{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5302896"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5302896","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανάπτυξη και χαρακτηρισμός ανθρώπινων μονοκλωνικών φυσικών lgM από υβριδωματικούς κλώνους","abstract":"Τα φυσικά αντισώματα (ΦΑ) ανευρίσκονται στον ορό υγιών οργανισμών και παράγονται χωρίς προηγούμενη εξωγενή διέγερση (ανοσοποίηση ή εξωγενή έκθεση σε αντιγόνο). Βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η πολυδραστικότητα, αναγνωρίζοντας με χαμηλή συγγένεια -in vitro- μια ποικιλία από δομικά μη σχετιζόμενα αντιγόνα του εαυτού και του ξένου. Τα ΦΑ αποτελούν πεδίο βασικής αλλά και εφαρμοσμένης έρευνας και μπορούν να εξελιχθούν σε αξιόλογα εργαλεία στη θεραπεία διαφόρων ασθενειών αυτοάνοσων, φλεγμονωδών αλλά και του καρκίνου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (Intravenous Immunoglobulin-IVIg) που παρασκευάζεται από τεράστιο αριθμό υγιών δοτών, και χορηγείται εδώ και 30 χρόνια σε περισσότερες από 100 ασθένειες. Αντίθετα, μονοκλωνικά ΦΑ, έχουν πολύ λιγότερο χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα στη θεραπεία. Στο εργαστήριο Ανοσολογίας του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ απομονώθηκαν για πρώτη φορά μονοκλωνικά ΦΑ με ικανότητα κυτταροδιείσδυσης (CPAbs) από ποντίκια BALB/c καθώς και ανθρώπινα πολυκλωνικά φυσικά CPAbs από υγιείς δότες (στο θεραπευτικό σκεύασμα της IVIg). Για την ανεύρεση και τον χαρακτηρισμό αντίστοιχων ανθρώπινης προέλευσης μονοκλωνικών φυσικών CPAbs επιλέχθηκε η οδός της απομόνωσης μονοκλωνικών Ig, από ορούς ασθενών με πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες (PCDs), καθώς σύμφωνα με αρκετές βιβλιογραφικές ενδείξεις οι μονοκλωνικές Ig που παράγονται στους ασθενείς με PCDs προέρχονται από Β-κλώνους, οι οποίοι υπό φυσιολογικές συνθήκες παρήγαγαν ΦΑ. Οι μελέτες τέτοιων μονοκλωνικών Ig έδωσαν ενδιαφέροντα αποτελέσματα σε ότι αφορά την πολυδραστικότητα και τις βιολογικές δράσεις τους. Η παρούσα εργασία στράφηκε σε μια άλλη μεθοδολογία, αυτήν της τεχνικής των υβριδωμάτων για την ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό ανθρώπινων μονοκλωνικών ΦΑ τάξης M με στόχο την σύγκριση με μονοκλωνικές Ig από PCDs, αλλά και την αέναη παραγωγή τους. Η τεχνική των υβριδωμάτων, αποτελεί τον κλασικό τρόπο απομόνωσης μονοκλωνικών αντισωμάτων έχοντας όμως ορισμένους περιορισμούς στην εφαρμογή της στα ΦΑ, κυρίως λόγω της πολυπλοκότητας και της αστάθειας των υβριδωματικών κλώνων στην κυτταροκαλλιέργεια. Παρόλα αυτά, η τεχνική παραμένει σημαντικό εργαλείο στην παραγωγή υψηλής συγγένειας αντισωμάτων για ερευνητικούς και θεραπευτικούς σκοπούς. Οι υβριδωματικοί κλώνοι της εργασίας, είχαν δωρηθεί από τον Καθηγητή Antoine Blancher, πρώην συνεργάτη του εργαστηρίου, ο οποίος ήταν μάλιστα ο πρώτος διεθνώς που παρασκεύασε τέτοια μονοκλωνικά από «ετερο-υβριδώματα» ανθρώπου-ποντικού. Από τις μελέτες του ερευνητή Blancher, ήταν ήδη γνωστό ότι τα μονοκλωνικά αυτά τάξης Μ ήταν πολυδραστικά. Για το λόγο αυτό επελέγησαν για περαιτέρω διερεύνηση των βιολογικών ιδιοτήτων τους, όπως είχε προηγουμένως γίνει με τις μονοκλωνικές Ig από PCDs. Η μελέτη ξεκίνησε με πέντε (5) υβριδώματα, αλλά εστιάστηκε στην ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό ενός κλώνου, του TAK-12, που προήλθε από την σύντηξη Β λεμφοκυττάρων από το περιφερικό αίμα υγιών ατόμων που εμβολιάστηκαν έναντι του τετάνου (Tetanus Toxoid) και μη εκκριτικών καρκινικών κυττάρων μυελώματος ποντικού (ετερο-υβριδώματα ανθρώπου-ποντικού), ο οποίος εμφάνιζε στην καλλιέργεια την απαραίτητη ζωτικότητα και ικανότητα πολλαπλασιασμού. Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του παρατηρήθηκε μειωμένη παραγωγή αντισώματος από τον έλεγχο των υπερκείμενων καλλιέργειας, συνεπώς ακολούθησαν προσπάθειες αύξησης του εκκρινόμενου αντισώματος σε συνθήκες απουσίας εξωγενών ανοσοσφαιρινών τάξης Μ οι οποίες όμως δεν απέδωσαν, γι αυτό και αναζητήθηκε εναλλακτική μέθοδος παραγωγής του αντισώματος. Η μικρή ποσότητα του εκκρινόμενου αντισώματος που λάβαμε από τον υβριδωματικό κλώνο στην καλλιέργεια χρησιμοποιήθηκε ως μάρτυρας σε επακόλουθες συγκριτικές μελέτες. Εναλλακτικά, με τα ζώντα υβριδωματικά κύτταρα που διαθέταμε, προχωρήσαμε στην ανάπτυξη του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού αντισώματος που παρήγαγε ο κλώνος TAK-12, σε συνεργασία με το εργαστήριο του Δρ Κωνσταντίνου Σταματόπουλου στο Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Βιοεπιστημών στο Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ), στη Θεσσαλονίκη, όπου εφαρμόζεται η μέθοδος ανασυνδυασμού με χρήση πλασμιδιακών φορέων. Το ανασυνδυασμένο μονοκλωνικό αντίσωμα TAK-12 αν και παράχθηκε σε θρεπτικό μέσο με παρουσία 10% FBS, βρισκόταν σε πιο πυκνή μορφή από αυτήν που παρήγαγε το υβρίδωμα στην καλλιέργεια, και έτσι μπόρεσε να χρησιμοποιηθεί για περαιτέρω διερεύνηση των ιδιοτήτων του. Ο βιοχημικός έλεγχος για την παρουσία του μονοκλωνικού τάξης IgM στο παρασκεύασμα έγινε με ηλεκτροφόρηση σε πήκτωμα πολυακρυλαμιδίου παρουσία αποδιατακτικού παράγοντα SDS (SDS-PAGE) συνδυασμένη με ανοσοαποτύπωση (Western Blotting). Η αντισωματική δράση και η πολυδραστικότητα του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού αντισώματος και του εκκρινόμενου αντισώματος από τον υβριδωματικό κλώνο ελέγχθηκαν συγκριτικά με τέσσερεις (4) ήδη μελετημένες πολυδραστικές mIgMs -2 απομονωμένες από ορούς ασθενών με μακροσφαιριναιμία Waldenstrom και 2 ανασυνδυασμένες mIgMs από το ίδιο εργαστήριο όπως το ανασυνδυασμένο ΤΑΚ-12-. Με ανοσοενζυμική δοκιμασία ELISA μελετήθηκε η δραστικότητα έναντι ενός πάνελ αντιγόνων-στόχων του εαυτού (ακτίνη, τουμπουλίνη, μυοσίνη, DNA, ιστόνη,) και του ξένου [τρινιτροφαινόλη (ΤΝΡ)], και με έμμεσο ανοσοφθορισμό σε μονιμοποιημένα κύτταρα MDA-MB-231 μελετήθηκε η δράση τους έναντι κυτταρικών αντιγονικών στόχων. Ο έλεγχος της προαποπτωτικής δράσης του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού ΤΑΚ-12 σε καρκινικά κύτταρα MDA-MB-231 με κυτταρομετρία ροής (διαχωρισμός του κυτταρικού πληθυσμού σε ζωντανά, νεκρωτικά, αποπτωτικά και νεκρωτικά/όψιμα αποπτωτικά κύτταρα) δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της περιορισμένης ποσότητάς του. Το ανασυνδυασμένο TAK-12 παρουσίασε ειδικότητα έναντι ιστονών και ακτίνης, και χαμηλή δραστικότητα για τα υπόλοιπα αντιγόνα του πάνελ (μυοσίνη, τουμπουλίνη, DNA & TNP), σε αντίθεση με το συμπυκνωμένο υπερκείμενο του υβριδώματος TAK-12 το οποίο δεν αντέδρασε με κανένα από τα αντιγόνα αυτά. Στον έμμεσο ανοσοφθορισμό το ανασυνδυασμένο TAK-12 παρουσίασε στικτό φθορισμό με πυρηνική και περιπυρηνική χρώση, η οποία συνάδει με τη δραστικότητα έναντι ιστονών που αναδείχθηκε στην ELISA, ενώ και πάλι το υπερκείμενο του κλώνου TAK-12 δεν έδειξε κάποια ειδική κυτταρική χρώση. Το συγκεκριμένο μονοκλωνικό αντίσωμα, προϊόν του υβριδωματικού κλώνου TAK-12, σύμφωνα με τον δημιουργό του Δρ. Antoine Blancher παρουσίαζε πολυδραστικότητα, η οποία επίσης ταυτοποιήθηκε στην παρούσα εργασία μέσω της τεχνολογίας παραγωγής ανασυνδυασμένων μονοκλωνικών αντισωμάτων με χρήση πλασμιδιακών φορέων. Το εκκρινόμενο αντίσωμα από τον υβριδωματικό κλώνο TAK-12 είχε ιδιαίτερα χαμηλή συγκέντρωση στο υπερκείμενο και απαιτούσε μεγάλη συμπύκνωση και σε συνδυασμό με την μεγάλη συγκέντρωση που απαιτούσαν τα πειράματα ελέγχου βιολογικής δράσης του αντισώματος εμπόδισαν τον ολοκληρωμένο χαρακτηρισμό του. Πιθανή κρίνεται και η απώλεια δραστικότητάς του με την πάροδο των χρόνων έναντι των αντιγόνων-στόχων, τα οποία αναγνώριζε στα αρχικά χρόνια δημιουργίας του κλώνου το εκκρινόμενο αντίσωμα. Στους μελλοντικούς στόχους του εργαστηρίου είναι η δημιουργία νέων υβριδωματικών κλώνων, που θα εκκρίνουν μονοκλωνικά ΦΑ, και ο περαιτέρω χαρακτηρισμός τους ως προς την πολυδραστικότητα και στη συνέχεια τις βιολογικές ιδιότητες, όπως η επαγωγή απόπτωσης ή/και κυτταροτοξικότητας σε καρκινικά κύτταρα και η δυνητική χρήση των αντισωμάτων αυτών στην εφαρμοσμένη έρευνα και ειδικότερα στην ανοσοθεραπεία. Έως σήμερα η θεραπεία του καρκίνου στηρίζεται σε επαγόμενα αντισώματα (Immune Antibodies), τα οποία αποτελούν προϊόντα υπερανοσοποίησης, αλλά συνδέονται συχνά με ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Η χρήση των ΦΑ (Natural Antibodies) στη θεραπεία είναι πολλά υποσχόμενη, καθώς λόγω της φύσης τους, ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος παρενεργειών, όπως στην περίπτωση των επαγόμενων αντισωμάτων.","abstract_html":"Τα φυσικά αντισώματα (ΦΑ) ανευρίσκονται στον ορό υγιών οργανισμών και παράγονται χωρίς προηγούμενη εξωγενή διέγερση (ανοσοποίηση ή εξωγενή έκθεση σε αντιγόνο). Βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η πολυδραστικότητα, αναγνωρίζοντας με χαμηλή συγγένεια -in vitro- μια ποικιλία από δομικά μη σχετιζόμενα αντιγόνα του εαυτού και του ξένου. Τα ΦΑ αποτελούν πεδίο βασικής αλλά και εφαρμοσμένης έρευνας και μπορούν να εξελιχθούν σε αξιόλογα εργαλεία στη θεραπεία διαφόρων ασθενειών αυτοάνοσων, φλεγμονωδών αλλά και του καρκίνου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (Intravenous Immunoglobulin-IVIg) που παρασκευάζεται από τεράστιο αριθμό υγιών δοτών, και χορηγείται εδώ και 30 χρόνια σε περισσότερες από 100 ασθένειες. Αντίθετα, μονοκλωνικά ΦΑ, έχουν πολύ λιγότερο χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα στη θεραπεία. Στο εργαστήριο Ανοσολογίας του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ απομονώθηκαν για πρώτη φορά μονοκλωνικά ΦΑ με ικανότητα κυτταροδιείσδυσης (CPAbs) από ποντίκια BALB/c καθώς και ανθρώπινα πολυκλωνικά φυσικά CPAbs από υγιείς δότες (στο θεραπευτικό σκεύασμα της IVIg). Για την ανεύρεση και τον χαρακτηρισμό αντίστοιχων ανθρώπινης προέλευσης μονοκλωνικών φυσικών CPAbs επιλέχθηκε η οδός της απομόνωσης μονοκλωνικών Ig, από ορούς ασθενών με πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες (PCDs), καθώς σύμφωνα με αρκετές βιβλιογραφικές ενδείξεις οι μονοκλωνικές Ig που παράγονται στους ασθενείς με PCDs προέρχονται από Β-κλώνους, οι οποίοι υπό φυσιολογικές συνθήκες παρήγαγαν ΦΑ. Οι μελέτες τέτοιων μονοκλωνικών Ig έδωσαν ενδιαφέροντα αποτελέσματα σε ότι αφορά την πολυδραστικότητα και τις βιολογικές δράσεις τους. Η παρούσα εργασία στράφηκε σε μια άλλη μεθοδολογία, αυτήν της τεχνικής των υβριδωμάτων για την ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό ανθρώπινων μονοκλωνικών ΦΑ τάξης M με στόχο την σύγκριση με μονοκλωνικές Ig από PCDs, αλλά και την αέναη παραγωγή τους. Η τεχνική των υβριδωμάτων, αποτελεί τον κλασικό τρόπο απομόνωσης μονοκλωνικών αντισωμάτων έχοντας όμως ορισμένους περιορισμούς στην εφαρμογή της στα ΦΑ, κυρίως λόγω της πολυπλοκότητας και της αστάθειας των υβριδωματικών κλώνων στην κυτταροκαλλιέργεια. Παρόλα αυτά, η τεχνική παραμένει σημαντικό εργαλείο στην παραγωγή υψηλής συγγένειας αντισωμάτων για ερευνητικούς και θεραπευτικούς σκοπούς. Οι υβριδωματικοί κλώνοι της εργασίας, είχαν δωρηθεί από τον Καθηγητή Antoine Blancher, πρώην συνεργάτη του εργαστηρίου, ο οποίος ήταν μάλιστα ο πρώτος διεθνώς που παρασκεύασε τέτοια μονοκλωνικά από «ετερο-υβριδώματα» ανθρώπου-ποντικού. Από τις μελέτες του ερευνητή Blancher, ήταν ήδη γνωστό ότι τα μονοκλωνικά αυτά τάξης Μ ήταν πολυδραστικά. Για το λόγο αυτό επελέγησαν για περαιτέρω διερεύνηση των βιολογικών ιδιοτήτων τους, όπως είχε προηγουμένως γίνει με τις μονοκλωνικές Ig από PCDs. Η μελέτη ξεκίνησε με πέντε (5) υβριδώματα, αλλά εστιάστηκε στην ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό ενός κλώνου, του TAK-12, που προήλθε από την σύντηξη Β λεμφοκυττάρων από το περιφερικό αίμα υγιών ατόμων που εμβολιάστηκαν έναντι του τετάνου (Tetanus Toxoid) και μη εκκριτικών καρκινικών κυττάρων μυελώματος ποντικού (ετερο-υβριδώματα ανθρώπου-ποντικού), ο οποίος εμφάνιζε στην καλλιέργεια την απαραίτητη ζωτικότητα και ικανότητα πολλαπλασιασμού. Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του παρατηρήθηκε μειωμένη παραγωγή αντισώματος από τον έλεγχο των υπερκείμενων καλλιέργειας, συνεπώς ακολούθησαν προσπάθειες αύξησης του εκκρινόμενου αντισώματος σε συνθήκες απουσίας εξωγενών ανοσοσφαιρινών τάξης Μ οι οποίες όμως δεν απέδωσαν, γι αυτό και αναζητήθηκε εναλλακτική μέθοδος παραγωγής του αντισώματος. Η μικρή ποσότητα του εκκρινόμενου αντισώματος που λάβαμε από τον υβριδωματικό κλώνο στην καλλιέργεια χρησιμοποιήθηκε ως μάρτυρας σε επακόλουθες συγκριτικές μελέτες. Εναλλακτικά, με τα ζώντα υβριδωματικά κύτταρα που διαθέταμε, προχωρήσαμε στην ανάπτυξη του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού αντισώματος που παρήγαγε ο κλώνος TAK-12, σε συνεργασία με το εργαστήριο του Δρ Κωνσταντίνου Σταματόπουλου στο Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Βιοεπιστημών στο Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ), στη Θεσσαλονίκη, όπου εφαρμόζεται η μέθοδος ανασυνδυασμού με χρήση πλασμιδιακών φορέων. Το ανασυνδυασμένο μονοκλωνικό αντίσωμα TAK-12 αν και παράχθηκε σε θρεπτικό μέσο με παρουσία 10% FBS, βρισκόταν σε πιο πυκνή μορφή από αυτήν που παρήγαγε το υβρίδωμα στην καλλιέργεια, και έτσι μπόρεσε να χρησιμοποιηθεί για περαιτέρω διερεύνηση των ιδιοτήτων του. Ο βιοχημικός έλεγχος για την παρουσία του μονοκλωνικού τάξης IgM στο παρασκεύασμα έγινε με ηλεκτροφόρηση σε πήκτωμα πολυακρυλαμιδίου παρουσία αποδιατακτικού παράγοντα SDS (SDS-PAGE) συνδυασμένη με ανοσοαποτύπωση (Western Blotting). Η αντισωματική δράση και η πολυδραστικότητα του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού αντισώματος και του εκκρινόμενου αντισώματος από τον υβριδωματικό κλώνο ελέγχθηκαν συγκριτικά με τέσσερεις (4) ήδη μελετημένες πολυδραστικές mIgMs -2 απομονωμένες από ορούς ασθενών με μακροσφαιριναιμία Waldenstrom και 2 ανασυνδυασμένες mIgMs από το ίδιο εργαστήριο όπως το ανασυνδυασμένο ΤΑΚ-12-. Με ανοσοενζυμική δοκιμασία ELISA μελετήθηκε η δραστικότητα έναντι ενός πάνελ αντιγόνων-στόχων του εαυτού (ακτίνη, τουμπουλίνη, μυοσίνη, DNA, ιστόνη,) και του ξένου [τρινιτροφαινόλη (ΤΝΡ)], και με έμμεσο ανοσοφθορισμό σε μονιμοποιημένα κύτταρα MDA-MB-231 μελετήθηκε η δράση τους έναντι κυτταρικών αντιγονικών στόχων. Ο έλεγχος της προαποπτωτικής δράσης του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού ΤΑΚ-12 σε καρκινικά κύτταρα MDA-MB-231 με κυτταρομετρία ροής (διαχωρισμός του κυτταρικού πληθυσμού σε ζωντανά, νεκρωτικά, αποπτωτικά και νεκρωτικά/όψιμα αποπτωτικά κύτταρα) δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της περιορισμένης ποσότητάς του. Το ανασυνδυασμένο TAK-12 παρουσίασε ειδικότητα έναντι ιστονών και ακτίνης, και χαμηλή δραστικότητα για τα υπόλοιπα αντιγόνα του πάνελ (μυοσίνη, τουμπουλίνη, DNA &amp; TNP), σε αντίθεση με το συμπυκνωμένο υπερκείμενο του υβριδώματος TAK-12 το οποίο δεν αντέδρασε με κανένα από τα αντιγόνα αυτά. Στον έμμεσο ανοσοφθορισμό το ανασυνδυασμένο TAK-12 παρουσίασε στικτό φθορισμό με πυρηνική και περιπυρηνική χρώση, η οποία συνάδει με τη δραστικότητα έναντι ιστονών που αναδείχθηκε στην ELISA, ενώ και πάλι το υπερκείμενο του κλώνου TAK-12 δεν έδειξε κάποια ειδική κυτταρική χρώση. Το συγκεκριμένο μονοκλωνικό αντίσωμα, προϊόν του υβριδωματικού κλώνου TAK-12, σύμφωνα με τον δημιουργό του Δρ. Antoine Blancher παρουσίαζε πολυδραστικότητα, η οποία επίσης ταυτοποιήθηκε στην παρούσα εργασία μέσω της τεχνολογίας παραγωγής ανασυνδυασμένων μονοκλωνικών αντισωμάτων με χρήση πλασμιδιακών φορέων. Το εκκρινόμενο αντίσωμα από τον υβριδωματικό κλώνο TAK-12 είχε ιδιαίτερα χαμηλή συγκέντρωση στο υπερκείμενο και απαιτούσε μεγάλη συμπύκνωση και σε συνδυασμό με την μεγάλη συγκέντρωση που απαιτούσαν τα πειράματα ελέγχου βιολογικής δράσης του αντισώματος εμπόδισαν τον ολοκληρωμένο χαρακτηρισμό του. Πιθανή κρίνεται και η απώλεια δραστικότητάς του με την πάροδο των χρόνων έναντι των αντιγόνων-στόχων, τα οποία αναγνώριζε στα αρχικά χρόνια δημιουργίας του κλώνου το εκκρινόμενο αντίσωμα. Στους μελλοντικούς στόχους του εργαστηρίου είναι η δημιουργία νέων υβριδωματικών κλώνων, που θα εκκρίνουν μονοκλωνικά ΦΑ, και ο περαιτέρω χαρακτηρισμός τους ως προς την πολυδραστικότητα και στη συνέχεια τις βιολογικές ιδιότητες, όπως η επαγωγή απόπτωσης ή/και κυτταροτοξικότητας σε καρκινικά κύτταρα και η δυνητική χρήση των αντισωμάτων αυτών στην εφαρμοσμένη έρευνα και ειδικότερα στην ανοσοθεραπεία. Έως σήμερα η θεραπεία του καρκίνου στηρίζεται σε επαγόμενα αντισώματα (Immune Antibodies), τα οποία αποτελούν προϊόντα υπερανοσοποίησης, αλλά συνδέονται συχνά με ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Η χρήση των ΦΑ (Natural Antibodies) στη θεραπεία είναι πολλά υποσχόμενη, καθώς λόγω της φύσης τους, ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος παρενεργειών, όπως στην περίπτωση των επαγόμενων αντισωμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Πολυχρονοπούλου Αθηνά","Polychronopoulou Athina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:31Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5302896"],"render_values":[{"text":"uoadl:5302896","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302896","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302896","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5302896","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πολυχρονοπούλου Αθηνά","Polychronopoulou Athina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5302896","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302896"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα φυσικά αντισώματα (ΦΑ) ανευρίσκονται στον ορό υγιών οργανισμών και παράγονται χωρίς προηγούμενη εξωγενή διέγερση (ανοσοποίηση ή εξωγενή έκθεση σε αντιγόνο). Βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η πολυδραστικότητα, αναγνωρίζοντας με χαμηλή συγγένεια -in vitro- μια ποικιλία από δομικά μη σχετιζόμενα αντιγόνα του εαυτού και του ξένου. Τα ΦΑ αποτελούν πεδίο βασικής αλλά και εφαρμοσμένης έρευνας και μπορούν να εξελιχθούν σε αξιόλογα εργαλεία στη θεραπεία διαφόρων ασθενειών αυτοάνοσων, φλεγμονωδών αλλά και του καρκίνου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (Intravenous Immunoglobulin-IVIg) που παρασκευάζεται από τεράστιο αριθμό υγιών δοτών, και χορηγείται εδώ και 30 χρόνια σε περισσότερες από 100 ασθένειες. Αντίθετα, μονοκλωνικά ΦΑ, έχουν πολύ λιγότερο χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα στη θεραπεία. Στο εργαστήριο Ανοσολογίας του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ απομονώθηκαν για πρώτη φορά μονοκλωνικά ΦΑ με ικανότητα κυτταροδιείσδυσης (CPAbs) από ποντίκια BALB/c καθώς και ανθρώπινα πολυκλωνικά φυσικά CPAbs από υγιείς δότες (στο θεραπευτικό σκεύασμα της IVIg). Για την ανεύρεση και τον χαρακτηρισμό αντίστοιχων ανθρώπινης προέλευσης μονοκλωνικών φυσικών CPAbs επιλέχθηκε η οδός της απομόνωσης μονοκλωνικών Ig, από ορούς ασθενών με πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες (PCDs), καθώς σύμφωνα με αρκετές βιβλιογραφικές ενδείξεις οι μονοκλωνικές Ig που παράγονται στους ασθενείς με PCDs προέρχονται από Β-κλώνους, οι οποίοι υπό φυσιολογικές συνθήκες παρήγαγαν ΦΑ. Οι μελέτες τέτοιων μονοκλωνικών Ig έδωσαν ενδιαφέροντα αποτελέσματα σε ότι αφορά την πολυδραστικότητα και τις βιολογικές δράσεις τους. Η παρούσα εργασία στράφηκε σε μια άλλη μεθοδολογία, αυτήν της τεχνικής των υβριδωμάτων για την ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό ανθρώπινων μονοκλωνικών ΦΑ τάξης M με στόχο την σύγκριση με μονοκλωνικές Ig από PCDs, αλλά και την αέναη παραγωγή τους. Η τεχνική των υβριδωμάτων, αποτελεί τον κλασικό τρόπο απομόνωσης μονοκλωνικών αντισωμάτων έχοντας όμως ορισμένους περιορισμούς στην εφαρμογή της στα ΦΑ, κυρίως λόγω της πολυπλοκότητας και της αστάθειας των υβριδωματικών κλώνων στην κυτταροκαλλιέργεια. Παρόλα αυτά, η τεχνική παραμένει σημαντικό εργαλείο στην παραγωγή υψηλής συγγένειας αντισωμάτων για ερευνητικούς και θεραπευτικούς σκοπούς. Οι υβριδωματικοί κλώνοι της εργασίας, είχαν δωρηθεί από τον Καθηγητή Antoine Blancher, πρώην συνεργάτη του εργαστηρίου, ο οποίος ήταν μάλιστα ο πρώτος διεθνώς που παρασκεύασε τέτοια μονοκλωνικά από «ετερο-υβριδώματα» ανθρώπου-ποντικού. Από τις μελέτες του ερευνητή Blancher, ήταν ήδη γνωστό ότι τα μονοκλωνικά αυτά τάξης Μ ήταν πολυδραστικά. Για το λόγο αυτό επελέγησαν για περαιτέρω διερεύνηση των βιολογικών ιδιοτήτων τους, όπως είχε προηγουμένως γίνει με τις μονοκλωνικές Ig από PCDs. Η μελέτη ξεκίνησε με πέντε (5) υβριδώματα, αλλά εστιάστηκε στην ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό ενός κλώνου, του TAK-12, που προήλθε από την σύντηξη Β λεμφοκυττάρων από το περιφερικό αίμα υγιών ατόμων που εμβολιάστηκαν έναντι του τετάνου (Tetanus Toxoid) και μη εκκριτικών καρκινικών κυττάρων μυελώματος ποντικού (ετερο-υβριδώματα ανθρώπου-ποντικού), ο οποίος εμφάνιζε στην καλλιέργεια την απαραίτητη ζωτικότητα και ικανότητα πολλαπλασιασμού. Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του παρατηρήθηκε μειωμένη παραγωγή αντισώματος από τον έλεγχο των υπερκείμενων καλλιέργειας, συνεπώς ακολούθησαν προσπάθειες αύξησης του εκκρινόμενου αντισώματος σε συνθήκες απουσίας εξωγενών ανοσοσφαιρινών τάξης Μ οι οποίες όμως δεν απέδωσαν, γι αυτό και αναζητήθηκε εναλλακτική μέθοδος παραγωγής του αντισώματος. Η μικρή ποσότητα του εκκρινόμενου αντισώματος που λάβαμε από τον υβριδωματικό κλώνο στην καλλιέργεια χρησιμοποιήθηκε ως μάρτυρας σε επακόλουθες συγκριτικές μελέτες. Εναλλακτικά, με τα ζώντα υβριδωματικά κύτταρα που διαθέταμε, προχωρήσαμε στην ανάπτυξη του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού αντισώματος που παρήγαγε ο κλώνος TAK-12, σε συνεργασία με το εργαστήριο του Δρ Κωνσταντίνου Σταματόπουλου στο Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Βιοεπιστημών στο Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ), στη Θεσσαλονίκη, όπου εφαρμόζεται η μέθοδος ανασυνδυασμού με χρήση πλασμιδιακών φορέων. Το ανασυνδυασμένο μονοκλωνικό αντίσωμα TAK-12 αν και παράχθηκε σε θρεπτικό μέσο με παρουσία 10% FBS, βρισκόταν σε πιο πυκνή μορφή από αυτήν που παρήγαγε το υβρίδωμα στην καλλιέργεια, και έτσι μπόρεσε να χρησιμοποιηθεί για περαιτέρω διερεύνηση των ιδιοτήτων του. Ο βιοχημικός έλεγχος για την παρουσία του μονοκλωνικού τάξης IgM στο παρασκεύασμα έγινε με ηλεκτροφόρηση σε πήκτωμα πολυακρυλαμιδίου παρουσία αποδιατακτικού παράγοντα SDS (SDS-PAGE) συνδυασμένη με ανοσοαποτύπωση (Western Blotting). Η αντισωματική δράση και η πολυδραστικότητα του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού αντισώματος και του εκκρινόμενου αντισώματος από τον υβριδωματικό κλώνο ελέγχθηκαν συγκριτικά με τέσσερεις (4) ήδη μελετημένες πολυδραστικές mIgMs -2 απομονωμένες από ορούς ασθενών με μακροσφαιριναιμία Waldenstrom και 2 ανασυνδυασμένες mIgMs από το ίδιο εργαστήριο όπως το ανασυνδυασμένο ΤΑΚ-12-. Με ανοσοενζυμική δοκιμασία ELISA μελετήθηκε η δραστικότητα έναντι ενός πάνελ αντιγόνων-στόχων του εαυτού (ακτίνη, τουμπουλίνη, μυοσίνη, DNA, ιστόνη,) και του ξένου [τρινιτροφαινόλη (ΤΝΡ)], και με έμμεσο ανοσοφθορισμό σε μονιμοποιημένα κύτταρα MDA-MB-231 μελετήθηκε η δράση τους έναντι κυτταρικών αντιγονικών στόχων. Ο έλεγχος της προαποπτωτικής δράσης του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού ΤΑΚ-12 σε καρκινικά κύτταρα MDA-MB-231 με κυτταρομετρία ροής (διαχωρισμός του κυτταρικού πληθυσμού σε ζωντανά, νεκρωτικά, αποπτωτικά και νεκρωτικά/όψιμα αποπτωτικά κύτταρα) δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της περιορισμένης ποσότητάς του. Το ανασυνδυασμένο TAK-12 παρουσίασε ειδικότητα έναντι ιστονών και ακτίνης, και χαμηλή δραστικότητα για τα υπόλοιπα αντιγόνα του πάνελ (μυοσίνη, τουμπουλίνη, DNA & TNP), σε αντίθεση με το συμπυκνωμένο υπερκείμενο του υβριδώματος TAK-12 το οποίο δεν αντέδρασε με κανένα από τα αντιγόνα αυτά. Στον έμμεσο ανοσοφθορισμό το ανασυνδυασμένο TAK-12 παρουσίασε στικτό φθορισμό με πυρηνική και περιπυρηνική χρώση, η οποία συνάδει με τη δραστικότητα έναντι ιστονών που αναδείχθηκε στην ELISA, ενώ και πάλι το υπερκείμενο του κλώνου TAK-12 δεν έδειξε κάποια ειδική κυτταρική χρώση. Το συγκεκριμένο μονοκλωνικό αντίσωμα, προϊόν του υβριδωματικού κλώνου TAK-12, σύμφωνα με τον δημιουργό του Δρ. Antoine Blancher παρουσίαζε πολυδραστικότητα, η οποία επίσης ταυτοποιήθηκε στην παρούσα εργασία μέσω της τεχνολογίας παραγωγής ανασυνδυασμένων μονοκλωνικών αντισωμάτων με χρήση πλασμιδιακών φορέων. Το εκκρινόμενο αντίσωμα από τον υβριδωματικό κλώνο TAK-12 είχε ιδιαίτερα χαμηλή συγκέντρωση στο υπερκείμενο και απαιτούσε μεγάλη συμπύκνωση και σε συνδυασμό με την μεγάλη συγκέντρωση που απαιτούσαν τα πειράματα ελέγχου βιολογικής δράσης του αντισώματος εμπόδισαν τον ολοκληρωμένο χαρακτηρισμό του. Πιθανή κρίνεται και η απώλεια δραστικότητάς του με την πάροδο των χρόνων έναντι των αντιγόνων-στόχων, τα οποία αναγνώριζε στα αρχικά χρόνια δημιουργίας του κλώνου το εκκρινόμενο αντίσωμα. Στους μελλοντικούς στόχους του εργαστηρίου είναι η δημιουργία νέων υβριδωματικών κλώνων, που θα εκκρίνουν μονοκλωνικά ΦΑ, και ο περαιτέρω χαρακτηρισμός τους ως προς την πολυδραστικότητα και στη συνέχεια τις βιολογικές ιδιότητες, όπως η επαγωγή απόπτωσης ή/και κυτταροτοξικότητας σε καρκινικά κύτταρα και η δυνητική χρήση των αντισωμάτων αυτών στην εφαρμοσμένη έρευνα και ειδικότερα στην ανοσοθεραπεία. Έως σήμερα η θεραπεία του καρκίνου στηρίζεται σε επαγόμενα αντισώματα (Immune Antibodies), τα οποία αποτελούν προϊόντα υπερανοσοποίησης, αλλά συνδέονται συχνά με ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Η χρήση των ΦΑ (Natural Antibodies) στη θεραπεία είναι πολλά υποσχόμενη, καθώς λόγω της φύσης τους, ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος παρενεργειών, όπως στην περίπτωση των επαγόμενων αντισωμάτων.","Natural antibodies (NAbs) are found in the serum of healthy organisms and are produced without prior exogenous stimulation (immunization or exogenous exposure to antigen). Their main characteristic is polyreactivity, recognizing with low affinity -in vitro- a variety of structurally unrelated self and non-self antigens. NAbs are used in both basic and applied research and can evolve to or become valuable tools in the treatment of various autoimmune, inflammatory and cancer diseases. A typical example is the therapeutic Intravenous Immunoglobulin-IVIg, prepared from a huge number of healthy donors (polyclonal NΑbs), which has been administered for 30 years in more than 100 diseases. Monoclonal NAbs, on the other hand, have been much less used to date in therapy. In the Immunology Laboratory of the Hellenic Pasteur Institute, monoclonal NAbs with cell-penetrating ability (CPAbs) were isolated for the first time from BALB/c mice and human polyclonal natural CPAbs from healthy donors (in the IVIg preparations). To identify and characterize respective human-derived monoclonal natural CPAbs, the route of monoclonal Ig isolation from the sera of patients with plasma cell dyscrasias (PCDs) was chosen, as according to several papers, monoclonal Igs produced in patients with PCDs are derived from B-clones, which under normal conditions produced NAbs. Studies of such monoclonal Igs led to interesting results in terms of their polyreactivity pattern and biological activities.Through the present work we turned to another methodology, that of hybridoma technology for the development and characterization of human M-class monoclonal NAbs to be compared with properties of monoclonal Igs from PCDs, with the benefit of their perpetual production. The hybridoma technology is the classical way of isolating monoclonal antibodies characterized however by limitations when applied to NAbs, mainly due to its complexity and hybridoma clone’s instability in cell culture. Nevertheless, the technique remains an important tool in the production of high-affinity antibodies for research and therapeutic purposes. The hybrid clones of the work had been donated by Professor Antoine Blancher, a former collaborator of the laboratory, who was actually the first internationally to prepare such monoclonals from human-mouse “hetero-hybrids”. It was already known from Blancher's studies that these M-class monoclonals were polyreactive. They were therefore selected for further investigation of their biological properties, as we had previously done with Ig monoclonals from PCDs. The study began with five (5) hybrids but then focused on the development and characterization of one clone, TAK-12, derived from the fusion of B lymphocytes from the peripheral blood of healthy individuals vaccinated against tetanus toxoid and non-secretory mouse mye-loma cancer cells (human-mouse hetero-hybrids), which showed in culture the necessary vitality and proliferation capacity. During its development, low antibody production was observed from the testing of the culture supernatants, therefore attempts were made to increase the secreted antibody in the absence of exogenous M-class immunoglobulins. These efforts were not successful, so an alternative method of antibody production was sought. The small amount of secreted antibody produced from the hybridoma clone was used as a control in subsequent comparative studies. Alternatively, with the available live hybridoma cells, we proceeded to develop the recombinant monoclonal antibody produced by the TAK-12 clone, in collaboration with the laboratory of Dr Konstantinos Stamatopoulos at the Centre for Research and Technology Hellas (CERTH), at Thessaloniki, where the genetic recombination method using plasmid vectors is applied. Although the recombinant monoclonal antibody TAK-12 was produced in medium with 10% FBS, it was dense enough to be used for further investigation of its properties. Biochemical testing for the presence of monoclonal of IgM class was performed by SDS-PAGE combined with immunoblotting (Western blotting). The antibody activity and polyreactivity of the recombinant monoclonal antibody and the secreted antibody from the hybridoma clone were tested in comparison with four (4) previously studied polyreactive mIgMs -2 isolated from sera of patients with Waldenstrom Macroglobulinemia and 2 recombinant mIgMs from the same laboratory as the recombinant TAK-12-. Enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) was used for the study of antibody activity against a panel of target antigens of self (actin, tubulin, myosin, DNA, histone) and non-self [trinitrophenol (TNP)], and indirect immunofluorescence in MDA-MB-231 cells, their activity against cellular antigenic targets. Testing the proapoptotic effect of recombinant monoclonal TAK-12 on MDA-MB-231 cancer cells by flow cytometry (separation of the cell population into live, necrotic, apoptotic and necrotic/late apoptotic cells) could not be carried out due to limited quantity. The recombinant TAK-12 showed specificity against histones and actin, and low reactivity for the other antigens of the panel (myosin, tubulin, DNA & TNP), in contrast to the concentrated supernatant of the TAK-12 hybrid which did not react with any of these antigens. In indirect immunofluorescence the recombinant TAK-12 showed fluorescence in dots with nuclear and perinuclear staining, which is consistent with the activity against histones shown in the ELISA, while the supernatant of the TAK-12 clone again did not show any specific cellular staining. This particular monoclonal antibody, product of TAK-12 hybridoma clone, according to its creator Dr. Antoine Blancher, exhibited polyreactivity, which was also confirmed in this work through the technology of recombinant monoclonal antibodies using plasmid vectors. The secreted antibody from the TAK-12 hybridoma clone had a low concentration in the supernatant and it required high concentration to be used in biological screening experiments, which prevented its full characterization. A possible loss of activity over the years of the secreted antibody against target antigens recognized by during the early years of clone production and long storage could be the case. Future goals of the laboratory include the generation of new hybridoma clones, which will secrete monoclonal NAbs, and their further characterization in terms of polyreactivity and biological properties, such as the induction of apoptosis and/or cytotoxicity in cancer cells and the potential use of these antibodies in applied research and in particular in immunotherapy. To date, cancer therapy has relied on induced antibodies (Immune Antibodies), which are products of hyperimmunisation, but are often associated with adverse effects. The use of NAbs in therapy is promising as their nature minimises the risk of side effects, as in the case of induced antibodies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανάπτυξη και χαρακτηρισμός ανθρώπινων μονοκλωνικών φυσικών lgM από υβριδωματικούς κλώνους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πολυχρονοπούλου Αθηνά","Polychronopoulou Athina"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Τα φυσικά αντισώματα (ΦΑ) ανευρίσκονται στον ορό υγιών οργανισμών και παράγονται χωρίς προηγούμενη εξωγενή διέγερση (ανοσοποίηση ή εξωγενή έκθεση σε αντιγόνο). Βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η πολυδραστικότητα, αναγνωρίζοντας με χαμηλή συγγένεια -in vitro- μια ποικιλία από δομικά μη σχετιζόμενα αντιγόνα του εαυτού και του ξένου. Τα ΦΑ αποτελούν πεδίο βασικής αλλά και εφαρμοσμένης έρευνας και μπορούν να εξελιχθούν σε αξιόλογα εργαλεία στη θεραπεία διαφόρων ασθενειών αυτοάνοσων, φλεγμονωδών αλλά και του καρκίνου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (Intravenous Immunoglobulin-IVIg) που παρασκευάζεται από τεράστιο αριθμό υγιών δοτών, και χορηγείται εδώ και 30 χρόνια σε περισσότερες από 100 ασθένειες. Αντίθετα, μονοκλωνικά ΦΑ, έχουν πολύ λιγότερο χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα στη θεραπεία. Στο εργαστήριο Ανοσολογίας του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ απομονώθηκαν για πρώτη φορά μονοκλωνικά ΦΑ με ικανότητα κυτταροδιείσδυσης (CPAbs) από ποντίκια BALB/c καθώς και ανθρώπινα πολυκλωνικά φυσικά CPAbs από υγιείς δότες (στο θεραπευτικό σκεύασμα της IVIg). Για την ανεύρεση και τον χαρακτηρισμό αντίστοιχων ανθρώπινης προέλευσης μονοκλωνικών φυσικών CPAbs επιλέχθηκε η οδός της απομόνωσης μονοκλωνικών Ig, από ορούς ασθενών με πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες (PCDs), καθώς σύμφωνα με αρκετές βιβλιογραφικές ενδείξεις οι μονοκλωνικές Ig που παράγονται στους ασθενείς με PCDs προέρχονται από Β-κλώνους, οι οποίοι υπό φυσιολογικές συνθήκες παρήγαγαν ΦΑ. Οι μελέτες τέτοιων μονοκλωνικών Ig έδωσαν ενδιαφέροντα αποτελέσματα σε ότι αφορά την πολυδραστικότητα και τις βιολογικές δράσεις τους. Η παρούσα εργασία στράφηκε σε μια άλλη μεθοδολογία, αυτήν της τεχνικής των υβριδωμάτων για την ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό ανθρώπινων μονοκλωνικών ΦΑ τάξης M με στόχο την σύγκριση με μονοκλωνικές Ig από PCDs, αλλά και την αέναη παραγωγή τους. Η τεχνική των υβριδωμάτων, αποτελεί τον κλασικό τρόπο απομόνωσης μονοκλωνικών αντισωμάτων έχοντας όμως ορισμένους περιορισμούς στην εφαρμογή της στα ΦΑ, κυρίως λόγω της πολυπλοκότητας και της αστάθειας των υβριδωματικών κλώνων στην κυτταροκαλλιέργεια. Παρόλα αυτά, η τεχνική παραμένει σημαντικό εργαλείο στην παραγωγή υψηλής συγγένειας αντισωμάτων για ερευνητικούς και θεραπευτικούς σκοπούς. Οι υβριδωματικοί κλώνοι της εργασίας, είχαν δωρηθεί από τον Καθηγητή Antoine Blancher, πρώην συνεργάτη του εργαστηρίου, ο οποίος ήταν μάλιστα ο πρώτος διεθνώς που παρασκεύασε τέτοια μονοκλωνικά από «ετερο-υβριδώματα» ανθρώπου-ποντικού. Από τις μελέτες του ερευνητή Blancher, ήταν ήδη γνωστό ότι τα μονοκλωνικά αυτά τάξης Μ ήταν πολυδραστικά. Για το λόγο αυτό επελέγησαν για περαιτέρω διερεύνηση των βιολογικών ιδιοτήτων τους, όπως είχε προηγουμένως γίνει με τις μονοκλωνικές Ig από PCDs. Η μελέτη ξεκίνησε με πέντε (5) υβριδώματα, αλλά εστιάστηκε στην ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό ενός κλώνου, του TAK-12, που προήλθε από την σύντηξη Β λεμφοκυττάρων από το περιφερικό αίμα υγιών ατόμων που εμβολιάστηκαν έναντι του τετάνου (Tetanus Toxoid) και μη εκκριτικών καρκινικών κυττάρων μυελώματος ποντικού (ετερο-υβριδώματα ανθρώπου-ποντικού), ο οποίος εμφάνιζε στην καλλιέργεια την απαραίτητη ζωτικότητα και ικανότητα πολλαπλασιασμού. Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του παρατηρήθηκε μειωμένη παραγωγή αντισώματος από τον έλεγχο των υπερκείμενων καλλιέργειας, συνεπώς ακολούθησαν προσπάθειες αύξησης του εκκρινόμενου αντισώματος σε συνθήκες απουσίας εξωγενών ανοσοσφαιρινών τάξης Μ οι οποίες όμως δεν απέδωσαν, γι αυτό και αναζητήθηκε εναλλακτική μέθοδος παραγωγής του αντισώματος. Η μικρή ποσότητα του εκκρινόμενου αντισώματος που λάβαμε από τον υβριδωματικό κλώνο στην καλλιέργεια χρησιμοποιήθηκε ως μάρτυρας σε επακόλουθες συγκριτικές μελέτες. Εναλλακτικά, με τα ζώντα υβριδωματικά κύτταρα που διαθέταμε, προχωρήσαμε στην ανάπτυξη του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού αντισώματος που παρήγαγε ο κλώνος TAK-12, σε συνεργασία με το εργαστήριο του Δρ Κωνσταντίνου Σταματόπουλου στο Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Βιοεπιστημών στο Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ), στη Θεσσαλονίκη, όπου εφαρμόζεται η μέθοδος ανασυνδυασμού με χρήση πλασμιδιακών φορέων. Το ανασυνδυασμένο μονοκλωνικό αντίσωμα TAK-12 αν και παράχθηκε σε θρεπτικό μέσο με παρουσία 10% FBS, βρισκόταν σε πιο πυκνή μορφή από αυτήν που παρήγαγε το υβρίδωμα στην καλλιέργεια, και έτσι μπόρεσε να χρησιμοποιηθεί για περαιτέρω διερεύνηση των ιδιοτήτων του. Ο βιοχημικός έλεγχος για την παρουσία του μονοκλωνικού τάξης IgM στο παρασκεύασμα έγινε με ηλεκτροφόρηση σε πήκτωμα πολυακρυλαμιδίου παρουσία αποδιατακτικού παράγοντα SDS (SDS-PAGE) συνδυασμένη με ανοσοαποτύπωση (Western Blotting). Η αντισωματική δράση και η πολυδραστικότητα του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού αντισώματος και του εκκρινόμενου αντισώματος από τον υβριδωματικό κλώνο ελέγχθηκαν συγκριτικά με τέσσερεις (4) ήδη μελετημένες πολυδραστικές mIgMs -2 απομονωμένες από ορούς ασθενών με μακροσφαιριναιμία Waldenstrom και 2 ανασυνδυασμένες mIgMs από το ίδιο εργαστήριο όπως το ανασυνδυασμένο ΤΑΚ-12-. Με ανοσοενζυμική δοκιμασία ELISA μελετήθηκε η δραστικότητα έναντι ενός πάνελ αντιγόνων-στόχων του εαυτού (ακτίνη, τουμπουλίνη, μυοσίνη, DNA, ιστόνη,) και του ξένου [τρινιτροφαινόλη (ΤΝΡ)], και με έμμεσο ανοσοφθορισμό σε μονιμοποιημένα κύτταρα MDA-MB-231 μελετήθηκε η δράση τους έναντι κυτταρικών αντιγονικών στόχων. Ο έλεγχος της προαποπτωτικής δράσης του ανασυνδυασμένου μονοκλωνικού ΤΑΚ-12 σε καρκινικά κύτταρα MDA-MB-231 με κυτταρομετρία ροής (διαχωρισμός του κυτταρικού πληθυσμού σε ζωντανά, νεκρωτικά, αποπτωτικά και νεκρωτικά/όψιμα αποπτωτικά κύτταρα) δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της περιορισμένης ποσότητάς του. Το ανασυνδυασμένο TAK-12 παρουσίασε ειδικότητα έναντι ιστονών και ακτίνης, και χαμηλή δραστικότητα για τα υπόλοιπα αντιγόνα του πάνελ (μυοσίνη, τουμπουλίνη, DNA & TNP), σε αντίθεση με το συμπυκνωμένο υπερκείμενο του υβριδώματος TAK-12 το οποίο δεν αντέδρασε με κανένα από τα αντιγόνα αυτά. Στον έμμεσο ανοσοφθορισμό το ανασυνδυασμένο TAK-12 παρουσίασε στικτό φθορισμό με πυρηνική και περιπυρηνική χρώση, η οποία συνάδει με τη δραστικότητα έναντι ιστονών που αναδείχθηκε στην ELISA, ενώ και πάλι το υπερκείμενο του κλώνου TAK-12 δεν έδειξε κάποια ειδική κυτταρική χρώση. Το συγκεκριμένο μονοκλωνικό αντίσωμα, προϊόν του υβριδωματικού κλώνου TAK-12, σύμφωνα με τον δημιουργό του Δρ. Antoine Blancher παρουσίαζε πολυδραστικότητα, η οποία επίσης ταυτοποιήθηκε στην παρούσα εργασία μέσω της τεχνολογίας παραγωγής ανασυνδυασμένων μονοκλωνικών αντισωμάτων με χρήση πλασμιδιακών φορέων. Το εκκρινόμενο αντίσωμα από τον υβριδωματικό κλώνο TAK-12 είχε ιδιαίτερα χαμηλή συγκέντρωση στο υπερκείμενο και απαιτούσε μεγάλη συμπύκνωση και σε συνδυασμό με την μεγάλη συγκέντρωση που απαιτούσαν τα πειράματα ελέγχου βιολογικής δράσης του αντισώματος εμπόδισαν τον ολοκληρωμένο χαρακτηρισμό του. Πιθανή κρίνεται και η απώλεια δραστικότητάς του με την πάροδο των χρόνων έναντι των αντιγόνων-στόχων, τα οποία αναγνώριζε στα αρχικά χρόνια δημιουργίας του κλώνου το εκκρινόμενο αντίσωμα. Στους μελλοντικούς στόχους του εργαστηρίου είναι η δημιουργία νέων υβριδωματικών κλώνων, που θα εκκρίνουν μονοκλωνικά ΦΑ, και ο περαιτέρω χαρακτηρισμός τους ως προς την πολυδραστικότητα και στη συνέχεια τις βιολογικές ιδιότητες, όπως η επαγωγή απόπτωσης ή/και κυτταροτοξικότητας σε καρκινικά κύτταρα και η δυνητική χρήση των αντισωμάτων αυτών στην εφαρμοσμένη έρευνα και ειδικότερα στην ανοσοθεραπεία. Έως σήμερα η θεραπεία του καρκίνου στηρίζεται σε επαγόμενα αντισώματα (Immune Antibodies), τα οποία αποτελούν προϊόντα υπερανοσοποίησης, αλλά συνδέονται συχνά με ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Η χρήση των ΦΑ (Natural Antibodies) στη θεραπεία είναι πολλά υποσχόμενη, καθώς λόγω της φύσης τους, ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος παρενεργειών, όπως στην περίπτωση των επαγόμενων αντισωμάτων.","Natural antibodies (NAbs) are found in the serum of healthy organisms and are produced without prior exogenous stimulation (immunization or exogenous exposure to antigen). Their main characteristic is polyreactivity, recognizing with low affinity -in vitro- a variety of structurally unrelated self and non-self antigens. NAbs are used in both basic and applied research and can evolve to or become valuable tools in the treatment of various autoimmune, inflammatory and cancer diseases. A typical example is the therapeutic Intravenous Immunoglobulin-IVIg, prepared from a huge number of healthy donors (polyclonal NΑbs), which has been administered for 30 years in more than 100 diseases. Monoclonal NAbs, on the other hand, have been much less used to date in therapy. In the Immunology Laboratory of the Hellenic Pasteur Institute, monoclonal NAbs with cell-penetrating ability (CPAbs) were isolated for the first time from BALB/c mice and human polyclonal natural CPAbs from healthy donors (in the IVIg preparations). To identify and characterize respective human-derived monoclonal natural CPAbs, the route of monoclonal Ig isolation from the sera of patients with plasma cell dyscrasias (PCDs) was chosen, as according to several papers, monoclonal Igs produced in patients with PCDs are derived from B-clones, which under normal conditions produced NAbs. Studies of such monoclonal Igs led to interesting results in terms of their polyreactivity pattern and biological activities.Through the present work we turned to another methodology, that of hybridoma technology for the development and characterization of human M-class monoclonal NAbs to be compared with properties of monoclonal Igs from PCDs, with the benefit of their perpetual production. The hybridoma technology is the classical way of isolating monoclonal antibodies characterized however by limitations when applied to NAbs, mainly due to its complexity and hybridoma clone’s instability in cell culture. Nevertheless, the technique remains an important tool in the production of high-affinity antibodies for research and therapeutic purposes. The hybrid clones of the work had been donated by Professor Antoine Blancher, a former collaborator of the laboratory, who was actually the first internationally to prepare such monoclonals from human-mouse “hetero-hybrids”. It was already known from Blancher's studies that these M-class monoclonals were polyreactive. They were therefore selected for further investigation of their biological properties, as we had previously done with Ig monoclonals from PCDs. The study began with five (5) hybrids but then focused on the development and characterization of one clone, TAK-12, derived from the fusion of B lymphocytes from the peripheral blood of healthy individuals vaccinated against tetanus toxoid and non-secretory mouse mye-loma cancer cells (human-mouse hetero-hybrids), which showed in culture the necessary vitality and proliferation capacity. During its development, low antibody production was observed from the testing of the culture supernatants, therefore attempts were made to increase the secreted antibody in the absence of exogenous M-class immunoglobulins. These efforts were not successful, so an alternative method of antibody production was sought. The small amount of secreted antibody produced from the hybridoma clone was used as a control in subsequent comparative studies. Alternatively, with the available live hybridoma cells, we proceeded to develop the recombinant monoclonal antibody produced by the TAK-12 clone, in collaboration with the laboratory of Dr Konstantinos Stamatopoulos at the Centre for Research and Technology Hellas (CERTH), at Thessaloniki, where the genetic recombination method using plasmid vectors is applied. Although the recombinant monoclonal antibody TAK-12 was produced in medium with 10% FBS, it was dense enough to be used for further investigation of its properties. Biochemical testing for the presence of monoclonal of IgM class was performed by SDS-PAGE combined with immunoblotting (Western blotting). The antibody activity and polyreactivity of the recombinant monoclonal antibody and the secreted antibody from the hybridoma clone were tested in comparison with four (4) previously studied polyreactive mIgMs -2 isolated from sera of patients with Waldenstrom Macroglobulinemia and 2 recombinant mIgMs from the same laboratory as the recombinant TAK-12-. Enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) was used for the study of antibody activity against a panel of target antigens of self (actin, tubulin, myosin, DNA, histone) and non-self [trinitrophenol (TNP)], and indirect immunofluorescence in MDA-MB-231 cells, their activity against cellular antigenic targets. Testing the proapoptotic effect of recombinant monoclonal TAK-12 on MDA-MB-231 cancer cells by flow cytometry (separation of the cell population into live, necrotic, apoptotic and necrotic/late apoptotic cells) could not be carried out due to limited quantity. The recombinant TAK-12 showed specificity against histones and actin, and low reactivity for the other antigens of the panel (myosin, tubulin, DNA & TNP), in contrast to the concentrated supernatant of the TAK-12 hybrid which did not react with any of these antigens. In indirect immunofluorescence the recombinant TAK-12 showed fluorescence in dots with nuclear and perinuclear staining, which is consistent with the activity against histones shown in the ELISA, while the supernatant of the TAK-12 clone again did not show any specific cellular staining. This particular monoclonal antibody, product of TAK-12 hybridoma clone, according to its creator Dr. Antoine Blancher, exhibited polyreactivity, which was also confirmed in this work through the technology of recombinant monoclonal antibodies using plasmid vectors. The secreted antibody from the TAK-12 hybridoma clone had a low concentration in the supernatant and it required high concentration to be used in biological screening experiments, which prevented its full characterization. A possible loss of activity over the years of the secreted antibody against target antigens recognized by during the early years of clone production and long storage could be the case. Future goals of the laboratory include the generation of new hybridoma clones, which will secrete monoclonal NAbs, and their further characterization in terms of polyreactivity and biological properties, such as the induction of apoptosis and/or cytotoxicity in cancer cells and the potential use of these antibodies in applied research and in particular in immunotherapy. To date, cancer therapy has relied on induced antibodies (Immune Antibodies), which are products of hyperimmunisation, but are often associated with adverse effects. The use of NAbs in therapy is promising as their nature minimises the risk of side effects, as in the case of induced antibodies."],"dc:identifier":["uoadl:5302896","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302896"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ανάπτυξη και χαρακτηρισμός ανθρώπινων μονοκλωνικών φυσικών lgM από υβριδωματικούς κλώνους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:31Z"}