{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5305092"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5305092","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΠΑΡΟΔΙΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΟΥ ΑΓΧΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΑΝΟΣΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΙΘΥΜΙΑΣ","abstract":"Στο πλαίσιο της παρούσας συγχρονικής μελέτης πασχόντων–μαρτύρων, που βασίστηκε στη χρήση αυτοαναφορικών εργαλείων, διερευνήθηκε η σχέση του παροδικού και μόνιμου άγχους, της αλεξιθυμίας και της παρουσίας αυτοάνοσων νοσημάτων. Σκοπός ήταν να εξεταστούν οι διαφορές στα επίπεδα άγχους και αλεξιθυμίας μεταξύ πασχόντων και μη πασχόντων, καθώς και να διερευνηθεί η πιθανή διαμεσολαβητική λειτουργία της αλεξιθυμίας στη σχέση μεταξύ άγχους και διάγνωσης με αυτοάνοσο νόσημα. Το δείγμα αποτέλεσαν 254 συμμετέχοντες (127 πάσχοντες – 127 μη πάσχοντες), αντιστοιχισμένοι ως προς φύλο και ηλικία. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το Ερωτηματολόγιο Μόνιμου και Παροδικού Άγχους του Spielberger [State–Trait Anxiety Inventory (Form-Y)] και η Κλίμακα Αλεξιθυμίας του Τορόντο (TAS-20). Η ανάλυση των δεδομένων περιλάμβανε δοκιμασίες εξαρτημένων δειγμάτων, λογιστική παλινδρόμηση και ανάλυση διαμεσολάβησης. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν υψηλότερα επίπεδα μόνιμου και παροδικού άγχους στους πάσχοντες, χωρίς, όμως, στατιστικά σημαντικές διαφορές στην αλεξιθυμία. Ωστόσο, η αλεξιθυμία προέβλεψε στατιστικά σημαντικά τη διάγνωση αυτοάνοσου νοσήματος και φάνηκε να λειτουργεί ως διαμεσολαβητικός παράγοντας στη σχέση μεταξύ άγχους και διάγνωσης. Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης δείχνουν ότι το άγχος διατρέχει τη συναισθηματική εμπειρία των ατόμων με αυτοάνοσα νοσήματα, ενώ η αλεξιθυμία φαίνεται να λειτουργεί ως ενδιάμεσος παράγοντας στο πλαίσιο ενός ψυχοβιολογικού μηχανισμού που συνδέει την ψυχολογική δυσφορία με την παρουσία διάγνωσμένου αυτοάνοσου νοσήματος.","abstract_html":"Στο πλαίσιο της παρούσας συγχρονικής μελέτης πασχόντων–μαρτύρων, που βασίστηκε στη χρήση αυτοαναφορικών εργαλείων, διερευνήθηκε η σχέση του παροδικού και μόνιμου άγχους, της αλεξιθυμίας και της παρουσίας αυτοάνοσων νοσημάτων. Σκοπός ήταν να εξεταστούν οι διαφορές στα επίπεδα άγχους και αλεξιθυμίας μεταξύ πασχόντων και μη πασχόντων, καθώς και να διερευνηθεί η πιθανή διαμεσολαβητική λειτουργία της αλεξιθυμίας στη σχέση μεταξύ άγχους και διάγνωσης με αυτοάνοσο νόσημα. Το δείγμα αποτέλεσαν 254 συμμετέχοντες (127 πάσχοντες – 127 μη πάσχοντες), αντιστοιχισμένοι ως προς φύλο και ηλικία. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το Ερωτηματολόγιο Μόνιμου και Παροδικού Άγχους του Spielberger [State–Trait Anxiety Inventory (Form-Y)] και η Κλίμακα Αλεξιθυμίας του Τορόντο (TAS-20). Η ανάλυση των δεδομένων περιλάμβανε δοκιμασίες εξαρτημένων δειγμάτων, λογιστική παλινδρόμηση και ανάλυση διαμεσολάβησης. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν υψηλότερα επίπεδα μόνιμου και παροδικού άγχους στους πάσχοντες, χωρίς, όμως, στατιστικά σημαντικές διαφορές στην αλεξιθυμία. Ωστόσο, η αλεξιθυμία προέβλεψε στατιστικά σημαντικά τη διάγνωση αυτοάνοσου νοσήματος και φάνηκε να λειτουργεί ως διαμεσολαβητικός παράγοντας στη σχέση μεταξύ άγχους και διάγνωσης. Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης δείχνουν ότι το άγχος διατρέχει τη συναισθηματική εμπειρία των ατόμων με αυτοάνοσα νοσήματα, ενώ η αλεξιθυμία φαίνεται να λειτουργεί ως ενδιάμεσος παράγοντας στο πλαίσιο ενός ψυχοβιολογικού μηχανισμού που συνδέει την ψυχολογική δυσφορία με την παρουσία διάγνωσμένου αυτοάνοσου νοσήματος.","abstract_has_math":false,"creators":["ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ ΟΥΡΑΝΙΑ","DELIGIANNI OURANIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:10Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5305092"],"render_values":[{"text":"uoadl:5305092","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5305092","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5305092","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5305092","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ ΟΥΡΑΝΙΑ","DELIGIANNI OURANIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5305092","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5305092"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο πλαίσιο της παρούσας συγχρονικής μελέτης πασχόντων–μαρτύρων, που βασίστηκε στη χρήση αυτοαναφορικών εργαλείων, διερευνήθηκε η σχέση του παροδικού και μόνιμου άγχους, της αλεξιθυμίας και της παρουσίας αυτοάνοσων νοσημάτων. Σκοπός ήταν να εξεταστούν οι διαφορές στα επίπεδα άγχους και αλεξιθυμίας μεταξύ πασχόντων και μη πασχόντων, καθώς και να διερευνηθεί η πιθανή διαμεσολαβητική λειτουργία της αλεξιθυμίας στη σχέση μεταξύ άγχους και διάγνωσης με αυτοάνοσο νόσημα. Το δείγμα αποτέλεσαν 254 συμμετέχοντες (127 πάσχοντες – 127 μη πάσχοντες), αντιστοιχισμένοι ως προς φύλο και ηλικία. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το Ερωτηματολόγιο Μόνιμου και Παροδικού Άγχους του Spielberger [State–Trait Anxiety Inventory (Form-Y)] και η Κλίμακα Αλεξιθυμίας του Τορόντο (TAS-20). Η ανάλυση των δεδομένων περιλάμβανε δοκιμασίες εξαρτημένων δειγμάτων, λογιστική παλινδρόμηση και ανάλυση διαμεσολάβησης. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν υψηλότερα επίπεδα μόνιμου και παροδικού άγχους στους πάσχοντες, χωρίς, όμως, στατιστικά σημαντικές διαφορές στην αλεξιθυμία. Ωστόσο, η αλεξιθυμία προέβλεψε στατιστικά σημαντικά τη διάγνωση αυτοάνοσου νοσήματος και φάνηκε να λειτουργεί ως διαμεσολαβητικός παράγοντας στη σχέση μεταξύ άγχους και διάγνωσης. Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης δείχνουν ότι το άγχος διατρέχει τη συναισθηματική εμπειρία των ατόμων με αυτοάνοσα νοσήματα, ενώ η αλεξιθυμία φαίνεται να λειτουργεί ως ενδιάμεσος παράγοντας στο πλαίσιο ενός ψυχοβιολογικού μηχανισμού που συνδέει την ψυχολογική δυσφορία με την παρουσία διάγνωσμένου αυτοάνοσου νοσήματος.","This cross-sectional study, based on self-report questionnaires and a case-control design, investigated the relationship between state and trait anxiety, alexithymia, and autoimmune diseases. The aim was to examine differences in anxiety and alexithymia levels between individuals diagnosed with autoimmune diseases and individuals without autoimmune conditions, as well as to explore the potential mediating role of alexithymia in the relationship between anxiety and autoimmune diagnosis. The sample consisted of 254 participants (127 patients and 127 controls), matched for age and gender. The assessment tools used were the State–Trait Anxiety Inventory (Form Y) and the 20-item Toronto Alexithymia Scale (TAS-20). Data analysis included paired-sample tests, logistic regression, and mediation analysis. The results revealed higher levels of both state and trait anxiety in patients compared to controls, although no statistically significant differences were found in alexithymia scores. However, alexithymia was a statistically significant predictor of autoimmune disease diagnosis and was found to mediate the relationship between anxiety and the diagnosis of an autoimmune disease. The findings suggest that anxiety is embedded in the emotional experience of individuals with autoimmune conditions, while alexithymia may function as an intermediate factor within a psychobiological mechanism linking psychological distress to the presence of an autoimmune diagnosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΠΑΡΟΔΙΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΟΥ ΑΓΧΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΑΝΟΣΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΙΘΥΜΙΑΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ ΟΥΡΑΝΙΑ","DELIGIANNI OURANIA"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Στο πλαίσιο της παρούσας συγχρονικής μελέτης πασχόντων–μαρτύρων, που βασίστηκε στη χρήση αυτοαναφορικών εργαλείων, διερευνήθηκε η σχέση του παροδικού και μόνιμου άγχους, της αλεξιθυμίας και της παρουσίας αυτοάνοσων νοσημάτων. Σκοπός ήταν να εξεταστούν οι διαφορές στα επίπεδα άγχους και αλεξιθυμίας μεταξύ πασχόντων και μη πασχόντων, καθώς και να διερευνηθεί η πιθανή διαμεσολαβητική λειτουργία της αλεξιθυμίας στη σχέση μεταξύ άγχους και διάγνωσης με αυτοάνοσο νόσημα. Το δείγμα αποτέλεσαν 254 συμμετέχοντες (127 πάσχοντες – 127 μη πάσχοντες), αντιστοιχισμένοι ως προς φύλο και ηλικία. Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το Ερωτηματολόγιο Μόνιμου και Παροδικού Άγχους του Spielberger [State–Trait Anxiety Inventory (Form-Y)] και η Κλίμακα Αλεξιθυμίας του Τορόντο (TAS-20). Η ανάλυση των δεδομένων περιλάμβανε δοκιμασίες εξαρτημένων δειγμάτων, λογιστική παλινδρόμηση και ανάλυση διαμεσολάβησης. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν υψηλότερα επίπεδα μόνιμου και παροδικού άγχους στους πάσχοντες, χωρίς, όμως, στατιστικά σημαντικές διαφορές στην αλεξιθυμία. Ωστόσο, η αλεξιθυμία προέβλεψε στατιστικά σημαντικά τη διάγνωση αυτοάνοσου νοσήματος και φάνηκε να λειτουργεί ως διαμεσολαβητικός παράγοντας στη σχέση μεταξύ άγχους και διάγνωσης. Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης δείχνουν ότι το άγχος διατρέχει τη συναισθηματική εμπειρία των ατόμων με αυτοάνοσα νοσήματα, ενώ η αλεξιθυμία φαίνεται να λειτουργεί ως ενδιάμεσος παράγοντας στο πλαίσιο ενός ψυχοβιολογικού μηχανισμού που συνδέει την ψυχολογική δυσφορία με την παρουσία διάγνωσμένου αυτοάνοσου νοσήματος.","This cross-sectional study, based on self-report questionnaires and a case-control design, investigated the relationship between state and trait anxiety, alexithymia, and autoimmune diseases. The aim was to examine differences in anxiety and alexithymia levels between individuals diagnosed with autoimmune diseases and individuals without autoimmune conditions, as well as to explore the potential mediating role of alexithymia in the relationship between anxiety and autoimmune diagnosis. The sample consisted of 254 participants (127 patients and 127 controls), matched for age and gender. The assessment tools used were the State–Trait Anxiety Inventory (Form Y) and the 20-item Toronto Alexithymia Scale (TAS-20). Data analysis included paired-sample tests, logistic regression, and mediation analysis. The results revealed higher levels of both state and trait anxiety in patients compared to controls, although no statistically significant differences were found in alexithymia scores. However, alexithymia was a statistically significant predictor of autoimmune disease diagnosis and was found to mediate the relationship between anxiety and the diagnosis of an autoimmune disease. The findings suggest that anxiety is embedded in the emotional experience of individuals with autoimmune conditions, while alexithymia may function as an intermediate factor within a psychobiological mechanism linking psychological distress to the presence of an autoimmune diagnosis."],"dc:identifier":["uoadl:5305092","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5305092"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΠΑΡΟΔΙΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΟΥ ΑΓΧΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΑΝΟΣΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΙΘΥΜΙΑΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:10Z"}