{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5301973"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5301973","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χαρτογράφηση τάσεων αντι-υπερτασικών φαρμάκων και προγνωστική σημασία του αριθμού των λαμβανόμενων φαρμακευτικών σκευασμάτων","abstract":"Εισαγωγή/Σκοπός Η φαρμακευτική θεραπεία στην Αρτηριακή Υπέρταση συνεχώς εμπλουτίζεται με νεότερες μελέτες να αναδεικνύουν τις δυνατότητες νέων αντι-υπερτασικών φαρμάκων. Επιπλέον, σύγχρονες μελέτες αναδεικνύουν την αυξανομένη συχνότητα και το προγνωστικό πλεονέκτημα της αντι-υπερτασικής αγωγής με συνδυασμούς φαρμάκων σε ένα δισκίο. Σκοποί της μελέτης ήταν 1) η χαρτογράφηση των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στην έξοδο νοσηλευόμενων ασθενών από καρδιολογικές κλινικές της Ελλάδας στο συνολικό χρονικό διάστημα της παρακολούθησης των ασθενών, καθώς και τα τελευταία 5 έτη σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη παρακολούθησης, 2) η παρακολούθηση των θεραπευτικών αλλαγών μετά το εξιτήριο, 3) η μελέτη των παραγόντων που επηρεάζουν την επιλογή της αγωγής χωρίς συνδυασμούς (με περισσότερα δισκία) και 4) η αξιολόγηση της προγνωστικής επίπτωσης αυτού του σχήματος αγωγής. Υλικό και Μέθοδος Σε αυτή την ανάλυση της πολυκεντρικής καταγραφής CardioMining, που περιλάμβανε 38.000 ασθενείς νοσηλευόμενους σε καρδιολογικές κλινικές τριτοβάθμιων νοσοκομείων, εισήχθησαν ασθενείς που ελάμβαναν τουλάχιστον ένα αντι-υπερτασικό φάρμακο κατά την έξοδο από το νοσοκομείο, αποκλείοντας ασθενείς με προηγούμενη ή νέα διάγνωση καρδιακής ανεπάρκειας. Πραγματοποιήθηκε χαρτογράφηση των τάσεων συνταγογράφησης αντι-υπερτασικής θεραπείας. Συγκρίθηκε η αγωγή εξόδου από το νοσοκομείο με την αντίστοιχη αγωγή κατά την ολοκλήρωση της περιόδου παρακολούθησης και έγινε έλεγχος των παραγόντων που επηρεάζουν τον αριθμό των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης. Επιπλέον, ελέγχθηκαν με λογιστική παλινδρόμηση οι παράγοντες που επηρεάζουν τον αριθμό των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης και το προφίλ των ασθενών στους οποίους προτιμάται η συνταγογράφηση περισσότερων δισκίων χωρίς συνδυασμούς. Πραγματοποιήθηκε Cox παλινδρόμηση για τον έλεγχο της προγνωστικής επίπτωσης των περισσότερων δισκίων ως προς τον κίνδυνο θνητότητας στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης και έγιναν υπο-αναλύσεις ανά αριθμό συνταγογραφημένων δισκίων και ανά κατηγορία φαρμάκου [θειαζιδικά διουρητικά (ΘΔ), αποκλειστές διαύλων Ca2+ (ΑΔΑ), αναστολείς του υποδοχέα της αγγειοτενσίνης-2 (AYAΙΙ), αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (α-ΜΕΑ), β-αποκλειστές]. Αποτελέσματα Συνολικά μελετήθηκαν 17.076 ασθενείς μετά την έξοδο από το νοσοκομείο κατά το διάστημα 2010-2023 [διάμεση ηλικία: 69 (58-78) έτη, 65,5% άνδρες, διαθέσιμα δεδομένα για 10.267 ασθενείς μετά από μέση διάρκεια παρακολούθησης 5 ετών]. Συνολικά, τα συχνότερα συνταγογραφημένα φάρμακα στην αγωγή εξόδου ήταν οι β-αποκλειστές (74,1%), οι α-ΜΕΑ (30,1%), οι ΑΥΑΙΙ (28,6%) και οι ΑΔΑ (27,5%). Αντίστοιχα, τα συχνότερα συνταγογραφημένα φάρμακα κατά το τέλος της παρακολούθησης αποτελούσαν οι β-αποκλειστές (71%), οι ΑΔΑ (36,2%), οι ΑΥΑΙΙ (35,7%) και τα διουρητικά της αγκύλης (33,9%). Κατά την σύγκριση της αγωγής εξόδου από το νοσοκομείο της τελευταίας 5ετίας (2019-2023) με το προηγούμενο διάστημα (2010-2018), όπου ελέγχθηκαν 7.020 και 10.056 ασθενείς, αντίστοιχα, φαίνεται ότι στο διάστημα 2019-2023 μειώνεται η συνταγογράφηση ΘΔ, ΑΔΑ (μη-διυδροπυριδίνων), ΑΥΑΙΙ και αλισκιρένης ενώ αυξάνεται η συνταγογράφηση ανταγωνιστών υποδοχέων αλδοστερόνης (ΑΥΑλ) και αμιλορίδης. Η πολυπαραγοντική λογιστική παλινδρόμηση έδειξε ότι η παράλληλη χορήγηση στατινών μείωνε την πιθανότητα αύξησης του αριθμού των αντι-υπερτασικών φαρμάκων κατά το τέλος της παρακολούθησης (aOR: 0,89, 0,82-0,98), ενώ το γυναικείο φύλο (aOR: 1,19, 1,09-1,29), η ηλικία άνω των 65 ετών (aOR: 1,36, 1,24-1,48) και οι συννοσηρότητες κολπικής μαρμαρυγής (ΚΜ) (aOR: 1,19, 1,09-1,31), βαλβιδοπάθειας (aOR: 1,59, 1,37-1,84), οξέος στεφανιαίου συνδρόμου (ΟΣΣ) (aOR: 1,11, 1,02-1,22), σακχαρώδους διαβήτη (ΣΔ) (aOR: 1,22, 1,11-1,33) και χρόνιας νεφρικής νόσου (ΧΝΝ) (aOR: 1,21, 1,04-1,41) σχετίζονται με αύξηση του αριθμού των φαρμάκων. Αντίστοιχα, η πολυπαραγοντική λογιστική παλινδρόμηση στις υπο-ομάδες ασθενών που λάμβαναν 2, 3 ή 4 αντι-υπερτασικά φάρμακα έδειξε πως σε όσους είχαν ΟΣΣ ή ΧΝΝ χορηγούνται σημαντικά περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία στην αγωγή εξόδου σε αντίθεση με ασθενείς που λάμβαναν ίδιο αριθμό από αντι-υπερτασικά φάρμακα (2, 3 ή 4) αλλά δεν είχαν ΟΣΣ ή ΧΝΝ, αντίστοιχα. H πολυπαραγοντική Cox παλινδρόμηση ανέδειξε την αυξανόμενη ηλικία (aHR 1,07, 1,06-1,07), την ΚΜ (aHR 1,14, 1,05-1,24), το ιστορικό αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (aHR 1,58, 1,39-1,80), αορτικού ανευρύσματος (aHR 1,33, 1,06-1,68), ΣΔ (aHR 1,37, 1,26-1,48), ΧΝΝ (aHR 2,21, 1,99-2,47), τη συνταγογράφηση κατά την αγωγή εξόδου δύο ή περισσοτέρων αντι- υπερτασικών δισκίων (aHR 1,18, 1,05-1,32), και τον αυξανόμενο αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων κατά την αγωγή εξόδου (aHR 1,08, 1,03-1,14) ως ανεξάρτητους παράγοντες κινδύνου θνητότητας, ενώ η χορήγηση στατινών (aHR 0,68, 0,62-0,74) έδειξε προστατευτικό ρόλο. Κατά τον έλεγχο με παλινδρόμηση Cox στους υπο-πληθυσμούς με 2, 3 και 4 διαφορετικά αντι-υπερτασικά φάρμακα στην αγωγή εξόδου, η αγωγή με περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία αλλά με ίδιο συνολικό αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων αύξησε ανεξάρτητα τον κίνδυνο θανάτου και στις τρεις περιπτώσεις (aHR 1,53, 1,22-1,91, aHR 1,65, 1,39-1,95 και aHR 1,64, 1,25-2,15 αντίστοιχα). Συμπεράσματα Κατά το διάστημα 2010-2023, οι β-αποκλειστές, οι ΑΥΑΙΙ ή α-ΜΕΑ και οι ΑΔΑ αποτελούν τα συχνότερα χρησιμοποιούμενα αντι-υπερτασικά φάρμακα, ενώ η συνταγογράφηση των ΑΥΑλ και αμιλορίδης αυξάνεται τα τελευταία χρόνια. Η ηλικία >65 ετών, το γυναικείο φύλο και καρδιαγγειακές συννοσηρότητες συσχετίστηκαν με αύξηση του αριθμού των λαμβανόμενων αντι-υπερτασικών φαρμάκων, ενώ η χορήγηση στατινών με μείωση αυτών μετά από 5ετή περίοδο παρακολούθησης μετά την νοσηλεία. Στη διαχείριση του ΟΣΣ, της ΧΝΝ και σε αύξηση των συνταγογραφημένων αντι-υπερτασικών φαρμάκων προτιμώνται περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία στην αγωγή, πρακτική που δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις συστάσεις των κατευθυντήριων οδηγιών για την επιλογή συνδυασμών αντι-υπερτασικών φαρμάκων όπου είναι δυνατόν. Πιθανές αιτίες αποτελούν η ευελιξία στην αλλαγή των φαρμάκων και η προσκόλληση σε συγκεκριμένα σκευάσματα όταν ο ασθενής ανταποκρίνεται στη θεραπεία. Ωστόσο, η λήψη περισσότερων δισκίων (και άρα λιγότερων έτοιμων συνδυασμών) στην αντι-υπερτασική αγωγή φαίνεται να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο θνητότητας συνολικά και σε ασθενείς που λάμβαναν κοινό αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων.","abstract_html":"Εισαγωγή/Σκοπός Η φαρμακευτική θεραπεία στην Αρτηριακή Υπέρταση συνεχώς εμπλουτίζεται με νεότερες μελέτες να αναδεικνύουν τις δυνατότητες νέων αντι-υπερτασικών φαρμάκων. Επιπλέον, σύγχρονες μελέτες αναδεικνύουν την αυξανομένη συχνότητα και το προγνωστικό πλεονέκτημα της αντι-υπερτασικής αγωγής με συνδυασμούς φαρμάκων σε ένα δισκίο. Σκοποί της μελέτης ήταν 1) η χαρτογράφηση των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στην έξοδο νοσηλευόμενων ασθενών από καρδιολογικές κλινικές της Ελλάδας στο συνολικό χρονικό διάστημα της παρακολούθησης των ασθενών, καθώς και τα τελευταία 5 έτη σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη παρακολούθησης, 2) η παρακολούθηση των θεραπευτικών αλλαγών μετά το εξιτήριο, 3) η μελέτη των παραγόντων που επηρεάζουν την επιλογή της αγωγής χωρίς συνδυασμούς (με περισσότερα δισκία) και 4) η αξιολόγηση της προγνωστικής επίπτωσης αυτού του σχήματος αγωγής. Υλικό και Μέθοδος Σε αυτή την ανάλυση της πολυκεντρικής καταγραφής CardioMining, που περιλάμβανε 38.000 ασθενείς νοσηλευόμενους σε καρδιολογικές κλινικές τριτοβάθμιων νοσοκομείων, εισήχθησαν ασθενείς που ελάμβαναν τουλάχιστον ένα αντι-υπερτασικό φάρμακο κατά την έξοδο από το νοσοκομείο, αποκλείοντας ασθενείς με προηγούμενη ή νέα διάγνωση καρδιακής ανεπάρκειας. Πραγματοποιήθηκε χαρτογράφηση των τάσεων συνταγογράφησης αντι-υπερτασικής θεραπείας. Συγκρίθηκε η αγωγή εξόδου από το νοσοκομείο με την αντίστοιχη αγωγή κατά την ολοκλήρωση της περιόδου παρακολούθησης και έγινε έλεγχος των παραγόντων που επηρεάζουν τον αριθμό των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης. Επιπλέον, ελέγχθηκαν με λογιστική παλινδρόμηση οι παράγοντες που επηρεάζουν τον αριθμό των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης και το προφίλ των ασθενών στους οποίους προτιμάται η συνταγογράφηση περισσότερων δισκίων χωρίς συνδυασμούς. Πραγματοποιήθηκε Cox παλινδρόμηση για τον έλεγχο της προγνωστικής επίπτωσης των περισσότερων δισκίων ως προς τον κίνδυνο θνητότητας στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης και έγιναν υπο-αναλύσεις ανά αριθμό συνταγογραφημένων δισκίων και ανά κατηγορία φαρμάκου [θειαζιδικά διουρητικά (ΘΔ), αποκλειστές διαύλων Ca2+ (ΑΔΑ), αναστολείς του υποδοχέα της αγγειοτενσίνης-2 (AYAΙΙ), αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (α-ΜΕΑ), β-αποκλειστές]. Αποτελέσματα Συνολικά μελετήθηκαν 17.076 ασθενείς μετά την έξοδο από το νοσοκομείο κατά το διάστημα 2010-2023 [διάμεση ηλικία: 69 (58-78) έτη, 65,5% άνδρες, διαθέσιμα δεδομένα για 10.267 ασθενείς μετά από μέση διάρκεια παρακολούθησης 5 ετών]. Συνολικά, τα συχνότερα συνταγογραφημένα φάρμακα στην αγωγή εξόδου ήταν οι β-αποκλειστές (74,1%), οι α-ΜΕΑ (30,1%), οι ΑΥΑΙΙ (28,6%) και οι ΑΔΑ (27,5%). Αντίστοιχα, τα συχνότερα συνταγογραφημένα φάρμακα κατά το τέλος της παρακολούθησης αποτελούσαν οι β-αποκλειστές (71%), οι ΑΔΑ (36,2%), οι ΑΥΑΙΙ (35,7%) και τα διουρητικά της αγκύλης (33,9%). Κατά την σύγκριση της αγωγής εξόδου από το νοσοκομείο της τελευταίας 5ετίας (2019-2023) με το προηγούμενο διάστημα (2010-2018), όπου ελέγχθηκαν 7.020 και 10.056 ασθενείς, αντίστοιχα, φαίνεται ότι στο διάστημα 2019-2023 μειώνεται η συνταγογράφηση ΘΔ, ΑΔΑ (μη-διυδροπυριδίνων), ΑΥΑΙΙ και αλισκιρένης ενώ αυξάνεται η συνταγογράφηση ανταγωνιστών υποδοχέων αλδοστερόνης (ΑΥΑλ) και αμιλορίδης. Η πολυπαραγοντική λογιστική παλινδρόμηση έδειξε ότι η παράλληλη χορήγηση στατινών μείωνε την πιθανότητα αύξησης του αριθμού των αντι-υπερτασικών φαρμάκων κατά το τέλος της παρακολούθησης (aOR: 0,89, 0,82-0,98), ενώ το γυναικείο φύλο (aOR: 1,19, 1,09-1,29), η ηλικία άνω των 65 ετών (aOR: 1,36, 1,24-1,48) και οι συννοσηρότητες κολπικής μαρμαρυγής (ΚΜ) (aOR: 1,19, 1,09-1,31), βαλβιδοπάθειας (aOR: 1,59, 1,37-1,84), οξέος στεφανιαίου συνδρόμου (ΟΣΣ) (aOR: 1,11, 1,02-1,22), σακχαρώδους διαβήτη (ΣΔ) (aOR: 1,22, 1,11-1,33) και χρόνιας νεφρικής νόσου (ΧΝΝ) (aOR: 1,21, 1,04-1,41) σχετίζονται με αύξηση του αριθμού των φαρμάκων. Αντίστοιχα, η πολυπαραγοντική λογιστική παλινδρόμηση στις υπο-ομάδες ασθενών που λάμβαναν 2, 3 ή 4 αντι-υπερτασικά φάρμακα έδειξε πως σε όσους είχαν ΟΣΣ ή ΧΝΝ χορηγούνται σημαντικά περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία στην αγωγή εξόδου σε αντίθεση με ασθενείς που λάμβαναν ίδιο αριθμό από αντι-υπερτασικά φάρμακα (2, 3 ή 4) αλλά δεν είχαν ΟΣΣ ή ΧΝΝ, αντίστοιχα. H πολυπαραγοντική Cox παλινδρόμηση ανέδειξε την αυξανόμενη ηλικία (aHR 1,07, 1,06-1,07), την ΚΜ (aHR 1,14, 1,05-1,24), το ιστορικό αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (aHR 1,58, 1,39-1,80), αορτικού ανευρύσματος (aHR 1,33, 1,06-1,68), ΣΔ (aHR 1,37, 1,26-1,48), ΧΝΝ (aHR 2,21, 1,99-2,47), τη συνταγογράφηση κατά την αγωγή εξόδου δύο ή περισσοτέρων αντι- υπερτασικών δισκίων (aHR 1,18, 1,05-1,32), και τον αυξανόμενο αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων κατά την αγωγή εξόδου (aHR 1,08, 1,03-1,14) ως ανεξάρτητους παράγοντες κινδύνου θνητότητας, ενώ η χορήγηση στατινών (aHR 0,68, 0,62-0,74) έδειξε προστατευτικό ρόλο. Κατά τον έλεγχο με παλινδρόμηση Cox στους υπο-πληθυσμούς με 2, 3 και 4 διαφορετικά αντι-υπερτασικά φάρμακα στην αγωγή εξόδου, η αγωγή με περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία αλλά με ίδιο συνολικό αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων αύξησε ανεξάρτητα τον κίνδυνο θανάτου και στις τρεις περιπτώσεις (aHR 1,53, 1,22-1,91, aHR 1,65, 1,39-1,95 και aHR 1,64, 1,25-2,15 αντίστοιχα). Συμπεράσματα Κατά το διάστημα 2010-2023, οι β-αποκλειστές, οι ΑΥΑΙΙ ή α-ΜΕΑ και οι ΑΔΑ αποτελούν τα συχνότερα χρησιμοποιούμενα αντι-υπερτασικά φάρμακα, ενώ η συνταγογράφηση των ΑΥΑλ και αμιλορίδης αυξάνεται τα τελευταία χρόνια. Η ηλικία &gt;65 ετών, το γυναικείο φύλο και καρδιαγγειακές συννοσηρότητες συσχετίστηκαν με αύξηση του αριθμού των λαμβανόμενων αντι-υπερτασικών φαρμάκων, ενώ η χορήγηση στατινών με μείωση αυτών μετά από 5ετή περίοδο παρακολούθησης μετά την νοσηλεία. Στη διαχείριση του ΟΣΣ, της ΧΝΝ και σε αύξηση των συνταγογραφημένων αντι-υπερτασικών φαρμάκων προτιμώνται περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία στην αγωγή, πρακτική που δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις συστάσεις των κατευθυντήριων οδηγιών για την επιλογή συνδυασμών αντι-υπερτασικών φαρμάκων όπου είναι δυνατόν. Πιθανές αιτίες αποτελούν η ευελιξία στην αλλαγή των φαρμάκων και η προσκόλληση σε συγκεκριμένα σκευάσματα όταν ο ασθενής ανταποκρίνεται στη θεραπεία. Ωστόσο, η λήψη περισσότερων δισκίων (και άρα λιγότερων έτοιμων συνδυασμών) στην αντι-υπερτασική αγωγή φαίνεται να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο θνητότητας συνολικά και σε ασθενείς που λάμβαναν κοινό αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωνσταντίνου Γεώργιος","Konstantinou Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:29Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5301973"],"render_values":[{"text":"uoadl:5301973","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5301973","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5301973","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5301973","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωνσταντίνου Γεώργιος","Konstantinou Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5301973","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5301973"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή/Σκοπός Η φαρμακευτική θεραπεία στην Αρτηριακή Υπέρταση συνεχώς εμπλουτίζεται με νεότερες μελέτες να αναδεικνύουν τις δυνατότητες νέων αντι-υπερτασικών φαρμάκων. Επιπλέον, σύγχρονες μελέτες αναδεικνύουν την αυξανομένη συχνότητα και το προγνωστικό πλεονέκτημα της αντι-υπερτασικής αγωγής με συνδυασμούς φαρμάκων σε ένα δισκίο. Σκοποί της μελέτης ήταν 1) η χαρτογράφηση των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στην έξοδο νοσηλευόμενων ασθενών από καρδιολογικές κλινικές της Ελλάδας στο συνολικό χρονικό διάστημα της παρακολούθησης των ασθενών, καθώς και τα τελευταία 5 έτη σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη παρακολούθησης, 2) η παρακολούθηση των θεραπευτικών αλλαγών μετά το εξιτήριο, 3) η μελέτη των παραγόντων που επηρεάζουν την επιλογή της αγωγής χωρίς συνδυασμούς (με περισσότερα δισκία) και 4) η αξιολόγηση της προγνωστικής επίπτωσης αυτού του σχήματος αγωγής. Υλικό και Μέθοδος Σε αυτή την ανάλυση της πολυκεντρικής καταγραφής CardioMining, που περιλάμβανε 38.000 ασθενείς νοσηλευόμενους σε καρδιολογικές κλινικές τριτοβάθμιων νοσοκομείων, εισήχθησαν ασθενείς που ελάμβαναν τουλάχιστον ένα αντι-υπερτασικό φάρμακο κατά την έξοδο από το νοσοκομείο, αποκλείοντας ασθενείς με προηγούμενη ή νέα διάγνωση καρδιακής ανεπάρκειας. Πραγματοποιήθηκε χαρτογράφηση των τάσεων συνταγογράφησης αντι-υπερτασικής θεραπείας. Συγκρίθηκε η αγωγή εξόδου από το νοσοκομείο με την αντίστοιχη αγωγή κατά την ολοκλήρωση της περιόδου παρακολούθησης και έγινε έλεγχος των παραγόντων που επηρεάζουν τον αριθμό των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης. Επιπλέον, ελέγχθηκαν με λογιστική παλινδρόμηση οι παράγοντες που επηρεάζουν τον αριθμό των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης και το προφίλ των ασθενών στους οποίους προτιμάται η συνταγογράφηση περισσότερων δισκίων χωρίς συνδυασμούς. Πραγματοποιήθηκε Cox παλινδρόμηση για τον έλεγχο της προγνωστικής επίπτωσης των περισσότερων δισκίων ως προς τον κίνδυνο θνητότητας στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης και έγιναν υπο-αναλύσεις ανά αριθμό συνταγογραφημένων δισκίων και ανά κατηγορία φαρμάκου [θειαζιδικά διουρητικά (ΘΔ), αποκλειστές διαύλων Ca2+ (ΑΔΑ), αναστολείς του υποδοχέα της αγγειοτενσίνης-2 (AYAΙΙ), αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (α-ΜΕΑ), β-αποκλειστές]. Αποτελέσματα Συνολικά μελετήθηκαν 17.076 ασθενείς μετά την έξοδο από το νοσοκομείο κατά το διάστημα 2010-2023 [διάμεση ηλικία: 69 (58-78) έτη, 65,5% άνδρες, διαθέσιμα δεδομένα για 10.267 ασθενείς μετά από μέση διάρκεια παρακολούθησης 5 ετών]. Συνολικά, τα συχνότερα συνταγογραφημένα φάρμακα στην αγωγή εξόδου ήταν οι β-αποκλειστές (74,1%), οι α-ΜΕΑ (30,1%), οι ΑΥΑΙΙ (28,6%) και οι ΑΔΑ (27,5%). Αντίστοιχα, τα συχνότερα συνταγογραφημένα φάρμακα κατά το τέλος της παρακολούθησης αποτελούσαν οι β-αποκλειστές (71%), οι ΑΔΑ (36,2%), οι ΑΥΑΙΙ (35,7%) και τα διουρητικά της αγκύλης (33,9%). Κατά την σύγκριση της αγωγής εξόδου από το νοσοκομείο της τελευταίας 5ετίας (2019-2023) με το προηγούμενο διάστημα (2010-2018), όπου ελέγχθηκαν 7.020 και 10.056 ασθενείς, αντίστοιχα, φαίνεται ότι στο διάστημα 2019-2023 μειώνεται η συνταγογράφηση ΘΔ, ΑΔΑ (μη-διυδροπυριδίνων), ΑΥΑΙΙ και αλισκιρένης ενώ αυξάνεται η συνταγογράφηση ανταγωνιστών υποδοχέων αλδοστερόνης (ΑΥΑλ) και αμιλορίδης. Η πολυπαραγοντική λογιστική παλινδρόμηση έδειξε ότι η παράλληλη χορήγηση στατινών μείωνε την πιθανότητα αύξησης του αριθμού των αντι-υπερτασικών φαρμάκων κατά το τέλος της παρακολούθησης (aOR: 0,89, 0,82-0,98), ενώ το γυναικείο φύλο (aOR: 1,19, 1,09-1,29), η ηλικία άνω των 65 ετών (aOR: 1,36, 1,24-1,48) και οι συννοσηρότητες κολπικής μαρμαρυγής (ΚΜ) (aOR: 1,19, 1,09-1,31), βαλβιδοπάθειας (aOR: 1,59, 1,37-1,84), οξέος στεφανιαίου συνδρόμου (ΟΣΣ) (aOR: 1,11, 1,02-1,22), σακχαρώδους διαβήτη (ΣΔ) (aOR: 1,22, 1,11-1,33) και χρόνιας νεφρικής νόσου (ΧΝΝ) (aOR: 1,21, 1,04-1,41) σχετίζονται με αύξηση του αριθμού των φαρμάκων. Αντίστοιχα, η πολυπαραγοντική λογιστική παλινδρόμηση στις υπο-ομάδες ασθενών που λάμβαναν 2, 3 ή 4 αντι-υπερτασικά φάρμακα έδειξε πως σε όσους είχαν ΟΣΣ ή ΧΝΝ χορηγούνται σημαντικά περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία στην αγωγή εξόδου σε αντίθεση με ασθενείς που λάμβαναν ίδιο αριθμό από αντι-υπερτασικά φάρμακα (2, 3 ή 4) αλλά δεν είχαν ΟΣΣ ή ΧΝΝ, αντίστοιχα. H πολυπαραγοντική Cox παλινδρόμηση ανέδειξε την αυξανόμενη ηλικία (aHR 1,07, 1,06-1,07), την ΚΜ (aHR 1,14, 1,05-1,24), το ιστορικό αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (aHR 1,58, 1,39-1,80), αορτικού ανευρύσματος (aHR 1,33, 1,06-1,68), ΣΔ (aHR 1,37, 1,26-1,48), ΧΝΝ (aHR 2,21, 1,99-2,47), τη συνταγογράφηση κατά την αγωγή εξόδου δύο ή περισσοτέρων αντι- υπερτασικών δισκίων (aHR 1,18, 1,05-1,32), και τον αυξανόμενο αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων κατά την αγωγή εξόδου (aHR 1,08, 1,03-1,14) ως ανεξάρτητους παράγοντες κινδύνου θνητότητας, ενώ η χορήγηση στατινών (aHR 0,68, 0,62-0,74) έδειξε προστατευτικό ρόλο. Κατά τον έλεγχο με παλινδρόμηση Cox στους υπο-πληθυσμούς με 2, 3 και 4 διαφορετικά αντι-υπερτασικά φάρμακα στην αγωγή εξόδου, η αγωγή με περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία αλλά με ίδιο συνολικό αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων αύξησε ανεξάρτητα τον κίνδυνο θανάτου και στις τρεις περιπτώσεις (aHR 1,53, 1,22-1,91, aHR 1,65, 1,39-1,95 και aHR 1,64, 1,25-2,15 αντίστοιχα). Συμπεράσματα Κατά το διάστημα 2010-2023, οι β-αποκλειστές, οι ΑΥΑΙΙ ή α-ΜΕΑ και οι ΑΔΑ αποτελούν τα συχνότερα χρησιμοποιούμενα αντι-υπερτασικά φάρμακα, ενώ η συνταγογράφηση των ΑΥΑλ και αμιλορίδης αυξάνεται τα τελευταία χρόνια. Η ηλικία >65 ετών, το γυναικείο φύλο και καρδιαγγειακές συννοσηρότητες συσχετίστηκαν με αύξηση του αριθμού των λαμβανόμενων αντι-υπερτασικών φαρμάκων, ενώ η χορήγηση στατινών με μείωση αυτών μετά από 5ετή περίοδο παρακολούθησης μετά την νοσηλεία. Στη διαχείριση του ΟΣΣ, της ΧΝΝ και σε αύξηση των συνταγογραφημένων αντι-υπερτασικών φαρμάκων προτιμώνται περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία στην αγωγή, πρακτική που δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις συστάσεις των κατευθυντήριων οδηγιών για την επιλογή συνδυασμών αντι-υπερτασικών φαρμάκων όπου είναι δυνατόν. Πιθανές αιτίες αποτελούν η ευελιξία στην αλλαγή των φαρμάκων και η προσκόλληση σε συγκεκριμένα σκευάσματα όταν ο ασθενής ανταποκρίνεται στη θεραπεία. Ωστόσο, η λήψη περισσότερων δισκίων (και άρα λιγότερων έτοιμων συνδυασμών) στην αντι-υπερτασική αγωγή φαίνεται να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο θνητότητας συνολικά και σε ασθενείς που λάμβαναν κοινό αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων.","Background/Purpose Pharmacological treatment for arterial hypertension is continuously evolving, with recent studies highlighting the potential of new antihypertensive agents. Moreover, modern evidence increasingly supports the use of fixed-dose combination therapies for their prognostic advantages and rising prevalence. The aims of this study were: 1) to map antihypertensive medication use at hospital discharge among patients hospitalized in cardiology departments across Greece throughout the entire follow-up period, as well as in the last 5 years compared to previous years, 2) to examine any changes in anti-hypertensive therapy after patients’ follow-up compared to the discharge therapy, 3) to examine the factors influencing the choice of non-combination therapy (requiring multiple pills) and 4) to study the prognostic value of therapy with fewer pills. Methods In this post-hoc analysis of the multicenter CardioMining registry, which included 38,000 patients hospitalized in cardiology departments of tertiary hospitals, patients who were receiving at least one antihypertensive drug at the time of hospital discharge were included, excluding those with a prior or new diagnosis of heart failure. Mapping of antihypertensive prescription trends was performed. Any differentiations between the antihypertensive therapy at hospital discharge and the antihypertensive therapy at the end of the follow-up period were investigated. Factors influencing the number of antihypertensive drugs were also examined. Furthermore, logistic regression was used to examine the profile of patients for whom the prescription of multiple pills without drug combinations was preferred. A Cox regression analysis was performed to assess the prognostic impact of multiple-pill regimens on mortality risk at the end of the follow-up period. Subgroup analyses were conducted based on the number of prescribed pills and drug class [thiazide diuretics (Th), calcium channel blockers (CCBs), angiotensin II receptor blockers (ARBs), angiotensin-converting enzyme inhibitors (ACEis), and beta-blockers (BBs)]. Results A total of 17,076 patients discharged from Greek secondary and tertiary hospitals during 2010-2023 were studied [median age: 69 (58–78) years, 65.5% male, with available follow-up data for 10,267 patients after a median follow-up duration of 5 years]. Overall, the most frequently prescribed antihypertensive drugs at discharge were BBs (74.1%), ACEis (30.1%), ARBs (28.6%), and CCBs (27.5%). Correspondingly, the most frequently prescribed drugs at the end of follow-up were BBs (71%), CCBs (36.2%), ARBs (35.7%), and loop diuretics (33.9%). When comparing the discharge therapy between the periods 2010-2018 and 2019-2023, a significant decrease was noted at the time range 2019-2023 in the prescription of Th, CCBs (non-dihydropyridines), ARBs, and aliskiren, while the prescription of mineralocorticoid receptor antagonists (MRAs) and amiloride increased significantly. The multivariate logistic regression analysis showed that concurrent statin use significantly reduced the likelihood of an increase in the number of antihypertensive drugs at the end of follow-up (aOR: 0.89, 0.82–0.98), while female sex (aOR: 1.19, 1.09–1.29), age over 65 years (aOR: 1.36, 1.24–1.48) and comorbidities including atrial fibrillation (AF) (aOR: 1.19, 1.09–1.31), valve disease (aOR: 1.59, 1.37–1.84), acute coronary syndrome (ACS) (aOR: 1.11, 1.02–1.22), diabetes mellitus (DM) (aOR: 1.22, 1.11–1.33), and chronic kidney disease (CKD) (aOR: 1.21, 1.04–1.41) significantly increased the likelihood of augmented antihypertensive follow-up medication. Similarly, multivariate logistic regression in subgroups of patients receiving 2, 3, or 4 antihypertensive medications showed that in ACS and CKD, significantly more antihypertensive pills were prescribed at discharge. Multivariate Cox regression analysis identified increasing age (aHR: 1.07, 1.06–1.07), AF (aHR: 1.14, 1.05–1.24), history of stroke (aHR: 1.58, 1.39–1.80), aortic aneurysm (aHR: 1.33, 1.06–1.68), DM (aHR: 1.37, 1.26–1.48), CKD (aHR: 2.21, 1.99–2.47), prescription of two or more antihypertensive pills at discharge (aHR: 1.18, 1.05–1.32), and an increasing number of antihypertensive drugs at discharge (aHR: 1.08, 1.03–1.14) as independent risk factors for mortality, whereas statin use showed a survival benefit (aHR: 0.68, 0.62–0.74). In Cox regression analysis of subpopulations receiving 2, 3, and 4 different antihypertensive drugs at discharge, a regimen involving a greater number of anti-hypertensive pills (despite the same total number of anti-hypertensive medications) was independently associated with increased mortality risk in all three cases (aHR: 1.53, 1.22–1.91; aHR: 1.65, 1.39–1.95; and aHR: 1.64, 1.25–2.15, respectively). Conclusions During the period 2010–2023, BBs, ARBs or ACEi, and CCBs were the most commonly used antihypertensive drugs, while prescriptions for MRAs and amiloride have increased in recent years. Age over 65 years, female sex, and cardiovascular comorbidities were associated with an increased number of follow-up antihypertensive medications, whereas statin use was associated with a reduction in the number of antihypertensive medications after a 5-year follow-up period post-hospitalization. In the management of ACS, CKD and in cases of increased antihypertensive medications, treatment regimens involving a greater number of antihypertensive pills (and therefore fewer drug combinations) were more commonly used. This practice is not fully aligned with guideline recommendations, which advocate the use of fixed-dose combination therapies where feasible. Possible reasons underlying the prescription of increased number of pills may include the flexibility to adjust individual drugs and adherence to specific formulations when clinical response is favorable. However, our study yielded that the use of more pills (and therefore fewer fixed-dose combinations) in antihypertensive treatment appears to be associated with an increased risk of mortality overall, even when adjusting for the prescribed number of anti-hypertensive drugs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χαρτογράφηση τάσεων αντι-υπερτασικών φαρμάκων και προγνωστική σημασία του αριθμού των λαμβανόμενων φαρμακευτικών σκευασμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωνσταντίνου Γεώργιος","Konstantinou Georgios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή/Σκοπός Η φαρμακευτική θεραπεία στην Αρτηριακή Υπέρταση συνεχώς εμπλουτίζεται με νεότερες μελέτες να αναδεικνύουν τις δυνατότητες νέων αντι-υπερτασικών φαρμάκων. Επιπλέον, σύγχρονες μελέτες αναδεικνύουν την αυξανομένη συχνότητα και το προγνωστικό πλεονέκτημα της αντι-υπερτασικής αγωγής με συνδυασμούς φαρμάκων σε ένα δισκίο. Σκοποί της μελέτης ήταν 1) η χαρτογράφηση των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στην έξοδο νοσηλευόμενων ασθενών από καρδιολογικές κλινικές της Ελλάδας στο συνολικό χρονικό διάστημα της παρακολούθησης των ασθενών, καθώς και τα τελευταία 5 έτη σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη παρακολούθησης, 2) η παρακολούθηση των θεραπευτικών αλλαγών μετά το εξιτήριο, 3) η μελέτη των παραγόντων που επηρεάζουν την επιλογή της αγωγής χωρίς συνδυασμούς (με περισσότερα δισκία) και 4) η αξιολόγηση της προγνωστικής επίπτωσης αυτού του σχήματος αγωγής. Υλικό και Μέθοδος Σε αυτή την ανάλυση της πολυκεντρικής καταγραφής CardioMining, που περιλάμβανε 38.000 ασθενείς νοσηλευόμενους σε καρδιολογικές κλινικές τριτοβάθμιων νοσοκομείων, εισήχθησαν ασθενείς που ελάμβαναν τουλάχιστον ένα αντι-υπερτασικό φάρμακο κατά την έξοδο από το νοσοκομείο, αποκλείοντας ασθενείς με προηγούμενη ή νέα διάγνωση καρδιακής ανεπάρκειας. Πραγματοποιήθηκε χαρτογράφηση των τάσεων συνταγογράφησης αντι-υπερτασικής θεραπείας. Συγκρίθηκε η αγωγή εξόδου από το νοσοκομείο με την αντίστοιχη αγωγή κατά την ολοκλήρωση της περιόδου παρακολούθησης και έγινε έλεγχος των παραγόντων που επηρεάζουν τον αριθμό των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης. Επιπλέον, ελέγχθηκαν με λογιστική παλινδρόμηση οι παράγοντες που επηρεάζουν τον αριθμό των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης και το προφίλ των ασθενών στους οποίους προτιμάται η συνταγογράφηση περισσότερων δισκίων χωρίς συνδυασμούς. Πραγματοποιήθηκε Cox παλινδρόμηση για τον έλεγχο της προγνωστικής επίπτωσης των περισσότερων δισκίων ως προς τον κίνδυνο θνητότητας στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης και έγιναν υπο-αναλύσεις ανά αριθμό συνταγογραφημένων δισκίων και ανά κατηγορία φαρμάκου [θειαζιδικά διουρητικά (ΘΔ), αποκλειστές διαύλων Ca2+ (ΑΔΑ), αναστολείς του υποδοχέα της αγγειοτενσίνης-2 (AYAΙΙ), αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (α-ΜΕΑ), β-αποκλειστές]. Αποτελέσματα Συνολικά μελετήθηκαν 17.076 ασθενείς μετά την έξοδο από το νοσοκομείο κατά το διάστημα 2010-2023 [διάμεση ηλικία: 69 (58-78) έτη, 65,5% άνδρες, διαθέσιμα δεδομένα για 10.267 ασθενείς μετά από μέση διάρκεια παρακολούθησης 5 ετών]. Συνολικά, τα συχνότερα συνταγογραφημένα φάρμακα στην αγωγή εξόδου ήταν οι β-αποκλειστές (74,1%), οι α-ΜΕΑ (30,1%), οι ΑΥΑΙΙ (28,6%) και οι ΑΔΑ (27,5%). Αντίστοιχα, τα συχνότερα συνταγογραφημένα φάρμακα κατά το τέλος της παρακολούθησης αποτελούσαν οι β-αποκλειστές (71%), οι ΑΔΑ (36,2%), οι ΑΥΑΙΙ (35,7%) και τα διουρητικά της αγκύλης (33,9%). Κατά την σύγκριση της αγωγής εξόδου από το νοσοκομείο της τελευταίας 5ετίας (2019-2023) με το προηγούμενο διάστημα (2010-2018), όπου ελέγχθηκαν 7.020 και 10.056 ασθενείς, αντίστοιχα, φαίνεται ότι στο διάστημα 2019-2023 μειώνεται η συνταγογράφηση ΘΔ, ΑΔΑ (μη-διυδροπυριδίνων), ΑΥΑΙΙ και αλισκιρένης ενώ αυξάνεται η συνταγογράφηση ανταγωνιστών υποδοχέων αλδοστερόνης (ΑΥΑλ) και αμιλορίδης. Η πολυπαραγοντική λογιστική παλινδρόμηση έδειξε ότι η παράλληλη χορήγηση στατινών μείωνε την πιθανότητα αύξησης του αριθμού των αντι-υπερτασικών φαρμάκων κατά το τέλος της παρακολούθησης (aOR: 0,89, 0,82-0,98), ενώ το γυναικείο φύλο (aOR: 1,19, 1,09-1,29), η ηλικία άνω των 65 ετών (aOR: 1,36, 1,24-1,48) και οι συννοσηρότητες κολπικής μαρμαρυγής (ΚΜ) (aOR: 1,19, 1,09-1,31), βαλβιδοπάθειας (aOR: 1,59, 1,37-1,84), οξέος στεφανιαίου συνδρόμου (ΟΣΣ) (aOR: 1,11, 1,02-1,22), σακχαρώδους διαβήτη (ΣΔ) (aOR: 1,22, 1,11-1,33) και χρόνιας νεφρικής νόσου (ΧΝΝ) (aOR: 1,21, 1,04-1,41) σχετίζονται με αύξηση του αριθμού των φαρμάκων. Αντίστοιχα, η πολυπαραγοντική λογιστική παλινδρόμηση στις υπο-ομάδες ασθενών που λάμβαναν 2, 3 ή 4 αντι-υπερτασικά φάρμακα έδειξε πως σε όσους είχαν ΟΣΣ ή ΧΝΝ χορηγούνται σημαντικά περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία στην αγωγή εξόδου σε αντίθεση με ασθενείς που λάμβαναν ίδιο αριθμό από αντι-υπερτασικά φάρμακα (2, 3 ή 4) αλλά δεν είχαν ΟΣΣ ή ΧΝΝ, αντίστοιχα. H πολυπαραγοντική Cox παλινδρόμηση ανέδειξε την αυξανόμενη ηλικία (aHR 1,07, 1,06-1,07), την ΚΜ (aHR 1,14, 1,05-1,24), το ιστορικό αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (aHR 1,58, 1,39-1,80), αορτικού ανευρύσματος (aHR 1,33, 1,06-1,68), ΣΔ (aHR 1,37, 1,26-1,48), ΧΝΝ (aHR 2,21, 1,99-2,47), τη συνταγογράφηση κατά την αγωγή εξόδου δύο ή περισσοτέρων αντι- υπερτασικών δισκίων (aHR 1,18, 1,05-1,32), και τον αυξανόμενο αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων κατά την αγωγή εξόδου (aHR 1,08, 1,03-1,14) ως ανεξάρτητους παράγοντες κινδύνου θνητότητας, ενώ η χορήγηση στατινών (aHR 0,68, 0,62-0,74) έδειξε προστατευτικό ρόλο. Κατά τον έλεγχο με παλινδρόμηση Cox στους υπο-πληθυσμούς με 2, 3 και 4 διαφορετικά αντι-υπερτασικά φάρμακα στην αγωγή εξόδου, η αγωγή με περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία αλλά με ίδιο συνολικό αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων αύξησε ανεξάρτητα τον κίνδυνο θανάτου και στις τρεις περιπτώσεις (aHR 1,53, 1,22-1,91, aHR 1,65, 1,39-1,95 και aHR 1,64, 1,25-2,15 αντίστοιχα). Συμπεράσματα Κατά το διάστημα 2010-2023, οι β-αποκλειστές, οι ΑΥΑΙΙ ή α-ΜΕΑ και οι ΑΔΑ αποτελούν τα συχνότερα χρησιμοποιούμενα αντι-υπερτασικά φάρμακα, ενώ η συνταγογράφηση των ΑΥΑλ και αμιλορίδης αυξάνεται τα τελευταία χρόνια. Η ηλικία >65 ετών, το γυναικείο φύλο και καρδιαγγειακές συννοσηρότητες συσχετίστηκαν με αύξηση του αριθμού των λαμβανόμενων αντι-υπερτασικών φαρμάκων, ενώ η χορήγηση στατινών με μείωση αυτών μετά από 5ετή περίοδο παρακολούθησης μετά την νοσηλεία. Στη διαχείριση του ΟΣΣ, της ΧΝΝ και σε αύξηση των συνταγογραφημένων αντι-υπερτασικών φαρμάκων προτιμώνται περισσότερα αντι-υπερτασικά δισκία στην αγωγή, πρακτική που δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις συστάσεις των κατευθυντήριων οδηγιών για την επιλογή συνδυασμών αντι-υπερτασικών φαρμάκων όπου είναι δυνατόν. Πιθανές αιτίες αποτελούν η ευελιξία στην αλλαγή των φαρμάκων και η προσκόλληση σε συγκεκριμένα σκευάσματα όταν ο ασθενής ανταποκρίνεται στη θεραπεία. Ωστόσο, η λήψη περισσότερων δισκίων (και άρα λιγότερων έτοιμων συνδυασμών) στην αντι-υπερτασική αγωγή φαίνεται να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο θνητότητας συνολικά και σε ασθενείς που λάμβαναν κοινό αριθμό αντι-υπερτασικών φαρμάκων.","Background/Purpose Pharmacological treatment for arterial hypertension is continuously evolving, with recent studies highlighting the potential of new antihypertensive agents. Moreover, modern evidence increasingly supports the use of fixed-dose combination therapies for their prognostic advantages and rising prevalence. The aims of this study were: 1) to map antihypertensive medication use at hospital discharge among patients hospitalized in cardiology departments across Greece throughout the entire follow-up period, as well as in the last 5 years compared to previous years, 2) to examine any changes in anti-hypertensive therapy after patients’ follow-up compared to the discharge therapy, 3) to examine the factors influencing the choice of non-combination therapy (requiring multiple pills) and 4) to study the prognostic value of therapy with fewer pills. Methods In this post-hoc analysis of the multicenter CardioMining registry, which included 38,000 patients hospitalized in cardiology departments of tertiary hospitals, patients who were receiving at least one antihypertensive drug at the time of hospital discharge were included, excluding those with a prior or new diagnosis of heart failure. Mapping of antihypertensive prescription trends was performed. Any differentiations between the antihypertensive therapy at hospital discharge and the antihypertensive therapy at the end of the follow-up period were investigated. Factors influencing the number of antihypertensive drugs were also examined. Furthermore, logistic regression was used to examine the profile of patients for whom the prescription of multiple pills without drug combinations was preferred. A Cox regression analysis was performed to assess the prognostic impact of multiple-pill regimens on mortality risk at the end of the follow-up period. Subgroup analyses were conducted based on the number of prescribed pills and drug class [thiazide diuretics (Th), calcium channel blockers (CCBs), angiotensin II receptor blockers (ARBs), angiotensin-converting enzyme inhibitors (ACEis), and beta-blockers (BBs)]. Results A total of 17,076 patients discharged from Greek secondary and tertiary hospitals during 2010-2023 were studied [median age: 69 (58–78) years, 65.5% male, with available follow-up data for 10,267 patients after a median follow-up duration of 5 years]. Overall, the most frequently prescribed antihypertensive drugs at discharge were BBs (74.1%), ACEis (30.1%), ARBs (28.6%), and CCBs (27.5%). Correspondingly, the most frequently prescribed drugs at the end of follow-up were BBs (71%), CCBs (36.2%), ARBs (35.7%), and loop diuretics (33.9%). When comparing the discharge therapy between the periods 2010-2018 and 2019-2023, a significant decrease was noted at the time range 2019-2023 in the prescription of Th, CCBs (non-dihydropyridines), ARBs, and aliskiren, while the prescription of mineralocorticoid receptor antagonists (MRAs) and amiloride increased significantly. The multivariate logistic regression analysis showed that concurrent statin use significantly reduced the likelihood of an increase in the number of antihypertensive drugs at the end of follow-up (aOR: 0.89, 0.82–0.98), while female sex (aOR: 1.19, 1.09–1.29), age over 65 years (aOR: 1.36, 1.24–1.48) and comorbidities including atrial fibrillation (AF) (aOR: 1.19, 1.09–1.31), valve disease (aOR: 1.59, 1.37–1.84), acute coronary syndrome (ACS) (aOR: 1.11, 1.02–1.22), diabetes mellitus (DM) (aOR: 1.22, 1.11–1.33), and chronic kidney disease (CKD) (aOR: 1.21, 1.04–1.41) significantly increased the likelihood of augmented antihypertensive follow-up medication. Similarly, multivariate logistic regression in subgroups of patients receiving 2, 3, or 4 antihypertensive medications showed that in ACS and CKD, significantly more antihypertensive pills were prescribed at discharge. Multivariate Cox regression analysis identified increasing age (aHR: 1.07, 1.06–1.07), AF (aHR: 1.14, 1.05–1.24), history of stroke (aHR: 1.58, 1.39–1.80), aortic aneurysm (aHR: 1.33, 1.06–1.68), DM (aHR: 1.37, 1.26–1.48), CKD (aHR: 2.21, 1.99–2.47), prescription of two or more antihypertensive pills at discharge (aHR: 1.18, 1.05–1.32), and an increasing number of antihypertensive drugs at discharge (aHR: 1.08, 1.03–1.14) as independent risk factors for mortality, whereas statin use showed a survival benefit (aHR: 0.68, 0.62–0.74). In Cox regression analysis of subpopulations receiving 2, 3, and 4 different antihypertensive drugs at discharge, a regimen involving a greater number of anti-hypertensive pills (despite the same total number of anti-hypertensive medications) was independently associated with increased mortality risk in all three cases (aHR: 1.53, 1.22–1.91; aHR: 1.65, 1.39–1.95; and aHR: 1.64, 1.25–2.15, respectively). Conclusions During the period 2010–2023, BBs, ARBs or ACEi, and CCBs were the most commonly used antihypertensive drugs, while prescriptions for MRAs and amiloride have increased in recent years. Age over 65 years, female sex, and cardiovascular comorbidities were associated with an increased number of follow-up antihypertensive medications, whereas statin use was associated with a reduction in the number of antihypertensive medications after a 5-year follow-up period post-hospitalization. In the management of ACS, CKD and in cases of increased antihypertensive medications, treatment regimens involving a greater number of antihypertensive pills (and therefore fewer drug combinations) were more commonly used. This practice is not fully aligned with guideline recommendations, which advocate the use of fixed-dose combination therapies where feasible. Possible reasons underlying the prescription of increased number of pills may include the flexibility to adjust individual drugs and adherence to specific formulations when clinical response is favorable. However, our study yielded that the use of more pills (and therefore fewer fixed-dose combinations) in antihypertensive treatment appears to be associated with an increased risk of mortality overall, even when adjusting for the prescribed number of anti-hypertensive drugs."],"dc:identifier":["uoadl:5301973","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5301973"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χαρτογράφηση τάσεων αντι-υπερτασικών φαρμάκων και προγνωστική σημασία του αριθμού των λαμβανόμενων φαρμακευτικών σκευασμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:29Z"}