{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5298727"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5298727","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πένθος και τεχνητή νοημοσύνη: Η περίπτωση των griefbots","abstract":"Καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται, μαζί της προχωράνε και οι εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης, με αποτέλεσμα να γίνονται όλο και πιο εκλεπτυσμένες και να προσεγγίζουν την ανθρώπινη επικοινωνία. Οι εξελίξεις αυτές έχουν κατορθώσει να τεθεί η τεχνητή νοημοσύνη στην υπηρεσία μιας ανθρώπινης και ευαίσθητης διαδικασίας, της διαχείρισης του πένθους. Στο πρότυπο των θεωριών γύρω από το πένθος, που πέρασαν από τη φροϋδική αποεπένδυση από τον πενθούντα στις θεωρίες των συνεχιζόμενων δεσμών ακόμα και μετά θάνατον, τα λεγόμενα griefbots, διαδικτυακές πλατφόρμες chat, μπορούν με δεδομένα από το ψηφιακό του αποτύπωμα να μιμηθούν τα λεκτικά και επικοινωνιακά μοτίβα του θανόντος. Πενθούντες έχουν ήδη αρχίσει να καταφεύγουν σε εφαρμογές όπως το Replika, το ProjectDecember και το HereAfterAI, με την επιθυμία να συντηρήσουν τους δεσμούς με τους νεκρούς τους, να κλείσουν μαζί τους πιθανές υποθέσεις που διέκοψε ένας απρόσμενος θάνατος, να προωθήσουν το κληροδότημά τους στις επόμενες γενιές, καθώς και να ανοικοδομήσουν τη δική τους ταυτότητα γύρω από το θανόντα. Μολονότι δεν υπάρχουν ακόμα αρκετές εμπειρικές ενδείξεις από την εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης στη διαχείριση του πένθους, πιθανές επιδράσεις θα μπορούσαν να είναι η διατήρηση της σύνδεσης με το θανόντα και η μεταβολή του δεσμού ώστε να εμπεριέξει τη νέα πραγματικότητα, η εξάρτηση από το griefbot και η αποκοπή από το κοινωνικό περιβάλλον, η απάλυνση των δυσάρεστων συναισθημάτων που εγείρονται με το πένθος, ή η επαναβίωση της απώλειας με τραυματικό τρόπο. Η ψυχαναλυτική βιβλιογραφία υποστηρίζει ότι τα griefbot γεννιούνται από την ανάγκη του ανθρώπου για εμπερίεξη, την επιθυμία του να διατηρήσει την ετερότητα του Άλλου ενώ παράλληλα ελέγχει τις αντιδράσεις του, καθώς και την επιθυμία να μη βιώσει την απώλεια. Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι η απώλεια είναι θεμελιώδες να γίνει αντιληπτή και να βιωθεί, για τη συναισθηματική ωρίμανση του υποκειμένου. Περαιτέρω έρευνα αξίζει να πραγματοποιηθεί σε μελλοντικό χρόνο, όταν πια οι ατομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης στο πένθος γίνουν πιο απτές και μπορούν να παρατηρηθούν.","abstract_html":"Καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται, μαζί της προχωράνε και οι εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης, με αποτέλεσμα να γίνονται όλο και πιο εκλεπτυσμένες και να προσεγγίζουν την ανθρώπινη επικοινωνία. Οι εξελίξεις αυτές έχουν κατορθώσει να τεθεί η τεχνητή νοημοσύνη στην υπηρεσία μιας ανθρώπινης και ευαίσθητης διαδικασίας, της διαχείρισης του πένθους. Στο πρότυπο των θεωριών γύρω από το πένθος, που πέρασαν από τη φροϋδική αποεπένδυση από τον πενθούντα στις θεωρίες των συνεχιζόμενων δεσμών ακόμα και μετά θάνατον, τα λεγόμενα griefbots, διαδικτυακές πλατφόρμες chat, μπορούν με δεδομένα από το ψηφιακό του αποτύπωμα να μιμηθούν τα λεκτικά και επικοινωνιακά μοτίβα του θανόντος. Πενθούντες έχουν ήδη αρχίσει να καταφεύγουν σε εφαρμογές όπως το Replika, το ProjectDecember και το HereAfterAI, με την επιθυμία να συντηρήσουν τους δεσμούς με τους νεκρούς τους, να κλείσουν μαζί τους πιθανές υποθέσεις που διέκοψε ένας απρόσμενος θάνατος, να προωθήσουν το κληροδότημά τους στις επόμενες γενιές, καθώς και να ανοικοδομήσουν τη δική τους ταυτότητα γύρω από το θανόντα. Μολονότι δεν υπάρχουν ακόμα αρκετές εμπειρικές ενδείξεις από την εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης στη διαχείριση του πένθους, πιθανές επιδράσεις θα μπορούσαν να είναι η διατήρηση της σύνδεσης με το θανόντα και η μεταβολή του δεσμού ώστε να εμπεριέξει τη νέα πραγματικότητα, η εξάρτηση από το griefbot και η αποκοπή από το κοινωνικό περιβάλλον, η απάλυνση των δυσάρεστων συναισθημάτων που εγείρονται με το πένθος, ή η επαναβίωση της απώλειας με τραυματικό τρόπο. Η ψυχαναλυτική βιβλιογραφία υποστηρίζει ότι τα griefbot γεννιούνται από την ανάγκη του ανθρώπου για εμπερίεξη, την επιθυμία του να διατηρήσει την ετερότητα του Άλλου ενώ παράλληλα ελέγχει τις αντιδράσεις του, καθώς και την επιθυμία να μη βιώσει την απώλεια. Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι η απώλεια είναι θεμελιώδες να γίνει αντιληπτή και να βιωθεί, για τη συναισθηματική ωρίμανση του υποκειμένου. Περαιτέρω έρευνα αξίζει να πραγματοποιηθεί σε μελλοντικό χρόνο, όταν πια οι ατομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης στο πένθος γίνουν πιο απτές και μπορούν να παρατηρηθούν.","abstract_has_math":false,"creators":["Δημακοπούλου Άννα-Θεοδώρα","Dimakopoulou Anna-Theodora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5298727"],"render_values":[{"text":"uoadl:5298727","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298727","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298727","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5298727","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δημακοπούλου Άννα-Θεοδώρα","Dimakopoulou Anna-Theodora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5298727","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298727"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται, μαζί της προχωράνε και οι εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης, με αποτέλεσμα να γίνονται όλο και πιο εκλεπτυσμένες και να προσεγγίζουν την ανθρώπινη επικοινωνία. Οι εξελίξεις αυτές έχουν κατορθώσει να τεθεί η τεχνητή νοημοσύνη στην υπηρεσία μιας ανθρώπινης και ευαίσθητης διαδικασίας, της διαχείρισης του πένθους. Στο πρότυπο των θεωριών γύρω από το πένθος, που πέρασαν από τη φροϋδική αποεπένδυση από τον πενθούντα στις θεωρίες των συνεχιζόμενων δεσμών ακόμα και μετά θάνατον, τα λεγόμενα griefbots, διαδικτυακές πλατφόρμες chat, μπορούν με δεδομένα από το ψηφιακό του αποτύπωμα να μιμηθούν τα λεκτικά και επικοινωνιακά μοτίβα του θανόντος. Πενθούντες έχουν ήδη αρχίσει να καταφεύγουν σε εφαρμογές όπως το Replika, το ProjectDecember και το HereAfterAI, με την επιθυμία να συντηρήσουν τους δεσμούς με τους νεκρούς τους, να κλείσουν μαζί τους πιθανές υποθέσεις που διέκοψε ένας απρόσμενος θάνατος, να προωθήσουν το κληροδότημά τους στις επόμενες γενιές, καθώς και να ανοικοδομήσουν τη δική τους ταυτότητα γύρω από το θανόντα. Μολονότι δεν υπάρχουν ακόμα αρκετές εμπειρικές ενδείξεις από την εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης στη διαχείριση του πένθους, πιθανές επιδράσεις θα μπορούσαν να είναι η διατήρηση της σύνδεσης με το θανόντα και η μεταβολή του δεσμού ώστε να εμπεριέξει τη νέα πραγματικότητα, η εξάρτηση από το griefbot και η αποκοπή από το κοινωνικό περιβάλλον, η απάλυνση των δυσάρεστων συναισθημάτων που εγείρονται με το πένθος, ή η επαναβίωση της απώλειας με τραυματικό τρόπο. Η ψυχαναλυτική βιβλιογραφία υποστηρίζει ότι τα griefbot γεννιούνται από την ανάγκη του ανθρώπου για εμπερίεξη, την επιθυμία του να διατηρήσει την ετερότητα του Άλλου ενώ παράλληλα ελέγχει τις αντιδράσεις του, καθώς και την επιθυμία να μη βιώσει την απώλεια. Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι η απώλεια είναι θεμελιώδες να γίνει αντιληπτή και να βιωθεί, για τη συναισθηματική ωρίμανση του υποκειμένου. Περαιτέρω έρευνα αξίζει να πραγματοποιηθεί σε μελλοντικό χρόνο, όταν πια οι ατομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης στο πένθος γίνουν πιο απτές και μπορούν να παρατηρηθούν.","As technology evolves, so do the applications of artificial intelligence, as they become increasingly sophisticated and closer to human communication. These developments have succeeded in putting AI at the service of a human and sensitive process, the management of grief. Modeled on the theories around mourning, which have moved from Freudian disinvestment from the bereaved to theories of continuing bonds even after death, so-called griefbots, online chat platforms, can use data from their digital footprint to mimic the verbal and communicative patterns of the deceased. Mourners have already begun to resort to apps such as Replika, Project December and HereAfter AI, with the desire to maintain ties with their deceased, to achieve closure in “unfinished business” with them that were interrupted by an unexpected death, to pass on their legacy to future generations, and to rebuild their own identity around the deceased. Although there is not yet enough empirical evidence from the application of AI in grief management, possible effects could include maintaining the connection with the deceased and altering the bond to incorporate the new reality, dependence on the griefbot and disconnection from the social environment, alleviation of unpleasant emotions raised by grief, or reliving the loss in a traumatic way. The psychoanalytic literature argues that griefbots are born out of the human need for containment, the desire to maintain the otherness of the Other while controlling their reactions, and the desire not to experience loss. They argue, however, that it is necessary for the loss be perceived and experienced, in order for the subject to emotionally mature. Further research is worth conducting in the future, once the implications of the use of AI in bereavement become more tangible and can be observed on the person and on society as a whole."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πένθος και τεχνητή νοημοσύνη: Η περίπτωση των griefbots"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δημακοπούλου Άννα-Θεοδώρα","Dimakopoulou Anna-Theodora"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται, μαζί της προχωράνε και οι εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης, με αποτέλεσμα να γίνονται όλο και πιο εκλεπτυσμένες και να προσεγγίζουν την ανθρώπινη επικοινωνία. Οι εξελίξεις αυτές έχουν κατορθώσει να τεθεί η τεχνητή νοημοσύνη στην υπηρεσία μιας ανθρώπινης και ευαίσθητης διαδικασίας, της διαχείρισης του πένθους. Στο πρότυπο των θεωριών γύρω από το πένθος, που πέρασαν από τη φροϋδική αποεπένδυση από τον πενθούντα στις θεωρίες των συνεχιζόμενων δεσμών ακόμα και μετά θάνατον, τα λεγόμενα griefbots, διαδικτυακές πλατφόρμες chat, μπορούν με δεδομένα από το ψηφιακό του αποτύπωμα να μιμηθούν τα λεκτικά και επικοινωνιακά μοτίβα του θανόντος. Πενθούντες έχουν ήδη αρχίσει να καταφεύγουν σε εφαρμογές όπως το Replika, το ProjectDecember και το HereAfterAI, με την επιθυμία να συντηρήσουν τους δεσμούς με τους νεκρούς τους, να κλείσουν μαζί τους πιθανές υποθέσεις που διέκοψε ένας απρόσμενος θάνατος, να προωθήσουν το κληροδότημά τους στις επόμενες γενιές, καθώς και να ανοικοδομήσουν τη δική τους ταυτότητα γύρω από το θανόντα. Μολονότι δεν υπάρχουν ακόμα αρκετές εμπειρικές ενδείξεις από την εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης στη διαχείριση του πένθους, πιθανές επιδράσεις θα μπορούσαν να είναι η διατήρηση της σύνδεσης με το θανόντα και η μεταβολή του δεσμού ώστε να εμπεριέξει τη νέα πραγματικότητα, η εξάρτηση από το griefbot και η αποκοπή από το κοινωνικό περιβάλλον, η απάλυνση των δυσάρεστων συναισθημάτων που εγείρονται με το πένθος, ή η επαναβίωση της απώλειας με τραυματικό τρόπο. Η ψυχαναλυτική βιβλιογραφία υποστηρίζει ότι τα griefbot γεννιούνται από την ανάγκη του ανθρώπου για εμπερίεξη, την επιθυμία του να διατηρήσει την ετερότητα του Άλλου ενώ παράλληλα ελέγχει τις αντιδράσεις του, καθώς και την επιθυμία να μη βιώσει την απώλεια. Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι η απώλεια είναι θεμελιώδες να γίνει αντιληπτή και να βιωθεί, για τη συναισθηματική ωρίμανση του υποκειμένου. Περαιτέρω έρευνα αξίζει να πραγματοποιηθεί σε μελλοντικό χρόνο, όταν πια οι ατομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης στο πένθος γίνουν πιο απτές και μπορούν να παρατηρηθούν.","As technology evolves, so do the applications of artificial intelligence, as they become increasingly sophisticated and closer to human communication. These developments have succeeded in putting AI at the service of a human and sensitive process, the management of grief. Modeled on the theories around mourning, which have moved from Freudian disinvestment from the bereaved to theories of continuing bonds even after death, so-called griefbots, online chat platforms, can use data from their digital footprint to mimic the verbal and communicative patterns of the deceased. Mourners have already begun to resort to apps such as Replika, Project December and HereAfter AI, with the desire to maintain ties with their deceased, to achieve closure in “unfinished business” with them that were interrupted by an unexpected death, to pass on their legacy to future generations, and to rebuild their own identity around the deceased. Although there is not yet enough empirical evidence from the application of AI in grief management, possible effects could include maintaining the connection with the deceased and altering the bond to incorporate the new reality, dependence on the griefbot and disconnection from the social environment, alleviation of unpleasant emotions raised by grief, or reliving the loss in a traumatic way. The psychoanalytic literature argues that griefbots are born out of the human need for containment, the desire to maintain the otherness of the Other while controlling their reactions, and the desire not to experience loss. They argue, however, that it is necessary for the loss be perceived and experienced, in order for the subject to emotionally mature. Further research is worth conducting in the future, once the implications of the use of AI in bereavement become more tangible and can be observed on the person and on society as a whole."],"dc:identifier":["uoadl:5298727","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5298727"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Πένθος και τεχνητή νοημοσύνη: Η περίπτωση των griefbots"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:15Z"}