{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5302103"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5302103","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ινομυϊκή δυσπλασία: Επιδημιολογία, ταξινόμηση και προτεινόμενες θεραπευτικές παρεμβάσεις","abstract":"Η Ινομυϊκή Δυσπλασία (ΙΜΔ) είναι μια μη φλεγμονώδης, μη αθηροσκληρωτική αγγειοπάθεια, που προσβάλλει κυρίως τις μεσαίου μεγέθους αρτηρίες, με συχνότερη εντόπιση τις νεφρικές και καρωτίδες. Περιγράφηκε πρώτη φορά το 1938 από τους Leadbetter και Burkland. Η επιδημιολογία της ΙΜΔ παραμένει ελλιπώς καθορισμένη, όμως πρόσφατες μελέτες (π.χ. FEIRI, US Registry) δείχνουν αυξημένη συχνότητα σε γυναίκες ηλικίας 30–60 ετών. Η ταξινόμηση βασίζεται κυρίως σε αγγειογραφικά πρότυπα, με συχνότερο τον πολυεστιακό τύπο (“string of beads”). Σύγχρονες ταξινομήσεις προσπαθούν να ενσωματώσουν κλινικά και φαινοτυπικά χαρακτηριστικά για καλύτερη διαχείριση. Η απεικόνιση παίζει καθοριστικό ρόλο στη διάγνωση και παρακολούθηση. Χρησιμοποιούνται κυρίως CTA, MRA και υπερηχογραφήματα, με κάθε μέθοδο να έχει πλεονεκτήματα και περιορισμούς. Τα κλινικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν υπέρταση, νευρολογικά συμπτώματα από καρωτιδική εμπλοκή και σπάνια αρτηριακές διαχωρίσεις. Η θεραπεία εξατομικεύεται: περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή (κυρίως αντιυπερτασικά), ενώ σε επιλεγμένους ασθενείς προτείνεται ενδοαγγειακή αγγειοπλαστική. Η χειρουργική χρησιμοποιείται σπάνια. Οι πιο πρόσφατες μελέτες επικεντρώνονται στη φαινοτυπική διαφοροποίηση, την επιδημιολογία ανά φύλο και φυλή, καθώς και στη βελτιστοποίηση θεραπευτικών στρατηγικών. Η κατανόηση της ΙΜΔ συνεχώς εξελίσσεται, τονίζοντας την ανάγκη για πολυκεντρική συνεργασία και μακροχρόνια παρακολούθηση.","abstract_html":"Η Ινομυϊκή Δυσπλασία (ΙΜΔ) είναι μια μη φλεγμονώδης, μη αθηροσκληρωτική αγγειοπάθεια, που προσβάλλει κυρίως τις μεσαίου μεγέθους αρτηρίες, με συχνότερη εντόπιση τις νεφρικές και καρωτίδες. Περιγράφηκε πρώτη φορά το 1938 από τους Leadbetter και Burkland. Η επιδημιολογία της ΙΜΔ παραμένει ελλιπώς καθορισμένη, όμως πρόσφατες μελέτες (π.χ. FEIRI, US Registry) δείχνουν αυξημένη συχνότητα σε γυναίκες ηλικίας 30–60 ετών. Η ταξινόμηση βασίζεται κυρίως σε αγγειογραφικά πρότυπα, με συχνότερο τον πολυεστιακό τύπο (“string of beads”). Σύγχρονες ταξινομήσεις προσπαθούν να ενσωματώσουν κλινικά και φαινοτυπικά χαρακτηριστικά για καλύτερη διαχείριση. Η απεικόνιση παίζει καθοριστικό ρόλο στη διάγνωση και παρακολούθηση. Χρησιμοποιούνται κυρίως CTA, MRA και υπερηχογραφήματα, με κάθε μέθοδο να έχει πλεονεκτήματα και περιορισμούς. Τα κλινικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν υπέρταση, νευρολογικά συμπτώματα από καρωτιδική εμπλοκή και σπάνια αρτηριακές διαχωρίσεις. Η θεραπεία εξατομικεύεται: περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή (κυρίως αντιυπερτασικά), ενώ σε επιλεγμένους ασθενείς προτείνεται ενδοαγγειακή αγγειοπλαστική. Η χειρουργική χρησιμοποιείται σπάνια. Οι πιο πρόσφατες μελέτες επικεντρώνονται στη φαινοτυπική διαφοροποίηση, την επιδημιολογία ανά φύλο και φυλή, καθώς και στη βελτιστοποίηση θεραπευτικών στρατηγικών. Η κατανόηση της ΙΜΔ συνεχώς εξελίσσεται, τονίζοντας την ανάγκη για πολυκεντρική συνεργασία και μακροχρόνια παρακολούθηση.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζή Μαρία","Chatzi Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:29Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5302103"],"render_values":[{"text":"uoadl:5302103","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302103","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302103","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5302103","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζή Μαρία","Chatzi Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5302103","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302103"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Ινομυϊκή Δυσπλασία (ΙΜΔ) είναι μια μη φλεγμονώδης, μη αθηροσκληρωτική αγγειοπάθεια, που προσβάλλει κυρίως τις μεσαίου μεγέθους αρτηρίες, με συχνότερη εντόπιση τις νεφρικές και καρωτίδες. Περιγράφηκε πρώτη φορά το 1938 από τους Leadbetter και Burkland. Η επιδημιολογία της ΙΜΔ παραμένει ελλιπώς καθορισμένη, όμως πρόσφατες μελέτες (π.χ. FEIRI, US Registry) δείχνουν αυξημένη συχνότητα σε γυναίκες ηλικίας 30–60 ετών. Η ταξινόμηση βασίζεται κυρίως σε αγγειογραφικά πρότυπα, με συχνότερο τον πολυεστιακό τύπο (“string of beads”). Σύγχρονες ταξινομήσεις προσπαθούν να ενσωματώσουν κλινικά και φαινοτυπικά χαρακτηριστικά για καλύτερη διαχείριση. Η απεικόνιση παίζει καθοριστικό ρόλο στη διάγνωση και παρακολούθηση. Χρησιμοποιούνται κυρίως CTA, MRA και υπερηχογραφήματα, με κάθε μέθοδο να έχει πλεονεκτήματα και περιορισμούς. Τα κλινικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν υπέρταση, νευρολογικά συμπτώματα από καρωτιδική εμπλοκή και σπάνια αρτηριακές διαχωρίσεις. Η θεραπεία εξατομικεύεται: περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή (κυρίως αντιυπερτασικά), ενώ σε επιλεγμένους ασθενείς προτείνεται ενδοαγγειακή αγγειοπλαστική. Η χειρουργική χρησιμοποιείται σπάνια. Οι πιο πρόσφατες μελέτες επικεντρώνονται στη φαινοτυπική διαφοροποίηση, την επιδημιολογία ανά φύλο και φυλή, καθώς και στη βελτιστοποίηση θεραπευτικών στρατηγικών. Η κατανόηση της ΙΜΔ συνεχώς εξελίσσεται, τονίζοντας την ανάγκη για πολυκεντρική συνεργασία και μακροχρόνια παρακολούθηση.","Fibromuscular Dysplasia (FMD) is a non-inflammatory, non-atherosclerotic vasculopathy that mainly affects medium-sized arteries, most commonly the renal and carotid arteries. It was first described in 1938 by Leadbetter and Burkland. The epidemiology of FMD remains poorly defined, but recent studies (e.g. FEIRI, US Registry) show an increased incidence in women aged 30–60 years. The classification is mainly based on angiographic patterns, with the multifocal type (“string of beads”) being the most common. Modern classifications attempt to incorporate clinical and phenotypic features for better management. Imaging plays a crucial role in diagnosis and monitoring. CTA, MRA and ultrasound are mainly used, with each method having advantages and limitations. Clinical features include hypertension, neurological symptoms from carotid involvement and rare arterial dissection. Treatment is individualized: it includes medication (mainly antihypertensive), while endovascular angioplasty is recommended in selected patients. Surgery is rarely used. More recent studies focus on phenotypic differentiation, epidemiology by gender and race, and optimization of therapeutic strategies. The understanding of IMD is constantly evolving, emphasizing the need for multicenter collaboration and long-term follow-up."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ινομυϊκή δυσπλασία: Επιδημιολογία, ταξινόμηση και προτεινόμενες θεραπευτικές παρεμβάσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζή Μαρία","Chatzi Maria"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η Ινομυϊκή Δυσπλασία (ΙΜΔ) είναι μια μη φλεγμονώδης, μη αθηροσκληρωτική αγγειοπάθεια, που προσβάλλει κυρίως τις μεσαίου μεγέθους αρτηρίες, με συχνότερη εντόπιση τις νεφρικές και καρωτίδες. Περιγράφηκε πρώτη φορά το 1938 από τους Leadbetter και Burkland. Η επιδημιολογία της ΙΜΔ παραμένει ελλιπώς καθορισμένη, όμως πρόσφατες μελέτες (π.χ. FEIRI, US Registry) δείχνουν αυξημένη συχνότητα σε γυναίκες ηλικίας 30–60 ετών. Η ταξινόμηση βασίζεται κυρίως σε αγγειογραφικά πρότυπα, με συχνότερο τον πολυεστιακό τύπο (“string of beads”). Σύγχρονες ταξινομήσεις προσπαθούν να ενσωματώσουν κλινικά και φαινοτυπικά χαρακτηριστικά για καλύτερη διαχείριση. Η απεικόνιση παίζει καθοριστικό ρόλο στη διάγνωση και παρακολούθηση. Χρησιμοποιούνται κυρίως CTA, MRA και υπερηχογραφήματα, με κάθε μέθοδο να έχει πλεονεκτήματα και περιορισμούς. Τα κλινικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν υπέρταση, νευρολογικά συμπτώματα από καρωτιδική εμπλοκή και σπάνια αρτηριακές διαχωρίσεις. Η θεραπεία εξατομικεύεται: περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή (κυρίως αντιυπερτασικά), ενώ σε επιλεγμένους ασθενείς προτείνεται ενδοαγγειακή αγγειοπλαστική. Η χειρουργική χρησιμοποιείται σπάνια. Οι πιο πρόσφατες μελέτες επικεντρώνονται στη φαινοτυπική διαφοροποίηση, την επιδημιολογία ανά φύλο και φυλή, καθώς και στη βελτιστοποίηση θεραπευτικών στρατηγικών. Η κατανόηση της ΙΜΔ συνεχώς εξελίσσεται, τονίζοντας την ανάγκη για πολυκεντρική συνεργασία και μακροχρόνια παρακολούθηση.","Fibromuscular Dysplasia (FMD) is a non-inflammatory, non-atherosclerotic vasculopathy that mainly affects medium-sized arteries, most commonly the renal and carotid arteries. It was first described in 1938 by Leadbetter and Burkland. The epidemiology of FMD remains poorly defined, but recent studies (e.g. FEIRI, US Registry) show an increased incidence in women aged 30–60 years. The classification is mainly based on angiographic patterns, with the multifocal type (“string of beads”) being the most common. Modern classifications attempt to incorporate clinical and phenotypic features for better management. Imaging plays a crucial role in diagnosis and monitoring. CTA, MRA and ultrasound are mainly used, with each method having advantages and limitations. Clinical features include hypertension, neurological symptoms from carotid involvement and rare arterial dissection. Treatment is individualized: it includes medication (mainly antihypertensive), while endovascular angioplasty is recommended in selected patients. Surgery is rarely used. More recent studies focus on phenotypic differentiation, epidemiology by gender and race, and optimization of therapeutic strategies. The understanding of IMD is constantly evolving, emphasizing the need for multicenter collaboration and long-term follow-up."],"dc:identifier":["uoadl:5302103","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302103"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ινομυϊκή δυσπλασία: Επιδημιολογία, ταξινόμηση και προτεινόμενες θεραπευτικές παρεμβάσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:29Z"}