{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5302857"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5302857","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟ: Μια Αισθητική Προσέγγιση της Ηθικής","abstract":"Στην παρούσα εργασία θα διερευνηθεί η σχέση της αισθητικής με την ηθική φιλοσοφία, προκειμένου ν’ αποδειχθεί η θεμελιώδης σημασία της ομορφιάς στη διάπλαση μιας ολοκληρωμένης ανθρώπινης προσωπικότητας και τη συνακόλουθη διαμόρφωση της ηθικής συνείδησης. Το κάλλος θα μελετηθεί τόσο υπό το πρίσμα της οντολογικής και γνωσιολογικής αποκάλυψης, που μπορεί να προσφέρει στο ανθρώπινο πνεύμα, όσο και της επίδρασης, που ασκεί διά των πολλαπλών εκδηλώσεών του ως μηχανισμός παραγωγής καλαισθητικής κρίσης, ως εναρμόνιση των διαφορετικών πτυχών του ανθρώπινου ψυχισμού αλλά και μέσ’ απ’ την ομορφιά των ενάρετων πράξεων και χαρακτήρων, που εμπνέουν και συνιστούν πρότυπα μίμησης. Συγκεκριμένα, η ομορφιά ως ορατή λάμψη του πλατωνικού Αγαθού, ως ακτινοβολία της ενότητας, που διέπει το πλωτινικό Εν, ως το φως, που αποκαλύπτει τα όντα και την αλήθεια ως συμβαίνον γεγονός στο έργο τέχνης του Χαίντεγκερ, και ως διονυσιακή έκσταση, που απομακρύνει από τον μεμονωμένο εαυτό και ενώνει με τη νιτσεϊκή Πρωταρχική Ενότητα, δύναται να εμπλουτίσει το ανθρώπινο πνεύμα, να διευρύνει την φαντασία και τα όρια της σκέψης, με αποτέλεσμα την επίτευξη αυτοσυνειδησίας και την αίσθηση ενός τελικού σκοπού, που νοηματοδοτεί τον ανθρώπινο βίο. Έπειτα, η καλαισθητική κρίση, όπως ορίζεται και αναλύεται από τον Καντ, θα οδηγήσει στο συμπέρασμα πως η ομορφιά είναι το απόλυτο ηθικό σύμβολο, ο ηθικός άνθρωπος συνιστά το απόλυτο ιδεώδες της ομορφιάς και η υποκειμενική καθολικότητα συνοδευόμενη από τη σκοπιμότητα χωρίς σκοπό συνιστούν ένδειξη ενός υπεραισθητού τόπου, όπου φύση και πνεύμα συναντιούνται. Ο Αριστοτέλης καλεί τον άνθρωπο να διδαχθεί μέσα από την τραγωδία διά της μίμησης και της κάθαρσης και, θαυμάζοντας σαν καλλιτεχνήματα τις πράξεις του ενάρετου ανθρώπου, να τον μιμηθεί, προκειμένου να διαμορφώσει έναν ομοίως ωραίο χαρακτήρα. Ο Σίλερ θα διακρίνει στην ομορφιά τον δεύτερο δημιουργό του ανθρώπου, καθώς μόνο κατά την αισθητική ενατένιση εναρμονίζονται οι αντίθετες ορμές του, ούτως ώστε ο άνθρωπος να αποκαθίσταται ως ολότητα. Στην ομορφιά συγκλίνουν όλες οι δυνάμεις του ανθρώπινου ψυχισμού και, ως εκ τούτου, αν ο άνθρωπος ως ολοκληρωμένη πλέον οντότητα κατορθώσει να συλλάβει το σύνολο του κόσμου ως κορυφαίο έργο τέχνης και ν’ αναγνωρίσει σ’ αυτό το είδωλό του, θα οδηγηθεί στην αυτογνωσία αλλά και τον σεβασμό απέναντι στον κόσμο ως εαυτόν.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία θα διερευνηθεί η σχέση της αισθητικής με την ηθική φιλοσοφία, προκειμένου ν’ αποδειχθεί η θεμελιώδης σημασία της ομορφιάς στη διάπλαση μιας ολοκληρωμένης ανθρώπινης προσωπικότητας και τη συνακόλουθη διαμόρφωση της ηθικής συνείδησης. Το κάλλος θα μελετηθεί τόσο υπό το πρίσμα της οντολογικής και γνωσιολογικής αποκάλυψης, που μπορεί να προσφέρει στο ανθρώπινο πνεύμα, όσο και της επίδρασης, που ασκεί διά των πολλαπλών εκδηλώσεών του ως μηχανισμός παραγωγής καλαισθητικής κρίσης, ως εναρμόνιση των διαφορετικών πτυχών του ανθρώπινου ψυχισμού αλλά και μέσ’ απ’ την ομορφιά των ενάρετων πράξεων και χαρακτήρων, που εμπνέουν και συνιστούν πρότυπα μίμησης. Συγκεκριμένα, η ομορφιά ως ορατή λάμψη του πλατωνικού Αγαθού, ως ακτινοβολία της ενότητας, που διέπει το πλωτινικό Εν, ως το φως, που αποκαλύπτει τα όντα και την αλήθεια ως συμβαίνον γεγονός στο έργο τέχνης του Χαίντεγκερ, και ως διονυσιακή έκσταση, που απομακρύνει από τον μεμονωμένο εαυτό και ενώνει με τη νιτσεϊκή Πρωταρχική Ενότητα, δύναται να εμπλουτίσει το ανθρώπινο πνεύμα, να διευρύνει την φαντασία και τα όρια της σκέψης, με αποτέλεσμα την επίτευξη αυτοσυνειδησίας και την αίσθηση ενός τελικού σκοπού, που νοηματοδοτεί τον ανθρώπινο βίο. Έπειτα, η καλαισθητική κρίση, όπως ορίζεται και αναλύεται από τον Καντ, θα οδηγήσει στο συμπέρασμα πως η ομορφιά είναι το απόλυτο ηθικό σύμβολο, ο ηθικός άνθρωπος συνιστά το απόλυτο ιδεώδες της ομορφιάς και η υποκειμενική καθολικότητα συνοδευόμενη από τη σκοπιμότητα χωρίς σκοπό συνιστούν ένδειξη ενός υπεραισθητού τόπου, όπου φύση και πνεύμα συναντιούνται. Ο Αριστοτέλης καλεί τον άνθρωπο να διδαχθεί μέσα από την τραγωδία διά της μίμησης και της κάθαρσης και, θαυμάζοντας σαν καλλιτεχνήματα τις πράξεις του ενάρετου ανθρώπου, να τον μιμηθεί, προκειμένου να διαμορφώσει έναν ομοίως ωραίο χαρακτήρα. Ο Σίλερ θα διακρίνει στην ομορφιά τον δεύτερο δημιουργό του ανθρώπου, καθώς μόνο κατά την αισθητική ενατένιση εναρμονίζονται οι αντίθετες ορμές του, ούτως ώστε ο άνθρωπος να αποκαθίσταται ως ολότητα. Στην ομορφιά συγκλίνουν όλες οι δυνάμεις του ανθρώπινου ψυχισμού και, ως εκ τούτου, αν ο άνθρωπος ως ολοκληρωμένη πλέον οντότητα κατορθώσει να συλλάβει το σύνολο του κόσμου ως κορυφαίο έργο τέχνης και ν’ αναγνωρίσει σ’ αυτό το είδωλό του, θα οδηγηθεί στην αυτογνωσία αλλά και τον σεβασμό απέναντι στον κόσμο ως εαυτόν.","abstract_has_math":false,"creators":["Χρηστίδης Κωνσταντίνος","Christidis Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:31Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5302857"],"render_values":[{"text":"uoadl:5302857","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302857","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302857","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5302857","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χρηστίδης Κωνσταντίνος","Christidis Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5302857","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302857"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία θα διερευνηθεί η σχέση της αισθητικής με την ηθική φιλοσοφία, προκειμένου ν’ αποδειχθεί η θεμελιώδης σημασία της ομορφιάς στη διάπλαση μιας ολοκληρωμένης ανθρώπινης προσωπικότητας και τη συνακόλουθη διαμόρφωση της ηθικής συνείδησης. Το κάλλος θα μελετηθεί τόσο υπό το πρίσμα της οντολογικής και γνωσιολογικής αποκάλυψης, που μπορεί να προσφέρει στο ανθρώπινο πνεύμα, όσο και της επίδρασης, που ασκεί διά των πολλαπλών εκδηλώσεών του ως μηχανισμός παραγωγής καλαισθητικής κρίσης, ως εναρμόνιση των διαφορετικών πτυχών του ανθρώπινου ψυχισμού αλλά και μέσ’ απ’ την ομορφιά των ενάρετων πράξεων και χαρακτήρων, που εμπνέουν και συνιστούν πρότυπα μίμησης. Συγκεκριμένα, η ομορφιά ως ορατή λάμψη του πλατωνικού Αγαθού, ως ακτινοβολία της ενότητας, που διέπει το πλωτινικό Εν, ως το φως, που αποκαλύπτει τα όντα και την αλήθεια ως συμβαίνον γεγονός στο έργο τέχνης του Χαίντεγκερ, και ως διονυσιακή έκσταση, που απομακρύνει από τον μεμονωμένο εαυτό και ενώνει με τη νιτσεϊκή Πρωταρχική Ενότητα, δύναται να εμπλουτίσει το ανθρώπινο πνεύμα, να διευρύνει την φαντασία και τα όρια της σκέψης, με αποτέλεσμα την επίτευξη αυτοσυνειδησίας και την αίσθηση ενός τελικού σκοπού, που νοηματοδοτεί τον ανθρώπινο βίο. Έπειτα, η καλαισθητική κρίση, όπως ορίζεται και αναλύεται από τον Καντ, θα οδηγήσει στο συμπέρασμα πως η ομορφιά είναι το απόλυτο ηθικό σύμβολο, ο ηθικός άνθρωπος συνιστά το απόλυτο ιδεώδες της ομορφιάς και η υποκειμενική καθολικότητα συνοδευόμενη από τη σκοπιμότητα χωρίς σκοπό συνιστούν ένδειξη ενός υπεραισθητού τόπου, όπου φύση και πνεύμα συναντιούνται. Ο Αριστοτέλης καλεί τον άνθρωπο να διδαχθεί μέσα από την τραγωδία διά της μίμησης και της κάθαρσης και, θαυμάζοντας σαν καλλιτεχνήματα τις πράξεις του ενάρετου ανθρώπου, να τον μιμηθεί, προκειμένου να διαμορφώσει έναν ομοίως ωραίο χαρακτήρα. Ο Σίλερ θα διακρίνει στην ομορφιά τον δεύτερο δημιουργό του ανθρώπου, καθώς μόνο κατά την αισθητική ενατένιση εναρμονίζονται οι αντίθετες ορμές του, ούτως ώστε ο άνθρωπος να αποκαθίσταται ως ολότητα. Στην ομορφιά συγκλίνουν όλες οι δυνάμεις του ανθρώπινου ψυχισμού και, ως εκ τούτου, αν ο άνθρωπος ως ολοκληρωμένη πλέον οντότητα κατορθώσει να συλλάβει το σύνολο του κόσμου ως κορυφαίο έργο τέχνης και ν’ αναγνωρίσει σ’ αυτό το είδωλό του, θα οδηγηθεί στην αυτογνωσία αλλά και τον σεβασμό απέναντι στον κόσμο ως εαυτόν.","In the present study, the relationship between aesthetics and moral philosophy will be examined, with the aim of demonstrating the fundamental significance of beauty in shaping a complete human personality and the consequent formation of moral consciousness. Beauty will be studied both from the perspective of the ontological and epistemological revelation it can offer to the human spirit, and from the perspective of its influence through its multiple manifestations: as a mechanism for producing aesthetic judgement, as a harmonisation of the different aspects of the human psyche, and through the beauty of virtuous actions and characters, which inspire and constitute models worthy of imitation. Specifically, beauty, as the visible radiance of Plato’s Good, as the radiation of the unity that governs the Plotinian One, as the light that reveals beings and truth as an event occurring in the work of art in Heidegger, and as Dionysian ecstasy that distances one from the isolated self and unites with Nietzsche’s Primordial Unity, is capable of enriching the human spirit, expanding imagination and the limits of thought, thus achieving self-consciousness and the sense of a final purpose that gives meaning to human life. Furthermore, aesthetic judgement, as defined and analysed by Kant, will lead to the conclusion that beauty is the absolute moral symbol, that the moral human being constitutes the absolute ideal of beauty, and that subjective universality accompanied by purposiveness without purpose is an indication of a supersensible realm where nature and spirit meet. Aristotle calls upon human beings to learn through tragedy by means of mimesis and catharsis, and, admiring the acts of the virtuous person as works of art, to imitate them in order to form a character that is beautiful in the same way. Schiller will discern in beauty the second creator of humanity, since only through aesthetic contemplation are the opposing drives harmonised, so that the human being is restored as a whole. In beauty, all the powers of the human psyche converge, and thus, if the human being as a now complete entity succeeds in apprehending the world as a supreme work of art and recognising in it their own image, they will be led to self-knowledge and to respect towards the world as their own self."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟ: Μια Αισθητική Προσέγγιση της Ηθικής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χρηστίδης Κωνσταντίνος","Christidis Konstantinos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία θα διερευνηθεί η σχέση της αισθητικής με την ηθική φιλοσοφία, προκειμένου ν’ αποδειχθεί η θεμελιώδης σημασία της ομορφιάς στη διάπλαση μιας ολοκληρωμένης ανθρώπινης προσωπικότητας και τη συνακόλουθη διαμόρφωση της ηθικής συνείδησης. Το κάλλος θα μελετηθεί τόσο υπό το πρίσμα της οντολογικής και γνωσιολογικής αποκάλυψης, που μπορεί να προσφέρει στο ανθρώπινο πνεύμα, όσο και της επίδρασης, που ασκεί διά των πολλαπλών εκδηλώσεών του ως μηχανισμός παραγωγής καλαισθητικής κρίσης, ως εναρμόνιση των διαφορετικών πτυχών του ανθρώπινου ψυχισμού αλλά και μέσ’ απ’ την ομορφιά των ενάρετων πράξεων και χαρακτήρων, που εμπνέουν και συνιστούν πρότυπα μίμησης. Συγκεκριμένα, η ομορφιά ως ορατή λάμψη του πλατωνικού Αγαθού, ως ακτινοβολία της ενότητας, που διέπει το πλωτινικό Εν, ως το φως, που αποκαλύπτει τα όντα και την αλήθεια ως συμβαίνον γεγονός στο έργο τέχνης του Χαίντεγκερ, και ως διονυσιακή έκσταση, που απομακρύνει από τον μεμονωμένο εαυτό και ενώνει με τη νιτσεϊκή Πρωταρχική Ενότητα, δύναται να εμπλουτίσει το ανθρώπινο πνεύμα, να διευρύνει την φαντασία και τα όρια της σκέψης, με αποτέλεσμα την επίτευξη αυτοσυνειδησίας και την αίσθηση ενός τελικού σκοπού, που νοηματοδοτεί τον ανθρώπινο βίο. Έπειτα, η καλαισθητική κρίση, όπως ορίζεται και αναλύεται από τον Καντ, θα οδηγήσει στο συμπέρασμα πως η ομορφιά είναι το απόλυτο ηθικό σύμβολο, ο ηθικός άνθρωπος συνιστά το απόλυτο ιδεώδες της ομορφιάς και η υποκειμενική καθολικότητα συνοδευόμενη από τη σκοπιμότητα χωρίς σκοπό συνιστούν ένδειξη ενός υπεραισθητού τόπου, όπου φύση και πνεύμα συναντιούνται. Ο Αριστοτέλης καλεί τον άνθρωπο να διδαχθεί μέσα από την τραγωδία διά της μίμησης και της κάθαρσης και, θαυμάζοντας σαν καλλιτεχνήματα τις πράξεις του ενάρετου ανθρώπου, να τον μιμηθεί, προκειμένου να διαμορφώσει έναν ομοίως ωραίο χαρακτήρα. Ο Σίλερ θα διακρίνει στην ομορφιά τον δεύτερο δημιουργό του ανθρώπου, καθώς μόνο κατά την αισθητική ενατένιση εναρμονίζονται οι αντίθετες ορμές του, ούτως ώστε ο άνθρωπος να αποκαθίσταται ως ολότητα. Στην ομορφιά συγκλίνουν όλες οι δυνάμεις του ανθρώπινου ψυχισμού και, ως εκ τούτου, αν ο άνθρωπος ως ολοκληρωμένη πλέον οντότητα κατορθώσει να συλλάβει το σύνολο του κόσμου ως κορυφαίο έργο τέχνης και ν’ αναγνωρίσει σ’ αυτό το είδωλό του, θα οδηγηθεί στην αυτογνωσία αλλά και τον σεβασμό απέναντι στον κόσμο ως εαυτόν.","In the present study, the relationship between aesthetics and moral philosophy will be examined, with the aim of demonstrating the fundamental significance of beauty in shaping a complete human personality and the consequent formation of moral consciousness. Beauty will be studied both from the perspective of the ontological and epistemological revelation it can offer to the human spirit, and from the perspective of its influence through its multiple manifestations: as a mechanism for producing aesthetic judgement, as a harmonisation of the different aspects of the human psyche, and through the beauty of virtuous actions and characters, which inspire and constitute models worthy of imitation. Specifically, beauty, as the visible radiance of Plato’s Good, as the radiation of the unity that governs the Plotinian One, as the light that reveals beings and truth as an event occurring in the work of art in Heidegger, and as Dionysian ecstasy that distances one from the isolated self and unites with Nietzsche’s Primordial Unity, is capable of enriching the human spirit, expanding imagination and the limits of thought, thus achieving self-consciousness and the sense of a final purpose that gives meaning to human life. Furthermore, aesthetic judgement, as defined and analysed by Kant, will lead to the conclusion that beauty is the absolute moral symbol, that the moral human being constitutes the absolute ideal of beauty, and that subjective universality accompanied by purposiveness without purpose is an indication of a supersensible realm where nature and spirit meet. Aristotle calls upon human beings to learn through tragedy by means of mimesis and catharsis, and, admiring the acts of the virtuous person as works of art, to imitate them in order to form a character that is beautiful in the same way. Schiller will discern in beauty the second creator of humanity, since only through aesthetic contemplation are the opposing drives harmonised, so that the human being is restored as a whole. In beauty, all the powers of the human psyche converge, and thus, if the human being as a now complete entity succeeds in apprehending the world as a supreme work of art and recognising in it their own image, they will be led to self-knowledge and to respect towards the world as their own self."],"dc:identifier":["uoadl:5302857","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302857"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟ: Μια Αισθητική Προσέγγιση της Ηθικής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:31Z"}