{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5303559"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5303559","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι νεότερες εξελίξεις στον καρκίνο του μαστού-οι αλλαγές στο θεραπευτικό αλγόριθμο","abstract":"Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού έχει εξελιχθεί σημαντικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, από ένα γενικευμένο θεραπευτικό μοντέλο βασισμένο στην ανατομική επέκταση του όγκου, σε μια πιο εξατομικευμένη προσέγγιση που λαμβάνει υπόψη τη βιολογία του όγκου και το μοριακό προφίλ κάθε ασθενούς. Οι εξελίξεις στις γονιδιακές αναλύσεις και τα δεδομένα μεγάλων κλινικών μελετών έχουν οδηγήσει σε τροποποιήσεις τόσο της συστηματικής όσο και της τοποπεριοχικής θεραπείας, με παράλληλη βελτίωση στην επιβίωση. Καθοριστικής σημασίας ήταν η εφαρμογή γονιδιακών αναλύσεων όπως το Oncotype DX, που προβλέπουν τον κίνδυνο υποτροπής σε γυναίκες με πρώιμο HR+/HER2− καρκίνο του μαστού. Επιπλέον, μελέτες όπως οι TAILORx και RxPONDER έδειξαν ότι πολλές γυναίκες, ιδιαίτερα μετεμμηνοπαυσιακές, μπορούν να αποφύγουν τη χημειοθεραπεία. Οι κατευθυντήριες οδηγίες του NCCN πλέον ενσωματώνουν αυτές τις αναλύσεις στην κλινική πρακτική. Παράλληλα, οι στοχευμένες θεραπείες έχουν βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση. Οι αναστολείς CDK4/6 (abemaciclib, ribociclib) προσφέρουν αυξημένη επιβίωση όχι μόνο στη μεταστατική αλλά και στην πρώιμη νόσο υψηλού κινδύνου. Οι αναστολείς PARP όπως το olaparib έχουν θέση σε ασθενείς με μεταλλάξεις BRCA1/2, ενώ καινούργιοι HER2-στοχευμένοι παράγοντες όπως το T-DM1 επεκτείνουν τις θεραπευτικές επιλογές. Στο χειρουργικό πεδίο, η απομάκρυνση από το λεμφαδενικό καθαρισμό μασχάλης προς τη βιοψία φρουρού λεμφαδένα (SLNB) μείωσε τη νοσηρότητα. Σήμερα, μελέτες όπως οι SOUND και INSEMA υποστηρίζουν την παράλειψη ακόμη και της SLNB σε γυναίκες με μικρούς όγκους και αρνητικό υπερηχογράφημα μασχάλης. Οι κατευθυντήριες οδηγίες του NCCN πλέον προσφέρουν ως επιλογή την αποφυγή της SLNB σε γυναίκες ≥70 ετών με HR+/HER2− όγκους και κλινικά αρνητικούς λεμφαδένες. Η παρούσα εργασία εξετάζει τις αλλαγές αυτές και τη συμβολή τους στη σύγχρονη θεραπευτική πρακτική. Η μετάβαση προς την εξατομικευμένη θεραπεία αντικατοπτρίζει την προσπάθεια επίτευξης του μέγιστου θεραπευτικού οφέλους με τη μικρότερη δυνατή τοξικότητα.","abstract_html":"Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού έχει εξελιχθεί σημαντικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, από ένα γενικευμένο θεραπευτικό μοντέλο βασισμένο στην ανατομική επέκταση του όγκου, σε μια πιο εξατομικευμένη προσέγγιση που λαμβάνει υπόψη τη βιολογία του όγκου και το μοριακό προφίλ κάθε ασθενούς. Οι εξελίξεις στις γονιδιακές αναλύσεις και τα δεδομένα μεγάλων κλινικών μελετών έχουν οδηγήσει σε τροποποιήσεις τόσο της συστηματικής όσο και της τοποπεριοχικής θεραπείας, με παράλληλη βελτίωση στην επιβίωση. Καθοριστικής σημασίας ήταν η εφαρμογή γονιδιακών αναλύσεων όπως το Oncotype DX, που προβλέπουν τον κίνδυνο υποτροπής σε γυναίκες με πρώιμο HR+/HER2− καρκίνο του μαστού. Επιπλέον, μελέτες όπως οι TAILORx και RxPONDER έδειξαν ότι πολλές γυναίκες, ιδιαίτερα μετεμμηνοπαυσιακές, μπορούν να αποφύγουν τη χημειοθεραπεία. Οι κατευθυντήριες οδηγίες του NCCN πλέον ενσωματώνουν αυτές τις αναλύσεις στην κλινική πρακτική. Παράλληλα, οι στοχευμένες θεραπείες έχουν βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση. Οι αναστολείς CDK4/6 (abemaciclib, ribociclib) προσφέρουν αυξημένη επιβίωση όχι μόνο στη μεταστατική αλλά και στην πρώιμη νόσο υψηλού κινδύνου. Οι αναστολείς PARP όπως το olaparib έχουν θέση σε ασθενείς με μεταλλάξεις BRCA1/2, ενώ καινούργιοι HER2-στοχευμένοι παράγοντες όπως το T-DM1 επεκτείνουν τις θεραπευτικές επιλογές. Στο χειρουργικό πεδίο, η απομάκρυνση από το λεμφαδενικό καθαρισμό μασχάλης προς τη βιοψία φρουρού λεμφαδένα (SLNB) μείωσε τη νοσηρότητα. Σήμερα, μελέτες όπως οι SOUND και INSEMA υποστηρίζουν την παράλειψη ακόμη και της SLNB σε γυναίκες με μικρούς όγκους και αρνητικό υπερηχογράφημα μασχάλης. Οι κατευθυντήριες οδηγίες του NCCN πλέον προσφέρουν ως επιλογή την αποφυγή της SLNB σε γυναίκες ≥70 ετών με HR+/HER2− όγκους και κλινικά αρνητικούς λεμφαδένες. Η παρούσα εργασία εξετάζει τις αλλαγές αυτές και τη συμβολή τους στη σύγχρονη θεραπευτική πρακτική. Η μετάβαση προς την εξατομικευμένη θεραπεία αντικατοπτρίζει την προσπάθεια επίτευξης του μέγιστου θεραπευτικού οφέλους με τη μικρότερη δυνατή τοξικότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Λαϊνάς Σπυρίδων","Lainas Spyridon"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:37:35Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5303559"],"render_values":[{"text":"uoadl:5303559","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5303559","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5303559","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5303559","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαϊνάς Σπυρίδων","Lainas Spyridon"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5303559","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5303559"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού έχει εξελιχθεί σημαντικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, από ένα γενικευμένο θεραπευτικό μοντέλο βασισμένο στην ανατομική επέκταση του όγκου, σε μια πιο εξατομικευμένη προσέγγιση που λαμβάνει υπόψη τη βιολογία του όγκου και το μοριακό προφίλ κάθε ασθενούς. Οι εξελίξεις στις γονιδιακές αναλύσεις και τα δεδομένα μεγάλων κλινικών μελετών έχουν οδηγήσει σε τροποποιήσεις τόσο της συστηματικής όσο και της τοποπεριοχικής θεραπείας, με παράλληλη βελτίωση στην επιβίωση. Καθοριστικής σημασίας ήταν η εφαρμογή γονιδιακών αναλύσεων όπως το Oncotype DX, που προβλέπουν τον κίνδυνο υποτροπής σε γυναίκες με πρώιμο HR+/HER2− καρκίνο του μαστού. Επιπλέον, μελέτες όπως οι TAILORx και RxPONDER έδειξαν ότι πολλές γυναίκες, ιδιαίτερα μετεμμηνοπαυσιακές, μπορούν να αποφύγουν τη χημειοθεραπεία. Οι κατευθυντήριες οδηγίες του NCCN πλέον ενσωματώνουν αυτές τις αναλύσεις στην κλινική πρακτική. Παράλληλα, οι στοχευμένες θεραπείες έχουν βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση. Οι αναστολείς CDK4/6 (abemaciclib, ribociclib) προσφέρουν αυξημένη επιβίωση όχι μόνο στη μεταστατική αλλά και στην πρώιμη νόσο υψηλού κινδύνου. Οι αναστολείς PARP όπως το olaparib έχουν θέση σε ασθενείς με μεταλλάξεις BRCA1/2, ενώ καινούργιοι HER2-στοχευμένοι παράγοντες όπως το T-DM1 επεκτείνουν τις θεραπευτικές επιλογές. Στο χειρουργικό πεδίο, η απομάκρυνση από το λεμφαδενικό καθαρισμό μασχάλης προς τη βιοψία φρουρού λεμφαδένα (SLNB) μείωσε τη νοσηρότητα. Σήμερα, μελέτες όπως οι SOUND και INSEMA υποστηρίζουν την παράλειψη ακόμη και της SLNB σε γυναίκες με μικρούς όγκους και αρνητικό υπερηχογράφημα μασχάλης. Οι κατευθυντήριες οδηγίες του NCCN πλέον προσφέρουν ως επιλογή την αποφυγή της SLNB σε γυναίκες ≥70 ετών με HR+/HER2− όγκους και κλινικά αρνητικούς λεμφαδένες. Η παρούσα εργασία εξετάζει τις αλλαγές αυτές και τη συμβολή τους στη σύγχρονη θεραπευτική πρακτική. Η μετάβαση προς την εξατομικευμένη θεραπεία αντικατοπτρίζει την προσπάθεια επίτευξης του μέγιστου θεραπευτικού οφέλους με τη μικρότερη δυνατή τοξικότητα.","The treatment of breast cancer has evolved significantly over the past two decades, shifting from a generalized therapeutic model based on the anatomical extent of the tumor to a more personalized approach that takes into account the tumor’s biology and each patient’s molecular profile. Advances in genomic testing and data from large clinical trials have led to modifications in both systemic and locoregional therapies, resulting in improved survival outcomes. A pivotal development has been the application of genomic assays such as Oncotype DX, which estimate the risk of recurrence in women with early-stage HRpositive/ HER2-negative breast cancer. Furthermore, trials such as TAILORx and RxPONDER showed that many women—especially postmenopausal—can safely avoid chemotherapy. The NCCN guidelines have since incorporated these assays into routine clinical practice. At the same time, targeted therapies have markedly improved prognosis. CDK4/6 inhibitors (abemaciclib, ribociclib) have demonstrated survival benefits not only in metastatic settings but also in high-risk early-stage disease. PARP inhibitors such as olaparib are effective in patients with BRCA1/2 mutations, while novel HER2- targeted agents like T-DM1 are expanding treatment options. In the surgical field, there has been a shift away from axillary lymph node dissection toward sentinel lymph node biopsy (SLNB), reducing treatment-related morbidity. Today, studies such as SOUND and INSEMA support even omitting SLNB in women with small tumors and negative axillary ultrasound findings. The NCCN guidelines now include omission of SLNB as an option in women aged ≥70 with HR+/HER2− tumors and clinically negative nodes. This thesis examines these changes and their contribution to modern therapeutic practice. The transition toward personalized therapy reflects the effort to maximize therapeutic benefit while minimizing toxicity."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι νεότερες εξελίξεις στον καρκίνο του μαστού-οι αλλαγές στο θεραπευτικό αλγόριθμο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαϊνάς Σπυρίδων","Lainas Spyridon"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού έχει εξελιχθεί σημαντικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, από ένα γενικευμένο θεραπευτικό μοντέλο βασισμένο στην ανατομική επέκταση του όγκου, σε μια πιο εξατομικευμένη προσέγγιση που λαμβάνει υπόψη τη βιολογία του όγκου και το μοριακό προφίλ κάθε ασθενούς. Οι εξελίξεις στις γονιδιακές αναλύσεις και τα δεδομένα μεγάλων κλινικών μελετών έχουν οδηγήσει σε τροποποιήσεις τόσο της συστηματικής όσο και της τοποπεριοχικής θεραπείας, με παράλληλη βελτίωση στην επιβίωση. Καθοριστικής σημασίας ήταν η εφαρμογή γονιδιακών αναλύσεων όπως το Oncotype DX, που προβλέπουν τον κίνδυνο υποτροπής σε γυναίκες με πρώιμο HR+/HER2− καρκίνο του μαστού. Επιπλέον, μελέτες όπως οι TAILORx και RxPONDER έδειξαν ότι πολλές γυναίκες, ιδιαίτερα μετεμμηνοπαυσιακές, μπορούν να αποφύγουν τη χημειοθεραπεία. Οι κατευθυντήριες οδηγίες του NCCN πλέον ενσωματώνουν αυτές τις αναλύσεις στην κλινική πρακτική. Παράλληλα, οι στοχευμένες θεραπείες έχουν βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση. Οι αναστολείς CDK4/6 (abemaciclib, ribociclib) προσφέρουν αυξημένη επιβίωση όχι μόνο στη μεταστατική αλλά και στην πρώιμη νόσο υψηλού κινδύνου. Οι αναστολείς PARP όπως το olaparib έχουν θέση σε ασθενείς με μεταλλάξεις BRCA1/2, ενώ καινούργιοι HER2-στοχευμένοι παράγοντες όπως το T-DM1 επεκτείνουν τις θεραπευτικές επιλογές. Στο χειρουργικό πεδίο, η απομάκρυνση από το λεμφαδενικό καθαρισμό μασχάλης προς τη βιοψία φρουρού λεμφαδένα (SLNB) μείωσε τη νοσηρότητα. Σήμερα, μελέτες όπως οι SOUND και INSEMA υποστηρίζουν την παράλειψη ακόμη και της SLNB σε γυναίκες με μικρούς όγκους και αρνητικό υπερηχογράφημα μασχάλης. Οι κατευθυντήριες οδηγίες του NCCN πλέον προσφέρουν ως επιλογή την αποφυγή της SLNB σε γυναίκες ≥70 ετών με HR+/HER2− όγκους και κλινικά αρνητικούς λεμφαδένες. Η παρούσα εργασία εξετάζει τις αλλαγές αυτές και τη συμβολή τους στη σύγχρονη θεραπευτική πρακτική. Η μετάβαση προς την εξατομικευμένη θεραπεία αντικατοπτρίζει την προσπάθεια επίτευξης του μέγιστου θεραπευτικού οφέλους με τη μικρότερη δυνατή τοξικότητα.","The treatment of breast cancer has evolved significantly over the past two decades, shifting from a generalized therapeutic model based on the anatomical extent of the tumor to a more personalized approach that takes into account the tumor’s biology and each patient’s molecular profile. Advances in genomic testing and data from large clinical trials have led to modifications in both systemic and locoregional therapies, resulting in improved survival outcomes. A pivotal development has been the application of genomic assays such as Oncotype DX, which estimate the risk of recurrence in women with early-stage HRpositive/ HER2-negative breast cancer. Furthermore, trials such as TAILORx and RxPONDER showed that many women—especially postmenopausal—can safely avoid chemotherapy. The NCCN guidelines have since incorporated these assays into routine clinical practice. At the same time, targeted therapies have markedly improved prognosis. CDK4/6 inhibitors (abemaciclib, ribociclib) have demonstrated survival benefits not only in metastatic settings but also in high-risk early-stage disease. PARP inhibitors such as olaparib are effective in patients with BRCA1/2 mutations, while novel HER2- targeted agents like T-DM1 are expanding treatment options. In the surgical field, there has been a shift away from axillary lymph node dissection toward sentinel lymph node biopsy (SLNB), reducing treatment-related morbidity. Today, studies such as SOUND and INSEMA support even omitting SLNB in women with small tumors and negative axillary ultrasound findings. The NCCN guidelines now include omission of SLNB as an option in women aged ≥70 with HR+/HER2− tumors and clinically negative nodes. This thesis examines these changes and their contribution to modern therapeutic practice. The transition toward personalized therapy reflects the effort to maximize therapeutic benefit while minimizing toxicity."],"dc:identifier":["uoadl:5303559","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5303559"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οι νεότερες εξελίξεις στον καρκίνο του μαστού-οι αλλαγές στο θεραπευτικό αλγόριθμο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:37:35Z"}