{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5300132"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5300132","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οστεοπορωτικά κατάγματα σπονδυλικής στήλης σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα","abstract":"Εισαγωγή Τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα μπορεί να είναι επιπλοκή σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε προοδευτική σύντηξη της σπονδυλικής στήλης, με αποτέλεσμα μειωμένη κινητικότητα και αλλοιωμένη εμβιομηχανική της σπονδυλικής στήλης. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η ανασκόπηση της επιδημιολογίας, της παθογένειας, της διάγνωσης και της θεραπείας των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Υλικό και μέθοδοι Διεξήχθη βιβλιογραφική ανασκόπηση με βάση τη διαδικτυακή βάση δεδομένων Pubmed. Έγινε αναζήτηση σε μελέτες με τη χρήση των ακόλουθων λέξεων-κλειδιών: \"ankylosing spondylitis\" AND (\"spinal fractures\" OR \"vertebral fractures\"). Η αναζήτηση περιελάμβανε μόνο κλινικές μελέτες που αξιολογούσαν την επιδημιολογία, παθογένεση, διάγνωση και θεραπεία των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες που δημοσιεύτηκαν από το 2015 και μετά. Αποκλείστηκαν μελέτες που δημοσιεύτηκαν σε μη αγγλική γλώσσα, αναφορές περιπτώσεων και ανασκοπήσεις. Επιπλέον, αποκλείστηκαν μελέτες που δεν αξιολογούσαν τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα. VI Αποτελέσματα Η τελική ανάλυση περιελάμβανε 50 μελέτες. Η παθογένεση των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα περιλαμβάνει έναν συνδυασμό χρόνιας φλεγμονής, αλλοιωμένης οστικής αναδιαμόρφωσης, εμβιομηχανικών αλλαγών στη σπονδυλική στήλη, φαρμάκων και άλλων παραγόντων που συμβάλλουν στη μειωμένη οστική πυκνότητα και στη δομική αδυναμία των σπονδύλων. Οι μέθοδοι απεικόνισης όπως η απλή ακτινογραφία, η DXA, η CT και η MRI βοηθούν στην επιβεβαίωση καταγμάτων, στην αξιολόγηση της οστικής πυκνότητας και στην ανίχνευση της φλεγμονής της σπονδυλικής στήλης. Εναλλακτικές τεχνικές όπως η ποσοτική CT (QCT) ή η βαθμολογία δοκιδωτών οστών (TBS) μπορεί να ληφθούν υπόψη για την καλύτερη αξιολόγηση του κινδύνου σπονδυλικού κατάγματος. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να δικαιολογείται σε ασθενείς με σοβαρά σπονδυλικά κατάγματα ανθεκτικά σε συντηρητικά μέτρα ή σε ασθενείς που αντιμετωπίζουν νευρολογικό συμβιβασμό. Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν επεμβάσεις αύξησης σπονδύλων όπως σπονδυλοπλαστική ή κυφοπλαστική για τη σταθεροποίηση των σπασμένων σπονδύλων και την ανακούφιση του πόνου. Σε περιπτώσεις σοβαρής παραμόρφωσης ή αστάθειας της σπονδυλικής στήλης, μπορεί να χρειαστούν χειρουργικές επεμβάσεις σπονδυλοδεσίας για την αποκατάσταση της ευθυγράμμισης και τη διατήρηση της λειτουργίας της σπονδυλικής στήλης. Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική καθήλωση έχει συσχετιστεί με μικρότερο χειρουργικό χρόνο και μειωμένη απώλεια αίματος, με παρόμοιο ποσοστό επιπλοκών. Οι πιο συχνές επιπλοκές είναι η πνευμονία και η αναπνευστική ανεπάρκεια και ακολουθούν οι νεφρικές επιπλοκές. Συμπεράσματα Τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα παρουσιάζουν σημαντική κλινική ανησυχία σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, απαιτώντας μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στη διάγνωση και τη διαχείριση. Η έγκαιρη αναγνώριση, σε συνδυασμό με στοχευμένες παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων των συντηρητικών μέτρων και των χειρουργικών παρεμβάσεων, όταν χρειάζεται, είναι ζωτικής σημασίας για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων και τη διατήρηση της λειτουργίας της σπονδυλικής στήλης σε αυτόν τον ευάλωτο πληθυσμό. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την αποσαφήνιση των βέλτιστων στρατηγικών για την πρόληψη και τη διαχείριση των καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα.","abstract_html":"Εισαγωγή Τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα μπορεί να είναι επιπλοκή σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε προοδευτική σύντηξη της σπονδυλικής στήλης, με αποτέλεσμα μειωμένη κινητικότητα και αλλοιωμένη εμβιομηχανική της σπονδυλικής στήλης. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η ανασκόπηση της επιδημιολογίας, της παθογένειας, της διάγνωσης και της θεραπείας των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Υλικό και μέθοδοι Διεξήχθη βιβλιογραφική ανασκόπηση με βάση τη διαδικτυακή βάση δεδομένων Pubmed. Έγινε αναζήτηση σε μελέτες με τη χρήση των ακόλουθων λέξεων-κλειδιών: &quot;ankylosing spondylitis&quot; AND (&quot;spinal fractures&quot; OR &quot;vertebral fractures&quot;). Η αναζήτηση περιελάμβανε μόνο κλινικές μελέτες που αξιολογούσαν την επιδημιολογία, παθογένεση, διάγνωση και θεραπεία των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες που δημοσιεύτηκαν από το 2015 και μετά. Αποκλείστηκαν μελέτες που δημοσιεύτηκαν σε μη αγγλική γλώσσα, αναφορές περιπτώσεων και ανασκοπήσεις. Επιπλέον, αποκλείστηκαν μελέτες που δεν αξιολογούσαν τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα. VI Αποτελέσματα Η τελική ανάλυση περιελάμβανε 50 μελέτες. Η παθογένεση των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα περιλαμβάνει έναν συνδυασμό χρόνιας φλεγμονής, αλλοιωμένης οστικής αναδιαμόρφωσης, εμβιομηχανικών αλλαγών στη σπονδυλική στήλη, φαρμάκων και άλλων παραγόντων που συμβάλλουν στη μειωμένη οστική πυκνότητα και στη δομική αδυναμία των σπονδύλων. Οι μέθοδοι απεικόνισης όπως η απλή ακτινογραφία, η DXA, η CT και η MRI βοηθούν στην επιβεβαίωση καταγμάτων, στην αξιολόγηση της οστικής πυκνότητας και στην ανίχνευση της φλεγμονής της σπονδυλικής στήλης. Εναλλακτικές τεχνικές όπως η ποσοτική CT (QCT) ή η βαθμολογία δοκιδωτών οστών (TBS) μπορεί να ληφθούν υπόψη για την καλύτερη αξιολόγηση του κινδύνου σπονδυλικού κατάγματος. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να δικαιολογείται σε ασθενείς με σοβαρά σπονδυλικά κατάγματα ανθεκτικά σε συντηρητικά μέτρα ή σε ασθενείς που αντιμετωπίζουν νευρολογικό συμβιβασμό. Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν επεμβάσεις αύξησης σπονδύλων όπως σπονδυλοπλαστική ή κυφοπλαστική για τη σταθεροποίηση των σπασμένων σπονδύλων και την ανακούφιση του πόνου. Σε περιπτώσεις σοβαρής παραμόρφωσης ή αστάθειας της σπονδυλικής στήλης, μπορεί να χρειαστούν χειρουργικές επεμβάσεις σπονδυλοδεσίας για την αποκατάσταση της ευθυγράμμισης και τη διατήρηση της λειτουργίας της σπονδυλικής στήλης. Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική καθήλωση έχει συσχετιστεί με μικρότερο χειρουργικό χρόνο και μειωμένη απώλεια αίματος, με παρόμοιο ποσοστό επιπλοκών. Οι πιο συχνές επιπλοκές είναι η πνευμονία και η αναπνευστική ανεπάρκεια και ακολουθούν οι νεφρικές επιπλοκές. Συμπεράσματα Τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα παρουσιάζουν σημαντική κλινική ανησυχία σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, απαιτώντας μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στη διάγνωση και τη διαχείριση. Η έγκαιρη αναγνώριση, σε συνδυασμό με στοχευμένες παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων των συντηρητικών μέτρων και των χειρουργικών παρεμβάσεων, όταν χρειάζεται, είναι ζωτικής σημασίας για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων και τη διατήρηση της λειτουργίας της σπονδυλικής στήλης σε αυτόν τον ευάλωτο πληθυσμό. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την αποσαφήνιση των βέλτιστων στρατηγικών για την πρόληψη και τη διαχείριση των καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιάννη Παναγιώτα","Gianni Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5300132"],"render_values":[{"text":"uoadl:5300132","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5300132","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5300132","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5300132","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιάννη Παναγιώτα","Gianni Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5300132","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5300132"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα μπορεί να είναι επιπλοκή σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε προοδευτική σύντηξη της σπονδυλικής στήλης, με αποτέλεσμα μειωμένη κινητικότητα και αλλοιωμένη εμβιομηχανική της σπονδυλικής στήλης. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η ανασκόπηση της επιδημιολογίας, της παθογένειας, της διάγνωσης και της θεραπείας των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Υλικό και μέθοδοι Διεξήχθη βιβλιογραφική ανασκόπηση με βάση τη διαδικτυακή βάση δεδομένων Pubmed. Έγινε αναζήτηση σε μελέτες με τη χρήση των ακόλουθων λέξεων-κλειδιών: \"ankylosing spondylitis\" AND (\"spinal fractures\" OR \"vertebral fractures\"). Η αναζήτηση περιελάμβανε μόνο κλινικές μελέτες που αξιολογούσαν την επιδημιολογία, παθογένεση, διάγνωση και θεραπεία των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες που δημοσιεύτηκαν από το 2015 και μετά. Αποκλείστηκαν μελέτες που δημοσιεύτηκαν σε μη αγγλική γλώσσα, αναφορές περιπτώσεων και ανασκοπήσεις. Επιπλέον, αποκλείστηκαν μελέτες που δεν αξιολογούσαν τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα. VI Αποτελέσματα Η τελική ανάλυση περιελάμβανε 50 μελέτες. Η παθογένεση των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα περιλαμβάνει έναν συνδυασμό χρόνιας φλεγμονής, αλλοιωμένης οστικής αναδιαμόρφωσης, εμβιομηχανικών αλλαγών στη σπονδυλική στήλη, φαρμάκων και άλλων παραγόντων που συμβάλλουν στη μειωμένη οστική πυκνότητα και στη δομική αδυναμία των σπονδύλων. Οι μέθοδοι απεικόνισης όπως η απλή ακτινογραφία, η DXA, η CT και η MRI βοηθούν στην επιβεβαίωση καταγμάτων, στην αξιολόγηση της οστικής πυκνότητας και στην ανίχνευση της φλεγμονής της σπονδυλικής στήλης. Εναλλακτικές τεχνικές όπως η ποσοτική CT (QCT) ή η βαθμολογία δοκιδωτών οστών (TBS) μπορεί να ληφθούν υπόψη για την καλύτερη αξιολόγηση του κινδύνου σπονδυλικού κατάγματος. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να δικαιολογείται σε ασθενείς με σοβαρά σπονδυλικά κατάγματα ανθεκτικά σε συντηρητικά μέτρα ή σε ασθενείς που αντιμετωπίζουν νευρολογικό συμβιβασμό. Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν επεμβάσεις αύξησης σπονδύλων όπως σπονδυλοπλαστική ή κυφοπλαστική για τη σταθεροποίηση των σπασμένων σπονδύλων και την ανακούφιση του πόνου. Σε περιπτώσεις σοβαρής παραμόρφωσης ή αστάθειας της σπονδυλικής στήλης, μπορεί να χρειαστούν χειρουργικές επεμβάσεις σπονδυλοδεσίας για την αποκατάσταση της ευθυγράμμισης και τη διατήρηση της λειτουργίας της σπονδυλικής στήλης. Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική καθήλωση έχει συσχετιστεί με μικρότερο χειρουργικό χρόνο και μειωμένη απώλεια αίματος, με παρόμοιο ποσοστό επιπλοκών. Οι πιο συχνές επιπλοκές είναι η πνευμονία και η αναπνευστική ανεπάρκεια και ακολουθούν οι νεφρικές επιπλοκές. Συμπεράσματα Τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα παρουσιάζουν σημαντική κλινική ανησυχία σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, απαιτώντας μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στη διάγνωση και τη διαχείριση. Η έγκαιρη αναγνώριση, σε συνδυασμό με στοχευμένες παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων των συντηρητικών μέτρων και των χειρουργικών παρεμβάσεων, όταν χρειάζεται, είναι ζωτικής σημασίας για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων και τη διατήρηση της λειτουργίας της σπονδυλικής στήλης σε αυτόν τον ευάλωτο πληθυσμό. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την αποσαφήνιση των βέλτιστων στρατηγικών για την πρόληψη και τη διαχείριση των καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα.","Introduction Osteoporotic vertebral fractures can be a complication in patients with ankylosing spondylitis. Ankylosing spondylitis can lead to progressive fusion of the spine, resulting in decreased mobility and altered biomechanics of the spine. These changes can increase the risk of osteoporotic vertebral fractures in patients with ankylosing spondylitis. The aim of this study is to review the epidemiology, pathogenesis, diagnosis and treatment of osteoporotic vertebral fractures in patients with ankylosing spondylitis. Materials and methods This is a simple literature review. The online database PUBMED was used and papers were searched using the keywords \"ankylosing spondylitis\" AND (\"spinal fractures\" OR \"vertebral fractures\"). Clinical studies addressing the epidemiology, pathogenesis, diagnosis and treatment of osteoporotic vertebral fractures in patients with ankylosing spondylitis were searched. Systematic reviews, case reports, and studies in languages other than English were excluded. Studies not involving osteoporotic vertebral fractures were also excluded. Papers published from 2015 to present were included. Results The final analysis included 50 studies. The pathogenesis of osteoporotic vertebral fractures in patients with ankylosing spondylitis includes a combination of chronic inflammation, altered bone remodeling, spinal biomechanical changes, medication effects, and other factors contributing to decreased bone mineral density and structural weakness of the vertebrae. Imaging modalities such as plain radiography, DXA, CT and MRI aid in confirming fractures, assessing bone mineral density, and detecting spinal inflammation. Alternative techniques such as quantitative CT (QCT) or trabecular bone score (TBS) may be considered to better assess vertebral fracture risk. Surgical intervention may be warranted in patients with severe vertebral fractures refractory to conservative measures or those experiencing neurological compromise. Surgical options include vertebral augmentation procedures such as vertebroplasty or kyphoplasty to stabilize fractured vertebrae and alleviate pain. In cases of severe deformity or spinal instability, spinal fusion surgeries may be necessary to restore alignment and preserve spinal function. Minimally invasive surgical fixation has been associated with shorter surgical time and decreased blood loss, with a similar complication rate. Most common complications are pneumonia and respiratory insufficiency, followed by renal complications. Conclusions Osteoporotic vertebral fractures present a significant clinical concern in patients with ankylosing spondylitis, necessitating a comprehensive approach to diagnosis and management. Early recognition, coupled with targeted interventions, including conservative measures and surgical interventions when appropriate, is crucial in optimizing outcomes and preserving spinal function in this vulnerable population. Further research is warranted to elucidate optimal strategies for fracture prevention and management in patients with ankylosing spondylitis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οστεοπορωτικά κατάγματα σπονδυλικής στήλης σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιάννη Παναγιώτα","Gianni Panagiota"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή Τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα μπορεί να είναι επιπλοκή σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε προοδευτική σύντηξη της σπονδυλικής στήλης, με αποτέλεσμα μειωμένη κινητικότητα και αλλοιωμένη εμβιομηχανική της σπονδυλικής στήλης. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η ανασκόπηση της επιδημιολογίας, της παθογένειας, της διάγνωσης και της θεραπείας των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Υλικό και μέθοδοι Διεξήχθη βιβλιογραφική ανασκόπηση με βάση τη διαδικτυακή βάση δεδομένων Pubmed. Έγινε αναζήτηση σε μελέτες με τη χρήση των ακόλουθων λέξεων-κλειδιών: \"ankylosing spondylitis\" AND (\"spinal fractures\" OR \"vertebral fractures\"). Η αναζήτηση περιελάμβανε μόνο κλινικές μελέτες που αξιολογούσαν την επιδημιολογία, παθογένεση, διάγνωση και θεραπεία των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες που δημοσιεύτηκαν από το 2015 και μετά. Αποκλείστηκαν μελέτες που δημοσιεύτηκαν σε μη αγγλική γλώσσα, αναφορές περιπτώσεων και ανασκοπήσεις. Επιπλέον, αποκλείστηκαν μελέτες που δεν αξιολογούσαν τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα. VI Αποτελέσματα Η τελική ανάλυση περιελάμβανε 50 μελέτες. Η παθογένεση των οστεοπορωτικών σπονδυλικών καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα περιλαμβάνει έναν συνδυασμό χρόνιας φλεγμονής, αλλοιωμένης οστικής αναδιαμόρφωσης, εμβιομηχανικών αλλαγών στη σπονδυλική στήλη, φαρμάκων και άλλων παραγόντων που συμβάλλουν στη μειωμένη οστική πυκνότητα και στη δομική αδυναμία των σπονδύλων. Οι μέθοδοι απεικόνισης όπως η απλή ακτινογραφία, η DXA, η CT και η MRI βοηθούν στην επιβεβαίωση καταγμάτων, στην αξιολόγηση της οστικής πυκνότητας και στην ανίχνευση της φλεγμονής της σπονδυλικής στήλης. Εναλλακτικές τεχνικές όπως η ποσοτική CT (QCT) ή η βαθμολογία δοκιδωτών οστών (TBS) μπορεί να ληφθούν υπόψη για την καλύτερη αξιολόγηση του κινδύνου σπονδυλικού κατάγματος. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να δικαιολογείται σε ασθενείς με σοβαρά σπονδυλικά κατάγματα ανθεκτικά σε συντηρητικά μέτρα ή σε ασθενείς που αντιμετωπίζουν νευρολογικό συμβιβασμό. Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν επεμβάσεις αύξησης σπονδύλων όπως σπονδυλοπλαστική ή κυφοπλαστική για τη σταθεροποίηση των σπασμένων σπονδύλων και την ανακούφιση του πόνου. Σε περιπτώσεις σοβαρής παραμόρφωσης ή αστάθειας της σπονδυλικής στήλης, μπορεί να χρειαστούν χειρουργικές επεμβάσεις σπονδυλοδεσίας για την αποκατάσταση της ευθυγράμμισης και τη διατήρηση της λειτουργίας της σπονδυλικής στήλης. Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική καθήλωση έχει συσχετιστεί με μικρότερο χειρουργικό χρόνο και μειωμένη απώλεια αίματος, με παρόμοιο ποσοστό επιπλοκών. Οι πιο συχνές επιπλοκές είναι η πνευμονία και η αναπνευστική ανεπάρκεια και ακολουθούν οι νεφρικές επιπλοκές. Συμπεράσματα Τα οστεοπορωτικά σπονδυλικά κατάγματα παρουσιάζουν σημαντική κλινική ανησυχία σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, απαιτώντας μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στη διάγνωση και τη διαχείριση. Η έγκαιρη αναγνώριση, σε συνδυασμό με στοχευμένες παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων των συντηρητικών μέτρων και των χειρουργικών παρεμβάσεων, όταν χρειάζεται, είναι ζωτικής σημασίας για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων και τη διατήρηση της λειτουργίας της σπονδυλικής στήλης σε αυτόν τον ευάλωτο πληθυσμό. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την αποσαφήνιση των βέλτιστων στρατηγικών για την πρόληψη και τη διαχείριση των καταγμάτων σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα.","Introduction Osteoporotic vertebral fractures can be a complication in patients with ankylosing spondylitis. Ankylosing spondylitis can lead to progressive fusion of the spine, resulting in decreased mobility and altered biomechanics of the spine. These changes can increase the risk of osteoporotic vertebral fractures in patients with ankylosing spondylitis. The aim of this study is to review the epidemiology, pathogenesis, diagnosis and treatment of osteoporotic vertebral fractures in patients with ankylosing spondylitis. Materials and methods This is a simple literature review. The online database PUBMED was used and papers were searched using the keywords \"ankylosing spondylitis\" AND (\"spinal fractures\" OR \"vertebral fractures\"). Clinical studies addressing the epidemiology, pathogenesis, diagnosis and treatment of osteoporotic vertebral fractures in patients with ankylosing spondylitis were searched. Systematic reviews, case reports, and studies in languages other than English were excluded. Studies not involving osteoporotic vertebral fractures were also excluded. Papers published from 2015 to present were included. Results The final analysis included 50 studies. The pathogenesis of osteoporotic vertebral fractures in patients with ankylosing spondylitis includes a combination of chronic inflammation, altered bone remodeling, spinal biomechanical changes, medication effects, and other factors contributing to decreased bone mineral density and structural weakness of the vertebrae. Imaging modalities such as plain radiography, DXA, CT and MRI aid in confirming fractures, assessing bone mineral density, and detecting spinal inflammation. Alternative techniques such as quantitative CT (QCT) or trabecular bone score (TBS) may be considered to better assess vertebral fracture risk. Surgical intervention may be warranted in patients with severe vertebral fractures refractory to conservative measures or those experiencing neurological compromise. Surgical options include vertebral augmentation procedures such as vertebroplasty or kyphoplasty to stabilize fractured vertebrae and alleviate pain. In cases of severe deformity or spinal instability, spinal fusion surgeries may be necessary to restore alignment and preserve spinal function. Minimally invasive surgical fixation has been associated with shorter surgical time and decreased blood loss, with a similar complication rate. Most common complications are pneumonia and respiratory insufficiency, followed by renal complications. Conclusions Osteoporotic vertebral fractures present a significant clinical concern in patients with ankylosing spondylitis, necessitating a comprehensive approach to diagnosis and management. Early recognition, coupled with targeted interventions, including conservative measures and surgical interventions when appropriate, is crucial in optimizing outcomes and preserving spinal function in this vulnerable population. Further research is warranted to elucidate optimal strategies for fracture prevention and management in patients with ankylosing spondylitis."],"dc:identifier":["uoadl:5300132","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5300132"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οστεοπορωτικά κατάγματα σπονδυλικής στήλης σε ασθενείς με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:23Z"}