{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5298589"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5298589","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ποσοτικοποίηση της παράκτιας τρωτότητας, κατά μήκος των Ανατολικών Ακτών του Σαρωνικού Κόλπου","abstract":"Η εντατικοποίηση των κινδύνων που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, όπως η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και η διάβρωση των ακτών, έχει επαναφέρει την προσοχή στην ανάγκη για αξιόπιστες, επιστημονικά τεκμηριωμένες εκτιμήσεις τρωτότητας στις παράκτιες ζώνες. Η παρούσα διατριβή διερευνά την τρωτότητα των ανατολικών ακτών του Σαρωνικού κόλπου στην Ελλάδα, μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από ετερογενή γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά, πυκνή αστική ανάπτυξη και ποικίλες κοινωνικοοικονομικές δραστηριότητες. Με την ενσωμάτωση ιστορικών δεδομένων ακτογραμμής, γεωχωρικής ανάλυσης και του δείκτη τρωτότητας των ακτών (CVI), η μελέτη αυτή προσφέρει μια ολοκληρωμένη χωρική αξιολόγηση του παράκτιου κινδύνου και προσδιορίζει τις περιοχές που είναι πιο ευάλωτες στη διάβρωση και τους συναφείς κινδύνους. Η ερευνητική μεθοδολογία συνδυάζει μια ποιοτική διαχρονική ανάλυση της εξέλιξης της ακτογραμμής (1945- 2025) με μια ποσοτική εφαρμογή του CVI, χρησιμοποιώντας ένα μοντέλο έξι παραγόντων, τροποποιημένο ώστε να ταιριάζει στο ελληνικό παράκτιο πλαίσιο. Οι παράμετροι περιλάμβαναν τη γεωμορφολογία, την παράκτια κλίση, τον ιστορικό ρυθμό μεταβολής της ακτογραμμής, το σημαντικό ύψος κύματος, το εύρος της παλίρροιας και τη σχετική άνοδο της στάθμης της θάλασσας, με τις τιμές να κανονικοποιούνται και να ενσωματώνονται μέσω του γεωμετρικού μέσου. Ιστορικές ορθοφωτογραφίες από έξι χρονικά διαστήματα (1945, 1960, 1979, 1996, 2010, 2025) ψηφιοποιήθηκαν και γεωαναφέρθηκαν στο προβολικό σύστημα EGSA87 για να καταστεί δυνατή η συνεπής διαμήκης χωρική ανάλυση. Τα αποτελέσματα απεικονίστηκαν με τη χρήση του λογισμικού GIS, διευκολύνοντας τον εντοπισμό των εστιών διάβρωσης και την ταξινόμηση των παράκτιων τμημάτων σε πέντε κατηγορίες τρωτότητας. Τα ευρήματα υποδεικνύουν μια σημαντική χωροχρονική μεταβολή στη μορφολογία της ακτογραμμής, με σαφή τάση υποχώρησης της ακτογραμμής στις περιοχές που υφίστανται έντονη ανθρωπογενή πίεση. Εντοπίστηκαν παράκτιες ζώνες που παρουσίασαν μέτρια έως υψηλή τρωτότητα, η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πυκνή χρήση γης, την ανάπτυξη υποδομών και τη σκλήρυνση των ακτών. Αντίθετα, οι περιοχές με φυσικούς βραχώδεις σχηματισμούς ή ρυθμιζόμενες εισροές ιζημάτων παρουσίασαν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα. Ο ρόλος της ανθρώπινης παρέμβασης -ιδιαίτερα της αστικής επέκτασης, της κατασκευής φραγμών και των θαλάσσιων υποδομών- αναγνωρίστηκε ως κρίσιμος παράγοντας διάβρωσης, που συχνά επιδεινώνει τη φυσική ευαισθησία των ακτών με μαλακά ιζήματα.","abstract_html":"Η εντατικοποίηση των κινδύνων που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, όπως η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και η διάβρωση των ακτών, έχει επαναφέρει την προσοχή στην ανάγκη για αξιόπιστες, επιστημονικά τεκμηριωμένες εκτιμήσεις τρωτότητας στις παράκτιες ζώνες. Η παρούσα διατριβή διερευνά την τρωτότητα των ανατολικών ακτών του Σαρωνικού κόλπου στην Ελλάδα, μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από ετερογενή γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά, πυκνή αστική ανάπτυξη και ποικίλες κοινωνικοοικονομικές δραστηριότητες. Με την ενσωμάτωση ιστορικών δεδομένων ακτογραμμής, γεωχωρικής ανάλυσης και του δείκτη τρωτότητας των ακτών (CVI), η μελέτη αυτή προσφέρει μια ολοκληρωμένη χωρική αξιολόγηση του παράκτιου κινδύνου και προσδιορίζει τις περιοχές που είναι πιο ευάλωτες στη διάβρωση και τους συναφείς κινδύνους. Η ερευνητική μεθοδολογία συνδυάζει μια ποιοτική διαχρονική ανάλυση της εξέλιξης της ακτογραμμής (1945- 2025) με μια ποσοτική εφαρμογή του CVI, χρησιμοποιώντας ένα μοντέλο έξι παραγόντων, τροποποιημένο ώστε να ταιριάζει στο ελληνικό παράκτιο πλαίσιο. Οι παράμετροι περιλάμβαναν τη γεωμορφολογία, την παράκτια κλίση, τον ιστορικό ρυθμό μεταβολής της ακτογραμμής, το σημαντικό ύψος κύματος, το εύρος της παλίρροιας και τη σχετική άνοδο της στάθμης της θάλασσας, με τις τιμές να κανονικοποιούνται και να ενσωματώνονται μέσω του γεωμετρικού μέσου. Ιστορικές ορθοφωτογραφίες από έξι χρονικά διαστήματα (1945, 1960, 1979, 1996, 2010, 2025) ψηφιοποιήθηκαν και γεωαναφέρθηκαν στο προβολικό σύστημα EGSA87 για να καταστεί δυνατή η συνεπής διαμήκης χωρική ανάλυση. Τα αποτελέσματα απεικονίστηκαν με τη χρήση του λογισμικού GIS, διευκολύνοντας τον εντοπισμό των εστιών διάβρωσης και την ταξινόμηση των παράκτιων τμημάτων σε πέντε κατηγορίες τρωτότητας. Τα ευρήματα υποδεικνύουν μια σημαντική χωροχρονική μεταβολή στη μορφολογία της ακτογραμμής, με σαφή τάση υποχώρησης της ακτογραμμής στις περιοχές που υφίστανται έντονη ανθρωπογενή πίεση. Εντοπίστηκαν παράκτιες ζώνες που παρουσίασαν μέτρια έως υψηλή τρωτότητα, η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πυκνή χρήση γης, την ανάπτυξη υποδομών και τη σκλήρυνση των ακτών. Αντίθετα, οι περιοχές με φυσικούς βραχώδεις σχηματισμούς ή ρυθμιζόμενες εισροές ιζημάτων παρουσίασαν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα. Ο ρόλος της ανθρώπινης παρέμβασης -ιδιαίτερα της αστικής επέκτασης, της κατασκευής φραγμών και των θαλάσσιων υποδομών- αναγνωρίστηκε ως κρίσιμος παράγοντας διάβρωσης, που συχνά επιδεινώνει τη φυσική ευαισθησία των ακτών με μαλακά ιζήματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωνσταντέλλος Γρηγόριος","Konstantellos Grigorios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:15Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5298589"],"render_values":[{"text":"uoadl:5298589","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298589","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298589","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5298589","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωνσταντέλλος Γρηγόριος","Konstantellos Grigorios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5298589","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298589"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εντατικοποίηση των κινδύνων που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, όπως η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και η διάβρωση των ακτών, έχει επαναφέρει την προσοχή στην ανάγκη για αξιόπιστες, επιστημονικά τεκμηριωμένες εκτιμήσεις τρωτότητας στις παράκτιες ζώνες. Η παρούσα διατριβή διερευνά την τρωτότητα των ανατολικών ακτών του Σαρωνικού κόλπου στην Ελλάδα, μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από ετερογενή γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά, πυκνή αστική ανάπτυξη και ποικίλες κοινωνικοοικονομικές δραστηριότητες. Με την ενσωμάτωση ιστορικών δεδομένων ακτογραμμής, γεωχωρικής ανάλυσης και του δείκτη τρωτότητας των ακτών (CVI), η μελέτη αυτή προσφέρει μια ολοκληρωμένη χωρική αξιολόγηση του παράκτιου κινδύνου και προσδιορίζει τις περιοχές που είναι πιο ευάλωτες στη διάβρωση και τους συναφείς κινδύνους. Η ερευνητική μεθοδολογία συνδυάζει μια ποιοτική διαχρονική ανάλυση της εξέλιξης της ακτογραμμής (1945- 2025) με μια ποσοτική εφαρμογή του CVI, χρησιμοποιώντας ένα μοντέλο έξι παραγόντων, τροποποιημένο ώστε να ταιριάζει στο ελληνικό παράκτιο πλαίσιο. Οι παράμετροι περιλάμβαναν τη γεωμορφολογία, την παράκτια κλίση, τον ιστορικό ρυθμό μεταβολής της ακτογραμμής, το σημαντικό ύψος κύματος, το εύρος της παλίρροιας και τη σχετική άνοδο της στάθμης της θάλασσας, με τις τιμές να κανονικοποιούνται και να ενσωματώνονται μέσω του γεωμετρικού μέσου. Ιστορικές ορθοφωτογραφίες από έξι χρονικά διαστήματα (1945, 1960, 1979, 1996, 2010, 2025) ψηφιοποιήθηκαν και γεωαναφέρθηκαν στο προβολικό σύστημα EGSA87 για να καταστεί δυνατή η συνεπής διαμήκης χωρική ανάλυση. Τα αποτελέσματα απεικονίστηκαν με τη χρήση του λογισμικού GIS, διευκολύνοντας τον εντοπισμό των εστιών διάβρωσης και την ταξινόμηση των παράκτιων τμημάτων σε πέντε κατηγορίες τρωτότητας. Τα ευρήματα υποδεικνύουν μια σημαντική χωροχρονική μεταβολή στη μορφολογία της ακτογραμμής, με σαφή τάση υποχώρησης της ακτογραμμής στις περιοχές που υφίστανται έντονη ανθρωπογενή πίεση. Εντοπίστηκαν παράκτιες ζώνες που παρουσίασαν μέτρια έως υψηλή τρωτότητα, η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πυκνή χρήση γης, την ανάπτυξη υποδομών και τη σκλήρυνση των ακτών. Αντίθετα, οι περιοχές με φυσικούς βραχώδεις σχηματισμούς ή ρυθμιζόμενες εισροές ιζημάτων παρουσίασαν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα. Ο ρόλος της ανθρώπινης παρέμβασης -ιδιαίτερα της αστικής επέκτασης, της κατασκευής φραγμών και των θαλάσσιων υποδομών- αναγνωρίστηκε ως κρίσιμος παράγοντας διάβρωσης, που συχνά επιδεινώνει τη φυσική ευαισθησία των ακτών με μαλακά ιζήματα.","The intensification of climate change-related hazards, such as sea-level rise and coastal erosion, has brought renewed attention to the need for robust, scientifically grounded vulnerability assessments in coastal zones. This thesis investigates the vulnerability of the eastern shores of the Saronic Gulf in Greece, an area characterized by heterogeneous geomorphological features, dense urban development, and diverse socio-economic activities. By integrating historical shoreline data, geospatial analysis, and the Coastal Vulnerability Index (CVI), this study offers a comprehensive spatial assessment of coastal risk and identifies areas most susceptible to erosion and related hazards. The research methodology combines a qualitative diachronic analysis of coastline evolution (1945–2025) with a quantitative application of the CVI, using a six-factor model and modified to fit the Greek coastal context, accordingly. The parameters included geomorphology, coastal slope, historical shoreline change rate, significant wave height, tidal range, and relative sea-level rise, with values normalized and integrated via the geometric mean. Historical orthophotographs from six-time intervals (1945, 1960, 1979, 1996, 2010, 2025) were digitized and georeferenced in the EGSA87 projection system to enable consistent longitudinal spatial analysis. The results were visualized using GIS, facilitating the identification of erosion hotspots and the classification of coastal segments into five vulnerability categories. The findings indicate a significant spatiotemporal alteration in shoreline morphology, with a clear trend of coastal retreat observed in areas subjected to intense anthropogenic pressure. Coastal zones exhibiting moderate to high vulnerability were identified, primarily attributed to dense land use, infrastructure development, and shoreline hardening. In contrast, areas characterized by natural rocky formations or regulated sediment inputs demonstrated greater resilience. Human intervention, particularly urban expansion, the construction of barriers, and marine infrastructure, was recognized as a critical driver of erosion, often exacerbating the inherent sensitivity of soft-sediment coasts."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ποσοτικοποίηση της παράκτιας τρωτότητας, κατά μήκος των Ανατολικών Ακτών του Σαρωνικού Κόλπου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωνσταντέλλος Γρηγόριος","Konstantellos Grigorios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η εντατικοποίηση των κινδύνων που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, όπως η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και η διάβρωση των ακτών, έχει επαναφέρει την προσοχή στην ανάγκη για αξιόπιστες, επιστημονικά τεκμηριωμένες εκτιμήσεις τρωτότητας στις παράκτιες ζώνες. Η παρούσα διατριβή διερευνά την τρωτότητα των ανατολικών ακτών του Σαρωνικού κόλπου στην Ελλάδα, μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από ετερογενή γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά, πυκνή αστική ανάπτυξη και ποικίλες κοινωνικοοικονομικές δραστηριότητες. Με την ενσωμάτωση ιστορικών δεδομένων ακτογραμμής, γεωχωρικής ανάλυσης και του δείκτη τρωτότητας των ακτών (CVI), η μελέτη αυτή προσφέρει μια ολοκληρωμένη χωρική αξιολόγηση του παράκτιου κινδύνου και προσδιορίζει τις περιοχές που είναι πιο ευάλωτες στη διάβρωση και τους συναφείς κινδύνους. Η ερευνητική μεθοδολογία συνδυάζει μια ποιοτική διαχρονική ανάλυση της εξέλιξης της ακτογραμμής (1945- 2025) με μια ποσοτική εφαρμογή του CVI, χρησιμοποιώντας ένα μοντέλο έξι παραγόντων, τροποποιημένο ώστε να ταιριάζει στο ελληνικό παράκτιο πλαίσιο. Οι παράμετροι περιλάμβαναν τη γεωμορφολογία, την παράκτια κλίση, τον ιστορικό ρυθμό μεταβολής της ακτογραμμής, το σημαντικό ύψος κύματος, το εύρος της παλίρροιας και τη σχετική άνοδο της στάθμης της θάλασσας, με τις τιμές να κανονικοποιούνται και να ενσωματώνονται μέσω του γεωμετρικού μέσου. Ιστορικές ορθοφωτογραφίες από έξι χρονικά διαστήματα (1945, 1960, 1979, 1996, 2010, 2025) ψηφιοποιήθηκαν και γεωαναφέρθηκαν στο προβολικό σύστημα EGSA87 για να καταστεί δυνατή η συνεπής διαμήκης χωρική ανάλυση. Τα αποτελέσματα απεικονίστηκαν με τη χρήση του λογισμικού GIS, διευκολύνοντας τον εντοπισμό των εστιών διάβρωσης και την ταξινόμηση των παράκτιων τμημάτων σε πέντε κατηγορίες τρωτότητας. Τα ευρήματα υποδεικνύουν μια σημαντική χωροχρονική μεταβολή στη μορφολογία της ακτογραμμής, με σαφή τάση υποχώρησης της ακτογραμμής στις περιοχές που υφίστανται έντονη ανθρωπογενή πίεση. Εντοπίστηκαν παράκτιες ζώνες που παρουσίασαν μέτρια έως υψηλή τρωτότητα, η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πυκνή χρήση γης, την ανάπτυξη υποδομών και τη σκλήρυνση των ακτών. Αντίθετα, οι περιοχές με φυσικούς βραχώδεις σχηματισμούς ή ρυθμιζόμενες εισροές ιζημάτων παρουσίασαν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα. Ο ρόλος της ανθρώπινης παρέμβασης -ιδιαίτερα της αστικής επέκτασης, της κατασκευής φραγμών και των θαλάσσιων υποδομών- αναγνωρίστηκε ως κρίσιμος παράγοντας διάβρωσης, που συχνά επιδεινώνει τη φυσική ευαισθησία των ακτών με μαλακά ιζήματα.","The intensification of climate change-related hazards, such as sea-level rise and coastal erosion, has brought renewed attention to the need for robust, scientifically grounded vulnerability assessments in coastal zones. This thesis investigates the vulnerability of the eastern shores of the Saronic Gulf in Greece, an area characterized by heterogeneous geomorphological features, dense urban development, and diverse socio-economic activities. By integrating historical shoreline data, geospatial analysis, and the Coastal Vulnerability Index (CVI), this study offers a comprehensive spatial assessment of coastal risk and identifies areas most susceptible to erosion and related hazards. The research methodology combines a qualitative diachronic analysis of coastline evolution (1945–2025) with a quantitative application of the CVI, using a six-factor model and modified to fit the Greek coastal context, accordingly. The parameters included geomorphology, coastal slope, historical shoreline change rate, significant wave height, tidal range, and relative sea-level rise, with values normalized and integrated via the geometric mean. Historical orthophotographs from six-time intervals (1945, 1960, 1979, 1996, 2010, 2025) were digitized and georeferenced in the EGSA87 projection system to enable consistent longitudinal spatial analysis. The results were visualized using GIS, facilitating the identification of erosion hotspots and the classification of coastal segments into five vulnerability categories. The findings indicate a significant spatiotemporal alteration in shoreline morphology, with a clear trend of coastal retreat observed in areas subjected to intense anthropogenic pressure. Coastal zones exhibiting moderate to high vulnerability were identified, primarily attributed to dense land use, infrastructure development, and shoreline hardening. In contrast, areas characterized by natural rocky formations or regulated sediment inputs demonstrated greater resilience. Human intervention, particularly urban expansion, the construction of barriers, and marine infrastructure, was recognized as a critical driver of erosion, often exacerbating the inherent sensitivity of soft-sediment coasts."],"dc:identifier":["uoadl:5298589","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298589"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ποσοτικοποίηση της παράκτιας τρωτότητας, κατά μήκος των Ανατολικών Ακτών του Σαρωνικού Κόλπου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:15Z"}