{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5302551"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5302551","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της συσχέτισης της καρδιοπροστατευτικής δράσης του αναστολέα του συμμεταφορέα νατρίου/γλυκόζης τύπου 2, Εμπαγλιφλοζίνη, με το ανοσοποιητικό σύστημα και τη φλεγμονή","abstract":"Εισαγωγή: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ) και η επαγόμενη του εμφράγματος Καρδιακή Ανεπάρκεια (ΚΑ) αποτελούν κύριες αιτίες θανάτου και νοσηρότητας παγκοσμίως. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη ανεύρεσης θεραπειών για τη μείωση του μεγέθους του εμφράγματος (IS) προς βελτίωση της έκβασης των ασθενών με ισχαιμική ΚΑ. Η Εμπαγλιφλοζίνη (EMPA) αποτελεί ένα αντιδιαβητικό φάρμακο της κατηγορίας των εκλεκτικών αναστολέων συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου ΙΙ (SGLT2i) και έχει λάβει έγκριση για τη θεραπεία της ΚΑ σε όλο το φάσμα κλάσματος εξώθησης αριστερής κοιλίας (LVEF) και ανεξάρτητα απο την συνύπαρξη διαβήτη τύπου ΙΙ (T2DM), ωστόσο, ο ακριβής μηχανισμός καρδιοπροστατευτικής δράσης της παραμένει υπο διερεύνηση. Τα κλινικά οφέλη της EMPA σε ασθενείς με ΟΕΜ δεν είναι σαφή μέχρι στιγμής, ενώ σε πλήθος προκλινικών μελετών οι SGLT2i φαίνεται να μειώνουν το IS, ανεξαρτήτως διαβητικής κατάστασης. Παθοφυσιολογικά, η ισχαιμική βλάβη κινητοποιεί την ανοσοκυτταρική απόκριση, που περιλαμβάνει μια αρχική προφλεγμονώδη φάση ακολουθούμενη από μία αντιφλεγμονώδη φάση, η διαταρραχή της ισορροπίας των οποίων συμβάλλει στο τελικό IS, στην ανεπιθύμητη αναδιαμόρφωση της αριστερής κοιλίας (ΑΚ) και την επακόλουθη εμφάνιση ΚΑ. Τόσο στο ΟΕΜ όσο και στην ΚΑ η παραγωγή και απελευθέρωση ανοσοκυττάρων τροφοδοτείται από το μυελό των οστών ή την εξωμυελική σπληνική αιμοποίηση, ενισχύοντας τη διήθηση των κυττάρων στο μυοκάρδιο, όπου η λειτουργία και δραστηριότητά τους καθορίζεται απο τις ενδοκυττάριες μεταβολικές αλλαγές και την εξωκυττάρια διαθεσιμότητα μεταβολιτών, μια διαδικασία γνωστή ως ανοσομεταβολισμός. Η μεταβολική μετατόπιση μεταξύ της οξειδωτικής φωσφορυλίωσης και της αναερόβιας γλυκόλυσης μετριάζει ή ενισχύει, αντίστοιχα, τις ανοσολογικές αποκρίσεις και τις φαινοτυπικές μεταβάσεις διαφορετικών υποομάδων κυττάρων, επιτρέποντας την αποτελεσματική ανταπόκρισή τους μετά το ΟΕΜ ή υπο χρόνιο μεταβολικό στρες. Περιορισμένες παραμένουν οι κλινικές και προκλινικές μελέτες που να εξετάζουν την επίδραση της EMPA στο ανοσοποιητικό σύστημα, τη φλεγμονή ή τον ανοσομεταβολισμό στη ισχαιμική ΚΑ. Σκοπός: Αρχικά στοχεύται η μελέτη της επίδρασης της EMPA στους μοριακούς μηχανισμούς φλεγμονής στο μυοκάρδιο, στην ισχαιμική ΚΑ. Σε δεύτερο επίπεδο, διερευνάται η πιθανή συστημική δράση της EMPA μέσω της δυνατότητας μεταβολής των ανοσοκυτταρικών πληθυσμών στο αίμα, στον μυελό των οστών και στον σπλήνα. Τέλος επιδιώκεται η εγκατάσταση ενος πρωτοκόλλου ταυτόχρονης απομόνωσης του πρωτεόματος και του μεταβολόματος απο ανοσοκύτταρα, ώστε να καθίσταται δυνατή η μελέτη του αντίκτυπου των πρωτεομεταβολομικών αλλαγών στην ανοσιακή απόκριση και τη φλεγμονή. Μέθοδοι: Προς εκπλήρωση του ανωτέρω σκοπού, εγκαθίσταται in vivo πειραματικό πρωτόκολλο στο οποίο n=20 ενήλικοι αρσενικοί μύες C57BL/6J τυχαιοποιούνται στις ακόλουθες ομάδες: 1. Ομάδα Εικονικού Χειρουργείου (Sham, n=5) 2. Ομάδα Καρδιακής Ανεπάρκειας (Control_HF, n=7) 3. Ομάδα Εμπαγλιφλοζίνης (EMPA_HF, n=8). Για την πρόκληση ΚΑ οι μύες υποβάλλονται σε χειρουργείο μυοκαρδιακής ισχαιμίας διάρκειας 30 λεπτών ακολουθούμενο από παρατεταμένη επαναιμάτωση διάρκειας 30 ημερών. Για την φαρμακολογική παρέμβαση, χορηγείται την 1η ώρα της επαναιμάτωσης 10mg/kg/ημέρα EMPA σε φορέα (5% DMSO σε φυσιολογικό ορό) και άπαξ ημερησίως ενώ στις ομάδες Sham και Control_HF χοργηγείται φορέας στο ίδιο δοσολογικό σχήμα. Τη 15η και 30η ημέρα επαναιμάτωσης πραγματοποιείται δειγματοληψία αίματος, μέρος του οποίου αναλύεται με Sysmex pocH-100iV Diff. για τον έλεγχο του αριθμού των κυττάρων, ενώ απ’ το υπόλοιπο απομονώνονται μονοπύρηνα κύτταρα περιφερικού αίματος (PBMCs) και πλάσμα για το πρωτόκολλο της πρωτεομεταβολομικής. Την 30η ημέρα, με τη λήξη του πρωτοκόλλου παραλαμβάνεται το μυοκάρδιο, στο οποίο ελέγχεται η έκφραση των σηματοδοτικών μορίων STAT3, IL-6, ICAM-1 και NF-κβ με ανοσοαποτύπωση κατά Western. Στα δείγματα περιφερικού αίματος, μυελού των οστών και στον σπλήνα ελέγχθηκε ο αριθμός των ανοσοκυτταρικών πληθυσμών με κυτταρομετρία ροής. Τέλος, για την εγκατάσταση του πρωτοκόλλου πρωτεομεταβολομικής απομονώνονται κύτταρα μυελού των οστών απο n=4 υγιείς ενήλικους αρσενικούς C57BL/6J μύες, τα οποία αποτελούν δοκιμαστικά δείγματα για την δοκιμασία επιλογής του βέλτιστου διαλύτη μεταξύ 100% ακετόνης, 80% ακετόνης (20% H2O) και 80% μεθανόλης (20% H2O), για την ταυτόχρονη εκχύλιση του συνόλου των πρωτεϊνών και των μεταβολιτών των κυττάρων. Αποτελέσματα: Η EMPA δεν μετέβαλε τη φωσφορυλίωση του STAT3, την έκφραση των IL-6, ICAM-1, ούτε την ενεργοποίηση του NF-κB, που αποτελούν βασικούς διαμεσολαβιτές της φλεγμονής, στο μυοκάρδιο στην ΚΑ και αυτοί οι παράγοντες δεν διαφοροποιήθηκαν μεταξύ των Control_HF και Sham. Στο περιφερικό αίμα τα ουδετερόφιλα αυξήθηκαν στην ΚΑ παρουσία (p=0.027, EMPA_HF έναντι Sham) και απουσία (p=0.044, Control_HF έναντι Sham) EMPA, χωρίς να σημειωθούν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των Control_HF και EMPA_HF. Ακόμη, τα Τ-κύτταρα μειώθηκαν στην EMPA_HF σε σύγκριση με τις ομάδες Control_HF και Sham (p=0.044 και p=0.017, αντίστοιχα), ενώ δεν εντοπίσθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των Control_HF και Sham. Στο μυελό των οστών, η αύξηση των φλεγμονωδών LyC6high μονοκυττάρων που παρατηρήθηκε στην ΚΑ (p=0.001, Control_HF έναντι Sham) ανεστράφη σημαντικά με τη θεραπεία με EMPA (p=0.042, EMPA_HF έναντι Control_HF). Στον σπλήνα δεν ανιχνεύθηκαν σημαντικές αλλαγές στους ανοσοκυτταρικούς πληθυσμούς. Η αιματολογική ανάλυση στις 15 και 30 ημέρες επαναιμάτωσης δεν ανέδειξε μεταβολές στις αιματολογικές παραμέτρους, με εξαίρεση τη μείωση της MCHC στην ΚΑ τη 15η ημέρα (p=0.034, Control_HF έναντι Sham), η οποία ανεστράφη με τη θεραπεία EMPA (p=0.008, EMPA_HF έναντι Control_HF). Τέλος, ως βέλτιστος διαλύτης για την ταυτόχρονη απομόνωση του πρωτεόματος και του μεταβολόματος των ανοσοκυττάρων αναδείχθηκε η 80% ακετόνη. Συμπεράσματα: Η χορήγηση EMPA ρυθμίζει τη διήθηση και την παραμονή των ανοσοκυττάρων στο ισχαιμικό μυοκάρδιο δίχως να μεταβάλει άμεσα τα κύρια φλεγμονώδη σηματοδοτικά μονοπάτια, τα οποία δεν εμφανίζουν σημαντικές μεταβολές στην ισχαιμική ΚΑ. Μάλιστα, η αντιφλεγμονώδης δράση του φαρμακομορίου φαίνεται να σχετίζεται με την κινητοποίηση ή επιβίωση των ανοσοκυττάρων παρά με την έκφραση μορίων προσκόλλησης στο μυοκάρδιο. Συγκεκριμένα, στην κυκλοφορία η EMPA μειώνει τον αριθμό των Τ-κυττάρων τα οποία όμως δεν παρουσιάζονται αυξημένα στη ισχαιμική ΚΑ, ενώ, δεν μειώνει τα ουδετερόφιλα, τα οποία αυξάνονται στη νόσο. Στον μυελό των οστών αναδεικνύεται η συστημική ανοσορυθμιστική δράση της EMPA, η οποία φαίνεται να επιδρά άμεσα στην αιμοποίηση οδηγώντας στη μειωμένη παραγωγή προφλεγμονωδών LyC6high μονοκυττάρων, τα οποία αυξάνονται στη νόσο. Αντίθετα, η εξωμυελική σπληνική αιμοποίηση δεν φαίνεται να μεταβάλλεται στην επιδιορθωτική φάση της ΚΑ, παρουσία ή απουσία EMPA. Συνεπώς, η EMPA επιδρά στο ανοσοποιητικό σύστημα μεταβάλλοντας την παραγωγή και κινητοποίηση των κυττάρων από τον μυελό των οστών, καθώς και την επιβίωσή τους στην κυκλοφορία, ρυθμίζοντας, έτσι, τη διήθηση των ανοσοκυττάρων στο μυοκάρδιο, γεγονός που μπορεί να συμβάλει σε καλύτερη καρδιακή αναδιαμόρφωση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ) και η επαγόμενη του εμφράγματος Καρδιακή Ανεπάρκεια (ΚΑ) αποτελούν κύριες αιτίες θανάτου και νοσηρότητας παγκοσμίως. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη ανεύρεσης θεραπειών για τη μείωση του μεγέθους του εμφράγματος (IS) προς βελτίωση της έκβασης των ασθενών με ισχαιμική ΚΑ. Η Εμπαγλιφλοζίνη (EMPA) αποτελεί ένα αντιδιαβητικό φάρμακο της κατηγορίας των εκλεκτικών αναστολέων συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου ΙΙ (SGLT2i) και έχει λάβει έγκριση για τη θεραπεία της ΚΑ σε όλο το φάσμα κλάσματος εξώθησης αριστερής κοιλίας (LVEF) και ανεξάρτητα απο την συνύπαρξη διαβήτη τύπου ΙΙ (T2DM), ωστόσο, ο ακριβής μηχανισμός καρδιοπροστατευτικής δράσης της παραμένει υπο διερεύνηση. Τα κλινικά οφέλη της EMPA σε ασθενείς με ΟΕΜ δεν είναι σαφή μέχρι στιγμής, ενώ σε πλήθος προκλινικών μελετών οι SGLT2i φαίνεται να μειώνουν το IS, ανεξαρτήτως διαβητικής κατάστασης. Παθοφυσιολογικά, η ισχαιμική βλάβη κινητοποιεί την ανοσοκυτταρική απόκριση, που περιλαμβάνει μια αρχική προφλεγμονώδη φάση ακολουθούμενη από μία αντιφλεγμονώδη φάση, η διαταρραχή της ισορροπίας των οποίων συμβάλλει στο τελικό IS, στην ανεπιθύμητη αναδιαμόρφωση της αριστερής κοιλίας (ΑΚ) και την επακόλουθη εμφάνιση ΚΑ. Τόσο στο ΟΕΜ όσο και στην ΚΑ η παραγωγή και απελευθέρωση ανοσοκυττάρων τροφοδοτείται από το μυελό των οστών ή την εξωμυελική σπληνική αιμοποίηση, ενισχύοντας τη διήθηση των κυττάρων στο μυοκάρδιο, όπου η λειτουργία και δραστηριότητά τους καθορίζεται απο τις ενδοκυττάριες μεταβολικές αλλαγές και την εξωκυττάρια διαθεσιμότητα μεταβολιτών, μια διαδικασία γνωστή ως ανοσομεταβολισμός. Η μεταβολική μετατόπιση μεταξύ της οξειδωτικής φωσφορυλίωσης και της αναερόβιας γλυκόλυσης μετριάζει ή ενισχύει, αντίστοιχα, τις ανοσολογικές αποκρίσεις και τις φαινοτυπικές μεταβάσεις διαφορετικών υποομάδων κυττάρων, επιτρέποντας την αποτελεσματική ανταπόκρισή τους μετά το ΟΕΜ ή υπο χρόνιο μεταβολικό στρες. Περιορισμένες παραμένουν οι κλινικές και προκλινικές μελέτες που να εξετάζουν την επίδραση της EMPA στο ανοσοποιητικό σύστημα, τη φλεγμονή ή τον ανοσομεταβολισμό στη ισχαιμική ΚΑ. Σκοπός: Αρχικά στοχεύται η μελέτη της επίδρασης της EMPA στους μοριακούς μηχανισμούς φλεγμονής στο μυοκάρδιο, στην ισχαιμική ΚΑ. Σε δεύτερο επίπεδο, διερευνάται η πιθανή συστημική δράση της EMPA μέσω της δυνατότητας μεταβολής των ανοσοκυτταρικών πληθυσμών στο αίμα, στον μυελό των οστών και στον σπλήνα. Τέλος επιδιώκεται η εγκατάσταση ενος πρωτοκόλλου ταυτόχρονης απομόνωσης του πρωτεόματος και του μεταβολόματος απο ανοσοκύτταρα, ώστε να καθίσταται δυνατή η μελέτη του αντίκτυπου των πρωτεομεταβολομικών αλλαγών στην ανοσιακή απόκριση και τη φλεγμονή. Μέθοδοι: Προς εκπλήρωση του ανωτέρω σκοπού, εγκαθίσταται in vivo πειραματικό πρωτόκολλο στο οποίο n=20 ενήλικοι αρσενικοί μύες C57BL/6J τυχαιοποιούνται στις ακόλουθες ομάδες: 1. Ομάδα Εικονικού Χειρουργείου (Sham, n=5) 2. Ομάδα Καρδιακής Ανεπάρκειας (Control_HF, n=7) 3. Ομάδα Εμπαγλιφλοζίνης (EMPA_HF, n=8). Για την πρόκληση ΚΑ οι μύες υποβάλλονται σε χειρουργείο μυοκαρδιακής ισχαιμίας διάρκειας 30 λεπτών ακολουθούμενο από παρατεταμένη επαναιμάτωση διάρκειας 30 ημερών. Για την φαρμακολογική παρέμβαση, χορηγείται την 1η ώρα της επαναιμάτωσης 10mg/kg/ημέρα EMPA σε φορέα (5% DMSO σε φυσιολογικό ορό) και άπαξ ημερησίως ενώ στις ομάδες Sham και Control_HF χοργηγείται φορέας στο ίδιο δοσολογικό σχήμα. Τη 15η και 30η ημέρα επαναιμάτωσης πραγματοποιείται δειγματοληψία αίματος, μέρος του οποίου αναλύεται με Sysmex pocH-100iV Diff. για τον έλεγχο του αριθμού των κυττάρων, ενώ απ’ το υπόλοιπο απομονώνονται μονοπύρηνα κύτταρα περιφερικού αίματος (PBMCs) και πλάσμα για το πρωτόκολλο της πρωτεομεταβολομικής. Την 30η ημέρα, με τη λήξη του πρωτοκόλλου παραλαμβάνεται το μυοκάρδιο, στο οποίο ελέγχεται η έκφραση των σηματοδοτικών μορίων STAT3, IL-6, ICAM-1 και NF-κβ με ανοσοαποτύπωση κατά Western. Στα δείγματα περιφερικού αίματος, μυελού των οστών και στον σπλήνα ελέγχθηκε ο αριθμός των ανοσοκυτταρικών πληθυσμών με κυτταρομετρία ροής. Τέλος, για την εγκατάσταση του πρωτοκόλλου πρωτεομεταβολομικής απομονώνονται κύτταρα μυελού των οστών απο n=4 υγιείς ενήλικους αρσενικούς C57BL/6J μύες, τα οποία αποτελούν δοκιμαστικά δείγματα για την δοκιμασία επιλογής του βέλτιστου διαλύτη μεταξύ 100% ακετόνης, 80% ακετόνης (20% H2O) και 80% μεθανόλης (20% H2O), για την ταυτόχρονη εκχύλιση του συνόλου των πρωτεϊνών και των μεταβολιτών των κυττάρων. Αποτελέσματα: Η EMPA δεν μετέβαλε τη φωσφορυλίωση του STAT3, την έκφραση των IL-6, ICAM-1, ούτε την ενεργοποίηση του NF-κB, που αποτελούν βασικούς διαμεσολαβιτές της φλεγμονής, στο μυοκάρδιο στην ΚΑ και αυτοί οι παράγοντες δεν διαφοροποιήθηκαν μεταξύ των Control_HF και Sham. Στο περιφερικό αίμα τα ουδετερόφιλα αυξήθηκαν στην ΚΑ παρουσία (p=0.027, EMPA_HF έναντι Sham) και απουσία (p=0.044, Control_HF έναντι Sham) EMPA, χωρίς να σημειωθούν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των Control_HF και EMPA_HF. Ακόμη, τα Τ-κύτταρα μειώθηκαν στην EMPA_HF σε σύγκριση με τις ομάδες Control_HF και Sham (p=0.044 και p=0.017, αντίστοιχα), ενώ δεν εντοπίσθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των Control_HF και Sham. Στο μυελό των οστών, η αύξηση των φλεγμονωδών LyC6high μονοκυττάρων που παρατηρήθηκε στην ΚΑ (p=0.001, Control_HF έναντι Sham) ανεστράφη σημαντικά με τη θεραπεία με EMPA (p=0.042, EMPA_HF έναντι Control_HF). Στον σπλήνα δεν ανιχνεύθηκαν σημαντικές αλλαγές στους ανοσοκυτταρικούς πληθυσμούς. Η αιματολογική ανάλυση στις 15 και 30 ημέρες επαναιμάτωσης δεν ανέδειξε μεταβολές στις αιματολογικές παραμέτρους, με εξαίρεση τη μείωση της MCHC στην ΚΑ τη 15η ημέρα (p=0.034, Control_HF έναντι Sham), η οποία ανεστράφη με τη θεραπεία EMPA (p=0.008, EMPA_HF έναντι Control_HF). Τέλος, ως βέλτιστος διαλύτης για την ταυτόχρονη απομόνωση του πρωτεόματος και του μεταβολόματος των ανοσοκυττάρων αναδείχθηκε η 80% ακετόνη. Συμπεράσματα: Η χορήγηση EMPA ρυθμίζει τη διήθηση και την παραμονή των ανοσοκυττάρων στο ισχαιμικό μυοκάρδιο δίχως να μεταβάλει άμεσα τα κύρια φλεγμονώδη σηματοδοτικά μονοπάτια, τα οποία δεν εμφανίζουν σημαντικές μεταβολές στην ισχαιμική ΚΑ. Μάλιστα, η αντιφλεγμονώδης δράση του φαρμακομορίου φαίνεται να σχετίζεται με την κινητοποίηση ή επιβίωση των ανοσοκυττάρων παρά με την έκφραση μορίων προσκόλλησης στο μυοκάρδιο. Συγκεκριμένα, στην κυκλοφορία η EMPA μειώνει τον αριθμό των Τ-κυττάρων τα οποία όμως δεν παρουσιάζονται αυξημένα στη ισχαιμική ΚΑ, ενώ, δεν μειώνει τα ουδετερόφιλα, τα οποία αυξάνονται στη νόσο. Στον μυελό των οστών αναδεικνύεται η συστημική ανοσορυθμιστική δράση της EMPA, η οποία φαίνεται να επιδρά άμεσα στην αιμοποίηση οδηγώντας στη μειωμένη παραγωγή προφλεγμονωδών LyC6high μονοκυττάρων, τα οποία αυξάνονται στη νόσο. Αντίθετα, η εξωμυελική σπληνική αιμοποίηση δεν φαίνεται να μεταβάλλεται στην επιδιορθωτική φάση της ΚΑ, παρουσία ή απουσία EMPA. Συνεπώς, η EMPA επιδρά στο ανοσοποιητικό σύστημα μεταβάλλοντας την παραγωγή και κινητοποίηση των κυττάρων από τον μυελό των οστών, καθώς και την επιβίωσή τους στην κυκλοφορία, ρυθμίζοντας, έτσι, τη διήθηση των ανοσοκυττάρων στο μυοκάρδιο, γεγονός που μπορεί να συμβάλει σε καλύτερη καρδιακή αναδιαμόρφωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Ποτουρίδου Μαρία","Potouridou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:31Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5302551"],"render_values":[{"text":"uoadl:5302551","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302551","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302551","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5302551","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ποτουρίδου Μαρία","Potouridou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5302551","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302551"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ) και η επαγόμενη του εμφράγματος Καρδιακή Ανεπάρκεια (ΚΑ) αποτελούν κύριες αιτίες θανάτου και νοσηρότητας παγκοσμίως. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη ανεύρεσης θεραπειών για τη μείωση του μεγέθους του εμφράγματος (IS) προς βελτίωση της έκβασης των ασθενών με ισχαιμική ΚΑ. Η Εμπαγλιφλοζίνη (EMPA) αποτελεί ένα αντιδιαβητικό φάρμακο της κατηγορίας των εκλεκτικών αναστολέων συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου ΙΙ (SGLT2i) και έχει λάβει έγκριση για τη θεραπεία της ΚΑ σε όλο το φάσμα κλάσματος εξώθησης αριστερής κοιλίας (LVEF) και ανεξάρτητα απο την συνύπαρξη διαβήτη τύπου ΙΙ (T2DM), ωστόσο, ο ακριβής μηχανισμός καρδιοπροστατευτικής δράσης της παραμένει υπο διερεύνηση. Τα κλινικά οφέλη της EMPA σε ασθενείς με ΟΕΜ δεν είναι σαφή μέχρι στιγμής, ενώ σε πλήθος προκλινικών μελετών οι SGLT2i φαίνεται να μειώνουν το IS, ανεξαρτήτως διαβητικής κατάστασης. Παθοφυσιολογικά, η ισχαιμική βλάβη κινητοποιεί την ανοσοκυτταρική απόκριση, που περιλαμβάνει μια αρχική προφλεγμονώδη φάση ακολουθούμενη από μία αντιφλεγμονώδη φάση, η διαταρραχή της ισορροπίας των οποίων συμβάλλει στο τελικό IS, στην ανεπιθύμητη αναδιαμόρφωση της αριστερής κοιλίας (ΑΚ) και την επακόλουθη εμφάνιση ΚΑ. Τόσο στο ΟΕΜ όσο και στην ΚΑ η παραγωγή και απελευθέρωση ανοσοκυττάρων τροφοδοτείται από το μυελό των οστών ή την εξωμυελική σπληνική αιμοποίηση, ενισχύοντας τη διήθηση των κυττάρων στο μυοκάρδιο, όπου η λειτουργία και δραστηριότητά τους καθορίζεται απο τις ενδοκυττάριες μεταβολικές αλλαγές και την εξωκυττάρια διαθεσιμότητα μεταβολιτών, μια διαδικασία γνωστή ως ανοσομεταβολισμός. Η μεταβολική μετατόπιση μεταξύ της οξειδωτικής φωσφορυλίωσης και της αναερόβιας γλυκόλυσης μετριάζει ή ενισχύει, αντίστοιχα, τις ανοσολογικές αποκρίσεις και τις φαινοτυπικές μεταβάσεις διαφορετικών υποομάδων κυττάρων, επιτρέποντας την αποτελεσματική ανταπόκρισή τους μετά το ΟΕΜ ή υπο χρόνιο μεταβολικό στρες. Περιορισμένες παραμένουν οι κλινικές και προκλινικές μελέτες που να εξετάζουν την επίδραση της EMPA στο ανοσοποιητικό σύστημα, τη φλεγμονή ή τον ανοσομεταβολισμό στη ισχαιμική ΚΑ. Σκοπός: Αρχικά στοχεύται η μελέτη της επίδρασης της EMPA στους μοριακούς μηχανισμούς φλεγμονής στο μυοκάρδιο, στην ισχαιμική ΚΑ. Σε δεύτερο επίπεδο, διερευνάται η πιθανή συστημική δράση της EMPA μέσω της δυνατότητας μεταβολής των ανοσοκυτταρικών πληθυσμών στο αίμα, στον μυελό των οστών και στον σπλήνα. Τέλος επιδιώκεται η εγκατάσταση ενος πρωτοκόλλου ταυτόχρονης απομόνωσης του πρωτεόματος και του μεταβολόματος απο ανοσοκύτταρα, ώστε να καθίσταται δυνατή η μελέτη του αντίκτυπου των πρωτεομεταβολομικών αλλαγών στην ανοσιακή απόκριση και τη φλεγμονή. Μέθοδοι: Προς εκπλήρωση του ανωτέρω σκοπού, εγκαθίσταται in vivo πειραματικό πρωτόκολλο στο οποίο n=20 ενήλικοι αρσενικοί μύες C57BL/6J τυχαιοποιούνται στις ακόλουθες ομάδες: 1. Ομάδα Εικονικού Χειρουργείου (Sham, n=5) 2. Ομάδα Καρδιακής Ανεπάρκειας (Control_HF, n=7) 3. Ομάδα Εμπαγλιφλοζίνης (EMPA_HF, n=8). Για την πρόκληση ΚΑ οι μύες υποβάλλονται σε χειρουργείο μυοκαρδιακής ισχαιμίας διάρκειας 30 λεπτών ακολουθούμενο από παρατεταμένη επαναιμάτωση διάρκειας 30 ημερών. Για την φαρμακολογική παρέμβαση, χορηγείται την 1η ώρα της επαναιμάτωσης 10mg/kg/ημέρα EMPA σε φορέα (5% DMSO σε φυσιολογικό ορό) και άπαξ ημερησίως ενώ στις ομάδες Sham και Control_HF χοργηγείται φορέας στο ίδιο δοσολογικό σχήμα. Τη 15η και 30η ημέρα επαναιμάτωσης πραγματοποιείται δειγματοληψία αίματος, μέρος του οποίου αναλύεται με Sysmex pocH-100iV Diff. για τον έλεγχο του αριθμού των κυττάρων, ενώ απ’ το υπόλοιπο απομονώνονται μονοπύρηνα κύτταρα περιφερικού αίματος (PBMCs) και πλάσμα για το πρωτόκολλο της πρωτεομεταβολομικής. Την 30η ημέρα, με τη λήξη του πρωτοκόλλου παραλαμβάνεται το μυοκάρδιο, στο οποίο ελέγχεται η έκφραση των σηματοδοτικών μορίων STAT3, IL-6, ICAM-1 και NF-κβ με ανοσοαποτύπωση κατά Western. Στα δείγματα περιφερικού αίματος, μυελού των οστών και στον σπλήνα ελέγχθηκε ο αριθμός των ανοσοκυτταρικών πληθυσμών με κυτταρομετρία ροής. Τέλος, για την εγκατάσταση του πρωτοκόλλου πρωτεομεταβολομικής απομονώνονται κύτταρα μυελού των οστών απο n=4 υγιείς ενήλικους αρσενικούς C57BL/6J μύες, τα οποία αποτελούν δοκιμαστικά δείγματα για την δοκιμασία επιλογής του βέλτιστου διαλύτη μεταξύ 100% ακετόνης, 80% ακετόνης (20% H2O) και 80% μεθανόλης (20% H2O), για την ταυτόχρονη εκχύλιση του συνόλου των πρωτεϊνών και των μεταβολιτών των κυττάρων. Αποτελέσματα: Η EMPA δεν μετέβαλε τη φωσφορυλίωση του STAT3, την έκφραση των IL-6, ICAM-1, ούτε την ενεργοποίηση του NF-κB, που αποτελούν βασικούς διαμεσολαβιτές της φλεγμονής, στο μυοκάρδιο στην ΚΑ και αυτοί οι παράγοντες δεν διαφοροποιήθηκαν μεταξύ των Control_HF και Sham. Στο περιφερικό αίμα τα ουδετερόφιλα αυξήθηκαν στην ΚΑ παρουσία (p=0.027, EMPA_HF έναντι Sham) και απουσία (p=0.044, Control_HF έναντι Sham) EMPA, χωρίς να σημειωθούν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των Control_HF και EMPA_HF. Ακόμη, τα Τ-κύτταρα μειώθηκαν στην EMPA_HF σε σύγκριση με τις ομάδες Control_HF και Sham (p=0.044 και p=0.017, αντίστοιχα), ενώ δεν εντοπίσθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των Control_HF και Sham. Στο μυελό των οστών, η αύξηση των φλεγμονωδών LyC6high μονοκυττάρων που παρατηρήθηκε στην ΚΑ (p=0.001, Control_HF έναντι Sham) ανεστράφη σημαντικά με τη θεραπεία με EMPA (p=0.042, EMPA_HF έναντι Control_HF). Στον σπλήνα δεν ανιχνεύθηκαν σημαντικές αλλαγές στους ανοσοκυτταρικούς πληθυσμούς. Η αιματολογική ανάλυση στις 15 και 30 ημέρες επαναιμάτωσης δεν ανέδειξε μεταβολές στις αιματολογικές παραμέτρους, με εξαίρεση τη μείωση της MCHC στην ΚΑ τη 15η ημέρα (p=0.034, Control_HF έναντι Sham), η οποία ανεστράφη με τη θεραπεία EMPA (p=0.008, EMPA_HF έναντι Control_HF). Τέλος, ως βέλτιστος διαλύτης για την ταυτόχρονη απομόνωση του πρωτεόματος και του μεταβολόματος των ανοσοκυττάρων αναδείχθηκε η 80% ακετόνη. Συμπεράσματα: Η χορήγηση EMPA ρυθμίζει τη διήθηση και την παραμονή των ανοσοκυττάρων στο ισχαιμικό μυοκάρδιο δίχως να μεταβάλει άμεσα τα κύρια φλεγμονώδη σηματοδοτικά μονοπάτια, τα οποία δεν εμφανίζουν σημαντικές μεταβολές στην ισχαιμική ΚΑ. Μάλιστα, η αντιφλεγμονώδης δράση του φαρμακομορίου φαίνεται να σχετίζεται με την κινητοποίηση ή επιβίωση των ανοσοκυττάρων παρά με την έκφραση μορίων προσκόλλησης στο μυοκάρδιο. Συγκεκριμένα, στην κυκλοφορία η EMPA μειώνει τον αριθμό των Τ-κυττάρων τα οποία όμως δεν παρουσιάζονται αυξημένα στη ισχαιμική ΚΑ, ενώ, δεν μειώνει τα ουδετερόφιλα, τα οποία αυξάνονται στη νόσο. Στον μυελό των οστών αναδεικνύεται η συστημική ανοσορυθμιστική δράση της EMPA, η οποία φαίνεται να επιδρά άμεσα στην αιμοποίηση οδηγώντας στη μειωμένη παραγωγή προφλεγμονωδών LyC6high μονοκυττάρων, τα οποία αυξάνονται στη νόσο. Αντίθετα, η εξωμυελική σπληνική αιμοποίηση δεν φαίνεται να μεταβάλλεται στην επιδιορθωτική φάση της ΚΑ, παρουσία ή απουσία EMPA. Συνεπώς, η EMPA επιδρά στο ανοσοποιητικό σύστημα μεταβάλλοντας την παραγωγή και κινητοποίηση των κυττάρων από τον μυελό των οστών, καθώς και την επιβίωσή τους στην κυκλοφορία, ρυθμίζοντας, έτσι, τη διήθηση των ανοσοκυττάρων στο μυοκάρδιο, γεγονός που μπορεί να συμβάλει σε καλύτερη καρδιακή αναδιαμόρφωση.","Introduction: Acute myocardial infarction (AMI) and the infarction-induced heart failure (HF) represent major causes of death and morbidity worldwide. There is an urgent need for therapies aimed at reducing infarct size (IS) to improve the outcomes of patients with ischemic HF. Empagliflozin (EMPA) is an antidiabetic drug belonging to the class of selective sodium-glucose cotransporter type 2 inhibitors (SGLT2i) and has been approved for the treatment of HF across the entire spectrum of left ventricular ejection fraction (LVEF), irrespective of the coexistence of type 2 diabetes mellitus (T2DM). However, the exact mechanism of its cardioprotective action remains under investigation. Clinical benefits of EMPA in patients with AMI remain unclear to date, although several preclinical studies suggest that SGLT2i reduce IS, regardless of diabetic status. Pathophysiologically, ischemic injury activates the immune cellular response, which involves an initial pro-inflammatory phase followed by an anti-inflammatory phase. Disruption of the balance between these phases contributes to the final IS, undesirable left ventricular (LV) remodeling, and the subsequent development of HF. In both AMI and HF, the production and release of immune cells are primarily driven by bone marrow or extramedullary splenic hematopoiesis, which enhances the infiltration of these cells into the myocardium. Their function and activity are determined by intracellular metabolic changes and the extracellular availability of metabolites, a process known as immunometabolism. Metabolic shifts between oxidative phosphorylation and anaerobic glycolysis modulate immune responses and phenotypic transitions of various immune cell subsets, thereby facilitating an effective response following AMI or under conditions of chronic metabolic stress. However, clinical and preclinical studies examining the effects of EMPA on the immune system, inflammation, or immunometabolism in ischemic HF remain limited. Aim: The primary objective is to investigate the effect of EMPA on the molecular mechanisms of inflammation within the myocardium in the context of ischemic HF. At a secondary level, the study explores the potential systemic actions of EMPA through its capacity to modulate immune cell populations in the blood, bone marrow, and spleen. Finally, the study aims to establish a protocol for the simultaneous isolation of the proteome and metabolome from immune cells, thereby enabling the investigation of how proteometabolomic alterations influence immune responses and inflammatory processes. Methods: To achieve the aforementioned objective, an in vivo experimental protocol is established, in which n=20 adult male C57BL/6J mice are randomized into the following groups: 1. Sham Surgery Group (Sham, n=5), 2. Heart Failure Group (Control_HF, n=7), 3. Empagliflozin Group (EMPA_HF, n=8). To induce HF, the mice undergo myocardial ischemia surgery for 30 minutes, followed by prolonged reperfusion for 30 days. Regarding the pharmacological intervention, EMPA is administered starting from the 1st hour of reperfusion at a dose of 10mg/kg/day in the vehicle (5% DMSO in saline), while the Sham and Control_HF groups receive the vehicle. On the 15th and 30th days of reperfusion, blood samples are collected, a portion of which is analyzed with Sysmex pocH-100iV Diff. to assess cell counts, while the remaining part is used to isolate peripheral blood mononuclear cells (PBMCs) and plasma for the proteometabolomic protocol. On the 30th day (end of protocol), the myocardium is harvested, and the expression of signaling molecules STAT3, IL-6, ICAM-1, and NF-κB is evaluated via Western blot analysis. Additionally, peripheral blood, bone marrow, and spleen samples are collected to assess the number of immune cell populations using flow cytometry. Finally, for the establishment of the proteometabolomics protocol, bone marrow cells are isolated from n=4 healthy adult male C57BL/6J mice, which serve as test samples for the selection of the optimal solvent between 100% acetone, 80% acetone – 20% H2O, and 80% methanol – 20% H2O, for the simultaneous extraction of both proteins and metabolites from the cells. Results: EMPA did not alter the phosphorylation of STAT3, the expression of IL-6, ICAM-1, nor the activation of NF-κB, which are key mediators of inflammation, in the myocardium in HF, and these factors did not differ between the Control_HF and Sham groups. In the peripheral blood neutrophils increased in HF both in the presence (p=0.027, EMPA_HF vs Sham) and absence (p=0.044, Control_HF vs Sham) of EMPA, with no statistically significant differences observed between the Control_HF and EMPA_HF groups. Furthermore, T-cells were reduced in the EMPA_HF group compared to the Control_HF and Sham groups (p=0.044 and p=0.017, respectively), while no statistically significant differences were found between the Control_HF and Sham. In the bone marrow, the increase in inflammatory LyC6high monocytes observed in HF (p=0.001, Control_HF vs Sham) was significantly reduced with EMPA treatment (p=0.042, EMPA_HF vs Control_HF). In the spleen, no significant changes in immune cell populations were detected. Hematological analysis on the 15th and 30th days of reperfusion did not reveal changes in hematological parameters, except for a decrease in MCHC in HF on day 15 (p=0.034, Control_HF vs Sham), which increased with EMPA treatment (p=0.008, EMPA_HF vs Control_HF). Finally, the optimal solvent for the simultaneous isolation of the proteome and metabolome of immune cells was identified as 80% acetone. Conclusions: The administration of EMPA regulates the infiltration and persistence of immune cells in the ischemic myocardium without directly altering the major inflammatory signaling pathways, which do not seem to exhibit significant changes in ischemic HF. Notably, the anti-inflammatory effect of the drug appears to be related to the mobilization or survival of immune cells rather than the expression of adhesion molecules in the myocardium. Specifically, EMPA reduces the number of T cells in circulation, which, however, are not elevated in ischemic HF, while it does not reduce neutrophils, which are increased in the disease. In the bone marrow, the systemic immunomodulatory action of EMPA is highlighted, as it appears to directly influence hematopoiesis, leading to a decreased production of pro-inflammatory Ly6Chigh monocytes, which are elevated in the disease. In contrast, extramedullary splenic hematopoiesis does not appear to be affected during the reparative phase of HF, regardless of the presence or absence of EMPA. Therefore, EMPA impacts the immune system by modulating the production and mobilization of cells from the bone marrow, as wells as their survival in the circulation, thereby regulating immune cell infiltration into the myocardium—a process that may contribute to improved cardiac remodeling."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της συσχέτισης της καρδιοπροστατευτικής δράσης του αναστολέα του συμμεταφορέα νατρίου/γλυκόζης τύπου 2, Εμπαγλιφλοζίνη, με το ανοσοποιητικό σύστημα και τη φλεγμονή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ποτουρίδου Μαρία","Potouridou Maria"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ) και η επαγόμενη του εμφράγματος Καρδιακή Ανεπάρκεια (ΚΑ) αποτελούν κύριες αιτίες θανάτου και νοσηρότητας παγκοσμίως. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη ανεύρεσης θεραπειών για τη μείωση του μεγέθους του εμφράγματος (IS) προς βελτίωση της έκβασης των ασθενών με ισχαιμική ΚΑ. Η Εμπαγλιφλοζίνη (EMPA) αποτελεί ένα αντιδιαβητικό φάρμακο της κατηγορίας των εκλεκτικών αναστολέων συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου ΙΙ (SGLT2i) και έχει λάβει έγκριση για τη θεραπεία της ΚΑ σε όλο το φάσμα κλάσματος εξώθησης αριστερής κοιλίας (LVEF) και ανεξάρτητα απο την συνύπαρξη διαβήτη τύπου ΙΙ (T2DM), ωστόσο, ο ακριβής μηχανισμός καρδιοπροστατευτικής δράσης της παραμένει υπο διερεύνηση. Τα κλινικά οφέλη της EMPA σε ασθενείς με ΟΕΜ δεν είναι σαφή μέχρι στιγμής, ενώ σε πλήθος προκλινικών μελετών οι SGLT2i φαίνεται να μειώνουν το IS, ανεξαρτήτως διαβητικής κατάστασης. Παθοφυσιολογικά, η ισχαιμική βλάβη κινητοποιεί την ανοσοκυτταρική απόκριση, που περιλαμβάνει μια αρχική προφλεγμονώδη φάση ακολουθούμενη από μία αντιφλεγμονώδη φάση, η διαταρραχή της ισορροπίας των οποίων συμβάλλει στο τελικό IS, στην ανεπιθύμητη αναδιαμόρφωση της αριστερής κοιλίας (ΑΚ) και την επακόλουθη εμφάνιση ΚΑ. Τόσο στο ΟΕΜ όσο και στην ΚΑ η παραγωγή και απελευθέρωση ανοσοκυττάρων τροφοδοτείται από το μυελό των οστών ή την εξωμυελική σπληνική αιμοποίηση, ενισχύοντας τη διήθηση των κυττάρων στο μυοκάρδιο, όπου η λειτουργία και δραστηριότητά τους καθορίζεται απο τις ενδοκυττάριες μεταβολικές αλλαγές και την εξωκυττάρια διαθεσιμότητα μεταβολιτών, μια διαδικασία γνωστή ως ανοσομεταβολισμός. Η μεταβολική μετατόπιση μεταξύ της οξειδωτικής φωσφορυλίωσης και της αναερόβιας γλυκόλυσης μετριάζει ή ενισχύει, αντίστοιχα, τις ανοσολογικές αποκρίσεις και τις φαινοτυπικές μεταβάσεις διαφορετικών υποομάδων κυττάρων, επιτρέποντας την αποτελεσματική ανταπόκρισή τους μετά το ΟΕΜ ή υπο χρόνιο μεταβολικό στρες. Περιορισμένες παραμένουν οι κλινικές και προκλινικές μελέτες που να εξετάζουν την επίδραση της EMPA στο ανοσοποιητικό σύστημα, τη φλεγμονή ή τον ανοσομεταβολισμό στη ισχαιμική ΚΑ. Σκοπός: Αρχικά στοχεύται η μελέτη της επίδρασης της EMPA στους μοριακούς μηχανισμούς φλεγμονής στο μυοκάρδιο, στην ισχαιμική ΚΑ. Σε δεύτερο επίπεδο, διερευνάται η πιθανή συστημική δράση της EMPA μέσω της δυνατότητας μεταβολής των ανοσοκυτταρικών πληθυσμών στο αίμα, στον μυελό των οστών και στον σπλήνα. Τέλος επιδιώκεται η εγκατάσταση ενος πρωτοκόλλου ταυτόχρονης απομόνωσης του πρωτεόματος και του μεταβολόματος απο ανοσοκύτταρα, ώστε να καθίσταται δυνατή η μελέτη του αντίκτυπου των πρωτεομεταβολομικών αλλαγών στην ανοσιακή απόκριση και τη φλεγμονή. Μέθοδοι: Προς εκπλήρωση του ανωτέρω σκοπού, εγκαθίσταται in vivo πειραματικό πρωτόκολλο στο οποίο n=20 ενήλικοι αρσενικοί μύες C57BL/6J τυχαιοποιούνται στις ακόλουθες ομάδες: 1. Ομάδα Εικονικού Χειρουργείου (Sham, n=5) 2. Ομάδα Καρδιακής Ανεπάρκειας (Control_HF, n=7) 3. Ομάδα Εμπαγλιφλοζίνης (EMPA_HF, n=8). Για την πρόκληση ΚΑ οι μύες υποβάλλονται σε χειρουργείο μυοκαρδιακής ισχαιμίας διάρκειας 30 λεπτών ακολουθούμενο από παρατεταμένη επαναιμάτωση διάρκειας 30 ημερών. Για την φαρμακολογική παρέμβαση, χορηγείται την 1η ώρα της επαναιμάτωσης 10mg/kg/ημέρα EMPA σε φορέα (5% DMSO σε φυσιολογικό ορό) και άπαξ ημερησίως ενώ στις ομάδες Sham και Control_HF χοργηγείται φορέας στο ίδιο δοσολογικό σχήμα. Τη 15η και 30η ημέρα επαναιμάτωσης πραγματοποιείται δειγματοληψία αίματος, μέρος του οποίου αναλύεται με Sysmex pocH-100iV Diff. για τον έλεγχο του αριθμού των κυττάρων, ενώ απ’ το υπόλοιπο απομονώνονται μονοπύρηνα κύτταρα περιφερικού αίματος (PBMCs) και πλάσμα για το πρωτόκολλο της πρωτεομεταβολομικής. Την 30η ημέρα, με τη λήξη του πρωτοκόλλου παραλαμβάνεται το μυοκάρδιο, στο οποίο ελέγχεται η έκφραση των σηματοδοτικών μορίων STAT3, IL-6, ICAM-1 και NF-κβ με ανοσοαποτύπωση κατά Western. Στα δείγματα περιφερικού αίματος, μυελού των οστών και στον σπλήνα ελέγχθηκε ο αριθμός των ανοσοκυτταρικών πληθυσμών με κυτταρομετρία ροής. Τέλος, για την εγκατάσταση του πρωτοκόλλου πρωτεομεταβολομικής απομονώνονται κύτταρα μυελού των οστών απο n=4 υγιείς ενήλικους αρσενικούς C57BL/6J μύες, τα οποία αποτελούν δοκιμαστικά δείγματα για την δοκιμασία επιλογής του βέλτιστου διαλύτη μεταξύ 100% ακετόνης, 80% ακετόνης (20% H2O) και 80% μεθανόλης (20% H2O), για την ταυτόχρονη εκχύλιση του συνόλου των πρωτεϊνών και των μεταβολιτών των κυττάρων. Αποτελέσματα: Η EMPA δεν μετέβαλε τη φωσφορυλίωση του STAT3, την έκφραση των IL-6, ICAM-1, ούτε την ενεργοποίηση του NF-κB, που αποτελούν βασικούς διαμεσολαβιτές της φλεγμονής, στο μυοκάρδιο στην ΚΑ και αυτοί οι παράγοντες δεν διαφοροποιήθηκαν μεταξύ των Control_HF και Sham. Στο περιφερικό αίμα τα ουδετερόφιλα αυξήθηκαν στην ΚΑ παρουσία (p=0.027, EMPA_HF έναντι Sham) και απουσία (p=0.044, Control_HF έναντι Sham) EMPA, χωρίς να σημειωθούν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των Control_HF και EMPA_HF. Ακόμη, τα Τ-κύτταρα μειώθηκαν στην EMPA_HF σε σύγκριση με τις ομάδες Control_HF και Sham (p=0.044 και p=0.017, αντίστοιχα), ενώ δεν εντοπίσθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των Control_HF και Sham. Στο μυελό των οστών, η αύξηση των φλεγμονωδών LyC6high μονοκυττάρων που παρατηρήθηκε στην ΚΑ (p=0.001, Control_HF έναντι Sham) ανεστράφη σημαντικά με τη θεραπεία με EMPA (p=0.042, EMPA_HF έναντι Control_HF). Στον σπλήνα δεν ανιχνεύθηκαν σημαντικές αλλαγές στους ανοσοκυτταρικούς πληθυσμούς. Η αιματολογική ανάλυση στις 15 και 30 ημέρες επαναιμάτωσης δεν ανέδειξε μεταβολές στις αιματολογικές παραμέτρους, με εξαίρεση τη μείωση της MCHC στην ΚΑ τη 15η ημέρα (p=0.034, Control_HF έναντι Sham), η οποία ανεστράφη με τη θεραπεία EMPA (p=0.008, EMPA_HF έναντι Control_HF). Τέλος, ως βέλτιστος διαλύτης για την ταυτόχρονη απομόνωση του πρωτεόματος και του μεταβολόματος των ανοσοκυττάρων αναδείχθηκε η 80% ακετόνη. Συμπεράσματα: Η χορήγηση EMPA ρυθμίζει τη διήθηση και την παραμονή των ανοσοκυττάρων στο ισχαιμικό μυοκάρδιο δίχως να μεταβάλει άμεσα τα κύρια φλεγμονώδη σηματοδοτικά μονοπάτια, τα οποία δεν εμφανίζουν σημαντικές μεταβολές στην ισχαιμική ΚΑ. Μάλιστα, η αντιφλεγμονώδης δράση του φαρμακομορίου φαίνεται να σχετίζεται με την κινητοποίηση ή επιβίωση των ανοσοκυττάρων παρά με την έκφραση μορίων προσκόλλησης στο μυοκάρδιο. Συγκεκριμένα, στην κυκλοφορία η EMPA μειώνει τον αριθμό των Τ-κυττάρων τα οποία όμως δεν παρουσιάζονται αυξημένα στη ισχαιμική ΚΑ, ενώ, δεν μειώνει τα ουδετερόφιλα, τα οποία αυξάνονται στη νόσο. Στον μυελό των οστών αναδεικνύεται η συστημική ανοσορυθμιστική δράση της EMPA, η οποία φαίνεται να επιδρά άμεσα στην αιμοποίηση οδηγώντας στη μειωμένη παραγωγή προφλεγμονωδών LyC6high μονοκυττάρων, τα οποία αυξάνονται στη νόσο. Αντίθετα, η εξωμυελική σπληνική αιμοποίηση δεν φαίνεται να μεταβάλλεται στην επιδιορθωτική φάση της ΚΑ, παρουσία ή απουσία EMPA. Συνεπώς, η EMPA επιδρά στο ανοσοποιητικό σύστημα μεταβάλλοντας την παραγωγή και κινητοποίηση των κυττάρων από τον μυελό των οστών, καθώς και την επιβίωσή τους στην κυκλοφορία, ρυθμίζοντας, έτσι, τη διήθηση των ανοσοκυττάρων στο μυοκάρδιο, γεγονός που μπορεί να συμβάλει σε καλύτερη καρδιακή αναδιαμόρφωση.","Introduction: Acute myocardial infarction (AMI) and the infarction-induced heart failure (HF) represent major causes of death and morbidity worldwide. There is an urgent need for therapies aimed at reducing infarct size (IS) to improve the outcomes of patients with ischemic HF. Empagliflozin (EMPA) is an antidiabetic drug belonging to the class of selective sodium-glucose cotransporter type 2 inhibitors (SGLT2i) and has been approved for the treatment of HF across the entire spectrum of left ventricular ejection fraction (LVEF), irrespective of the coexistence of type 2 diabetes mellitus (T2DM). However, the exact mechanism of its cardioprotective action remains under investigation. Clinical benefits of EMPA in patients with AMI remain unclear to date, although several preclinical studies suggest that SGLT2i reduce IS, regardless of diabetic status. Pathophysiologically, ischemic injury activates the immune cellular response, which involves an initial pro-inflammatory phase followed by an anti-inflammatory phase. Disruption of the balance between these phases contributes to the final IS, undesirable left ventricular (LV) remodeling, and the subsequent development of HF. In both AMI and HF, the production and release of immune cells are primarily driven by bone marrow or extramedullary splenic hematopoiesis, which enhances the infiltration of these cells into the myocardium. Their function and activity are determined by intracellular metabolic changes and the extracellular availability of metabolites, a process known as immunometabolism. Metabolic shifts between oxidative phosphorylation and anaerobic glycolysis modulate immune responses and phenotypic transitions of various immune cell subsets, thereby facilitating an effective response following AMI or under conditions of chronic metabolic stress. However, clinical and preclinical studies examining the effects of EMPA on the immune system, inflammation, or immunometabolism in ischemic HF remain limited. Aim: The primary objective is to investigate the effect of EMPA on the molecular mechanisms of inflammation within the myocardium in the context of ischemic HF. At a secondary level, the study explores the potential systemic actions of EMPA through its capacity to modulate immune cell populations in the blood, bone marrow, and spleen. Finally, the study aims to establish a protocol for the simultaneous isolation of the proteome and metabolome from immune cells, thereby enabling the investigation of how proteometabolomic alterations influence immune responses and inflammatory processes. Methods: To achieve the aforementioned objective, an in vivo experimental protocol is established, in which n=20 adult male C57BL/6J mice are randomized into the following groups: 1. Sham Surgery Group (Sham, n=5), 2. Heart Failure Group (Control_HF, n=7), 3. Empagliflozin Group (EMPA_HF, n=8). To induce HF, the mice undergo myocardial ischemia surgery for 30 minutes, followed by prolonged reperfusion for 30 days. Regarding the pharmacological intervention, EMPA is administered starting from the 1st hour of reperfusion at a dose of 10mg/kg/day in the vehicle (5% DMSO in saline), while the Sham and Control_HF groups receive the vehicle. On the 15th and 30th days of reperfusion, blood samples are collected, a portion of which is analyzed with Sysmex pocH-100iV Diff. to assess cell counts, while the remaining part is used to isolate peripheral blood mononuclear cells (PBMCs) and plasma for the proteometabolomic protocol. On the 30th day (end of protocol), the myocardium is harvested, and the expression of signaling molecules STAT3, IL-6, ICAM-1, and NF-κB is evaluated via Western blot analysis. Additionally, peripheral blood, bone marrow, and spleen samples are collected to assess the number of immune cell populations using flow cytometry. Finally, for the establishment of the proteometabolomics protocol, bone marrow cells are isolated from n=4 healthy adult male C57BL/6J mice, which serve as test samples for the selection of the optimal solvent between 100% acetone, 80% acetone – 20% H2O, and 80% methanol – 20% H2O, for the simultaneous extraction of both proteins and metabolites from the cells. Results: EMPA did not alter the phosphorylation of STAT3, the expression of IL-6, ICAM-1, nor the activation of NF-κB, which are key mediators of inflammation, in the myocardium in HF, and these factors did not differ between the Control_HF and Sham groups. In the peripheral blood neutrophils increased in HF both in the presence (p=0.027, EMPA_HF vs Sham) and absence (p=0.044, Control_HF vs Sham) of EMPA, with no statistically significant differences observed between the Control_HF and EMPA_HF groups. Furthermore, T-cells were reduced in the EMPA_HF group compared to the Control_HF and Sham groups (p=0.044 and p=0.017, respectively), while no statistically significant differences were found between the Control_HF and Sham. In the bone marrow, the increase in inflammatory LyC6high monocytes observed in HF (p=0.001, Control_HF vs Sham) was significantly reduced with EMPA treatment (p=0.042, EMPA_HF vs Control_HF). In the spleen, no significant changes in immune cell populations were detected. Hematological analysis on the 15th and 30th days of reperfusion did not reveal changes in hematological parameters, except for a decrease in MCHC in HF on day 15 (p=0.034, Control_HF vs Sham), which increased with EMPA treatment (p=0.008, EMPA_HF vs Control_HF). Finally, the optimal solvent for the simultaneous isolation of the proteome and metabolome of immune cells was identified as 80% acetone. Conclusions: The administration of EMPA regulates the infiltration and persistence of immune cells in the ischemic myocardium without directly altering the major inflammatory signaling pathways, which do not seem to exhibit significant changes in ischemic HF. Notably, the anti-inflammatory effect of the drug appears to be related to the mobilization or survival of immune cells rather than the expression of adhesion molecules in the myocardium. Specifically, EMPA reduces the number of T cells in circulation, which, however, are not elevated in ischemic HF, while it does not reduce neutrophils, which are increased in the disease. In the bone marrow, the systemic immunomodulatory action of EMPA is highlighted, as it appears to directly influence hematopoiesis, leading to a decreased production of pro-inflammatory Ly6Chigh monocytes, which are elevated in the disease. In contrast, extramedullary splenic hematopoiesis does not appear to be affected during the reparative phase of HF, regardless of the presence or absence of EMPA. Therefore, EMPA impacts the immune system by modulating the production and mobilization of cells from the bone marrow, as wells as their survival in the circulation, thereby regulating immune cell infiltration into the myocardium—a process that may contribute to improved cardiac remodeling."],"dc:identifier":["uoadl:5302551","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302551"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Διερεύνηση της συσχέτισης της καρδιοπροστατευτικής δράσης του αναστολέα του συμμεταφορέα νατρίου/γλυκόζης τύπου 2, Εμπαγλιφλοζίνη, με το ανοσοποιητικό σύστημα και τη φλεγμονή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:31Z"}