{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5299294"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5299294","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιμετώπιση της επιληψίας στην αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα στα παιδιά: εμπειρία από το Αγία Σοφία","abstract":"Η αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα (ΑΕ) αποτελεί πλέον σημαντική αιτία επιληπτικών κρίσεων στην παιδική ηλικία, με παθοφυσιολογία βασισμένη σε ανοσολογικούς μηχανισμούς κατά νευρωνικών αντιγόνων. Η παρούσα εργασία διερευνά τις κλινικές, διαγνωστικές και θεραπευτικές πτυχές της επιληψίας σε παιδιά με ΑΕ, βασισμένη σε αναδρομική ανάλυση περιστατικών από την Α' Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία». Η ΑΕ στα παιδιά εκδηλώνεται συχνά με επιληπτικές κρίσεις, νευροψυχιατρικές διαταραχές, κινητικά σύνδρομα και γνωσιακή επιδείνωση. Η παθογένεια οφείλεται στην παρουσία αυτοαντισωμάτων έναντι επιφανειακών ή συνάπτικών νευρωνικών πρωτεϊνών, όπως οι υποδοχείς NMDA (NMDAR), οι πρωτεΐνες LGI1 και CASPR2, και το ένζυμο GAD. Τα αντισώματα αυτά προκαλούν δυσλειτουργία μέσω εσωτερίκευσης των υποδοχέων, συναπτικής απορρύθμισης και ενεργοποίησης του συμπληρώματος. Επιπλέον, η τάξη της ανοσοσφαιρίνης (π.χ. IgG1 έναντι IgG4) επηρεάζει την κλινική εικόνα και την ανταπόκριση στη θεραπεία. Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει κλινικά κριτήρια, ανίχνευση αυτοαντισωμάτων στον ορό και το ΕΝΥ (μέσω κυτταρομετρικών τεχνικών και ιστοχημείας), ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΗΕΓ) και μαγνητική τομογραφία (MRI). Ωστόσο, η οροαρνητική ΑΕ—που αντιστοιχεί σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων—απαιτεί αξιολόγηση βασισμένη σε κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα. Σημειώνεται ότι περίπου το 40% των περιστατικών παιδιατρικής εγκεφαλίτιδας παραμένουν χωρίς τεκμηριωμένη αιτιολογία, γεγονός που αναδεικνύει τη διαγνωστική δυσκολία. Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των κρίσεων με αντιεπιληπτικά φάρμακα (ASMs) και την ανοσοθεραπεία. Πρώτης γραμμής θεραπείες αποτελούν τα κορτικοστεροειδή υψηλής δόσης, οι ενδοφλέβιες ανοσοσφαιρίνες (IVIG) και η πλασμαφαίρεση. Ως δεύτερης γραμμής επιλογές χρησιμοποιούνται η ριτουξιμάμπη, η μυκοφαινολάτη μοφετίλ και η κυκλοφωσφαμίδη. Συμπληρωματικές παρεμβάσεις, όπως η κετογονική δίαιτα και η νευροδιέγερση, εφαρμόζονται σε ανθεκτικές περιπτώσεις. Νεότεροι θεραπευτικοί στόχοι—όπως οι αναστολείς της IL-6 (π.χ. τοσιλιζουμάμπη), η χαμηλή δόση IL-2 και οι αναστολείς πρωτεασώματος (π.χ. βορτεζομίμπη)—εξετάζονται για τις ανθεκτικές μορφές ΑΕ. Η μελέτη περιλάμβανε οκτώ παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας 2–17 ετών) με διάγνωση ΑΕ. Οι κλινικές εκδηλώσεις ήταν ποικίλες, με τις εστιακές κρίσεις να υπερισχύουν. Πέντε ασθενείς ήταν οροθετικοί (αντισώματα κατά NMDAR, GAD ή CASPR2), ενώ τρεις ήταν οροαρνητικοί. Όλοι έλαβαν ASMs και ανοσοθεραπεία πρώτης γραμμής, ενώ τέσσερις χρειάστηκαν κλιμάκωση σε θεραπείες δεύτερης γραμμής. Κατά την παρακολούθηση, τρεις ασθενείς ήταν ελεύθεροι κρίσεων χωρίς αντιεπιληπτική αγωγή, ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν θεραπεία. Η εργασία αυτή αναδεικνύει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης, της εξατομικευμένης ανοσοθεραπείας για την αντιμετώπιση της επιληψίας σε παιδιά με ΑΕ. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για τη βελτιστοποίηση των θεραπευτικών πρωτοκόλλων και την ενσωμάτωση νεότερων ανοσοτροποποιητικών παραγόντων.","abstract_html":"Η αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα (ΑΕ) αποτελεί πλέον σημαντική αιτία επιληπτικών κρίσεων στην παιδική ηλικία, με παθοφυσιολογία βασισμένη σε ανοσολογικούς μηχανισμούς κατά νευρωνικών αντιγόνων. Η παρούσα εργασία διερευνά τις κλινικές, διαγνωστικές και θεραπευτικές πτυχές της επιληψίας σε παιδιά με ΑΕ, βασισμένη σε αναδρομική ανάλυση περιστατικών από την Α&#x27; Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία». Η ΑΕ στα παιδιά εκδηλώνεται συχνά με επιληπτικές κρίσεις, νευροψυχιατρικές διαταραχές, κινητικά σύνδρομα και γνωσιακή επιδείνωση. Η παθογένεια οφείλεται στην παρουσία αυτοαντισωμάτων έναντι επιφανειακών ή συνάπτικών νευρωνικών πρωτεϊνών, όπως οι υποδοχείς NMDA (NMDAR), οι πρωτεΐνες LGI1 και CASPR2, και το ένζυμο GAD. Τα αντισώματα αυτά προκαλούν δυσλειτουργία μέσω εσωτερίκευσης των υποδοχέων, συναπτικής απορρύθμισης και ενεργοποίησης του συμπληρώματος. Επιπλέον, η τάξη της ανοσοσφαιρίνης (π.χ. IgG1 έναντι IgG4) επηρεάζει την κλινική εικόνα και την ανταπόκριση στη θεραπεία. Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει κλινικά κριτήρια, ανίχνευση αυτοαντισωμάτων στον ορό και το ΕΝΥ (μέσω κυτταρομετρικών τεχνικών και ιστοχημείας), ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΗΕΓ) και μαγνητική τομογραφία (MRI). Ωστόσο, η οροαρνητική ΑΕ—που αντιστοιχεί σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων—απαιτεί αξιολόγηση βασισμένη σε κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα. Σημειώνεται ότι περίπου το 40% των περιστατικών παιδιατρικής εγκεφαλίτιδας παραμένουν χωρίς τεκμηριωμένη αιτιολογία, γεγονός που αναδεικνύει τη διαγνωστική δυσκολία. Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των κρίσεων με αντιεπιληπτικά φάρμακα (ASMs) και την ανοσοθεραπεία. Πρώτης γραμμής θεραπείες αποτελούν τα κορτικοστεροειδή υψηλής δόσης, οι ενδοφλέβιες ανοσοσφαιρίνες (IVIG) και η πλασμαφαίρεση. Ως δεύτερης γραμμής επιλογές χρησιμοποιούνται η ριτουξιμάμπη, η μυκοφαινολάτη μοφετίλ και η κυκλοφωσφαμίδη. Συμπληρωματικές παρεμβάσεις, όπως η κετογονική δίαιτα και η νευροδιέγερση, εφαρμόζονται σε ανθεκτικές περιπτώσεις. Νεότεροι θεραπευτικοί στόχοι—όπως οι αναστολείς της IL-6 (π.χ. τοσιλιζουμάμπη), η χαμηλή δόση IL-2 και οι αναστολείς πρωτεασώματος (π.χ. βορτεζομίμπη)—εξετάζονται για τις ανθεκτικές μορφές ΑΕ. Η μελέτη περιλάμβανε οκτώ παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας 2–17 ετών) με διάγνωση ΑΕ. Οι κλινικές εκδηλώσεις ήταν ποικίλες, με τις εστιακές κρίσεις να υπερισχύουν. Πέντε ασθενείς ήταν οροθετικοί (αντισώματα κατά NMDAR, GAD ή CASPR2), ενώ τρεις ήταν οροαρνητικοί. Όλοι έλαβαν ASMs και ανοσοθεραπεία πρώτης γραμμής, ενώ τέσσερις χρειάστηκαν κλιμάκωση σε θεραπείες δεύτερης γραμμής. Κατά την παρακολούθηση, τρεις ασθενείς ήταν ελεύθεροι κρίσεων χωρίς αντιεπιληπτική αγωγή, ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν θεραπεία. Η εργασία αυτή αναδεικνύει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης, της εξατομικευμένης ανοσοθεραπείας για την αντιμετώπιση της επιληψίας σε παιδιά με ΑΕ. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για τη βελτιστοποίηση των θεραπευτικών πρωτοκόλλων και την ενσωμάτωση νεότερων ανοσοτροποποιητικών παραγόντων.","abstract_has_math":false,"creators":["Αλεβετσοβίτης Σάββας-Κωνσταντίνος","Alevetsovitis Savvas-Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:18Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5299294"],"render_values":[{"text":"uoadl:5299294","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5299294","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5299294","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5299294","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αλεβετσοβίτης Σάββας-Κωνσταντίνος","Alevetsovitis Savvas-Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5299294","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5299294"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα (ΑΕ) αποτελεί πλέον σημαντική αιτία επιληπτικών κρίσεων στην παιδική ηλικία, με παθοφυσιολογία βασισμένη σε ανοσολογικούς μηχανισμούς κατά νευρωνικών αντιγόνων. Η παρούσα εργασία διερευνά τις κλινικές, διαγνωστικές και θεραπευτικές πτυχές της επιληψίας σε παιδιά με ΑΕ, βασισμένη σε αναδρομική ανάλυση περιστατικών από την Α' Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία». Η ΑΕ στα παιδιά εκδηλώνεται συχνά με επιληπτικές κρίσεις, νευροψυχιατρικές διαταραχές, κινητικά σύνδρομα και γνωσιακή επιδείνωση. Η παθογένεια οφείλεται στην παρουσία αυτοαντισωμάτων έναντι επιφανειακών ή συνάπτικών νευρωνικών πρωτεϊνών, όπως οι υποδοχείς NMDA (NMDAR), οι πρωτεΐνες LGI1 και CASPR2, και το ένζυμο GAD. Τα αντισώματα αυτά προκαλούν δυσλειτουργία μέσω εσωτερίκευσης των υποδοχέων, συναπτικής απορρύθμισης και ενεργοποίησης του συμπληρώματος. Επιπλέον, η τάξη της ανοσοσφαιρίνης (π.χ. IgG1 έναντι IgG4) επηρεάζει την κλινική εικόνα και την ανταπόκριση στη θεραπεία. Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει κλινικά κριτήρια, ανίχνευση αυτοαντισωμάτων στον ορό και το ΕΝΥ (μέσω κυτταρομετρικών τεχνικών και ιστοχημείας), ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΗΕΓ) και μαγνητική τομογραφία (MRI). Ωστόσο, η οροαρνητική ΑΕ—που αντιστοιχεί σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων—απαιτεί αξιολόγηση βασισμένη σε κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα. Σημειώνεται ότι περίπου το 40% των περιστατικών παιδιατρικής εγκεφαλίτιδας παραμένουν χωρίς τεκμηριωμένη αιτιολογία, γεγονός που αναδεικνύει τη διαγνωστική δυσκολία. Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των κρίσεων με αντιεπιληπτικά φάρμακα (ASMs) και την ανοσοθεραπεία. Πρώτης γραμμής θεραπείες αποτελούν τα κορτικοστεροειδή υψηλής δόσης, οι ενδοφλέβιες ανοσοσφαιρίνες (IVIG) και η πλασμαφαίρεση. Ως δεύτερης γραμμής επιλογές χρησιμοποιούνται η ριτουξιμάμπη, η μυκοφαινολάτη μοφετίλ και η κυκλοφωσφαμίδη. Συμπληρωματικές παρεμβάσεις, όπως η κετογονική δίαιτα και η νευροδιέγερση, εφαρμόζονται σε ανθεκτικές περιπτώσεις. Νεότεροι θεραπευτικοί στόχοι—όπως οι αναστολείς της IL-6 (π.χ. τοσιλιζουμάμπη), η χαμηλή δόση IL-2 και οι αναστολείς πρωτεασώματος (π.χ. βορτεζομίμπη)—εξετάζονται για τις ανθεκτικές μορφές ΑΕ. Η μελέτη περιλάμβανε οκτώ παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας 2–17 ετών) με διάγνωση ΑΕ. Οι κλινικές εκδηλώσεις ήταν ποικίλες, με τις εστιακές κρίσεις να υπερισχύουν. Πέντε ασθενείς ήταν οροθετικοί (αντισώματα κατά NMDAR, GAD ή CASPR2), ενώ τρεις ήταν οροαρνητικοί. Όλοι έλαβαν ASMs και ανοσοθεραπεία πρώτης γραμμής, ενώ τέσσερις χρειάστηκαν κλιμάκωση σε θεραπείες δεύτερης γραμμής. Κατά την παρακολούθηση, τρεις ασθενείς ήταν ελεύθεροι κρίσεων χωρίς αντιεπιληπτική αγωγή, ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν θεραπεία. Η εργασία αυτή αναδεικνύει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης, της εξατομικευμένης ανοσοθεραπείας για την αντιμετώπιση της επιληψίας σε παιδιά με ΑΕ. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για τη βελτιστοποίηση των θεραπευτικών πρωτοκόλλων και την ενσωμάτωση νεότερων ανοσοτροποποιητικών παραγόντων.","Autoimmune encephalitis (AE) is increasingly recognized as a significant etiology of epileptic seizures in the pediatric population, mediated by immune responses against neuronal antigens. This thesis investigates the clinical, diagnostic, and therapeutic aspects of epilepsy in children with AE, based on a retrospective analysis from the 1st University Pediatric Clinic of “Agia Sophia” Children’s Hospital. Pediatric AE commonly manifests with acute-onset seizures, neuropsychiatric symptoms, movement abnormalities, and cognitive regression. The pathogenesis involves autoantibodies targeting neuronal surface or synaptic proteins—such as N-methyl-D-aspartate receptor (NMDAR), leucine-rich glioma-inactivated 1 (LGI1), contactin-associated protein-like 2 (CASPR2), and glutamic acid decarboxylase (GAD). These antibodies exert pathogenic effects via receptor internalization, synaptic disruption, and complement-mediated neuronal injury. Importantly, the immunoglobulin subclass (e.g., IgG1 vs IgG4) influences the clinical phenotype and therapeutic responsiveness. The diagnostic approach integrates clinical criteria, cerebrospinal fluid (CSF) and serum autoantibody testing (employing cell-based assays and immunohistochemistry), electroencephalography (EEG), and magnetic resonance imaging (MRI). Nonetheless, seronegative AE—accounting for a considerable proportion of cases—necessitates reliance on syndromic and radiologic features for diagnosis. Epidemiological data indicate that approximately 40% of pediatric encephalitis cases remain without a definitive etiology, highlighting diagnostic challenges. Treatment strategies involve both symptomatic seizure control with antiseizure medications (ASMs) and immunomodulatory therapy. First-line immunotherapies include high-dose corticosteroids, intravenous immunoglobulin (IVIG), and plasma exchange, while second-line options comprise rituximab, mycophenolate mofetil, and cyclophosphamide. Adjunctive interventions such as the ketogenic diet or neurostimulation may be considered in refractory cases. Novel agents—including interleukin-6 inhibitors (e.g., tocilizumab), low-dose interleukin-2, and proteasome inhibitors (e.g., bortezomib)—are under investigation for treatment-resistant AE. The cohort study presented herein included eight pediatric patients (aged 2–17 years) diagnosed with AE. Clinical manifestations varied, with focal seizures being the predominant ictal pattern. Five patients were seropositive (anti-NMDAR, anti-GAD, or anti-CASPR2 antibodies), while three were seronegative. All received ASMs and first-line immunotherapy; four required escalation to second-line treatment. At follow-up, three patients achieved seizure freedom without ongoing ASM use, while others continued on chronic therapy. This work underscores the necessity of early recognition, individualized immunotherapeutic regimens, and coordinated multidisciplinary management in optimizing outcomes for children with AE-related epilepsy. Future research should focus on refining diagnostic biomarkers and expanding access to targeted immunomodulatory therapies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιμετώπιση της επιληψίας στην αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα στα παιδιά: εμπειρία από το Αγία Σοφία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αλεβετσοβίτης Σάββας-Κωνσταντίνος","Alevetsovitis Savvas-Konstantinos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα (ΑΕ) αποτελεί πλέον σημαντική αιτία επιληπτικών κρίσεων στην παιδική ηλικία, με παθοφυσιολογία βασισμένη σε ανοσολογικούς μηχανισμούς κατά νευρωνικών αντιγόνων. Η παρούσα εργασία διερευνά τις κλινικές, διαγνωστικές και θεραπευτικές πτυχές της επιληψίας σε παιδιά με ΑΕ, βασισμένη σε αναδρομική ανάλυση περιστατικών από την Α' Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία». Η ΑΕ στα παιδιά εκδηλώνεται συχνά με επιληπτικές κρίσεις, νευροψυχιατρικές διαταραχές, κινητικά σύνδρομα και γνωσιακή επιδείνωση. Η παθογένεια οφείλεται στην παρουσία αυτοαντισωμάτων έναντι επιφανειακών ή συνάπτικών νευρωνικών πρωτεϊνών, όπως οι υποδοχείς NMDA (NMDAR), οι πρωτεΐνες LGI1 και CASPR2, και το ένζυμο GAD. Τα αντισώματα αυτά προκαλούν δυσλειτουργία μέσω εσωτερίκευσης των υποδοχέων, συναπτικής απορρύθμισης και ενεργοποίησης του συμπληρώματος. Επιπλέον, η τάξη της ανοσοσφαιρίνης (π.χ. IgG1 έναντι IgG4) επηρεάζει την κλινική εικόνα και την ανταπόκριση στη θεραπεία. Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει κλινικά κριτήρια, ανίχνευση αυτοαντισωμάτων στον ορό και το ΕΝΥ (μέσω κυτταρομετρικών τεχνικών και ιστοχημείας), ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΗΕΓ) και μαγνητική τομογραφία (MRI). Ωστόσο, η οροαρνητική ΑΕ—που αντιστοιχεί σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων—απαιτεί αξιολόγηση βασισμένη σε κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα. Σημειώνεται ότι περίπου το 40% των περιστατικών παιδιατρικής εγκεφαλίτιδας παραμένουν χωρίς τεκμηριωμένη αιτιολογία, γεγονός που αναδεικνύει τη διαγνωστική δυσκολία. Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των κρίσεων με αντιεπιληπτικά φάρμακα (ASMs) και την ανοσοθεραπεία. Πρώτης γραμμής θεραπείες αποτελούν τα κορτικοστεροειδή υψηλής δόσης, οι ενδοφλέβιες ανοσοσφαιρίνες (IVIG) και η πλασμαφαίρεση. Ως δεύτερης γραμμής επιλογές χρησιμοποιούνται η ριτουξιμάμπη, η μυκοφαινολάτη μοφετίλ και η κυκλοφωσφαμίδη. Συμπληρωματικές παρεμβάσεις, όπως η κετογονική δίαιτα και η νευροδιέγερση, εφαρμόζονται σε ανθεκτικές περιπτώσεις. Νεότεροι θεραπευτικοί στόχοι—όπως οι αναστολείς της IL-6 (π.χ. τοσιλιζουμάμπη), η χαμηλή δόση IL-2 και οι αναστολείς πρωτεασώματος (π.χ. βορτεζομίμπη)—εξετάζονται για τις ανθεκτικές μορφές ΑΕ. Η μελέτη περιλάμβανε οκτώ παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας 2–17 ετών) με διάγνωση ΑΕ. Οι κλινικές εκδηλώσεις ήταν ποικίλες, με τις εστιακές κρίσεις να υπερισχύουν. Πέντε ασθενείς ήταν οροθετικοί (αντισώματα κατά NMDAR, GAD ή CASPR2), ενώ τρεις ήταν οροαρνητικοί. Όλοι έλαβαν ASMs και ανοσοθεραπεία πρώτης γραμμής, ενώ τέσσερις χρειάστηκαν κλιμάκωση σε θεραπείες δεύτερης γραμμής. Κατά την παρακολούθηση, τρεις ασθενείς ήταν ελεύθεροι κρίσεων χωρίς αντιεπιληπτική αγωγή, ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν θεραπεία. Η εργασία αυτή αναδεικνύει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης, της εξατομικευμένης ανοσοθεραπείας για την αντιμετώπιση της επιληψίας σε παιδιά με ΑΕ. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για τη βελτιστοποίηση των θεραπευτικών πρωτοκόλλων και την ενσωμάτωση νεότερων ανοσοτροποποιητικών παραγόντων.","Autoimmune encephalitis (AE) is increasingly recognized as a significant etiology of epileptic seizures in the pediatric population, mediated by immune responses against neuronal antigens. This thesis investigates the clinical, diagnostic, and therapeutic aspects of epilepsy in children with AE, based on a retrospective analysis from the 1st University Pediatric Clinic of “Agia Sophia” Children’s Hospital. Pediatric AE commonly manifests with acute-onset seizures, neuropsychiatric symptoms, movement abnormalities, and cognitive regression. The pathogenesis involves autoantibodies targeting neuronal surface or synaptic proteins—such as N-methyl-D-aspartate receptor (NMDAR), leucine-rich glioma-inactivated 1 (LGI1), contactin-associated protein-like 2 (CASPR2), and glutamic acid decarboxylase (GAD). These antibodies exert pathogenic effects via receptor internalization, synaptic disruption, and complement-mediated neuronal injury. Importantly, the immunoglobulin subclass (e.g., IgG1 vs IgG4) influences the clinical phenotype and therapeutic responsiveness. The diagnostic approach integrates clinical criteria, cerebrospinal fluid (CSF) and serum autoantibody testing (employing cell-based assays and immunohistochemistry), electroencephalography (EEG), and magnetic resonance imaging (MRI). Nonetheless, seronegative AE—accounting for a considerable proportion of cases—necessitates reliance on syndromic and radiologic features for diagnosis. Epidemiological data indicate that approximately 40% of pediatric encephalitis cases remain without a definitive etiology, highlighting diagnostic challenges. Treatment strategies involve both symptomatic seizure control with antiseizure medications (ASMs) and immunomodulatory therapy. First-line immunotherapies include high-dose corticosteroids, intravenous immunoglobulin (IVIG), and plasma exchange, while second-line options comprise rituximab, mycophenolate mofetil, and cyclophosphamide. Adjunctive interventions such as the ketogenic diet or neurostimulation may be considered in refractory cases. Novel agents—including interleukin-6 inhibitors (e.g., tocilizumab), low-dose interleukin-2, and proteasome inhibitors (e.g., bortezomib)—are under investigation for treatment-resistant AE. The cohort study presented herein included eight pediatric patients (aged 2–17 years) diagnosed with AE. Clinical manifestations varied, with focal seizures being the predominant ictal pattern. Five patients were seropositive (anti-NMDAR, anti-GAD, or anti-CASPR2 antibodies), while three were seronegative. All received ASMs and first-line immunotherapy; four required escalation to second-line treatment. At follow-up, three patients achieved seizure freedom without ongoing ASM use, while others continued on chronic therapy. This work underscores the necessity of early recognition, individualized immunotherapeutic regimens, and coordinated multidisciplinary management in optimizing outcomes for children with AE-related epilepsy. Future research should focus on refining diagnostic biomarkers and expanding access to targeted immunomodulatory therapies."],"dc:identifier":["uoadl:5299294","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5299294"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αντιμετώπιση της επιληψίας στην αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα στα παιδιά: εμπειρία από το Αγία Σοφία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:18Z"}