{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5298628"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5298628","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το σύστημα του συμπληρώματος στο θρομβωτικό αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο: τρόποι ενεργοποίησης και στοχευμένες θεραπείες","abstract":"Το Θρομβωτικό Αντιφωσφολίπιδικό Σύνδρομο αποτελεί την πιο συχνή αιτία επίκτητης θρομβοφιλικής διαταραχής. Χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και την εκδήλωση θρόμβωσης μικρών ή μεγάλων αγγείων της φλεβικής ή της αρτηριακής κυκλοφορίας. Μπορεί να είναι πρωτοπαθές ή δευτεροπαθές σε άλλα αυτοάνοσα νοσήματα. Μικρό ποσοστό των ασθενών εκδηλώνει την καταστροφική μορφή του συνδρόμου, η οποία διακρίνεται από υψηλά ποσοστά θνητότητας. Από τη στιγμή της πρώτης περιγραφής του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου από τον Graham Hughes και μέχρι σήμερα, έχει γίνει σημαντική πρόοδος για την κατανόηση της παθοφυσιολογιάς του. Σε αυτή, καθοριστικής σημασίας ήταν η αναγνώριση της β2 γλυκοπρωτεΐνης Ι ως βασικό στόχο των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Πλέον στην κλινική πράξη ο έλεγχος για Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο σε ασθενείς με μη προκλητή θρόμβωση αποτελεί συνήθη πρακτική, γεγονός που έχει συμβάλλει στην πιο αποτελεσματική αναγνώριση των ασθενών και την αντιμετώπισή τους. Τα αντισώματα έναντι καρδιολιπίνης και έναντι της β2 γλυκοπρωτεΐνης Ι, καθώς και το αντιπηκτικό του λύκου αποτελούν τα τρία βασικά αντισώματα, η ανίχνευση των οποίων συνηγορεί υπέρ της ύπαρξης του συνδρόμου και αποτελεί προαπαιτούμενο για τη διάγνωσή του. Η πρόσφατη αναθεώρηση των κριτηρίων ταξινόμησης από την ΑCR/ EULAR το 2023 προσφέρει μεγαλύτερη ακρίβεια και εφάμιλλη ευαισθησία για τη διάγνωση της νόσου σε σύγκριση με τα κριτήρια του Sydney. Επιπλέον περιλαμβάνει μεγαλύτερο εύρος κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων, αποτελώντας βοηθητικό εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των ασθενών σε ομάδες κινδύνου. Σημαντικό ρόλο στην παθογένεση του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου κατέχει η αλληλεπίδραση των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων με κύτταρα και πρωτεΐνες του οργανισμού, η οποία προάγει τη φλεγμονώδη διαδικασία και οδηγεί σε ανοσοθρόμβωση. Επικρατέστερος μηχανισμός εκδήλωσης είναι αυτός του διπλού χτυπήματος, σύμφωνα με τον οποίο η παρουσία των αντισωμάτων (πρώτο χτύπημα) οδηγεί σε θρόμβωση μετά από το δεύτερο χτύπημα, το οποίο συνήθως επιφέρει διαταραχή της αντιπηκτικής ιδιότητας του ενδοθηλίου. Στην παρούσα ανασκόπηση αναλύεται η παθοφυσιολογία του συνδρόμου και η ξεχωριστή επίδραση που κατέχει το συμπλήρωμα σε αυτή. Οι πρωτεΐνες του συμπληρώματος επηρεάζονται άμεσα από τα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα και επικοινωνούν αμφίδρομα με τον πηκτικό μηχανισμό. Συμμετέχουν έτσι στην ανάπτυξη θρόμβωσης, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και πιθανό θεραπευτικό στόχο. Οι θεραπευτικές επιλογές της νόσου περιλαμβάνουν την επ’ αόριστο αντιπηκτική αγωγή, καθώς ο κίνδυνος υποτροπής χωρίς αυτή, είναι μεγάλος. Επικουρικές θεραπείες που στοχεύουν την φλεγμονή χρησιμοποιούνται σε πιο ανθεκτικές μορφές του συνδρόμου. Η αντιμετώπιση της νόσου παρουσιάζεται αναλυτικά στο τελευταίο μέρος της εργασίας, ενώ ταυτόχρονα αναφέρονται μελλοντικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, βασιζόμενες στην ολοένα βαθύτερη κατανόηση του συνδρόμου.","abstract_html":"Το Θρομβωτικό Αντιφωσφολίπιδικό Σύνδρομο αποτελεί την πιο συχνή αιτία επίκτητης θρομβοφιλικής διαταραχής. Χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και την εκδήλωση θρόμβωσης μικρών ή μεγάλων αγγείων της φλεβικής ή της αρτηριακής κυκλοφορίας. Μπορεί να είναι πρωτοπαθές ή δευτεροπαθές σε άλλα αυτοάνοσα νοσήματα. Μικρό ποσοστό των ασθενών εκδηλώνει την καταστροφική μορφή του συνδρόμου, η οποία διακρίνεται από υψηλά ποσοστά θνητότητας. Από τη στιγμή της πρώτης περιγραφής του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου από τον Graham Hughes και μέχρι σήμερα, έχει γίνει σημαντική πρόοδος για την κατανόηση της παθοφυσιολογιάς του. Σε αυτή, καθοριστικής σημασίας ήταν η αναγνώριση της β2 γλυκοπρωτεΐνης Ι ως βασικό στόχο των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Πλέον στην κλινική πράξη ο έλεγχος για Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο σε ασθενείς με μη προκλητή θρόμβωση αποτελεί συνήθη πρακτική, γεγονός που έχει συμβάλλει στην πιο αποτελεσματική αναγνώριση των ασθενών και την αντιμετώπισή τους. Τα αντισώματα έναντι καρδιολιπίνης και έναντι της β2 γλυκοπρωτεΐνης Ι, καθώς και το αντιπηκτικό του λύκου αποτελούν τα τρία βασικά αντισώματα, η ανίχνευση των οποίων συνηγορεί υπέρ της ύπαρξης του συνδρόμου και αποτελεί προαπαιτούμενο για τη διάγνωσή του. Η πρόσφατη αναθεώρηση των κριτηρίων ταξινόμησης από την ΑCR/ EULAR το 2023 προσφέρει μεγαλύτερη ακρίβεια και εφάμιλλη ευαισθησία για τη διάγνωση της νόσου σε σύγκριση με τα κριτήρια του Sydney. Επιπλέον περιλαμβάνει μεγαλύτερο εύρος κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων, αποτελώντας βοηθητικό εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των ασθενών σε ομάδες κινδύνου. Σημαντικό ρόλο στην παθογένεση του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου κατέχει η αλληλεπίδραση των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων με κύτταρα και πρωτεΐνες του οργανισμού, η οποία προάγει τη φλεγμονώδη διαδικασία και οδηγεί σε ανοσοθρόμβωση. Επικρατέστερος μηχανισμός εκδήλωσης είναι αυτός του διπλού χτυπήματος, σύμφωνα με τον οποίο η παρουσία των αντισωμάτων (πρώτο χτύπημα) οδηγεί σε θρόμβωση μετά από το δεύτερο χτύπημα, το οποίο συνήθως επιφέρει διαταραχή της αντιπηκτικής ιδιότητας του ενδοθηλίου. Στην παρούσα ανασκόπηση αναλύεται η παθοφυσιολογία του συνδρόμου και η ξεχωριστή επίδραση που κατέχει το συμπλήρωμα σε αυτή. Οι πρωτεΐνες του συμπληρώματος επηρεάζονται άμεσα από τα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα και επικοινωνούν αμφίδρομα με τον πηκτικό μηχανισμό. Συμμετέχουν έτσι στην ανάπτυξη θρόμβωσης, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και πιθανό θεραπευτικό στόχο. Οι θεραπευτικές επιλογές της νόσου περιλαμβάνουν την επ’ αόριστο αντιπηκτική αγωγή, καθώς ο κίνδυνος υποτροπής χωρίς αυτή, είναι μεγάλος. Επικουρικές θεραπείες που στοχεύουν την φλεγμονή χρησιμοποιούνται σε πιο ανθεκτικές μορφές του συνδρόμου. Η αντιμετώπιση της νόσου παρουσιάζεται αναλυτικά στο τελευταίο μέρος της εργασίας, ενώ ταυτόχρονα αναφέρονται μελλοντικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, βασιζόμενες στην ολοένα βαθύτερη κατανόηση του συνδρόμου.","abstract_has_math":false,"creators":["Ταγάρα Σοφία","Tagara Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5298628"],"render_values":[{"text":"uoadl:5298628","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298628","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298628","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5298628","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ταγάρα Σοφία","Tagara Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5298628","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298628"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το Θρομβωτικό Αντιφωσφολίπιδικό Σύνδρομο αποτελεί την πιο συχνή αιτία επίκτητης θρομβοφιλικής διαταραχής. Χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και την εκδήλωση θρόμβωσης μικρών ή μεγάλων αγγείων της φλεβικής ή της αρτηριακής κυκλοφορίας. Μπορεί να είναι πρωτοπαθές ή δευτεροπαθές σε άλλα αυτοάνοσα νοσήματα. Μικρό ποσοστό των ασθενών εκδηλώνει την καταστροφική μορφή του συνδρόμου, η οποία διακρίνεται από υψηλά ποσοστά θνητότητας. Από τη στιγμή της πρώτης περιγραφής του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου από τον Graham Hughes και μέχρι σήμερα, έχει γίνει σημαντική πρόοδος για την κατανόηση της παθοφυσιολογιάς του. Σε αυτή, καθοριστικής σημασίας ήταν η αναγνώριση της β2 γλυκοπρωτεΐνης Ι ως βασικό στόχο των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Πλέον στην κλινική πράξη ο έλεγχος για Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο σε ασθενείς με μη προκλητή θρόμβωση αποτελεί συνήθη πρακτική, γεγονός που έχει συμβάλλει στην πιο αποτελεσματική αναγνώριση των ασθενών και την αντιμετώπισή τους. Τα αντισώματα έναντι καρδιολιπίνης και έναντι της β2 γλυκοπρωτεΐνης Ι, καθώς και το αντιπηκτικό του λύκου αποτελούν τα τρία βασικά αντισώματα, η ανίχνευση των οποίων συνηγορεί υπέρ της ύπαρξης του συνδρόμου και αποτελεί προαπαιτούμενο για τη διάγνωσή του. Η πρόσφατη αναθεώρηση των κριτηρίων ταξινόμησης από την ΑCR/ EULAR το 2023 προσφέρει μεγαλύτερη ακρίβεια και εφάμιλλη ευαισθησία για τη διάγνωση της νόσου σε σύγκριση με τα κριτήρια του Sydney. Επιπλέον περιλαμβάνει μεγαλύτερο εύρος κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων, αποτελώντας βοηθητικό εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των ασθενών σε ομάδες κινδύνου. Σημαντικό ρόλο στην παθογένεση του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου κατέχει η αλληλεπίδραση των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων με κύτταρα και πρωτεΐνες του οργανισμού, η οποία προάγει τη φλεγμονώδη διαδικασία και οδηγεί σε ανοσοθρόμβωση. Επικρατέστερος μηχανισμός εκδήλωσης είναι αυτός του διπλού χτυπήματος, σύμφωνα με τον οποίο η παρουσία των αντισωμάτων (πρώτο χτύπημα) οδηγεί σε θρόμβωση μετά από το δεύτερο χτύπημα, το οποίο συνήθως επιφέρει διαταραχή της αντιπηκτικής ιδιότητας του ενδοθηλίου. Στην παρούσα ανασκόπηση αναλύεται η παθοφυσιολογία του συνδρόμου και η ξεχωριστή επίδραση που κατέχει το συμπλήρωμα σε αυτή. Οι πρωτεΐνες του συμπληρώματος επηρεάζονται άμεσα από τα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα και επικοινωνούν αμφίδρομα με τον πηκτικό μηχανισμό. Συμμετέχουν έτσι στην ανάπτυξη θρόμβωσης, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και πιθανό θεραπευτικό στόχο. Οι θεραπευτικές επιλογές της νόσου περιλαμβάνουν την επ’ αόριστο αντιπηκτική αγωγή, καθώς ο κίνδυνος υποτροπής χωρίς αυτή, είναι μεγάλος. Επικουρικές θεραπείες που στοχεύουν την φλεγμονή χρησιμοποιούνται σε πιο ανθεκτικές μορφές του συνδρόμου. Η αντιμετώπιση της νόσου παρουσιάζεται αναλυτικά στο τελευταίο μέρος της εργασίας, ενώ ταυτόχρονα αναφέρονται μελλοντικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, βασιζόμενες στην ολοένα βαθύτερη κατανόηση του συνδρόμου.","Thrombotic Antiphospholipid Syndrome (APS) is the most common acquired thrombophilic disorder. It is characterized by the presence of antiphospholipid antibodies and the occurrence of thrombosis in small or large blood vessels of the venous or arterial circulation. Antiphospholipid Syndrome can be either primary or secondary to other autoimmune disorders. A small percentage of patients develop the catastrophic form of the syndrome, which is distinguished by high mortality rates. Since the first description of Antiphospholipid Syndrome by Graham Hughes, significant progress has been made in understanding its pathophysiology. A key milestone was the identification of β2-glycoprotein I as the main target of antiphospholipid antibodies. In clinical practice, testing for Antiphospholipid Syndrome in patients with unexplained thrombosis has become routine, contributing to more effective identification and management of affected individuals. Antibodies against cardiolipin, β2-glycoprotein I, and lupus anticoagulant are the three main antibodies, whose detection supports the diagnosis. Recent revision of the APS classification criteria by ACR/EULAR (American College of Rheumatology/ European Alliance of Associations for Rheumatology) in 2023 provides greater accuracy and almost equal sensitivity in diagnosing the disease, compared to the Sydney criteria. It also includes a broader range of clinical and laboratory domains, serving as a helpful tool for classifying patients into risk categories. Interaction of antiphospholipid antibodies with immune cells and proteins has a crucial role in the pathogenesis of Antiphospholipid Syndrome, as it promotes an inflammatory process and leads to immune-mediated thrombosis. The predominant mechanism is the \"double hit\" hypothesis, where the presence of antibodies (first hit) leads to vessel occlusion after a second hit, which usually results in the disruption of the anticoagulant properties of the endothelium. This review explores the pathophysiology of the syndrome and the distinct role of the Complement system in it. Complement proteins are directly affected by antiphospholipid antibodies and communicate bidirectionally with the coagulation system. Thus, they participate in the mechanism of thrombosis, while also representing a potential therapeutic target. The therapeutic options for APS include indefinite anticoagulation therapy, as the risk of recurrence is high. Adjunctive therapies, targeting inflammation, are used in more resistant forms of the syndrome. Treatment protocols of the disease are discussed in the final section of this paper, along with future therapeutic approaches, based on the increasingly deeper understanding of the syndrome."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το σύστημα του συμπληρώματος στο θρομβωτικό αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο: τρόποι ενεργοποίησης και στοχευμένες θεραπείες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ταγάρα Σοφία","Tagara Sofia"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Το Θρομβωτικό Αντιφωσφολίπιδικό Σύνδρομο αποτελεί την πιο συχνή αιτία επίκτητης θρομβοφιλικής διαταραχής. Χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και την εκδήλωση θρόμβωσης μικρών ή μεγάλων αγγείων της φλεβικής ή της αρτηριακής κυκλοφορίας. Μπορεί να είναι πρωτοπαθές ή δευτεροπαθές σε άλλα αυτοάνοσα νοσήματα. Μικρό ποσοστό των ασθενών εκδηλώνει την καταστροφική μορφή του συνδρόμου, η οποία διακρίνεται από υψηλά ποσοστά θνητότητας. Από τη στιγμή της πρώτης περιγραφής του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου από τον Graham Hughes και μέχρι σήμερα, έχει γίνει σημαντική πρόοδος για την κατανόηση της παθοφυσιολογιάς του. Σε αυτή, καθοριστικής σημασίας ήταν η αναγνώριση της β2 γλυκοπρωτεΐνης Ι ως βασικό στόχο των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Πλέον στην κλινική πράξη ο έλεγχος για Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο σε ασθενείς με μη προκλητή θρόμβωση αποτελεί συνήθη πρακτική, γεγονός που έχει συμβάλλει στην πιο αποτελεσματική αναγνώριση των ασθενών και την αντιμετώπισή τους. Τα αντισώματα έναντι καρδιολιπίνης και έναντι της β2 γλυκοπρωτεΐνης Ι, καθώς και το αντιπηκτικό του λύκου αποτελούν τα τρία βασικά αντισώματα, η ανίχνευση των οποίων συνηγορεί υπέρ της ύπαρξης του συνδρόμου και αποτελεί προαπαιτούμενο για τη διάγνωσή του. Η πρόσφατη αναθεώρηση των κριτηρίων ταξινόμησης από την ΑCR/ EULAR το 2023 προσφέρει μεγαλύτερη ακρίβεια και εφάμιλλη ευαισθησία για τη διάγνωση της νόσου σε σύγκριση με τα κριτήρια του Sydney. Επιπλέον περιλαμβάνει μεγαλύτερο εύρος κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων, αποτελώντας βοηθητικό εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των ασθενών σε ομάδες κινδύνου. Σημαντικό ρόλο στην παθογένεση του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου κατέχει η αλληλεπίδραση των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων με κύτταρα και πρωτεΐνες του οργανισμού, η οποία προάγει τη φλεγμονώδη διαδικασία και οδηγεί σε ανοσοθρόμβωση. Επικρατέστερος μηχανισμός εκδήλωσης είναι αυτός του διπλού χτυπήματος, σύμφωνα με τον οποίο η παρουσία των αντισωμάτων (πρώτο χτύπημα) οδηγεί σε θρόμβωση μετά από το δεύτερο χτύπημα, το οποίο συνήθως επιφέρει διαταραχή της αντιπηκτικής ιδιότητας του ενδοθηλίου. Στην παρούσα ανασκόπηση αναλύεται η παθοφυσιολογία του συνδρόμου και η ξεχωριστή επίδραση που κατέχει το συμπλήρωμα σε αυτή. Οι πρωτεΐνες του συμπληρώματος επηρεάζονται άμεσα από τα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα και επικοινωνούν αμφίδρομα με τον πηκτικό μηχανισμό. Συμμετέχουν έτσι στην ανάπτυξη θρόμβωσης, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και πιθανό θεραπευτικό στόχο. Οι θεραπευτικές επιλογές της νόσου περιλαμβάνουν την επ’ αόριστο αντιπηκτική αγωγή, καθώς ο κίνδυνος υποτροπής χωρίς αυτή, είναι μεγάλος. Επικουρικές θεραπείες που στοχεύουν την φλεγμονή χρησιμοποιούνται σε πιο ανθεκτικές μορφές του συνδρόμου. Η αντιμετώπιση της νόσου παρουσιάζεται αναλυτικά στο τελευταίο μέρος της εργασίας, ενώ ταυτόχρονα αναφέρονται μελλοντικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, βασιζόμενες στην ολοένα βαθύτερη κατανόηση του συνδρόμου.","Thrombotic Antiphospholipid Syndrome (APS) is the most common acquired thrombophilic disorder. It is characterized by the presence of antiphospholipid antibodies and the occurrence of thrombosis in small or large blood vessels of the venous or arterial circulation. Antiphospholipid Syndrome can be either primary or secondary to other autoimmune disorders. A small percentage of patients develop the catastrophic form of the syndrome, which is distinguished by high mortality rates. Since the first description of Antiphospholipid Syndrome by Graham Hughes, significant progress has been made in understanding its pathophysiology. A key milestone was the identification of β2-glycoprotein I as the main target of antiphospholipid antibodies. In clinical practice, testing for Antiphospholipid Syndrome in patients with unexplained thrombosis has become routine, contributing to more effective identification and management of affected individuals. Antibodies against cardiolipin, β2-glycoprotein I, and lupus anticoagulant are the three main antibodies, whose detection supports the diagnosis. Recent revision of the APS classification criteria by ACR/EULAR (American College of Rheumatology/ European Alliance of Associations for Rheumatology) in 2023 provides greater accuracy and almost equal sensitivity in diagnosing the disease, compared to the Sydney criteria. It also includes a broader range of clinical and laboratory domains, serving as a helpful tool for classifying patients into risk categories. Interaction of antiphospholipid antibodies with immune cells and proteins has a crucial role in the pathogenesis of Antiphospholipid Syndrome, as it promotes an inflammatory process and leads to immune-mediated thrombosis. The predominant mechanism is the \"double hit\" hypothesis, where the presence of antibodies (first hit) leads to vessel occlusion after a second hit, which usually results in the disruption of the anticoagulant properties of the endothelium. This review explores the pathophysiology of the syndrome and the distinct role of the Complement system in it. Complement proteins are directly affected by antiphospholipid antibodies and communicate bidirectionally with the coagulation system. Thus, they participate in the mechanism of thrombosis, while also representing a potential therapeutic target. The therapeutic options for APS include indefinite anticoagulation therapy, as the risk of recurrence is high. Adjunctive therapies, targeting inflammation, are used in more resistant forms of the syndrome. Treatment protocols of the disease are discussed in the final section of this paper, along with future therapeutic approaches, based on the increasingly deeper understanding of the syndrome."],"dc:identifier":["uoadl:5298628","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298628"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Το σύστημα του συμπληρώματος στο θρομβωτικό αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο: τρόποι ενεργοποίησης και στοχευμένες θεραπείες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:15Z"}