{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5298593"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5298593","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης σε άτομα με παχυσαρκία. Συστηματική ανασκόπηση","abstract":"Σκοπός: Στόχος της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης (HIIT) και η σύγκρισή της με εκείνη της συνεχόμενης άσκησης μέτριας έντασης (MICT) στη βελτίωση βασικών δεικτών παχυσαρκίας, συμπεριλαμβανομένων του δείκτη μάζας σώματος (BMI), του σωματικού βάρους, της περιφέρειας μέσης (οσφύος) (WC), του ποσοστού λιπώδους μάζας (FM%), του σπλαγχνικού λίπους (VAT) και του επικαρδιακού λίπους (ΕΑΤ). Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Embase, Scopus, Cochrane Library και Google Scholar για μελέτες που δημοσιεύτηκαν από το 2010 έως το 2025. Συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCTs) που συνέκριναν MICT και HIIT σε ενήλικους συμμετέχοντες με υπερβάλλον βάρος ή παχυσαρκία. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν με μετα-ανάλυση τυπικής διαφοράς μέσου όρου (SMD), χρησιμοποιώντας μοντέλα τυχαίων επιδράσεων. Για την ετερογένεια μεταξύ των μελετών χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης I². Αποτελέσματα: Από τις 1.785 αρχικές μελέτες που εντοπίστηκαν, επιλέχθηκαν 17 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση. Και οι δύο μορφές άσκησης ήταν αποτελεσματικές στη μείωση όλων των μετρούμενων δεικτών. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική υπεροχή κάποιας από τις συγκριθείσες μορφές άσκησης. Ωστόσο, η HIIT συνδέθηκε με τάση μεγαλύτερης μείωσης στο ποσοστό λιπώδους μάζας (SMD -0.10, 95% CI -0.26 έως 0.07) και στο επικαρδιακό λίπος (SMD -0.48, 95% CI -2.58 έως 1.11) συγκριτικά με τη MICT. Συμπεράσματα: Τόσο η MICT όσο και η HIIT είναι αποτελεσματικές παρεμβάσεις άσκησης για τη βελτίωση παραμέτρων παχυσαρκίας. Τα αποτελέσματα αυτά υπογραμμίζουν την κλινική σημασία της αερόβιας άσκησης και ειδικότερα της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης ως σημαντικού μέρους προγραμμάτων παρέμβασης σε πληθυσμούς υψηλού καρδιομεταβολικού κινδύνου.","abstract_html":"Σκοπός: Στόχος της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης (HIIT) και η σύγκρισή της με εκείνη της συνεχόμενης άσκησης μέτριας έντασης (MICT) στη βελτίωση βασικών δεικτών παχυσαρκίας, συμπεριλαμβανομένων του δείκτη μάζας σώματος (BMI), του σωματικού βάρους, της περιφέρειας μέσης (οσφύος) (WC), του ποσοστού λιπώδους μάζας (FM%), του σπλαγχνικού λίπους (VAT) και του επικαρδιακού λίπους (ΕΑΤ). Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Embase, Scopus, Cochrane Library και Google Scholar για μελέτες που δημοσιεύτηκαν από το 2010 έως το 2025. Συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCTs) που συνέκριναν MICT και HIIT σε ενήλικους συμμετέχοντες με υπερβάλλον βάρος ή παχυσαρκία. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν με μετα-ανάλυση τυπικής διαφοράς μέσου όρου (SMD), χρησιμοποιώντας μοντέλα τυχαίων επιδράσεων. Για την ετερογένεια μεταξύ των μελετών χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης I². Αποτελέσματα: Από τις 1.785 αρχικές μελέτες που εντοπίστηκαν, επιλέχθηκαν 17 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση. Και οι δύο μορφές άσκησης ήταν αποτελεσματικές στη μείωση όλων των μετρούμενων δεικτών. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική υπεροχή κάποιας από τις συγκριθείσες μορφές άσκησης. Ωστόσο, η HIIT συνδέθηκε με τάση μεγαλύτερης μείωσης στο ποσοστό λιπώδους μάζας (SMD -0.10, 95% CI -0.26 έως 0.07) και στο επικαρδιακό λίπος (SMD -0.48, 95% CI -2.58 έως 1.11) συγκριτικά με τη MICT. Συμπεράσματα: Τόσο η MICT όσο και η HIIT είναι αποτελεσματικές παρεμβάσεις άσκησης για τη βελτίωση παραμέτρων παχυσαρκίας. Τα αποτελέσματα αυτά υπογραμμίζουν την κλινική σημασία της αερόβιας άσκησης και ειδικότερα της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης ως σημαντικού μέρους προγραμμάτων παρέμβασης σε πληθυσμούς υψηλού καρδιομεταβολικού κινδύνου.","abstract_has_math":false,"creators":["Μανιώτης Χρήστος","Maniotis Christos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5298593"],"render_values":[{"text":"uoadl:5298593","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298593","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298593","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5298593","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανιώτης Χρήστος","Maniotis Christos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5298593","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298593"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Στόχος της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης (HIIT) και η σύγκρισή της με εκείνη της συνεχόμενης άσκησης μέτριας έντασης (MICT) στη βελτίωση βασικών δεικτών παχυσαρκίας, συμπεριλαμβανομένων του δείκτη μάζας σώματος (BMI), του σωματικού βάρους, της περιφέρειας μέσης (οσφύος) (WC), του ποσοστού λιπώδους μάζας (FM%), του σπλαγχνικού λίπους (VAT) και του επικαρδιακού λίπους (ΕΑΤ). Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Embase, Scopus, Cochrane Library και Google Scholar για μελέτες που δημοσιεύτηκαν από το 2010 έως το 2025. Συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCTs) που συνέκριναν MICT και HIIT σε ενήλικους συμμετέχοντες με υπερβάλλον βάρος ή παχυσαρκία. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν με μετα-ανάλυση τυπικής διαφοράς μέσου όρου (SMD), χρησιμοποιώντας μοντέλα τυχαίων επιδράσεων. Για την ετερογένεια μεταξύ των μελετών χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης I². Αποτελέσματα: Από τις 1.785 αρχικές μελέτες που εντοπίστηκαν, επιλέχθηκαν 17 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση. Και οι δύο μορφές άσκησης ήταν αποτελεσματικές στη μείωση όλων των μετρούμενων δεικτών. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική υπεροχή κάποιας από τις συγκριθείσες μορφές άσκησης. Ωστόσο, η HIIT συνδέθηκε με τάση μεγαλύτερης μείωσης στο ποσοστό λιπώδους μάζας (SMD -0.10, 95% CI -0.26 έως 0.07) και στο επικαρδιακό λίπος (SMD -0.48, 95% CI -2.58 έως 1.11) συγκριτικά με τη MICT. Συμπεράσματα: Τόσο η MICT όσο και η HIIT είναι αποτελεσματικές παρεμβάσεις άσκησης για τη βελτίωση παραμέτρων παχυσαρκίας. Τα αποτελέσματα αυτά υπογραμμίζουν την κλινική σημασία της αερόβιας άσκησης και ειδικότερα της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης ως σημαντικού μέρους προγραμμάτων παρέμβασης σε πληθυσμούς υψηλού καρδιομεταβολικού κινδύνου.","Purpose: The aim of this systematic review was to examine and compare the effectiveness of moderate-intensity continuous training (MICT) and high-intensity interval training (HIIT) in improving key obesity-related indicators, including body mass index (BMI), body weight, waist circumference (WC), fat mass percentage (FM%), visceral adipose tissue (VAT), and epicardial adipose tissue (EAT). Methods: A systematic review was conducted in PubMed, Embase, Scopus, Cochrane Library, and Google Scholar for studies published between 2010 and 2025. Randomized controlled trials (RCTs) directly comparing MICT and HIIT in adult participants with overweight or obesity were included in this systematic review. Data were analyzed through meta-analyses using standardized mean differences (SMD) with random-effects models. Heterogeneity among studies was assessed using the I² statistical model. Results: Out of 1,785 initial records, 17 studies met the inclusion criteria for this systematic review. Both exercise modalities were effective in reducing all obesity parameters measured. No statistically significant superiority was observed for either exercise training method. However, HIIT showed a trend of greater reduction in fat mass percentage (SMD -0.10, 95% CI -0.26 to 0.07) and epicardial fat (SMD -0.48, 95% CI -2.58 to 1.11) compared to MICT. Conclusions: Both MICT and HIIT are effective exercise interventions for improving obesityrelated outcomes. These findings highlight the clinical relevance of aerobic exercise—and particularly of high-intensity interval training—as an integral component of intervention programs in populations at high cardiometabolic risk."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης σε άτομα με παχυσαρκία. Συστηματική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανιώτης Χρήστος","Maniotis Christos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Σκοπός: Στόχος της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης (HIIT) και η σύγκρισή της με εκείνη της συνεχόμενης άσκησης μέτριας έντασης (MICT) στη βελτίωση βασικών δεικτών παχυσαρκίας, συμπεριλαμβανομένων του δείκτη μάζας σώματος (BMI), του σωματικού βάρους, της περιφέρειας μέσης (οσφύος) (WC), του ποσοστού λιπώδους μάζας (FM%), του σπλαγχνικού λίπους (VAT) και του επικαρδιακού λίπους (ΕΑΤ). Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Embase, Scopus, Cochrane Library και Google Scholar για μελέτες που δημοσιεύτηκαν από το 2010 έως το 2025. Συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCTs) που συνέκριναν MICT και HIIT σε ενήλικους συμμετέχοντες με υπερβάλλον βάρος ή παχυσαρκία. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν με μετα-ανάλυση τυπικής διαφοράς μέσου όρου (SMD), χρησιμοποιώντας μοντέλα τυχαίων επιδράσεων. Για την ετερογένεια μεταξύ των μελετών χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης I². Αποτελέσματα: Από τις 1.785 αρχικές μελέτες που εντοπίστηκαν, επιλέχθηκαν 17 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση. Και οι δύο μορφές άσκησης ήταν αποτελεσματικές στη μείωση όλων των μετρούμενων δεικτών. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική υπεροχή κάποιας από τις συγκριθείσες μορφές άσκησης. Ωστόσο, η HIIT συνδέθηκε με τάση μεγαλύτερης μείωσης στο ποσοστό λιπώδους μάζας (SMD -0.10, 95% CI -0.26 έως 0.07) και στο επικαρδιακό λίπος (SMD -0.48, 95% CI -2.58 έως 1.11) συγκριτικά με τη MICT. Συμπεράσματα: Τόσο η MICT όσο και η HIIT είναι αποτελεσματικές παρεμβάσεις άσκησης για τη βελτίωση παραμέτρων παχυσαρκίας. Τα αποτελέσματα αυτά υπογραμμίζουν την κλινική σημασία της αερόβιας άσκησης και ειδικότερα της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης ως σημαντικού μέρους προγραμμάτων παρέμβασης σε πληθυσμούς υψηλού καρδιομεταβολικού κινδύνου.","Purpose: The aim of this systematic review was to examine and compare the effectiveness of moderate-intensity continuous training (MICT) and high-intensity interval training (HIIT) in improving key obesity-related indicators, including body mass index (BMI), body weight, waist circumference (WC), fat mass percentage (FM%), visceral adipose tissue (VAT), and epicardial adipose tissue (EAT). Methods: A systematic review was conducted in PubMed, Embase, Scopus, Cochrane Library, and Google Scholar for studies published between 2010 and 2025. Randomized controlled trials (RCTs) directly comparing MICT and HIIT in adult participants with overweight or obesity were included in this systematic review. Data were analyzed through meta-analyses using standardized mean differences (SMD) with random-effects models. Heterogeneity among studies was assessed using the I² statistical model. Results: Out of 1,785 initial records, 17 studies met the inclusion criteria for this systematic review. Both exercise modalities were effective in reducing all obesity parameters measured. No statistically significant superiority was observed for either exercise training method. However, HIIT showed a trend of greater reduction in fat mass percentage (SMD -0.10, 95% CI -0.26 to 0.07) and epicardial fat (SMD -0.48, 95% CI -2.58 to 1.11) compared to MICT. Conclusions: Both MICT and HIIT are effective exercise interventions for improving obesityrelated outcomes. These findings highlight the clinical relevance of aerobic exercise—and particularly of high-intensity interval training—as an integral component of intervention programs in populations at high cardiometabolic risk."],"dc:identifier":["uoadl:5298593","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298593"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της διαλειμματικής άσκησης υψηλής έντασης σε άτομα με παχυσαρκία. Συστηματική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:15Z"}