%, p=0.0130), παρά την απουσία διαφοράς στο συνολικό επίπεδο γνώσης μεταξύ των δύο ομάδων. Από την άλλη μεριά, ποσοστό 60% των συμμετεχόντων (n=24) ανέφερε τουλάχιστον μία χαμένη ευκαιρία για έγκαιρη διάγνωση. Οι ασθενείς αυτής της ομάδας είχαν αυξημένο αριθμό επισκέψεων σε ιατρούς την προηγούμενη πενταετία (μέσος όρος 8.9 επισκέψεις ανά άτομο έναντι 5.2· p=0.0203), χωρίς όμως διακριτές διαφορές ανά ιατρική ειδικότητα. Από τις κλινικές ενδείξεις, η ανεξήγητη απώλεια βάρους (p=0.0010), η χρόνια διάρροια και η λεμφαδενοπάθεια (p=0.0315) εμφάνισαν συσχέτιση με την ύπαρξη χαμένης ευκαιρίας. Αν και η καθυστερημένη διάγνωση ήταν συχνότερη σε ασθενείς με χαμένες ευκαιρίες (70,8% έναντι 56,2%), η διαφορά αυτή δεν προσέγγισε το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας. Τέλος, η επίδραση του στίγματος ή η παρουσία άλλων εμποδίων πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας (όπως έλλειψη καθοδήγησης ή γλωσσικοί φραγμοί) δε συσχετίστηκαν στατιστικά σημαντικά με το χρονικό σημείο της διάγνωσης. Συμπεράσματα: Η καθυστερημένη διάγνωση του HIV συνιστά ένα σύνθετο και πολυπαραγοντικό ζήτημα δημόσιας υγείας στην Ελλάδα. Η ανάγκη για συντονισμένες παρεμβάσεις καθίσταται επιτακτική, με έμφαση στην ενίσχυση της ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του γενικού πληθυσμού, στην αντιμετώπιση του κοινωνικού στίγματος και στην ενδυνάμωση της κλινικής επαγρύπνησης των επαγγελματιών υγείας.","Objective: This study explores the issue of delayed HIV diagnosis and missed opportunities for early detection, with a focus on the role of demographic, social, clinical, and cognitive factors among patients diagnosed in Greece. Methods: This retrospective analytical observational study included 40 individuals diagnosed with HIV at “Laiko” General Hospital in Athens, between 2022 and 2025. Participants were categorized into two comparative groups: (a) delayed vs. timely diagnosis, and (b) presence vs. absence of missed opportunities for diagnosis. Data were collected through a structured questionnaire and review of medical records, encompassing demographic characteristics, risk factors, prior contact with healthcare services, level of HIV-related knowledge, attitudes and perceptions toward HIV (stigma/prejudice), as well as key clinical and immunological indicators (CD4 count, CD4/CD8 ratio, and CDC staging). Results: Among the participants, 65% (n=26) received a delayed diagnosis. Age was the only demographic variable significantly associated with delayed diagnosis, with affected individuals being older (mean age: 50.1 vs. 41.2 years; p=0.0407). In contrast, high-risk behaviours (e.g., MSM, PWID, history of incarceration) showed no significant association with diagnostic timing. Clinically, patients with delayed diagnosis exhibited more advanced immunosuppression, with lower CD4 counts (140.5 vs. 508.7 cells/μL; p<0.0001) and CD4/CD8 ratios (0.30 vs. 0.55; p=0.0135). CDC stage distribution also differed significantly (p=0.0035), with all patients who died (n=3) having been diagnosed at stage C3. While overall HIV knowledge did not differ significantly between groups, the belief that better information could have prevented the delay was more frequently expressed by late-diagnosed participants (91.7%; p=0.0130). Furthermore, 60% of participants (n=24) reported at least one missed opportunity for earlier diagnosis. This group had a higher number of medical visits in the preceding five years (mean 8.9 vs. 5.2; p=0.0203), although no differences were found by medical specialty. Certain indicator conditions—particularly unexplained weight loss (p=0.0010), chronic diarrhoea, and lymphadenopathy (p=0.0315)—were associated with missed opportunities. Although delayed diagnosis was more prevalent among those with missed opportunities (70.8% vs. 56.2%), the difference was not statistically significant. Finally, neither the potential impact of HIV-related stigma nor barriers to healthcare access (e.g., lack of guidance or language barriers) showed a statistically significant association with diagnostic timing. Conclusions: Delayed HIV diagnosis constitutes a complex and multifactorial public health challenge in Greece. The findings underscore the urgent need for comprehensive interventions—enhancing public awareness and education, addressing social stigma, and strengthening clinical vigilance among healthcare professionals."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χαμένες ευκαιρίες έγκαιρης διάγνωσης του HIV στην Ελλάδα: Παράγοντες που οδήγησαν στην καθυστέρηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατωπόδη Βασιλική-Διονυσία","Katopodi Vasiliki-Dionysia"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Σκοπός: Η μελέτη διερευνά την καθυστέρηση της διάγνωσης HIV και τις χαμένες ευκαιρίες έγκαιρης ανίχνευσης της λοίμωξης, εστιάζοντας στον ρόλο των δημογραφικών, κοινωνικών, κλινικών και γνωστικών παραγόντων, σε ασθενείς που διαγνώστηκαν στην Ελλάδα. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία αναδρομική, αναλυτική μελέτη παρατήρησης, με δείγμα 40 οροθετικών ατόμων, διαγνωσμένων στο Γενικό Νοσοκομείο «Λαϊκό» της Αθήνας, κατά την περίοδο 2022–2025. Οι συμμετέχοντες ταξινομήθηκαν σε δύο ζεύγη συγκριτικών ομάδων: (α) καθυστερημένη έναντι έγκαιρης διάγνωσης και (β) παρουσία έναντι απουσίας χαμένων ευκαιριών. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω δομημένου ερωτηματολογίου και ανασκόπησης ιατρικών φακέλων και περιλάμβαναν πληροφορίες για δημογραφικά χαρακτηριστικά, παράγοντες κινδύνου, επαφή με υπηρεσίες υγείας, επίπεδο γνώσης, στάσεις απέναντι στον HIV (στίγμα/προκαταλήψεις), καθώς και βασικούς κλινικούς και ανοσολογικούς δείκτες της νόσου (επίπεδα CD4, CD4/CD8, στάδιο CDC). Αποτελέσματα: Από το σύνολο των συμμετεχόντων, ποσοστό 65% (n=26) έλαβε καθυστερημένη διάγνωση. Η ηλικία αναδείχθηκε ως ο μοναδικός δημογραφικός παράγοντας με στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των ομάδων, με τους ασθενείς καθυστερημένης διάγνωσης να είναι μεγαλύτερης ηλικίας (50.1 έναντι 41.2 ετών· p=0.0407). Αντιθέτως, οι συμπεριφορές αυξημένου κινδύνου (MSM, PWID, ιστορικό φυλάκισης) δεν συσχετίστηκαν με το χρονικό σημείο της διάγνωσης. Σε κλινικό και ανοσολογικό επίπεδο, οι ασθενείς με καθυστερημένη διάγνωση εμφάνισαν σοβαρότερη ανοσοκαταστολή, με σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα CD4 (μ.ό. 140.5 έναντι 508.7 κύτταρα/μL, p<0.0001) και λόγο CD4/CD8 (0.30 έναντι 0.55, p=0.0135). Η κατανομή κατά CDC στάδιο παρουσίασε επίσης διαφοροποίηση (p=0.0035), με όλους τους ασθενείς που κατέληξαν (n=3) να έχουν διαγνωσθεί σε στάδιο C3. Η πεποίθηση ότι η καλύτερη ενημέρωση θα μπορούσε να αποτρέψει την καθυστέρηση, ήταν σημαντικά συχνότερη στα άτομα καθυστερημένης διάγνωσης (91,7%, p=0.0130), παρά την απουσία διαφοράς στο συνολικό επίπεδο γνώσης μεταξύ των δύο ομάδων. Από την άλλη μεριά, ποσοστό 60% των συμμετεχόντων (n=24) ανέφερε τουλάχιστον μία χαμένη ευκαιρία για έγκαιρη διάγνωση. Οι ασθενείς αυτής της ομάδας είχαν αυξημένο αριθμό επισκέψεων σε ιατρούς την προηγούμενη πενταετία (μέσος όρος 8.9 επισκέψεις ανά άτομο έναντι 5.2· p=0.0203), χωρίς όμως διακριτές διαφορές ανά ιατρική ειδικότητα. Από τις κλινικές ενδείξεις, η ανεξήγητη απώλεια βάρους (p=0.0010), η χρόνια διάρροια και η λεμφαδενοπάθεια (p=0.0315) εμφάνισαν συσχέτιση με την ύπαρξη χαμένης ευκαιρίας. Αν και η καθυστερημένη διάγνωση ήταν συχνότερη σε ασθενείς με χαμένες ευκαιρίες (70,8% έναντι 56,2%), η διαφορά αυτή δεν προσέγγισε το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας. Τέλος, η επίδραση του στίγματος ή η παρουσία άλλων εμποδίων πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας (όπως έλλειψη καθοδήγησης ή γλωσσικοί φραγμοί) δε συσχετίστηκαν στατιστικά σημαντικά με το χρονικό σημείο της διάγνωσης. Συμπεράσματα: Η καθυστερημένη διάγνωση του HIV συνιστά ένα σύνθετο και πολυπαραγοντικό ζήτημα δημόσιας υγείας στην Ελλάδα. Η ανάγκη για συντονισμένες παρεμβάσεις καθίσταται επιτακτική, με έμφαση στην ενίσχυση της ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του γενικού πληθυσμού, στην αντιμετώπιση του κοινωνικού στίγματος και στην ενδυνάμωση της κλινικής επαγρύπνησης των επαγγελματιών υγείας.","Objective: This study explores the issue of delayed HIV diagnosis and missed opportunities for early detection, with a focus on the role of demographic, social, clinical, and cognitive factors among patients diagnosed in Greece. Methods: This retrospective analytical observational study included 40 individuals diagnosed with HIV at “Laiko” General Hospital in Athens, between 2022 and 2025. Participants were categorized into two comparative groups: (a) delayed vs. timely diagnosis, and (b) presence vs. absence of missed opportunities for diagnosis. Data were collected through a structured questionnaire and review of medical records, encompassing demographic characteristics, risk factors, prior contact with healthcare services, level of HIV-related knowledge, attitudes and perceptions toward HIV (stigma/prejudice), as well as key clinical and immunological indicators (CD4 count, CD4/CD8 ratio, and CDC staging). Results: Among the participants, 65% (n=26) received a delayed diagnosis. Age was the only demographic variable significantly associated with delayed diagnosis, with affected individuals being older (mean age: 50.1 vs. 41.2 years; p=0.0407). In contrast, high-risk behaviours (e.g., MSM, PWID, history of incarceration) showed no significant association with diagnostic timing. Clinically, patients with delayed diagnosis exhibited more advanced immunosuppression, with lower CD4 counts (140.5 vs. 508.7 cells/μL; p<0.0001) and CD4/CD8 ratios (0.30 vs. 0.55; p=0.0135). CDC stage distribution also differed significantly (p=0.0035), with all patients who died (n=3) having been diagnosed at stage C3. While overall HIV knowledge did not differ significantly between groups, the belief that better information could have prevented the delay was more frequently expressed by late-diagnosed participants (91.7%; p=0.0130). Furthermore, 60% of participants (n=24) reported at least one missed opportunity for earlier diagnosis. This group had a higher number of medical visits in the preceding five years (mean 8.9 vs. 5.2; p=0.0203), although no differences were found by medical specialty. Certain indicator conditions—particularly unexplained weight loss (p=0.0010), chronic diarrhoea, and lymphadenopathy (p=0.0315)—were associated with missed opportunities. Although delayed diagnosis was more prevalent among those with missed opportunities (70.8% vs. 56.2%), the difference was not statistically significant. Finally, neither the potential impact of HIV-related stigma nor barriers to healthcare access (e.g., lack of guidance or language barriers) showed a statistically significant association with diagnostic timing. Conclusions: Delayed HIV diagnosis constitutes a complex and multifactorial public health challenge in Greece. The findings underscore the urgent need for comprehensive interventions—enhancing public awareness and education, addressing social stigma, and strengthening clinical vigilance among healthcare professionals."],"dc:identifier":["uoadl:5298492","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298492"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χαμένες ευκαιρίες έγκαιρης διάγνωσης του HIV στην Ελλάδα: Παράγοντες που οδήγησαν στην καθυστέρηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:15Z"}