{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5303399"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5303399","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιδιαβητικές δράσεις της ρανολαζίνης: δεδομένα από προκλινικές και κλινικές μελέτες","abstract":"Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) είναι μια χρόνια μεταβολική διαταραχή που σχετίζεται με σοβαρές καρδιαγγειακές επιπλοκές, με τη στεφανιαία νόσο (ΣΝ) να αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου σε ασθενείς με διαβήτη. Η ταυτόχρονη παρουσία ΣΔτ2 και ΣΝ επιβαρύνει σημαντικά την πρόγνωση και αναδεικνύει την ανάγκη για θεραπευτικές προσεγγίσεις που να στοχεύουν αποτελεσματικά τόσο στον γλυκαιμικό έλεγχο όσο και στη βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας. Η ρανολαζίνη, ένα φάρμακο που αρχικά αναπτύχθηκε για τη θεραπεία της χρόνιας στηθάγχης, έχει αποκτήσει επιστημονικό ενδιαφέρον για τις πιθανές αντιδιαβητικές της ιδιότητες. Προκλινικά δεδομένα έχουν δείξει ότι η ρανολαζίνη μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης και γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c), καταστέλλει την έκκριση γλυκαγόνης μέσω αναστολής των διαύλων νατρίου στα α-κύτταρα, διατηρεί τη μορφολογία και τη μάζα των β-κυττάρων, και μειώνει την απόπτωσή τους. Επιπλέον, βελτιώνει την ηπατική και μυϊκή ευαισθησία στην ινσουλίνη, και ενδεχομένως την λιπώδη διήθηση του ήπατος. Τα κλινικά δεδομένα ενισχύουν τη σημασία των ευρημάτων αυτών. Σε πολλές μελέτες, η χορήγηση ρανολαζίνης σε ασθενείς με ΣΔτ2 και στεφανιαία νόσο οδήγησε σε στατιστικά σημαντική μείωση των επιπέδων γλυκόζης αίματος και της HbA1c. Επιπλέον, μετα-αναλύσεις και κλινικές ανασκοπήσεις δείχνουν ότι η ρανολαζίνη δεν προκαλεί υπογλυκαιμία ούτε επηρεάζει την αρτηριακή πίεση ή τη καρδιακή συχνότητα, ενώ έχει ουδέτερη ή ελαφρώς ευνοϊκή επίδραση στο σωματικό βάρος. Αυτά τα χαρακτηριστικά την καθιστούν ιδιαίτερα κατάλληλη για ασθενείς με καρδιομεταβολικά νοσήματα και ευάλωτους πληθυσμούς (π.χ. ηλικιωμένους, άτομα με υπόταση ή κίνδυνο υπογλυκαιμίας). Συμπερασματικά, η ρανολαζίνη αποτελεί έναν υποσχόμενο θεραπευτικό παράγοντα με διπλή δράση —αντιστηθαγχική και πιθανώς αντιδιαβητική— που αξίζει περαιτέρω διερεύνηση. Η ένταξή της σε θεραπευτικά σχήματα για ασθενείς με συνυπάρχοντα ΣΔτ2 και καρδιακή νόσο θα μπορούσε να προσφέρει επιπρόσθετα οφέλη, ενισχύοντας τη σύγχρονη καρδιομεταβολική στρατηγική προσέγγιση.","abstract_html":"Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) είναι μια χρόνια μεταβολική διαταραχή που σχετίζεται με σοβαρές καρδιαγγειακές επιπλοκές, με τη στεφανιαία νόσο (ΣΝ) να αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου σε ασθενείς με διαβήτη. Η ταυτόχρονη παρουσία ΣΔτ2 και ΣΝ επιβαρύνει σημαντικά την πρόγνωση και αναδεικνύει την ανάγκη για θεραπευτικές προσεγγίσεις που να στοχεύουν αποτελεσματικά τόσο στον γλυκαιμικό έλεγχο όσο και στη βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας. Η ρανολαζίνη, ένα φάρμακο που αρχικά αναπτύχθηκε για τη θεραπεία της χρόνιας στηθάγχης, έχει αποκτήσει επιστημονικό ενδιαφέρον για τις πιθανές αντιδιαβητικές της ιδιότητες. Προκλινικά δεδομένα έχουν δείξει ότι η ρανολαζίνη μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης και γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c), καταστέλλει την έκκριση γλυκαγόνης μέσω αναστολής των διαύλων νατρίου στα α-κύτταρα, διατηρεί τη μορφολογία και τη μάζα των β-κυττάρων, και μειώνει την απόπτωσή τους. Επιπλέον, βελτιώνει την ηπατική και μυϊκή ευαισθησία στην ινσουλίνη, και ενδεχομένως την λιπώδη διήθηση του ήπατος. Τα κλινικά δεδομένα ενισχύουν τη σημασία των ευρημάτων αυτών. Σε πολλές μελέτες, η χορήγηση ρανολαζίνης σε ασθενείς με ΣΔτ2 και στεφανιαία νόσο οδήγησε σε στατιστικά σημαντική μείωση των επιπέδων γλυκόζης αίματος και της HbA1c. Επιπλέον, μετα-αναλύσεις και κλινικές ανασκοπήσεις δείχνουν ότι η ρανολαζίνη δεν προκαλεί υπογλυκαιμία ούτε επηρεάζει την αρτηριακή πίεση ή τη καρδιακή συχνότητα, ενώ έχει ουδέτερη ή ελαφρώς ευνοϊκή επίδραση στο σωματικό βάρος. Αυτά τα χαρακτηριστικά την καθιστούν ιδιαίτερα κατάλληλη για ασθενείς με καρδιομεταβολικά νοσήματα και ευάλωτους πληθυσμούς (π.χ. ηλικιωμένους, άτομα με υπόταση ή κίνδυνο υπογλυκαιμίας). Συμπερασματικά, η ρανολαζίνη αποτελεί έναν υποσχόμενο θεραπευτικό παράγοντα με διπλή δράση —αντιστηθαγχική και πιθανώς αντιδιαβητική— που αξίζει περαιτέρω διερεύνηση. Η ένταξή της σε θεραπευτικά σχήματα για ασθενείς με συνυπάρχοντα ΣΔτ2 και καρδιακή νόσο θα μπορούσε να προσφέρει επιπρόσθετα οφέλη, ενισχύοντας τη σύγχρονη καρδιομεταβολική στρατηγική προσέγγιση.","abstract_has_math":false,"creators":["Τεντολούρης Κωνσταντίνος","Tentolouris Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:35Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5303399"],"render_values":[{"text":"uoadl:5303399","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5303399","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5303399","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5303399","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τεντολούρης Κωνσταντίνος","Tentolouris Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5303399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5303399"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) είναι μια χρόνια μεταβολική διαταραχή που σχετίζεται με σοβαρές καρδιαγγειακές επιπλοκές, με τη στεφανιαία νόσο (ΣΝ) να αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου σε ασθενείς με διαβήτη. Η ταυτόχρονη παρουσία ΣΔτ2 και ΣΝ επιβαρύνει σημαντικά την πρόγνωση και αναδεικνύει την ανάγκη για θεραπευτικές προσεγγίσεις που να στοχεύουν αποτελεσματικά τόσο στον γλυκαιμικό έλεγχο όσο και στη βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας. Η ρανολαζίνη, ένα φάρμακο που αρχικά αναπτύχθηκε για τη θεραπεία της χρόνιας στηθάγχης, έχει αποκτήσει επιστημονικό ενδιαφέρον για τις πιθανές αντιδιαβητικές της ιδιότητες. Προκλινικά δεδομένα έχουν δείξει ότι η ρανολαζίνη μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης και γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c), καταστέλλει την έκκριση γλυκαγόνης μέσω αναστολής των διαύλων νατρίου στα α-κύτταρα, διατηρεί τη μορφολογία και τη μάζα των β-κυττάρων, και μειώνει την απόπτωσή τους. Επιπλέον, βελτιώνει την ηπατική και μυϊκή ευαισθησία στην ινσουλίνη, και ενδεχομένως την λιπώδη διήθηση του ήπατος. Τα κλινικά δεδομένα ενισχύουν τη σημασία των ευρημάτων αυτών. Σε πολλές μελέτες, η χορήγηση ρανολαζίνης σε ασθενείς με ΣΔτ2 και στεφανιαία νόσο οδήγησε σε στατιστικά σημαντική μείωση των επιπέδων γλυκόζης αίματος και της HbA1c. Επιπλέον, μετα-αναλύσεις και κλινικές ανασκοπήσεις δείχνουν ότι η ρανολαζίνη δεν προκαλεί υπογλυκαιμία ούτε επηρεάζει την αρτηριακή πίεση ή τη καρδιακή συχνότητα, ενώ έχει ουδέτερη ή ελαφρώς ευνοϊκή επίδραση στο σωματικό βάρος. Αυτά τα χαρακτηριστικά την καθιστούν ιδιαίτερα κατάλληλη για ασθενείς με καρδιομεταβολικά νοσήματα και ευάλωτους πληθυσμούς (π.χ. ηλικιωμένους, άτομα με υπόταση ή κίνδυνο υπογλυκαιμίας). Συμπερασματικά, η ρανολαζίνη αποτελεί έναν υποσχόμενο θεραπευτικό παράγοντα με διπλή δράση —αντιστηθαγχική και πιθανώς αντιδιαβητική— που αξίζει περαιτέρω διερεύνηση. Η ένταξή της σε θεραπευτικά σχήματα για ασθενείς με συνυπάρχοντα ΣΔτ2 και καρδιακή νόσο θα μπορούσε να προσφέρει επιπρόσθετα οφέλη, ενισχύοντας τη σύγχρονη καρδιομεταβολική στρατηγική προσέγγιση.","Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is a chronic metabolic disorder associated with serious cardiovascular complications, with coronary artery disease (CAD) being the leading cause of death in patients with diabetes. The co-occurrence of T2DM and CAD significantly worsens prognosis and highlights the need for therapeutic approaches that effectively target both glycemic control and improvement of cardiovascular function. Ranolazine, a drug originally developed for the treatment of chronic angina, has attracted scientific interest for its potential antidiabetic properties. Preclinical data have shown that ranolazine lowers blood glucose and glycated hemoglobin (HbA1c) levels, suppresses glucagon secretion by inhibiting sodium channels in alpha cells, preserves the morphology and mass of beta cells, and reduces their apoptosis. Additionally, it improves hepatic and muscular insulin sensitivity, and potentially reduces hepatic steatosis. Clinical data reinforce the significance of these findings. In several studies, the administration of ranolazine to patients with T2DM and CAD led to a statistically significant reduction in blood glucose and HbA1c levels. Furthermore, meta-analyses and clinical reviews show that ranolazine does not cause hypoglycemia or influence blood pressure or heart rate, while it has a neutral or slightly favorable effect on body weight. These characteristics make it particularly suitable for patients with cardiometabolic diseases and vulnerable populations (e.g., the elderly, individuals with hypotension, or those at risk of hypoglycemia). In conclusion, ranolazine represents a promising therapeutic agent with dual action—anti-anginal and potentially antidiabetic—that warrants further investigation. Its inclusion in treatment regimens for patients with coexisting T2DM and heart disease could offer additional benefits, supporting a modern cardiometabolic treatment strategy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιδιαβητικές δράσεις της ρανολαζίνης: δεδομένα από προκλινικές και κλινικές μελέτες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τεντολούρης Κωνσταντίνος","Tentolouris Konstantinos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) είναι μια χρόνια μεταβολική διαταραχή που σχετίζεται με σοβαρές καρδιαγγειακές επιπλοκές, με τη στεφανιαία νόσο (ΣΝ) να αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου σε ασθενείς με διαβήτη. Η ταυτόχρονη παρουσία ΣΔτ2 και ΣΝ επιβαρύνει σημαντικά την πρόγνωση και αναδεικνύει την ανάγκη για θεραπευτικές προσεγγίσεις που να στοχεύουν αποτελεσματικά τόσο στον γλυκαιμικό έλεγχο όσο και στη βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας. Η ρανολαζίνη, ένα φάρμακο που αρχικά αναπτύχθηκε για τη θεραπεία της χρόνιας στηθάγχης, έχει αποκτήσει επιστημονικό ενδιαφέρον για τις πιθανές αντιδιαβητικές της ιδιότητες. Προκλινικά δεδομένα έχουν δείξει ότι η ρανολαζίνη μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης και γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c), καταστέλλει την έκκριση γλυκαγόνης μέσω αναστολής των διαύλων νατρίου στα α-κύτταρα, διατηρεί τη μορφολογία και τη μάζα των β-κυττάρων, και μειώνει την απόπτωσή τους. Επιπλέον, βελτιώνει την ηπατική και μυϊκή ευαισθησία στην ινσουλίνη, και ενδεχομένως την λιπώδη διήθηση του ήπατος. Τα κλινικά δεδομένα ενισχύουν τη σημασία των ευρημάτων αυτών. Σε πολλές μελέτες, η χορήγηση ρανολαζίνης σε ασθενείς με ΣΔτ2 και στεφανιαία νόσο οδήγησε σε στατιστικά σημαντική μείωση των επιπέδων γλυκόζης αίματος και της HbA1c. Επιπλέον, μετα-αναλύσεις και κλινικές ανασκοπήσεις δείχνουν ότι η ρανολαζίνη δεν προκαλεί υπογλυκαιμία ούτε επηρεάζει την αρτηριακή πίεση ή τη καρδιακή συχνότητα, ενώ έχει ουδέτερη ή ελαφρώς ευνοϊκή επίδραση στο σωματικό βάρος. Αυτά τα χαρακτηριστικά την καθιστούν ιδιαίτερα κατάλληλη για ασθενείς με καρδιομεταβολικά νοσήματα και ευάλωτους πληθυσμούς (π.χ. ηλικιωμένους, άτομα με υπόταση ή κίνδυνο υπογλυκαιμίας). Συμπερασματικά, η ρανολαζίνη αποτελεί έναν υποσχόμενο θεραπευτικό παράγοντα με διπλή δράση —αντιστηθαγχική και πιθανώς αντιδιαβητική— που αξίζει περαιτέρω διερεύνηση. Η ένταξή της σε θεραπευτικά σχήματα για ασθενείς με συνυπάρχοντα ΣΔτ2 και καρδιακή νόσο θα μπορούσε να προσφέρει επιπρόσθετα οφέλη, ενισχύοντας τη σύγχρονη καρδιομεταβολική στρατηγική προσέγγιση.","Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is a chronic metabolic disorder associated with serious cardiovascular complications, with coronary artery disease (CAD) being the leading cause of death in patients with diabetes. The co-occurrence of T2DM and CAD significantly worsens prognosis and highlights the need for therapeutic approaches that effectively target both glycemic control and improvement of cardiovascular function. Ranolazine, a drug originally developed for the treatment of chronic angina, has attracted scientific interest for its potential antidiabetic properties. Preclinical data have shown that ranolazine lowers blood glucose and glycated hemoglobin (HbA1c) levels, suppresses glucagon secretion by inhibiting sodium channels in alpha cells, preserves the morphology and mass of beta cells, and reduces their apoptosis. Additionally, it improves hepatic and muscular insulin sensitivity, and potentially reduces hepatic steatosis. Clinical data reinforce the significance of these findings. In several studies, the administration of ranolazine to patients with T2DM and CAD led to a statistically significant reduction in blood glucose and HbA1c levels. Furthermore, meta-analyses and clinical reviews show that ranolazine does not cause hypoglycemia or influence blood pressure or heart rate, while it has a neutral or slightly favorable effect on body weight. These characteristics make it particularly suitable for patients with cardiometabolic diseases and vulnerable populations (e.g., the elderly, individuals with hypotension, or those at risk of hypoglycemia). In conclusion, ranolazine represents a promising therapeutic agent with dual action—anti-anginal and potentially antidiabetic—that warrants further investigation. Its inclusion in treatment regimens for patients with coexisting T2DM and heart disease could offer additional benefits, supporting a modern cardiometabolic treatment strategy."],"dc:identifier":["uoadl:5303399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5303399"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αντιδιαβητικές δράσεις της ρανολαζίνης: δεδομένα από προκλινικές και κλινικές μελέτες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:35Z"}