{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5300208"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5300208","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΦΑΡΜΑΚΩΝ","abstract":"Με τον όρο «ελεγχόμενη αποδέσμευση» ορίζεται η προκαθορισμένη έκλυση μια δραστικής ουσίας , η οποία έχει συνδυαστεί με κατάλληλο τρόπο με ένα φυσικό ή συνθετικό πολυμερές .Η έκλυση αυτή μπορεί να είναι σταθερή για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ή κυκλική ή μπορεί να ενεργοποιηθεί από περιβαλλοντικούς ή άλλους παράγοντες. Κάποια από τα πλεονεκτήματα των δοσολογικών μορφών ελεγχόμενης αποδέσμευσης σε σχέση με τα συμβατικά συστήματα μεταφοράς είναι ότι η συγκέντρωση του φαρμάκου στο πλάσμα βρίσκεται σε ένα προβλέψιμο και επιθυμητό επίπεδο για παρατεταμένη χρονική περίοδο προσομοιάζοντας ιδανικά την ενδοφλέβια έγχυση του φαρμάκου.Σε ένα ιδανικό σύστημα ελεγχόμενης αποδέσμευσης ,ο ιδανικός μηχανισμός θα ήταν εκείνος κατά τον οποίο ακολουθείται μηδενοταξική κινητικής, δηλαδή η αποδέσμευση της ουσίας να είναι χρονικά ανεξάρτητη. Στην πράξη όμως καθώς τα επίπεδα δραστικής ουσίας μέσα στο σύστημα ελαττώνονται , ο ρυθμός αποδέσμευσης της επίσης ελαττώνεται. Οι κυριότεροι μηχανισμοί ελεγχόμενης αποδέσμευσης είναι η διάλυση, η διάχυση ,η ώσμωση ,η ιοντοανταλλαγή , η διόγκωση και η διάβρωση και αποικοδόμηση. Η ιστορική εξέλιξη των φαρμακευτικών συστημάτων ελεγχόμενης αποδέσμευσης διαχωρίζεται σε τρείς περιόδους. Η πρώτη γένια η οποία διήρκησε από το 1950 μέχρι το 1980 επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη απλών ,υδρόφοβων συστημάτων ελεγχόμενης αποδέσμευσης , κυρίως για από του στόματος χορήγηση και διαδερμική χορήγηση. Η δεύτερη γενιά η οποία ήταν από το 1980 μέχρι 2010 βασίστηκε στην δημιουργία βιοδιασπώμενων και υδρόφιλων συστημάτων ,ενώ η τρίτη γενιά ,η οποία άρχισε από το 2010 μέχρι και σήμερα επικεντρώνεται στην υπέρβαση των περιορισμών των υπάρχουσων τεχνολογιών και στοχεύει στον σχεδιασμό καινοτόμων λύσεων ,οι οποίες έχουν καθοριστική σημασία στη σύγχρονη θεραπευτική. Επιπροσθέτως, περιγράφονται οι φυσιολογικοί και ανατομικοί φραγμοί που περιορίζουν την αποτελεσματικότητα της χορήγησης, ειδικά σε στοματική, οφθαλμική, διαδερμική , κολπική και παρεντερική οδό. Παρουσιάζονται χαρακτηριστικά παραδείγματα, με έμφαση στη δομή, τον μηχανισμό και τη θεραπευτική ένδειξη κάθε συστήματος. Από την ανάλυση καθίσταται σαφές ότι τα συστήματα ελεγχόμενης αποδέσμευσης έχουν διευρύνει σημαντικά τις δυνατότητες της φαρμακοθεραπείας, βελτιώνοντας την αποτελεσματικότητα, μειώνοντας τις ανεπιθύμητες ενέργειες και ενισχύοντας τη συμμόρφωση των ασθενών, ενώ παράλληλα καθιστούν δυνατή τη εξατομικευμένη χορήγηση φαρμάκων.","abstract_html":"Με τον όρο «ελεγχόμενη αποδέσμευση» ορίζεται η προκαθορισμένη έκλυση μια δραστικής ουσίας , η οποία έχει συνδυαστεί με κατάλληλο τρόπο με ένα φυσικό ή συνθετικό πολυμερές .Η έκλυση αυτή μπορεί να είναι σταθερή για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ή κυκλική ή μπορεί να ενεργοποιηθεί από περιβαλλοντικούς ή άλλους παράγοντες. Κάποια από τα πλεονεκτήματα των δοσολογικών μορφών ελεγχόμενης αποδέσμευσης σε σχέση με τα συμβατικά συστήματα μεταφοράς είναι ότι η συγκέντρωση του φαρμάκου στο πλάσμα βρίσκεται σε ένα προβλέψιμο και επιθυμητό επίπεδο για παρατεταμένη χρονική περίοδο προσομοιάζοντας ιδανικά την ενδοφλέβια έγχυση του φαρμάκου.Σε ένα ιδανικό σύστημα ελεγχόμενης αποδέσμευσης ,ο ιδανικός μηχανισμός θα ήταν εκείνος κατά τον οποίο ακολουθείται μηδενοταξική κινητικής, δηλαδή η αποδέσμευση της ουσίας να είναι χρονικά ανεξάρτητη. Στην πράξη όμως καθώς τα επίπεδα δραστικής ουσίας μέσα στο σύστημα ελαττώνονται , ο ρυθμός αποδέσμευσης της επίσης ελαττώνεται. Οι κυριότεροι μηχανισμοί ελεγχόμενης αποδέσμευσης είναι η διάλυση, η διάχυση ,η ώσμωση ,η ιοντοανταλλαγή , η διόγκωση και η διάβρωση και αποικοδόμηση. Η ιστορική εξέλιξη των φαρμακευτικών συστημάτων ελεγχόμενης αποδέσμευσης διαχωρίζεται σε τρείς περιόδους. Η πρώτη γένια η οποία διήρκησε από το 1950 μέχρι το 1980 επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη απλών ,υδρόφοβων συστημάτων ελεγχόμενης αποδέσμευσης , κυρίως για από του στόματος χορήγηση και διαδερμική χορήγηση. Η δεύτερη γενιά η οποία ήταν από το 1980 μέχρι 2010 βασίστηκε στην δημιουργία βιοδιασπώμενων και υδρόφιλων συστημάτων ,ενώ η τρίτη γενιά ,η οποία άρχισε από το 2010 μέχρι και σήμερα επικεντρώνεται στην υπέρβαση των περιορισμών των υπάρχουσων τεχνολογιών και στοχεύει στον σχεδιασμό καινοτόμων λύσεων ,οι οποίες έχουν καθοριστική σημασία στη σύγχρονη θεραπευτική. Επιπροσθέτως, περιγράφονται οι φυσιολογικοί και ανατομικοί φραγμοί που περιορίζουν την αποτελεσματικότητα της χορήγησης, ειδικά σε στοματική, οφθαλμική, διαδερμική , κολπική και παρεντερική οδό. Παρουσιάζονται χαρακτηριστικά παραδείγματα, με έμφαση στη δομή, τον μηχανισμό και τη θεραπευτική ένδειξη κάθε συστήματος. Από την ανάλυση καθίσταται σαφές ότι τα συστήματα ελεγχόμενης αποδέσμευσης έχουν διευρύνει σημαντικά τις δυνατότητες της φαρμακοθεραπείας, βελτιώνοντας την αποτελεσματικότητα, μειώνοντας τις ανεπιθύμητες ενέργειες και ενισχύοντας τη συμμόρφωση των ασθενών, ενώ παράλληλα καθιστούν δυνατή τη εξατομικευμένη χορήγηση φαρμάκων.","abstract_has_math":false,"creators":["ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΡΙΑ","NICOLAOU MARIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:23Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5300208"],"render_values":[{"text":"uoadl:5300208","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5300208","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5300208","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5300208","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΡΙΑ","NICOLAOU MARIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5300208","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5300208"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με τον όρο «ελεγχόμενη αποδέσμευση» ορίζεται η προκαθορισμένη έκλυση μια δραστικής ουσίας , η οποία έχει συνδυαστεί με κατάλληλο τρόπο με ένα φυσικό ή συνθετικό πολυμερές .Η έκλυση αυτή μπορεί να είναι σταθερή για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ή κυκλική ή μπορεί να ενεργοποιηθεί από περιβαλλοντικούς ή άλλους παράγοντες. Κάποια από τα πλεονεκτήματα των δοσολογικών μορφών ελεγχόμενης αποδέσμευσης σε σχέση με τα συμβατικά συστήματα μεταφοράς είναι ότι η συγκέντρωση του φαρμάκου στο πλάσμα βρίσκεται σε ένα προβλέψιμο και επιθυμητό επίπεδο για παρατεταμένη χρονική περίοδο προσομοιάζοντας ιδανικά την ενδοφλέβια έγχυση του φαρμάκου.Σε ένα ιδανικό σύστημα ελεγχόμενης αποδέσμευσης ,ο ιδανικός μηχανισμός θα ήταν εκείνος κατά τον οποίο ακολουθείται μηδενοταξική κινητικής, δηλαδή η αποδέσμευση της ουσίας να είναι χρονικά ανεξάρτητη. Στην πράξη όμως καθώς τα επίπεδα δραστικής ουσίας μέσα στο σύστημα ελαττώνονται , ο ρυθμός αποδέσμευσης της επίσης ελαττώνεται. Οι κυριότεροι μηχανισμοί ελεγχόμενης αποδέσμευσης είναι η διάλυση, η διάχυση ,η ώσμωση ,η ιοντοανταλλαγή , η διόγκωση και η διάβρωση και αποικοδόμηση. Η ιστορική εξέλιξη των φαρμακευτικών συστημάτων ελεγχόμενης αποδέσμευσης διαχωρίζεται σε τρείς περιόδους. Η πρώτη γένια η οποία διήρκησε από το 1950 μέχρι το 1980 επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη απλών ,υδρόφοβων συστημάτων ελεγχόμενης αποδέσμευσης , κυρίως για από του στόματος χορήγηση και διαδερμική χορήγηση. Η δεύτερη γενιά η οποία ήταν από το 1980 μέχρι 2010 βασίστηκε στην δημιουργία βιοδιασπώμενων και υδρόφιλων συστημάτων ,ενώ η τρίτη γενιά ,η οποία άρχισε από το 2010 μέχρι και σήμερα επικεντρώνεται στην υπέρβαση των περιορισμών των υπάρχουσων τεχνολογιών και στοχεύει στον σχεδιασμό καινοτόμων λύσεων ,οι οποίες έχουν καθοριστική σημασία στη σύγχρονη θεραπευτική. Επιπροσθέτως, περιγράφονται οι φυσιολογικοί και ανατομικοί φραγμοί που περιορίζουν την αποτελεσματικότητα της χορήγησης, ειδικά σε στοματική, οφθαλμική, διαδερμική , κολπική και παρεντερική οδό. Παρουσιάζονται χαρακτηριστικά παραδείγματα, με έμφαση στη δομή, τον μηχανισμό και τη θεραπευτική ένδειξη κάθε συστήματος. Από την ανάλυση καθίσταται σαφές ότι τα συστήματα ελεγχόμενης αποδέσμευσης έχουν διευρύνει σημαντικά τις δυνατότητες της φαρμακοθεραπείας, βελτιώνοντας την αποτελεσματικότητα, μειώνοντας τις ανεπιθύμητες ενέργειες και ενισχύοντας τη συμμόρφωση των ασθενών, ενώ παράλληλα καθιστούν δυνατή τη εξατομικευμένη χορήγηση φαρμάκων.","The term \"controlled release\" refers to the predetermined release of an active substance, which has been appropriately combined with a natural or synthetic polymer. This release may be continuous over an extended period, cyclical, or triggered by environmental or other stimuli. Some of the advantages of controlled release dosage forms compared to conventional drug delivery systems include the maintenance of drug plasma concentration at a predictable and desirable level for a prolonged duration, ideally mimicking intravenous infusion.In an ideal controlled release system, the preferred mechanism would follow zero-order kinetics, meaning the drug release would be independent of time. In practice, however, as the drug concentration within the system diminishes, the release rate also decreases. The main mechanisms of controlled release include dissolution, diffusion, osmosis, ion exchange, swelling, and erosion/degradation.The historical development of controlled drug delivery systems is divided into three phases. The first generation (1950–1980) focused on the development of simple, hydrophobic controlled release systems, primarily for oral and transdermal administration. The second generation (1980–2010) emphasized the creation of biodegradable and hydrophilic systems, while the third generation (2010–present) aims to overcome the limitations of existing technologies and focuses on the design of innovative solutions that play a pivotal role in modern therapeutics. Additionally, the physiological and anatomical barriers that limit the efficacy of drug administration—particularly for oral, ocular, transdermal, vaginal, and parenteral routes—are described. Characteristic examples are presented, with emphasis on the structure, mechanism, and therapeutic indication of each system.From this analysis, it becomes clear that controlled release systems have significantly expanded the possibilities of pharmacotherapy by improving efficacy, reducing side effects, and enhancing patient compliance, while also enabling personalized drug administration."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΦΑΡΜΑΚΩΝ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΡΙΑ","NICOLAOU MARIA"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Με τον όρο «ελεγχόμενη αποδέσμευση» ορίζεται η προκαθορισμένη έκλυση μια δραστικής ουσίας , η οποία έχει συνδυαστεί με κατάλληλο τρόπο με ένα φυσικό ή συνθετικό πολυμερές .Η έκλυση αυτή μπορεί να είναι σταθερή για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ή κυκλική ή μπορεί να ενεργοποιηθεί από περιβαλλοντικούς ή άλλους παράγοντες. Κάποια από τα πλεονεκτήματα των δοσολογικών μορφών ελεγχόμενης αποδέσμευσης σε σχέση με τα συμβατικά συστήματα μεταφοράς είναι ότι η συγκέντρωση του φαρμάκου στο πλάσμα βρίσκεται σε ένα προβλέψιμο και επιθυμητό επίπεδο για παρατεταμένη χρονική περίοδο προσομοιάζοντας ιδανικά την ενδοφλέβια έγχυση του φαρμάκου.Σε ένα ιδανικό σύστημα ελεγχόμενης αποδέσμευσης ,ο ιδανικός μηχανισμός θα ήταν εκείνος κατά τον οποίο ακολουθείται μηδενοταξική κινητικής, δηλαδή η αποδέσμευση της ουσίας να είναι χρονικά ανεξάρτητη. Στην πράξη όμως καθώς τα επίπεδα δραστικής ουσίας μέσα στο σύστημα ελαττώνονται , ο ρυθμός αποδέσμευσης της επίσης ελαττώνεται. Οι κυριότεροι μηχανισμοί ελεγχόμενης αποδέσμευσης είναι η διάλυση, η διάχυση ,η ώσμωση ,η ιοντοανταλλαγή , η διόγκωση και η διάβρωση και αποικοδόμηση. Η ιστορική εξέλιξη των φαρμακευτικών συστημάτων ελεγχόμενης αποδέσμευσης διαχωρίζεται σε τρείς περιόδους. Η πρώτη γένια η οποία διήρκησε από το 1950 μέχρι το 1980 επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη απλών ,υδρόφοβων συστημάτων ελεγχόμενης αποδέσμευσης , κυρίως για από του στόματος χορήγηση και διαδερμική χορήγηση. Η δεύτερη γενιά η οποία ήταν από το 1980 μέχρι 2010 βασίστηκε στην δημιουργία βιοδιασπώμενων και υδρόφιλων συστημάτων ,ενώ η τρίτη γενιά ,η οποία άρχισε από το 2010 μέχρι και σήμερα επικεντρώνεται στην υπέρβαση των περιορισμών των υπάρχουσων τεχνολογιών και στοχεύει στον σχεδιασμό καινοτόμων λύσεων ,οι οποίες έχουν καθοριστική σημασία στη σύγχρονη θεραπευτική. Επιπροσθέτως, περιγράφονται οι φυσιολογικοί και ανατομικοί φραγμοί που περιορίζουν την αποτελεσματικότητα της χορήγησης, ειδικά σε στοματική, οφθαλμική, διαδερμική , κολπική και παρεντερική οδό. Παρουσιάζονται χαρακτηριστικά παραδείγματα, με έμφαση στη δομή, τον μηχανισμό και τη θεραπευτική ένδειξη κάθε συστήματος. Από την ανάλυση καθίσταται σαφές ότι τα συστήματα ελεγχόμενης αποδέσμευσης έχουν διευρύνει σημαντικά τις δυνατότητες της φαρμακοθεραπείας, βελτιώνοντας την αποτελεσματικότητα, μειώνοντας τις ανεπιθύμητες ενέργειες και ενισχύοντας τη συμμόρφωση των ασθενών, ενώ παράλληλα καθιστούν δυνατή τη εξατομικευμένη χορήγηση φαρμάκων.","The term \"controlled release\" refers to the predetermined release of an active substance, which has been appropriately combined with a natural or synthetic polymer. This release may be continuous over an extended period, cyclical, or triggered by environmental or other stimuli. Some of the advantages of controlled release dosage forms compared to conventional drug delivery systems include the maintenance of drug plasma concentration at a predictable and desirable level for a prolonged duration, ideally mimicking intravenous infusion.In an ideal controlled release system, the preferred mechanism would follow zero-order kinetics, meaning the drug release would be independent of time. In practice, however, as the drug concentration within the system diminishes, the release rate also decreases. The main mechanisms of controlled release include dissolution, diffusion, osmosis, ion exchange, swelling, and erosion/degradation.The historical development of controlled drug delivery systems is divided into three phases. The first generation (1950–1980) focused on the development of simple, hydrophobic controlled release systems, primarily for oral and transdermal administration. The second generation (1980–2010) emphasized the creation of biodegradable and hydrophilic systems, while the third generation (2010–present) aims to overcome the limitations of existing technologies and focuses on the design of innovative solutions that play a pivotal role in modern therapeutics. Additionally, the physiological and anatomical barriers that limit the efficacy of drug administration—particularly for oral, ocular, transdermal, vaginal, and parenteral routes—are described. Characteristic examples are presented, with emphasis on the structure, mechanism, and therapeutic indication of each system.From this analysis, it becomes clear that controlled release systems have significantly expanded the possibilities of pharmacotherapy by improving efficacy, reducing side effects, and enhancing patient compliance, while also enabling personalized drug administration."],"dc:identifier":["uoadl:5300208","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5300208"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΦΑΡΜΑΚΩΝ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:23Z"}