{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5301497"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5301497","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με αυτοανοσία. Η εμπειρία ενός ογκολογικού κέντρου","abstract":"Εισαγωγή: Η ανοσοθεραπεία (ICIs) επέφερε ριζικές αλλαγές στη θεραπεία πολλών νεοπλασιών. Οι ασθενείς με αυτοάνοσες παθήσεις αποκλείονταν από τις αρχικές μελέτες λόγω αυξημένου φόβου έξαρσης της υποκείμενης αυτοάνοσης νόσου. Όμως, υπάρχει αυξημένη ανάγκη για real world data από την κλινική πρακτική. Σκοπός: Η αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας της ανοσοθεραπείας σε ασθενείς με προϋπάρχουσα αυτοανοσία. Η επίδρασης της ενεργότητας, της έξαρσης της αυτοάνοσης νόσου και των παραγόντων που επιδρούν στην επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου(PFS) και τη συνολική επιβίωση (OS) του κέντρου μας. Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη με 59 ασθενείς τα κριτήρια ένταξης ήταν: Ιστολογικά επιβεβαιωμένος καρκίνος, Τεκμηριωμένη αυτοάνοση νόσος, Χορήγηση ανοσοθεραπείας Κριτήριο Αποκλεισμού: Η ανάπτυξη νέας αυτοάνοσης νόσου. Οι μεταβλητές που μελετήθηκαν ήταν: η ηλικία, Το φύλο, Το performance status, Το NLR καθώς και το στάδιο της κακοήθειας κατά τη διάγνωση. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με έξαρση από την ανοσοθεραπείας ήταν λιγότερο πιθανό να έχουν μεταστατική νόσο (p=0.008) και λιγότερο πιθανό να αναφέρουν νοσηρότητα από το αναπνευστικό σύστημα(p=0.04) σε σχέση με αυτούς που δεν παρουσίασαν έξαρση. Οι ασθενείς που είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 72% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο νόσου σε σχέση με αυτούς που είχαν μη ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0,042) ανεξάρτητα από άλλες παραμέτρους στο πολυπαραγοντικό μοντέλο. Oι ασθενείς που είχαν ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 80% αυξημένο κίνδυνο να αποβιώσουν σε σχέση με αυτούς που δεν είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.20, CI 95% 0.05-0.90, p=0,037). Οι ασθενείς που είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 72% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο νόσου σε σχέση με αυτούς που είχαν μη ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0,042). Όλοι οι ασθενείς, με ενεργό και μη ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της θεραπείας, που παρουσίασαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους κατά την χορήγηση της ανοσοθεραπείας είχαν 64% μικρότερο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο της νόσου (HR 0.36, CI 95% 0.16-0.82, p=0,015), ενώ όσοι ασθενείς είχαν επιβαρυμένη λειτουργική κατάσταση παρουσίαζαν 82% περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν πρόοδο της νόσου τους (HR 1,82, CI 95% 1.14-2.89, p=0,011). Όλοι οι ασθενείς, με ενεργό και μη ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της θεραπείας, που παρουσίασαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους κατά την διάρκεια της θεραπείας τους με αναστολείς σημείων ελέγχου είχαν 80% μικρότερη πιθανότητα να αποβιώσουν σε σχέση με τους ασθενείς που δεν είχαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους (HR 0.20, CI 95% 0.079-0.522, p=0,001). Συμπεράσματα: Η χορήγηση της ανοσοθεραπείας ήταν σχετικά ασφαλής και αποτελεσματική στους ασθενής της μελέτης μας. Η ενεργή αυτοανοσία κατά την έναρξη της ανοσοθεραπείας συνδέεται με χειρότερα αποτελέσματα στο PFS και OS επίσης, η έξαρση της αυτοάνοσης νόσου ενδέχεται να σχετίζεται με καλύτερη πρόγνωση στην πρόοδο της νόσου αλλά και στην συνολική επιβίωση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ανοσοθεραπεία (ICIs) επέφερε ριζικές αλλαγές στη θεραπεία πολλών νεοπλασιών. Οι ασθενείς με αυτοάνοσες παθήσεις αποκλείονταν από τις αρχικές μελέτες λόγω αυξημένου φόβου έξαρσης της υποκείμενης αυτοάνοσης νόσου. Όμως, υπάρχει αυξημένη ανάγκη για real world data από την κλινική πρακτική. Σκοπός: Η αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας της ανοσοθεραπείας σε ασθενείς με προϋπάρχουσα αυτοανοσία. Η επίδρασης της ενεργότητας, της έξαρσης της αυτοάνοσης νόσου και των παραγόντων που επιδρούν στην επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου(PFS) και τη συνολική επιβίωση (OS) του κέντρου μας. Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη με 59 ασθενείς τα κριτήρια ένταξης ήταν: Ιστολογικά επιβεβαιωμένος καρκίνος, Τεκμηριωμένη αυτοάνοση νόσος, Χορήγηση ανοσοθεραπείας Κριτήριο Αποκλεισμού: Η ανάπτυξη νέας αυτοάνοσης νόσου. Οι μεταβλητές που μελετήθηκαν ήταν: η ηλικία, Το φύλο, Το performance status, Το NLR καθώς και το στάδιο της κακοήθειας κατά τη διάγνωση. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με έξαρση από την ανοσοθεραπείας ήταν λιγότερο πιθανό να έχουν μεταστατική νόσο (p=0.008) και λιγότερο πιθανό να αναφέρουν νοσηρότητα από το αναπνευστικό σύστημα(p=0.04) σε σχέση με αυτούς που δεν παρουσίασαν έξαρση. Οι ασθενείς που είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 72% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο νόσου σε σχέση με αυτούς που είχαν μη ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0,042) ανεξάρτητα από άλλες παραμέτρους στο πολυπαραγοντικό μοντέλο. Oι ασθενείς που είχαν ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 80% αυξημένο κίνδυνο να αποβιώσουν σε σχέση με αυτούς που δεν είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.20, CI 95% 0.05-0.90, p=0,037). Οι ασθενείς που είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 72% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο νόσου σε σχέση με αυτούς που είχαν μη ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0,042). Όλοι οι ασθενείς, με ενεργό και μη ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της θεραπείας, που παρουσίασαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους κατά την χορήγηση της ανοσοθεραπείας είχαν 64% μικρότερο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο της νόσου (HR 0.36, CI 95% 0.16-0.82, p=0,015), ενώ όσοι ασθενείς είχαν επιβαρυμένη λειτουργική κατάσταση παρουσίαζαν 82% περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν πρόοδο της νόσου τους (HR 1,82, CI 95% 1.14-2.89, p=0,011). Όλοι οι ασθενείς, με ενεργό και μη ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της θεραπείας, που παρουσίασαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους κατά την διάρκεια της θεραπείας τους με αναστολείς σημείων ελέγχου είχαν 80% μικρότερη πιθανότητα να αποβιώσουν σε σχέση με τους ασθενείς που δεν είχαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους (HR 0.20, CI 95% 0.079-0.522, p=0,001). Συμπεράσματα: Η χορήγηση της ανοσοθεραπείας ήταν σχετικά ασφαλής και αποτελεσματική στους ασθενής της μελέτης μας. Η ενεργή αυτοανοσία κατά την έναρξη της ανοσοθεραπείας συνδέεται με χειρότερα αποτελέσματα στο PFS και OS επίσης, η έξαρση της αυτοάνοσης νόσου ενδέχεται να σχετίζεται με καλύτερη πρόγνωση στην πρόοδο της νόσου αλλά και στην συνολική επιβίωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Αναγνωστάκης Μαξιμίλιαν","Anagnostakis Maximilian"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:27Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5301497"],"render_values":[{"text":"uoadl:5301497","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5301497","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5301497","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5301497","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναγνωστάκης Μαξιμίλιαν","Anagnostakis Maximilian"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5301497","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5301497"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ανοσοθεραπεία (ICIs) επέφερε ριζικές αλλαγές στη θεραπεία πολλών νεοπλασιών. Οι ασθενείς με αυτοάνοσες παθήσεις αποκλείονταν από τις αρχικές μελέτες λόγω αυξημένου φόβου έξαρσης της υποκείμενης αυτοάνοσης νόσου. Όμως, υπάρχει αυξημένη ανάγκη για real world data από την κλινική πρακτική. Σκοπός: Η αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας της ανοσοθεραπείας σε ασθενείς με προϋπάρχουσα αυτοανοσία. Η επίδρασης της ενεργότητας, της έξαρσης της αυτοάνοσης νόσου και των παραγόντων που επιδρούν στην επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου(PFS) και τη συνολική επιβίωση (OS) του κέντρου μας. Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη με 59 ασθενείς τα κριτήρια ένταξης ήταν: Ιστολογικά επιβεβαιωμένος καρκίνος, Τεκμηριωμένη αυτοάνοση νόσος, Χορήγηση ανοσοθεραπείας Κριτήριο Αποκλεισμού: Η ανάπτυξη νέας αυτοάνοσης νόσου. Οι μεταβλητές που μελετήθηκαν ήταν: η ηλικία, Το φύλο, Το performance status, Το NLR καθώς και το στάδιο της κακοήθειας κατά τη διάγνωση. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με έξαρση από την ανοσοθεραπείας ήταν λιγότερο πιθανό να έχουν μεταστατική νόσο (p=0.008) και λιγότερο πιθανό να αναφέρουν νοσηρότητα από το αναπνευστικό σύστημα(p=0.04) σε σχέση με αυτούς που δεν παρουσίασαν έξαρση. Οι ασθενείς που είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 72% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο νόσου σε σχέση με αυτούς που είχαν μη ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0,042) ανεξάρτητα από άλλες παραμέτρους στο πολυπαραγοντικό μοντέλο. Oι ασθενείς που είχαν ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 80% αυξημένο κίνδυνο να αποβιώσουν σε σχέση με αυτούς που δεν είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.20, CI 95% 0.05-0.90, p=0,037). Οι ασθενείς που είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 72% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο νόσου σε σχέση με αυτούς που είχαν μη ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0,042). Όλοι οι ασθενείς, με ενεργό και μη ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της θεραπείας, που παρουσίασαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους κατά την χορήγηση της ανοσοθεραπείας είχαν 64% μικρότερο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο της νόσου (HR 0.36, CI 95% 0.16-0.82, p=0,015), ενώ όσοι ασθενείς είχαν επιβαρυμένη λειτουργική κατάσταση παρουσίαζαν 82% περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν πρόοδο της νόσου τους (HR 1,82, CI 95% 1.14-2.89, p=0,011). Όλοι οι ασθενείς, με ενεργό και μη ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της θεραπείας, που παρουσίασαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους κατά την διάρκεια της θεραπείας τους με αναστολείς σημείων ελέγχου είχαν 80% μικρότερη πιθανότητα να αποβιώσουν σε σχέση με τους ασθενείς που δεν είχαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους (HR 0.20, CI 95% 0.079-0.522, p=0,001). Συμπεράσματα: Η χορήγηση της ανοσοθεραπείας ήταν σχετικά ασφαλής και αποτελεσματική στους ασθενής της μελέτης μας. Η ενεργή αυτοανοσία κατά την έναρξη της ανοσοθεραπείας συνδέεται με χειρότερα αποτελέσματα στο PFS και OS επίσης, η έξαρση της αυτοάνοσης νόσου ενδέχεται να σχετίζεται με καλύτερη πρόγνωση στην πρόοδο της νόσου αλλά και στην συνολική επιβίωση.","Introduction: Immunotherapy (ICIs) has brought about radical changes in the treatment of many cancers. Initial studies excluded patients with autoimmune diseases due to the increased risk of exacerbating the underlying disease. However, there is an increased need for real-world data from clinical practice. Purpose: The goal is to evaluate the safety and efficacy of immunotherapy in patients with pre-existing autoimmunity. We will also examine the impact of activity, autoimmune disease flare, and factors affecting progression-free survival (PFS) and overall survival (OS) at our center. Methods: Retrospective study with 59 patients the inclusion criteria were: Histologically confirmed cancer, Documented autoimmune disease, Administration of immunotherapy Exclusion criterion: Development of new autoimmune disease. The variables studied were Age, Gender, Performance status, NLR and the stage of malignancy at diagnosis. Results: Patients with flares from immunotherapy were less likely to have metastatic disease (p = 0.008) and to report respiratory morbidity (p = 0.04) than those without a flare. Patients with active autoimmune disease at baseline were 72% more likely to experience disease progression than those with inactive autoimmune disease (HR 0.28, 95% CI 0.08-0.95, p=0.042), regardless of other parameters in the multivariate model. Patients with active autoimmune disease at baseline were 80% more likely to die than those without active autoimmune disease at baseline (hazard ratio [HR], 0.20; 95% confidence interval [CI], 0.05-0.90; p = 0.037). These patients also had a 72% higher risk of disease progression than those with non-active autoimmune disease at baseline (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0.042). Patients with active or non-active autoimmune disease at baseline who flares of their disease at the time of immunotherapy had a 64% lower risk of disease progression (HR 0.36, 95% CI 0.16-0.82, p=0.015). Conversely, patients with impaired functional status were 82% more likely to experience disease progression (HR 1.82, 95% CI 1.14-2.89, p=0.011). Patients with active or non-active autoimmune disease at baseline who had flare of their disease during treatment with checkpoint inhibitors were 80% less likely to die than those who did not flare (HR 0.20, 95% CI 0.079-0.522, p = 0.001). Conclusions: Immunotherapy was relatively safe and effective for our study patients. Active autoimmunity at the start of immunotherapy is associated with worse progression-free survival (PFS) and overall survival (OS). Additionally, exacerbation of autoimmune disease may be associated with better disease progression and overall survival."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με αυτοανοσία. Η εμπειρία ενός ογκολογικού κέντρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναγνωστάκης Μαξιμίλιαν","Anagnostakis Maximilian"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ανοσοθεραπεία (ICIs) επέφερε ριζικές αλλαγές στη θεραπεία πολλών νεοπλασιών. Οι ασθενείς με αυτοάνοσες παθήσεις αποκλείονταν από τις αρχικές μελέτες λόγω αυξημένου φόβου έξαρσης της υποκείμενης αυτοάνοσης νόσου. Όμως, υπάρχει αυξημένη ανάγκη για real world data από την κλινική πρακτική. Σκοπός: Η αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας της ανοσοθεραπείας σε ασθενείς με προϋπάρχουσα αυτοανοσία. Η επίδρασης της ενεργότητας, της έξαρσης της αυτοάνοσης νόσου και των παραγόντων που επιδρούν στην επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου(PFS) και τη συνολική επιβίωση (OS) του κέντρου μας. Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη με 59 ασθενείς τα κριτήρια ένταξης ήταν: Ιστολογικά επιβεβαιωμένος καρκίνος, Τεκμηριωμένη αυτοάνοση νόσος, Χορήγηση ανοσοθεραπείας Κριτήριο Αποκλεισμού: Η ανάπτυξη νέας αυτοάνοσης νόσου. Οι μεταβλητές που μελετήθηκαν ήταν: η ηλικία, Το φύλο, Το performance status, Το NLR καθώς και το στάδιο της κακοήθειας κατά τη διάγνωση. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με έξαρση από την ανοσοθεραπείας ήταν λιγότερο πιθανό να έχουν μεταστατική νόσο (p=0.008) και λιγότερο πιθανό να αναφέρουν νοσηρότητα από το αναπνευστικό σύστημα(p=0.04) σε σχέση με αυτούς που δεν παρουσίασαν έξαρση. Οι ασθενείς που είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 72% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο νόσου σε σχέση με αυτούς που είχαν μη ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0,042) ανεξάρτητα από άλλες παραμέτρους στο πολυπαραγοντικό μοντέλο. Oι ασθενείς που είχαν ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 80% αυξημένο κίνδυνο να αποβιώσουν σε σχέση με αυτούς που δεν είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.20, CI 95% 0.05-0.90, p=0,037). Οι ασθενείς που είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 72% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο νόσου σε σχέση με αυτούς που είχαν μη ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0,042). Όλοι οι ασθενείς, με ενεργό και μη ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της θεραπείας, που παρουσίασαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους κατά την χορήγηση της ανοσοθεραπείας είχαν 64% μικρότερο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο της νόσου (HR 0.36, CI 95% 0.16-0.82, p=0,015), ενώ όσοι ασθενείς είχαν επιβαρυμένη λειτουργική κατάσταση παρουσίαζαν 82% περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν πρόοδο της νόσου τους (HR 1,82, CI 95% 1.14-2.89, p=0,011). Όλοι οι ασθενείς, με ενεργό και μη ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της θεραπείας, που παρουσίασαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους κατά την διάρκεια της θεραπείας τους με αναστολείς σημείων ελέγχου είχαν 80% μικρότερη πιθανότητα να αποβιώσουν σε σχέση με τους ασθενείς που δεν είχαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους (HR 0.20, CI 95% 0.079-0.522, p=0,001). Συμπεράσματα: Η χορήγηση της ανοσοθεραπείας ήταν σχετικά ασφαλής και αποτελεσματική στους ασθενής της μελέτης μας. Η ενεργή αυτοανοσία κατά την έναρξη της ανοσοθεραπείας συνδέεται με χειρότερα αποτελέσματα στο PFS και OS επίσης, η έξαρση της αυτοάνοσης νόσου ενδέχεται να σχετίζεται με καλύτερη πρόγνωση στην πρόοδο της νόσου αλλά και στην συνολική επιβίωση.","Introduction: Immunotherapy (ICIs) has brought about radical changes in the treatment of many cancers. Initial studies excluded patients with autoimmune diseases due to the increased risk of exacerbating the underlying disease. However, there is an increased need for real-world data from clinical practice. Purpose: The goal is to evaluate the safety and efficacy of immunotherapy in patients with pre-existing autoimmunity. We will also examine the impact of activity, autoimmune disease flare, and factors affecting progression-free survival (PFS) and overall survival (OS) at our center. Methods: Retrospective study with 59 patients the inclusion criteria were: Histologically confirmed cancer, Documented autoimmune disease, Administration of immunotherapy Exclusion criterion: Development of new autoimmune disease. The variables studied were Age, Gender, Performance status, NLR and the stage of malignancy at diagnosis. Results: Patients with flares from immunotherapy were less likely to have metastatic disease (p = 0.008) and to report respiratory morbidity (p = 0.04) than those without a flare. Patients with active autoimmune disease at baseline were 72% more likely to experience disease progression than those with inactive autoimmune disease (HR 0.28, 95% CI 0.08-0.95, p=0.042), regardless of other parameters in the multivariate model. Patients with active autoimmune disease at baseline were 80% more likely to die than those without active autoimmune disease at baseline (hazard ratio [HR], 0.20; 95% confidence interval [CI], 0.05-0.90; p = 0.037). These patients also had a 72% higher risk of disease progression than those with non-active autoimmune disease at baseline (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0.042). Patients with active or non-active autoimmune disease at baseline who flares of their disease at the time of immunotherapy had a 64% lower risk of disease progression (HR 0.36, 95% CI 0.16-0.82, p=0.015). Conversely, patients with impaired functional status were 82% more likely to experience disease progression (HR 1.82, 95% CI 1.14-2.89, p=0.011). Patients with active or non-active autoimmune disease at baseline who had flare of their disease during treatment with checkpoint inhibitors were 80% less likely to die than those who did not flare (HR 0.20, 95% CI 0.079-0.522, p = 0.001). Conclusions: Immunotherapy was relatively safe and effective for our study patients. Active autoimmunity at the start of immunotherapy is associated with worse progression-free survival (PFS) and overall survival (OS). Additionally, exacerbation of autoimmune disease may be associated with better disease progression and overall survival."],"dc:identifier":["uoadl:5301497","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5301497"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με αυτοανοσία. Η εμπειρία ενός ογκολογικού κέντρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:27Z"}