{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5302924"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5302924","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ","abstract":"Η παχυσαρκία αποτελεί μία πολυπαραγοντική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από υπερβολική συσσώρευση λίπους, γεγονός που συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους για την υγεία, όπως καρδιαγγειακές παθήσεις, σακχαρώδη διαβήτη και ορισμένες μορφές καρκίνου. Η αιτιολογία της είναι σύνθετη και περιλαμβάνει γενετικές προδιαθέσεις, παράγοντες, όπως οι ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες και ο καθιστικός τρόπος ζωής, καθώς και ορμονικές δυσλειτουργίες, με κυριότερες την αντίσταση στη λεπτίνη και την ινσουλίνη. Η διαχείριση της παχυσαρκίας δεν περιορίζεται μόνο σε τροποποιήσεις του τρόπου ζωής, όπως η υιοθέτηση ισορροπημένης διατροφής και η τακτική σωματική άσκηση, αλλά περιλαμβάνει και τη φαρμακολογική παρέμβαση, η οποία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη συνολική θεραπευτική προσέγγιση. Μεταξύ των εγκεκριμένων φαρμακολογικών παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας περιλαμβάνονται διάφορα σκευάσματα με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης. Η ορλιστάτη δρα μέσω αναστολής των γαστρεντερικών λιπασών, εμποδίζοντας την απορρόφηση του διαιτητικού λίπους. Η λιραγλουτίδη και η σεμαγλουτίδη δρουν ως αγωνιστές στον υποδοχέα του πεπτιδίου τύπου γλυκαγόνης-1 (GLP-1), συμβάλλοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, στη ρύθμιση της όρεξης και του μεταβολισμού της γλυκόζης. Ο συνδυασμός φαιντερμίνης/τοπιραμάτης προσφέρει διπλή δράση, καταστέλλοντας την όρεξη και ενισχύοντας το αίσθημα κορεσμού, ενώ το συνδυαστικό σκεύασμα ναλτρεξόνης/βουπροπιόνης στοχεύει στους νευρωνικούς διαύλους ανταμοιβής του εγκεφάλου, μειώνοντας την επιθυμία για τροφή. Πιο εξειδικευμένες θεραπείες, όπως η σετμελανοτίδη, απευθύνονται σε γενετικές διαταραχές, που επηρεάζουν τη ρύθμιση της όρεξης, ενώ η τιρζεπατίδη, ένας διπλός αγωνιστής του υποδοχέα του GLP-1 και του γαστρικού ανασταλτικού πολυπεπτιδίου (GIP), ενισχύει την αίσθηση του κορεσμού και προσφέρει βελτιωμένο μεταβολικό έλεγχο. Η βαριατρική χειρουργική εξακολουθεί να αποτελεί βιώσιμη θεραπευτική επιλογή σε περιπτώσεις σοβαρής παχυσαρκίας, όταν οι συντηρητικές μέθοδοι αποτυγχάνουν. Η υιοθέτηση εξατομικευμένων θεραπευτικών προσεγγίσεων, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη έρευνα επί γενετικών και μεταβολικών παραγόντων, συμβάλλει στη συνεχή ανάπτυξη στοχευμένων και αποτελεσματικών θεραπειών με ελαχιστοποιημένες ανεπιθύμητες ενέργειες, προσφέροντας νέες προοπτικές στη μακροπρόθεσμη διαχείριση της παχυσαρκίας.","abstract_html":"Η παχυσαρκία αποτελεί μία πολυπαραγοντική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από υπερβολική συσσώρευση λίπους, γεγονός που συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους για την υγεία, όπως καρδιαγγειακές παθήσεις, σακχαρώδη διαβήτη και ορισμένες μορφές καρκίνου. Η αιτιολογία της είναι σύνθετη και περιλαμβάνει γενετικές προδιαθέσεις, παράγοντες, όπως οι ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες και ο καθιστικός τρόπος ζωής, καθώς και ορμονικές δυσλειτουργίες, με κυριότερες την αντίσταση στη λεπτίνη και την ινσουλίνη. Η διαχείριση της παχυσαρκίας δεν περιορίζεται μόνο σε τροποποιήσεις του τρόπου ζωής, όπως η υιοθέτηση ισορροπημένης διατροφής και η τακτική σωματική άσκηση, αλλά περιλαμβάνει και τη φαρμακολογική παρέμβαση, η οποία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη συνολική θεραπευτική προσέγγιση. Μεταξύ των εγκεκριμένων φαρμακολογικών παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας περιλαμβάνονται διάφορα σκευάσματα με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης. Η ορλιστάτη δρα μέσω αναστολής των γαστρεντερικών λιπασών, εμποδίζοντας την απορρόφηση του διαιτητικού λίπους. Η λιραγλουτίδη και η σεμαγλουτίδη δρουν ως αγωνιστές στον υποδοχέα του πεπτιδίου τύπου γλυκαγόνης-1 (GLP-1), συμβάλλοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, στη ρύθμιση της όρεξης και του μεταβολισμού της γλυκόζης. Ο συνδυασμός φαιντερμίνης/τοπιραμάτης προσφέρει διπλή δράση, καταστέλλοντας την όρεξη και ενισχύοντας το αίσθημα κορεσμού, ενώ το συνδυαστικό σκεύασμα ναλτρεξόνης/βουπροπιόνης στοχεύει στους νευρωνικούς διαύλους ανταμοιβής του εγκεφάλου, μειώνοντας την επιθυμία για τροφή. Πιο εξειδικευμένες θεραπείες, όπως η σετμελανοτίδη, απευθύνονται σε γενετικές διαταραχές, που επηρεάζουν τη ρύθμιση της όρεξης, ενώ η τιρζεπατίδη, ένας διπλός αγωνιστής του υποδοχέα του GLP-1 και του γαστρικού ανασταλτικού πολυπεπτιδίου (GIP), ενισχύει την αίσθηση του κορεσμού και προσφέρει βελτιωμένο μεταβολικό έλεγχο. Η βαριατρική χειρουργική εξακολουθεί να αποτελεί βιώσιμη θεραπευτική επιλογή σε περιπτώσεις σοβαρής παχυσαρκίας, όταν οι συντηρητικές μέθοδοι αποτυγχάνουν. Η υιοθέτηση εξατομικευμένων θεραπευτικών προσεγγίσεων, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη έρευνα επί γενετικών και μεταβολικών παραγόντων, συμβάλλει στη συνεχή ανάπτυξη στοχευμένων και αποτελεσματικών θεραπειών με ελαχιστοποιημένες ανεπιθύμητες ενέργειες, προσφέροντας νέες προοπτικές στη μακροπρόθεσμη διαχείριση της παχυσαρκίας.","abstract_has_math":false,"creators":["ΧΡΗΣΤΑΚΗ ΕΛΕΝΗ","CHRISTAKI ELENI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:31Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5302924"],"render_values":[{"text":"uoadl:5302924","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302924","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302924","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5302924","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΧΡΗΣΤΑΚΗ ΕΛΕΝΗ","CHRISTAKI ELENI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5302924","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302924"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παχυσαρκία αποτελεί μία πολυπαραγοντική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από υπερβολική συσσώρευση λίπους, γεγονός που συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους για την υγεία, όπως καρδιαγγειακές παθήσεις, σακχαρώδη διαβήτη και ορισμένες μορφές καρκίνου. Η αιτιολογία της είναι σύνθετη και περιλαμβάνει γενετικές προδιαθέσεις, παράγοντες, όπως οι ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες και ο καθιστικός τρόπος ζωής, καθώς και ορμονικές δυσλειτουργίες, με κυριότερες την αντίσταση στη λεπτίνη και την ινσουλίνη. Η διαχείριση της παχυσαρκίας δεν περιορίζεται μόνο σε τροποποιήσεις του τρόπου ζωής, όπως η υιοθέτηση ισορροπημένης διατροφής και η τακτική σωματική άσκηση, αλλά περιλαμβάνει και τη φαρμακολογική παρέμβαση, η οποία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη συνολική θεραπευτική προσέγγιση. Μεταξύ των εγκεκριμένων φαρμακολογικών παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας περιλαμβάνονται διάφορα σκευάσματα με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης. Η ορλιστάτη δρα μέσω αναστολής των γαστρεντερικών λιπασών, εμποδίζοντας την απορρόφηση του διαιτητικού λίπους. Η λιραγλουτίδη και η σεμαγλουτίδη δρουν ως αγωνιστές στον υποδοχέα του πεπτιδίου τύπου γλυκαγόνης-1 (GLP-1), συμβάλλοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, στη ρύθμιση της όρεξης και του μεταβολισμού της γλυκόζης. Ο συνδυασμός φαιντερμίνης/τοπιραμάτης προσφέρει διπλή δράση, καταστέλλοντας την όρεξη και ενισχύοντας το αίσθημα κορεσμού, ενώ το συνδυαστικό σκεύασμα ναλτρεξόνης/βουπροπιόνης στοχεύει στους νευρωνικούς διαύλους ανταμοιβής του εγκεφάλου, μειώνοντας την επιθυμία για τροφή. Πιο εξειδικευμένες θεραπείες, όπως η σετμελανοτίδη, απευθύνονται σε γενετικές διαταραχές, που επηρεάζουν τη ρύθμιση της όρεξης, ενώ η τιρζεπατίδη, ένας διπλός αγωνιστής του υποδοχέα του GLP-1 και του γαστρικού ανασταλτικού πολυπεπτιδίου (GIP), ενισχύει την αίσθηση του κορεσμού και προσφέρει βελτιωμένο μεταβολικό έλεγχο. Η βαριατρική χειρουργική εξακολουθεί να αποτελεί βιώσιμη θεραπευτική επιλογή σε περιπτώσεις σοβαρής παχυσαρκίας, όταν οι συντηρητικές μέθοδοι αποτυγχάνουν. Η υιοθέτηση εξατομικευμένων θεραπευτικών προσεγγίσεων, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη έρευνα επί γενετικών και μεταβολικών παραγόντων, συμβάλλει στη συνεχή ανάπτυξη στοχευμένων και αποτελεσματικών θεραπειών με ελαχιστοποιημένες ανεπιθύμητες ενέργειες, προσφέροντας νέες προοπτικές στη μακροπρόθεσμη διαχείριση της παχυσαρκίας.","Obesity is a complex condition characterized by excessive fat accumulation, leading to significant health risks, including cardiovascular diseases, diabetes, and certain cancers. Its multifactorial etiology encompasses genetic predispositions, behavioral factors, such as poor eating habits and sedentary lifestyles, and hormonal imbalances involving leptin and insulin resistance. In addition to lifestyle interventions, such as balanced diets and regular physical activity, pharmacological therapies play a pivotal role in managing obesity. Approved medications include orlistat, which inhibits fat absorption by blocking the gastrointestinal lipases; liraglutide and semaglutide, which are glucagon-like peptide (GLP)-1 receptor agonists, regulate appetite and glucose metabolism; phentermine/topiramate, combines appetite suppression and satiety enhancement; the naltrexone/bupropion compounded scheme, modulates the brain’s reward pathways to reduce food cravings. Advanced therapies, such as setmelanotide, target genetic deficiencies affecting appetite regulation, while tirzepatide, a dual gastric inhibitory polypeptide, and GLP-1 receptor agonist, enhances satiety and metabolic control. Bariatric surgery remains a viable option for severe cases. With the inception of individualized treatment plans and the ongoing research onto genetic and metabolic factors, the development of targeted, effective therapies, devoid of serious adverse effects, continues to evolve, offering hope for improved obesity management."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΧΡΗΣΤΑΚΗ ΕΛΕΝΗ","CHRISTAKI ELENI"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παχυσαρκία αποτελεί μία πολυπαραγοντική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από υπερβολική συσσώρευση λίπους, γεγονός που συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους για την υγεία, όπως καρδιαγγειακές παθήσεις, σακχαρώδη διαβήτη και ορισμένες μορφές καρκίνου. Η αιτιολογία της είναι σύνθετη και περιλαμβάνει γενετικές προδιαθέσεις, παράγοντες, όπως οι ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες και ο καθιστικός τρόπος ζωής, καθώς και ορμονικές δυσλειτουργίες, με κυριότερες την αντίσταση στη λεπτίνη και την ινσουλίνη. Η διαχείριση της παχυσαρκίας δεν περιορίζεται μόνο σε τροποποιήσεις του τρόπου ζωής, όπως η υιοθέτηση ισορροπημένης διατροφής και η τακτική σωματική άσκηση, αλλά περιλαμβάνει και τη φαρμακολογική παρέμβαση, η οποία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη συνολική θεραπευτική προσέγγιση. Μεταξύ των εγκεκριμένων φαρμακολογικών παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας περιλαμβάνονται διάφορα σκευάσματα με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης. Η ορλιστάτη δρα μέσω αναστολής των γαστρεντερικών λιπασών, εμποδίζοντας την απορρόφηση του διαιτητικού λίπους. Η λιραγλουτίδη και η σεμαγλουτίδη δρουν ως αγωνιστές στον υποδοχέα του πεπτιδίου τύπου γλυκαγόνης-1 (GLP-1), συμβάλλοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, στη ρύθμιση της όρεξης και του μεταβολισμού της γλυκόζης. Ο συνδυασμός φαιντερμίνης/τοπιραμάτης προσφέρει διπλή δράση, καταστέλλοντας την όρεξη και ενισχύοντας το αίσθημα κορεσμού, ενώ το συνδυαστικό σκεύασμα ναλτρεξόνης/βουπροπιόνης στοχεύει στους νευρωνικούς διαύλους ανταμοιβής του εγκεφάλου, μειώνοντας την επιθυμία για τροφή. Πιο εξειδικευμένες θεραπείες, όπως η σετμελανοτίδη, απευθύνονται σε γενετικές διαταραχές, που επηρεάζουν τη ρύθμιση της όρεξης, ενώ η τιρζεπατίδη, ένας διπλός αγωνιστής του υποδοχέα του GLP-1 και του γαστρικού ανασταλτικού πολυπεπτιδίου (GIP), ενισχύει την αίσθηση του κορεσμού και προσφέρει βελτιωμένο μεταβολικό έλεγχο. Η βαριατρική χειρουργική εξακολουθεί να αποτελεί βιώσιμη θεραπευτική επιλογή σε περιπτώσεις σοβαρής παχυσαρκίας, όταν οι συντηρητικές μέθοδοι αποτυγχάνουν. Η υιοθέτηση εξατομικευμένων θεραπευτικών προσεγγίσεων, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη έρευνα επί γενετικών και μεταβολικών παραγόντων, συμβάλλει στη συνεχή ανάπτυξη στοχευμένων και αποτελεσματικών θεραπειών με ελαχιστοποιημένες ανεπιθύμητες ενέργειες, προσφέροντας νέες προοπτικές στη μακροπρόθεσμη διαχείριση της παχυσαρκίας.","Obesity is a complex condition characterized by excessive fat accumulation, leading to significant health risks, including cardiovascular diseases, diabetes, and certain cancers. Its multifactorial etiology encompasses genetic predispositions, behavioral factors, such as poor eating habits and sedentary lifestyles, and hormonal imbalances involving leptin and insulin resistance. In addition to lifestyle interventions, such as balanced diets and regular physical activity, pharmacological therapies play a pivotal role in managing obesity. Approved medications include orlistat, which inhibits fat absorption by blocking the gastrointestinal lipases; liraglutide and semaglutide, which are glucagon-like peptide (GLP)-1 receptor agonists, regulate appetite and glucose metabolism; phentermine/topiramate, combines appetite suppression and satiety enhancement; the naltrexone/bupropion compounded scheme, modulates the brain’s reward pathways to reduce food cravings. Advanced therapies, such as setmelanotide, target genetic deficiencies affecting appetite regulation, while tirzepatide, a dual gastric inhibitory polypeptide, and GLP-1 receptor agonist, enhances satiety and metabolic control. Bariatric surgery remains a viable option for severe cases. With the inception of individualized treatment plans and the ongoing research onto genetic and metabolic factors, the development of targeted, effective therapies, devoid of serious adverse effects, continues to evolve, offering hope for improved obesity management."],"dc:identifier":["uoadl:5302924","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5302924"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:31Z"}