{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5304766"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5304766","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"CMIP6 projection of the Mediterranean and Black Seas under the SSP2-4.5 scenario","abstract":"Στην παρούσα εργασία, μελετάμε την απόκριση της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας στην επίδραση της κλιματικής αλλαγής, χρησιμοποιώντας ένα κλιματικό μοντέλο CMIP6 υπό το σενάριο SSP2-4.5. Πραγματοποιήθηκαν δύο προσομοιώσεις με τη χρήση του υδροδυναμικού μοντέλου NEMO v4.2.0. Η πρώτη λαμβάνει ως ατμοσφαιρικό σήμα από τα δεδομένα επανανάλυσης ERA-5 για την πρόσφατη περίοδο 2011-2021, ενώ η δεύτερη λαμβάνει ως ατμοσφαιρικό σήμα από τα δεδομένα κλιματικού μοντέλου CMIP6 για την μελλοντική περίοδο 2079-2089. Τα αποτελέσματα δείχνουν μια σημαντική μεταβολή και στις δύο λεκάνες, με την θάλασσα της Μεσογείου να μετατρέπεται από λεκάνη συμπύκνωσης λόγω απώλειας πλευστότητας, σε λεκάνη κέρδους πλευστότητας, κυρίως λόγω μεταβολών των επιφανειακών ροών θερμότητας. Στη περιοχή της Μεσογείου, η ροή λανθάνουσας θερμότητας είναι ο κυρίαρχος μηχανισμός για τη μεταβολή αυτή, ενώ στη Μαύρη Θάλασσα είναι ο συνδυασμός ροών θερμότητας ηλιακής, λανθάνουσας και μεγάλου μήκους κύματος ακτινοβολίας, σε συνδυασμό με την εποχική μετατόπιση κατά δύο μήνες, η οποία παρατηρείται σε όλους τους όρους ακτινοβολίας. Οι μεταβολές στο ισοζύγιο ακτινοβολίας έχουν επίδραση στα θερμοαλατικά χαρακτηριστικά των δύο λεκανών. Η θερμοκρασία παρουσιάζει έντονες αυξητικές τάσεις, κυρίως στα επιφανειακά και ενδιάμεσα στρώματα, ενώ σε μεγαλύτερα βάθη οι μεταβολές είναι αμελητέες. Οι μεταβολές στην αλατότητα διαφέρουν στις δύο λεκάνες, με τη Μεσόγειο να παρουσιάζει έντονη αύξηση στα επιφανειακά στρώματα και μείωση σε μεγάλα βάθη. Αντιστοίχως, η Μαύρη Θάλασσα υφίσταται ήπια πτώση της αλατότητας, ενώ σε βαθύτερα στρώματα οι μεταβολές είναι αμελητέες. Οι διακυμάνσεις της αλατότητας επηρεάζονται από τις αλλαγές στις επιφανειακές ροές γλυκού νερού, οι οποίες με την σειρά τους ρυθμίζουν τις ανταλλαγές θαλασσίων μαζών με τον Ατλαντικό Ωκεανό. Οι απώλειες γλυκού νερού από διεργασίες στην επιφάνεια μειώνονται, με αποτέλεσμα την μείωση τόσο της εισροής όσο και της εκροής νερού στο στενό του Γιβραλτάρ. Στη Μεσόγειο Θάλασσα, μελετάμε επίσης το μέγιστο βάθος ανάμειξης του επιφανειακού στρώματος στις περιοχές δημιουργίας βαθιών νερών. Στο πείραμα κλιματικής προσομοίωσης, το Αιγαίο Πέλαγος αναδεικνύεται ως η πλέον πιθανή περιοχή δημιουργίας βαθιών νερών, έναντι της Αδριατικής Θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο. Τέλος, τα κύτταρα βαθιάς κυκλοφορίας της Μεσογείου, εμφανίζονται να αποδυναμώνονται στην κλιματική προσομοίωση σε σχέση με την τωρινή θερμοαλατική κυκλοφορία, σε συμφωνία και με τις αλλαγές που παρατηρούνται στο στρώμα ανάμειξης.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία, μελετάμε την απόκριση της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας στην επίδραση της κλιματικής αλλαγής, χρησιμοποιώντας ένα κλιματικό μοντέλο CMIP6 υπό το σενάριο SSP2-4.5. Πραγματοποιήθηκαν δύο προσομοιώσεις με τη χρήση του υδροδυναμικού μοντέλου NEMO v4.2.0. Η πρώτη λαμβάνει ως ατμοσφαιρικό σήμα από τα δεδομένα επανανάλυσης ERA-5 για την πρόσφατη περίοδο 2011-2021, ενώ η δεύτερη λαμβάνει ως ατμοσφαιρικό σήμα από τα δεδομένα κλιματικού μοντέλου CMIP6 για την μελλοντική περίοδο 2079-2089. Τα αποτελέσματα δείχνουν μια σημαντική μεταβολή και στις δύο λεκάνες, με την θάλασσα της Μεσογείου να μετατρέπεται από λεκάνη συμπύκνωσης λόγω απώλειας πλευστότητας, σε λεκάνη κέρδους πλευστότητας, κυρίως λόγω μεταβολών των επιφανειακών ροών θερμότητας. Στη περιοχή της Μεσογείου, η ροή λανθάνουσας θερμότητας είναι ο κυρίαρχος μηχανισμός για τη μεταβολή αυτή, ενώ στη Μαύρη Θάλασσα είναι ο συνδυασμός ροών θερμότητας ηλιακής, λανθάνουσας και μεγάλου μήκους κύματος ακτινοβολίας, σε συνδυασμό με την εποχική μετατόπιση κατά δύο μήνες, η οποία παρατηρείται σε όλους τους όρους ακτινοβολίας. Οι μεταβολές στο ισοζύγιο ακτινοβολίας έχουν επίδραση στα θερμοαλατικά χαρακτηριστικά των δύο λεκανών. Η θερμοκρασία παρουσιάζει έντονες αυξητικές τάσεις, κυρίως στα επιφανειακά και ενδιάμεσα στρώματα, ενώ σε μεγαλύτερα βάθη οι μεταβολές είναι αμελητέες. Οι μεταβολές στην αλατότητα διαφέρουν στις δύο λεκάνες, με τη Μεσόγειο να παρουσιάζει έντονη αύξηση στα επιφανειακά στρώματα και μείωση σε μεγάλα βάθη. Αντιστοίχως, η Μαύρη Θάλασσα υφίσταται ήπια πτώση της αλατότητας, ενώ σε βαθύτερα στρώματα οι μεταβολές είναι αμελητέες. Οι διακυμάνσεις της αλατότητας επηρεάζονται από τις αλλαγές στις επιφανειακές ροές γλυκού νερού, οι οποίες με την σειρά τους ρυθμίζουν τις ανταλλαγές θαλασσίων μαζών με τον Ατλαντικό Ωκεανό. Οι απώλειες γλυκού νερού από διεργασίες στην επιφάνεια μειώνονται, με αποτέλεσμα την μείωση τόσο της εισροής όσο και της εκροής νερού στο στενό του Γιβραλτάρ. Στη Μεσόγειο Θάλασσα, μελετάμε επίσης το μέγιστο βάθος ανάμειξης του επιφανειακού στρώματος στις περιοχές δημιουργίας βαθιών νερών. Στο πείραμα κλιματικής προσομοίωσης, το Αιγαίο Πέλαγος αναδεικνύεται ως η πλέον πιθανή περιοχή δημιουργίας βαθιών νερών, έναντι της Αδριατικής Θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο. Τέλος, τα κύτταρα βαθιάς κυκλοφορίας της Μεσογείου, εμφανίζονται να αποδυναμώνονται στην κλιματική προσομοίωση σε σχέση με την τωρινή θερμοαλατική κυκλοφορία, σε συμφωνία και με τις αλλαγές που παρατηρούνται στο στρώμα ανάμειξης.","abstract_has_math":false,"creators":["ΝΤΑΛΛΕΝΓΚΑ ΡΟΥΣΙΤ","DALLENGA RUSHIT"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:07Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5304766"],"render_values":[{"text":"uoadl:5304766","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5304766","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5304766","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5304766","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΝΤΑΛΛΕΝΓΚΑ ΡΟΥΣΙΤ","DALLENGA RUSHIT"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5304766","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5304766"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία, μελετάμε την απόκριση της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας στην επίδραση της κλιματικής αλλαγής, χρησιμοποιώντας ένα κλιματικό μοντέλο CMIP6 υπό το σενάριο SSP2-4.5. Πραγματοποιήθηκαν δύο προσομοιώσεις με τη χρήση του υδροδυναμικού μοντέλου NEMO v4.2.0. Η πρώτη λαμβάνει ως ατμοσφαιρικό σήμα από τα δεδομένα επανανάλυσης ERA-5 για την πρόσφατη περίοδο 2011-2021, ενώ η δεύτερη λαμβάνει ως ατμοσφαιρικό σήμα από τα δεδομένα κλιματικού μοντέλου CMIP6 για την μελλοντική περίοδο 2079-2089. Τα αποτελέσματα δείχνουν μια σημαντική μεταβολή και στις δύο λεκάνες, με την θάλασσα της Μεσογείου να μετατρέπεται από λεκάνη συμπύκνωσης λόγω απώλειας πλευστότητας, σε λεκάνη κέρδους πλευστότητας, κυρίως λόγω μεταβολών των επιφανειακών ροών θερμότητας. Στη περιοχή της Μεσογείου, η ροή λανθάνουσας θερμότητας είναι ο κυρίαρχος μηχανισμός για τη μεταβολή αυτή, ενώ στη Μαύρη Θάλασσα είναι ο συνδυασμός ροών θερμότητας ηλιακής, λανθάνουσας και μεγάλου μήκους κύματος ακτινοβολίας, σε συνδυασμό με την εποχική μετατόπιση κατά δύο μήνες, η οποία παρατηρείται σε όλους τους όρους ακτινοβολίας. Οι μεταβολές στο ισοζύγιο ακτινοβολίας έχουν επίδραση στα θερμοαλατικά χαρακτηριστικά των δύο λεκανών. Η θερμοκρασία παρουσιάζει έντονες αυξητικές τάσεις, κυρίως στα επιφανειακά και ενδιάμεσα στρώματα, ενώ σε μεγαλύτερα βάθη οι μεταβολές είναι αμελητέες. Οι μεταβολές στην αλατότητα διαφέρουν στις δύο λεκάνες, με τη Μεσόγειο να παρουσιάζει έντονη αύξηση στα επιφανειακά στρώματα και μείωση σε μεγάλα βάθη. Αντιστοίχως, η Μαύρη Θάλασσα υφίσταται ήπια πτώση της αλατότητας, ενώ σε βαθύτερα στρώματα οι μεταβολές είναι αμελητέες. Οι διακυμάνσεις της αλατότητας επηρεάζονται από τις αλλαγές στις επιφανειακές ροές γλυκού νερού, οι οποίες με την σειρά τους ρυθμίζουν τις ανταλλαγές θαλασσίων μαζών με τον Ατλαντικό Ωκεανό. Οι απώλειες γλυκού νερού από διεργασίες στην επιφάνεια μειώνονται, με αποτέλεσμα την μείωση τόσο της εισροής όσο και της εκροής νερού στο στενό του Γιβραλτάρ. Στη Μεσόγειο Θάλασσα, μελετάμε επίσης το μέγιστο βάθος ανάμειξης του επιφανειακού στρώματος στις περιοχές δημιουργίας βαθιών νερών. Στο πείραμα κλιματικής προσομοίωσης, το Αιγαίο Πέλαγος αναδεικνύεται ως η πλέον πιθανή περιοχή δημιουργίας βαθιών νερών, έναντι της Αδριατικής Θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο. Τέλος, τα κύτταρα βαθιάς κυκλοφορίας της Μεσογείου, εμφανίζονται να αποδυναμώνονται στην κλιματική προσομοίωση σε σχέση με την τωρινή θερμοαλατική κυκλοφορία, σε συμφωνία και με τις αλλαγές που παρατηρούνται στο στρώμα ανάμειξης.","In this study, we investigate the sensitivity of the Mediterranean and Black Seas to climate change using a CMIP6 model, under the SSP2-4.5 scenario. Two simulations were performed with the NEMO v4.2.0 ocean model, one forced by ERA-5 reanalysis data for the present period of 2011- 2021, and a future projection forced by a CMIP6 model for the 2079-2089 period. Results show a critical shift in both basins, with the Mediterranean region transforming from an inverse estuarine to an estuarine basin, primarily driven by modifications in the surface heat fluxes. In the Mediterranean Sea, latent heat flux is the dominant term for the shift, whereas a combination of solar, latent, and longwave heat fluxes is in the Black Sea, with a two-month seasonal shift observed in all heat fluxes. Changes in the heat budget have an effect on the thermohaline properties of the two basins. Temperature exhibits strong warming trends, especially at the surface and intermediate layers, with deep water exhibiting insignificant modifications. Salinity trends appear to be different between the two basins, with the Mediterranean Sea showing strong surface salinization and freshening of the deep waters, while the Black Sea undergoes a slight surface freshening with no changes in the deep waters. Salinity changes are influenced by shifts in surface freshwater fluxes that modify the water exchange with the Atlantic Sea. The freshwater loss from surface processes is decreased, resulting in the reduction of both inflow and outflow rates in the Gibraltar Strait. Across the Mediterranean Sea, we evaluate the maximum MLD in the deep convection regions. The Aegean Sea emerges as a potential site of deep convection, dominating over the Adriatic Sea in the Eastern Mediterranean. Overturning circulation cells are also impacted, with both zonal and meridional cells weakened, in agreement with changes observed in the mixed layer."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["CMIP6 projection of the Mediterranean and Black Seas under the SSP2-4.5 scenario"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΝΤΑΛΛΕΝΓΚΑ ΡΟΥΣΙΤ","DALLENGA RUSHIT"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία, μελετάμε την απόκριση της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας στην επίδραση της κλιματικής αλλαγής, χρησιμοποιώντας ένα κλιματικό μοντέλο CMIP6 υπό το σενάριο SSP2-4.5. Πραγματοποιήθηκαν δύο προσομοιώσεις με τη χρήση του υδροδυναμικού μοντέλου NEMO v4.2.0. Η πρώτη λαμβάνει ως ατμοσφαιρικό σήμα από τα δεδομένα επανανάλυσης ERA-5 για την πρόσφατη περίοδο 2011-2021, ενώ η δεύτερη λαμβάνει ως ατμοσφαιρικό σήμα από τα δεδομένα κλιματικού μοντέλου CMIP6 για την μελλοντική περίοδο 2079-2089. Τα αποτελέσματα δείχνουν μια σημαντική μεταβολή και στις δύο λεκάνες, με την θάλασσα της Μεσογείου να μετατρέπεται από λεκάνη συμπύκνωσης λόγω απώλειας πλευστότητας, σε λεκάνη κέρδους πλευστότητας, κυρίως λόγω μεταβολών των επιφανειακών ροών θερμότητας. Στη περιοχή της Μεσογείου, η ροή λανθάνουσας θερμότητας είναι ο κυρίαρχος μηχανισμός για τη μεταβολή αυτή, ενώ στη Μαύρη Θάλασσα είναι ο συνδυασμός ροών θερμότητας ηλιακής, λανθάνουσας και μεγάλου μήκους κύματος ακτινοβολίας, σε συνδυασμό με την εποχική μετατόπιση κατά δύο μήνες, η οποία παρατηρείται σε όλους τους όρους ακτινοβολίας. Οι μεταβολές στο ισοζύγιο ακτινοβολίας έχουν επίδραση στα θερμοαλατικά χαρακτηριστικά των δύο λεκανών. Η θερμοκρασία παρουσιάζει έντονες αυξητικές τάσεις, κυρίως στα επιφανειακά και ενδιάμεσα στρώματα, ενώ σε μεγαλύτερα βάθη οι μεταβολές είναι αμελητέες. Οι μεταβολές στην αλατότητα διαφέρουν στις δύο λεκάνες, με τη Μεσόγειο να παρουσιάζει έντονη αύξηση στα επιφανειακά στρώματα και μείωση σε μεγάλα βάθη. Αντιστοίχως, η Μαύρη Θάλασσα υφίσταται ήπια πτώση της αλατότητας, ενώ σε βαθύτερα στρώματα οι μεταβολές είναι αμελητέες. Οι διακυμάνσεις της αλατότητας επηρεάζονται από τις αλλαγές στις επιφανειακές ροές γλυκού νερού, οι οποίες με την σειρά τους ρυθμίζουν τις ανταλλαγές θαλασσίων μαζών με τον Ατλαντικό Ωκεανό. Οι απώλειες γλυκού νερού από διεργασίες στην επιφάνεια μειώνονται, με αποτέλεσμα την μείωση τόσο της εισροής όσο και της εκροής νερού στο στενό του Γιβραλτάρ. Στη Μεσόγειο Θάλασσα, μελετάμε επίσης το μέγιστο βάθος ανάμειξης του επιφανειακού στρώματος στις περιοχές δημιουργίας βαθιών νερών. Στο πείραμα κλιματικής προσομοίωσης, το Αιγαίο Πέλαγος αναδεικνύεται ως η πλέον πιθανή περιοχή δημιουργίας βαθιών νερών, έναντι της Αδριατικής Θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο. Τέλος, τα κύτταρα βαθιάς κυκλοφορίας της Μεσογείου, εμφανίζονται να αποδυναμώνονται στην κλιματική προσομοίωση σε σχέση με την τωρινή θερμοαλατική κυκλοφορία, σε συμφωνία και με τις αλλαγές που παρατηρούνται στο στρώμα ανάμειξης.","In this study, we investigate the sensitivity of the Mediterranean and Black Seas to climate change using a CMIP6 model, under the SSP2-4.5 scenario. Two simulations were performed with the NEMO v4.2.0 ocean model, one forced by ERA-5 reanalysis data for the present period of 2011- 2021, and a future projection forced by a CMIP6 model for the 2079-2089 period. Results show a critical shift in both basins, with the Mediterranean region transforming from an inverse estuarine to an estuarine basin, primarily driven by modifications in the surface heat fluxes. In the Mediterranean Sea, latent heat flux is the dominant term for the shift, whereas a combination of solar, latent, and longwave heat fluxes is in the Black Sea, with a two-month seasonal shift observed in all heat fluxes. Changes in the heat budget have an effect on the thermohaline properties of the two basins. Temperature exhibits strong warming trends, especially at the surface and intermediate layers, with deep water exhibiting insignificant modifications. Salinity trends appear to be different between the two basins, with the Mediterranean Sea showing strong surface salinization and freshening of the deep waters, while the Black Sea undergoes a slight surface freshening with no changes in the deep waters. Salinity changes are influenced by shifts in surface freshwater fluxes that modify the water exchange with the Atlantic Sea. The freshwater loss from surface processes is decreased, resulting in the reduction of both inflow and outflow rates in the Gibraltar Strait. Across the Mediterranean Sea, we evaluate the maximum MLD in the deep convection regions. The Aegean Sea emerges as a potential site of deep convection, dominating over the Adriatic Sea in the Eastern Mediterranean. Overturning circulation cells are also impacted, with both zonal and meridional cells weakened, in agreement with changes observed in the mixed layer."],"dc:identifier":["uoadl:5304766","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5304766"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["CMIP6 projection of the Mediterranean and Black Seas under the SSP2-4.5 scenario"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:07Z"}