{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5306628"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5306628","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η σύγχρονη κοινωνία υπό το πρίσμα της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας.","abstract":"Η σύγχρονη κοινωνία υπό το πρίσμα της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας. Περίληψη της Εργασίας Εισαγωγή Η εργασία τοποθετεί τη σύγχρονη δυτική κοινωνία, απέναντι στη μαρτυρία της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, η οποία βλέπει τον άνθρωπο όχι απλά ως μια ύπαρξη, αλλά στην ιδιαίτερη οντολογική του σχέση με το Θεό λόγω της κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού δημιουργίας του. Λόγω δε των ιδιαίτερων χαρισμάτων με τα οποία είναι προικισμένος (το λογικό και το αυτεξούσιο), ως σημείο ενότητος των πάντων. Αν η κοινωνία νοείται ως σύνολο κοινωνικών δομών και αλληλεπιδράσεων, η Εκκλησία εκλαμβάνεται ως τρόπος ύπαρξης εν Χριστώ. Επιδιώκεται λοιπόν να φανερωθεί η προοπτική της ανακαίνισης και της θέωσης της Κοινωνίας μέσω του εκκλησιαστικού βιώματος. Κεφάλαιο 1: Άνθρωπος και Κοινωνία 1.1 Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον Η κοινωνικότητα παρουσιάζεται ως θεμελιώδες στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης η οποία α) λόγω της κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού δημιουργίας του ενώνει το κτιστό με το άκτιστο β) λόγω της διφυούς από ψυχή και σώμα υπόστασής του ενώνει το ορατό και το αόρατο, γ) και λόγω της σωματικής διάκρισης σε άρρεν και θήλυ ενώνει τους ανθρώπους μεταξύ τους. Η Εκκλησία προβάλλεται ως κοινωνία ανθρώπων και Θεού. 1.2 Πτώση και κοινωνία Η πτώση διέρρηξε την ενότητα του ανθρώπου με το Θεού και προκάλεσε τον σκοτισμό του νου και την αλογία, εξασθένησε την βούληση, ακύρωσε το καθ’ ομοίωσιν, αλλοτρίωσε το κυριαρχικό του ανθρώπου ο οποίος απέκτησε γνωμικό θέλημα διαφοροποιημένο από το θέλημα του Θεού. Ο άνθρωπος έγινε θνητός και ο θάνατος ως συνέπεια της πτώσεως, προκάλεσε την πλήρη διάσπαση (με το Θεό, με τους αγγέλους, στα φύλα, της ψυχής από το σώμα και του σώματος στα στοιχεία του). 1.3 Η αποκατάσταση της κοινωνίας Η ενανθρώπιση του Θεού Λόγου θεραπεύει την ανθρώπινη φύση και η Εκκλησία λειτουργεί ως κοινωνία σωτηρίας και αποκατάστασης της ενότητας. Κεφάλαιο 2: Η δομή της μεταπτωτικής σύγχρονης κοινωνίας Εξετάζεται η κοινωνιολογική προσέγγιση της κοινωνίας, η λειτουργία των θεσμών, η διαφοροποίηση των κοινωνικών ομάδων και η προβληματική του κοινωνικού ελέγχου. 2.1 Κοινωνία και Κοινωνικότητα Εξετάζονται τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής συνοχής. Γίνεται εμφανής η ανάγκη ύπαρξης της κοινωνίας αλλά και ο κατακερματισμός της ανθρωπότητας σε ομάδες. Η ανάγκη επικοινωνίας αλλά και ο χωρισμός του εγώ από του εσύ φανερώνουν την διάσπαση. Οι κοινωνικοί ρόλοι και η κοινωνικοποίηση φανερώνουν επίσης την μεταπτωτική λειτουργία της εξουσίας που έχει χάσει τον αρχικό της ρόλο και ασκείται στους ανθρώπους. 2.2 Κοινωνικές ομάδες και θεσμοί Η ύπαρξη ομάδων ενώ φανερώνει την ανάγκη της κοινωνικότητας, αποκαλύπτει την δια-σπασμένη ανθρωπότητα σε εμείς και εσείς. Ο θεσμός της οικογένειας και η διαφορετική θεώρησή της από την Κοινωνία και την Εκκλησία. 2.3 Κοινωνικός έλεγχος και διαστρωμάτωση Εξετάζονται οι μηχανισμοί εξουσίας όπως αυτοί υπάρχουν πλέον στην μεταπτωτική κοινωνία και η κοινωνική διαφοροποίηση που αναδεικνύει κυρίαρχες τάξεις και κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις με κριτήρια α) βιολογικά (διάκριση φύλων, ηλικίας, φυλετική, νοημοσύνης) και β) κοινωνικά και πολιτιστικά (εθνικά, κοινωνικές και οικονομικές τάξεις). Κεφάλαιο 3: Η φύση της Εκκλησίας κατά την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία Αναλύεται η Εκκλησία ως θεανθρώπινος οργανισμός, ως κοινωνία σωτηρίας, και η φύση και λειτουργία της εντός της ιστορίας. 3.1 Έννοια και φύση της Εκκλησίας Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, ως κοινωνία αγάπης και όχι απλώς ως κοινωνική ομάδα. Η έννοια του όρου Εκκλησία. Η ‘θεανθρώπινη’ φύση της Εκκλησίας ως ‘Λαός του Θεού’, ‘κοινωνία πιστών’, και ‘σώμα Χριστού’ και ο τρόπος ενσωμάτωσης σ’ αυτήν. 3.2 Οι ιδιότητες της Εκκλησίας ως πραγματικής κοινωνίας H ενότητα στην μία πίστη όπου εν Κυρίω ἕν ἐσμέν, η αγιότητα ως απόρροια της ενότητας με το Χριστό που θεραπεύει τον άνθρωπο, η καθολικότητα που αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα χωρίς διακρίσεις, αναδεικνύουν την Εκκλησία ως τον μόνο τόπο θεραπείας της ανθρώπινης φύσης και κοινωνικότητας. 3.3 Οργάνωση της Εκκλησίας Οι τάξεις των κληρικών και λαϊκών και ο διακονικός ρόλος τους που φανερώνει το τριπλό αξίωμα του Χριστού και αποκλείει κάθε είδους κοσμική έκφραση εξουσίας. Έτσι και η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας προϋποθέτει διακριτούς ρόλους και μη ανάμιξη. Κεφάλαιο 4: Αντικοινωνικές παθογένειες στη σύγχρονη κοινωνία Ανιχνεύονται οι κοινωνικές παθογένειες της εποχής (υλισμός, ιδεολογικές παραχαράξεις, καταστροφή της κοινωνικής συνοχής) και η θεολογική ερμηνεία και πρόταση θεραπείας. 4.1 Η αιτία της κοινωνικής παθογένειας και ο ρόλος της Εκκλησίας Η σύγχρονη κοινωνία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο δυνάμεις. Από τη μία η διαβρωτική επίδραση του Κόσμου με την αρνητική έννοια του όρου που είναι η έκφραση της αλαζονείας, η απομάκρυνση από το Θεό, ο εγωκεντρισμός και η απόρριψης του θελήματος του Θεού. Και από την άλλη ο ευεργετικός φωτισμός της Εκκλησίας η οποία ως διαρκής Πεντηκοστή ενώνει τον εαυτό με τον πλησίον με την αγάπη του Χριστού. 4.2 Ο Δεκάλογος ως βάση εξυγίανσης της Κοινωνίας Παρουσιάζεται ο Δεκάλογος ως βάση οντολογικής θεραπείας του ανθρώπου και της κοινωνίας γιατί εκφράζει την αμετακίνητη βούληση του Θεού για τον άνθρωπο και η συμπλήρωσή του από τον Κύριο στην Καινή Διαθήκη. 4.3 Η σύγχρονη ειδωλολατρία Η σύγχρονη αθεΐα και ο υλισμός καπηλεύονται την επιστήμη και την τεχνολογία για να οδηγήσουν τον άνθρωπο μακριά από το Θεό. Όμως δεν υπάρχει καμιά αντίθεση ανάμεσα στη Πίστη και στην Επιστήμη, την θεολογική και την επιστημονική αλήθεια. Η δε τεχνολογία, ως εργαλείο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον αυτεξούσιο άνθρωπο για τον εγκλωβισμό του σε έναν ειδωλοποιημένο κόσμο ή την απελευθέρωση και θεραπεία του όπως φαίνεται αυτό στα σύγχρονα μέσα του πολιτισμού. 4.4 Η μεταμόρφωση των κοινωνικών ανθρώπινων σχέσεων Η οικογένεια και ο σεβασμός της καταγωγής ανάγεται στον σεβασμό του ίδιου του Δημιουργού. Ο σεβασμός του γάμου ανάγεται στον σεβασμό του προσώπου, χωρίς περιθώρια παρέκκλισης της ανθρώπινης σεξουαλικότητας έξω από το μυστήριο του γάμου όπως η μοιχεία και η ομοφυλοφιλία. Ο σεβασμός της περιουσίας και του περιβάλλοντος ανάγεται στον σεβασμό Εκείνου ο οποίος είναι ο μόνος ‘ιδιοκτήτης’ στη γη. Ο σεβασμός της ζωής (του εμβρύου, του ηλικιωμένου, του ασθενούς κλπ), επίσης ανάγεται στον σεβασμό Εκείνου ο οποίος είναι ο μόνος που την χορηγεί. Ο σεβασμός της αλήθειας και η ειλικρίνεια είναι η βάση για τις υγιείς ανθρώπινες σχέσεις. Τέλος η ανεξέλεγκτη ανθρώπινη επιθυμία είναι η ρίζα της αντικοινωνικότητας και ο έλεγχός της αρχή της θεραπείας της. 4.5 Παθογένειες στο χώρο της Εκκλησίας Εξετάζονται η απομάκρυνση από το εκκλησιαστικό ήθος, η εκκοσμίκευση, η θέση των λαϊκών, η γλώσσα της λατρείας και οι χειροτονίες. Επίλογος Η εργασία καταλήγει στο ότι η Εκκλησία μπορεί να θεραπεύσει τις κοινωνικές πληγές όταν ζει αυθεντικά την φύση της ως κοινωνία προσώπων εν Χριστώ. Η Εκκλησία προσφέρει εσχατολογική και σωτηριολογική προοπτική στην κοινωνία, μεταμορφώνοντας την όχι με κοινωνικά προγράμματα, αλλά με τη Χάρη του Θεού και το βίωμα των Αγίων.","abstract_html":"Η σύγχρονη κοινωνία υπό το πρίσμα της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας. Περίληψη της Εργασίας Εισαγωγή Η εργασία τοποθετεί τη σύγχρονη δυτική κοινωνία, απέναντι στη μαρτυρία της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, η οποία βλέπει τον άνθρωπο όχι απλά ως μια ύπαρξη, αλλά στην ιδιαίτερη οντολογική του σχέση με το Θεό λόγω της κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού δημιουργίας του. Λόγω δε των ιδιαίτερων χαρισμάτων με τα οποία είναι προικισμένος (το λογικό και το αυτεξούσιο), ως σημείο ενότητος των πάντων. Αν η κοινωνία νοείται ως σύνολο κοινωνικών δομών και αλληλεπιδράσεων, η Εκκλησία εκλαμβάνεται ως τρόπος ύπαρξης εν Χριστώ. Επιδιώκεται λοιπόν να φανερωθεί η προοπτική της ανακαίνισης και της θέωσης της Κοινωνίας μέσω του εκκλησιαστικού βιώματος. Κεφάλαιο 1: Άνθρωπος και Κοινωνία 1.1 Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον Η κοινωνικότητα παρουσιάζεται ως θεμελιώδες στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης η οποία α) λόγω της κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού δημιουργίας του ενώνει το κτιστό με το άκτιστο β) λόγω της διφυούς από ψυχή και σώμα υπόστασής του ενώνει το ορατό και το αόρατο, γ) και λόγω της σωματικής διάκρισης σε άρρεν και θήλυ ενώνει τους ανθρώπους μεταξύ τους. Η Εκκλησία προβάλλεται ως κοινωνία ανθρώπων και Θεού. 1.2 Πτώση και κοινωνία Η πτώση διέρρηξε την ενότητα του ανθρώπου με το Θεού και προκάλεσε τον σκοτισμό του νου και την αλογία, εξασθένησε την βούληση, ακύρωσε το καθ’ ομοίωσιν, αλλοτρίωσε το κυριαρχικό του ανθρώπου ο οποίος απέκτησε γνωμικό θέλημα διαφοροποιημένο από το θέλημα του Θεού. Ο άνθρωπος έγινε θνητός και ο θάνατος ως συνέπεια της πτώσεως, προκάλεσε την πλήρη διάσπαση (με το Θεό, με τους αγγέλους, στα φύλα, της ψυχής από το σώμα και του σώματος στα στοιχεία του). 1.3 Η αποκατάσταση της κοινωνίας Η ενανθρώπιση του Θεού Λόγου θεραπεύει την ανθρώπινη φύση και η Εκκλησία λειτουργεί ως κοινωνία σωτηρίας και αποκατάστασης της ενότητας. Κεφάλαιο 2: Η δομή της μεταπτωτικής σύγχρονης κοινωνίας Εξετάζεται η κοινωνιολογική προσέγγιση της κοινωνίας, η λειτουργία των θεσμών, η διαφοροποίηση των κοινωνικών ομάδων και η προβληματική του κοινωνικού ελέγχου. 2.1 Κοινωνία και Κοινωνικότητα Εξετάζονται τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής συνοχής. Γίνεται εμφανής η ανάγκη ύπαρξης της κοινωνίας αλλά και ο κατακερματισμός της ανθρωπότητας σε ομάδες. Η ανάγκη επικοινωνίας αλλά και ο χωρισμός του εγώ από του εσύ φανερώνουν την διάσπαση. Οι κοινωνικοί ρόλοι και η κοινωνικοποίηση φανερώνουν επίσης την μεταπτωτική λειτουργία της εξουσίας που έχει χάσει τον αρχικό της ρόλο και ασκείται στους ανθρώπους. 2.2 Κοινωνικές ομάδες και θεσμοί Η ύπαρξη ομάδων ενώ φανερώνει την ανάγκη της κοινωνικότητας, αποκαλύπτει την δια-σπασμένη ανθρωπότητα σε εμείς και εσείς. Ο θεσμός της οικογένειας και η διαφορετική θεώρησή της από την Κοινωνία και την Εκκλησία. 2.3 Κοινωνικός έλεγχος και διαστρωμάτωση Εξετάζονται οι μηχανισμοί εξουσίας όπως αυτοί υπάρχουν πλέον στην μεταπτωτική κοινωνία και η κοινωνική διαφοροποίηση που αναδεικνύει κυρίαρχες τάξεις και κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις με κριτήρια α) βιολογικά (διάκριση φύλων, ηλικίας, φυλετική, νοημοσύνης) και β) κοινωνικά και πολιτιστικά (εθνικά, κοινωνικές και οικονομικές τάξεις). Κεφάλαιο 3: Η φύση της Εκκλησίας κατά την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία Αναλύεται η Εκκλησία ως θεανθρώπινος οργανισμός, ως κοινωνία σωτηρίας, και η φύση και λειτουργία της εντός της ιστορίας. 3.1 Έννοια και φύση της Εκκλησίας Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, ως κοινωνία αγάπης και όχι απλώς ως κοινωνική ομάδα. Η έννοια του όρου Εκκλησία. Η ‘θεανθρώπινη’ φύση της Εκκλησίας ως ‘Λαός του Θεού’, ‘κοινωνία πιστών’, και ‘σώμα Χριστού’ και ο τρόπος ενσωμάτωσης σ’ αυτήν. 3.2 Οι ιδιότητες της Εκκλησίας ως πραγματικής κοινωνίας H ενότητα στην μία πίστη όπου εν Κυρίω ἕν ἐσμέν, η αγιότητα ως απόρροια της ενότητας με το Χριστό που θεραπεύει τον άνθρωπο, η καθολικότητα που αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα χωρίς διακρίσεις, αναδεικνύουν την Εκκλησία ως τον μόνο τόπο θεραπείας της ανθρώπινης φύσης και κοινωνικότητας. 3.3 Οργάνωση της Εκκλησίας Οι τάξεις των κληρικών και λαϊκών και ο διακονικός ρόλος τους που φανερώνει το τριπλό αξίωμα του Χριστού και αποκλείει κάθε είδους κοσμική έκφραση εξουσίας. Έτσι και η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας προϋποθέτει διακριτούς ρόλους και μη ανάμιξη. Κεφάλαιο 4: Αντικοινωνικές παθογένειες στη σύγχρονη κοινωνία Ανιχνεύονται οι κοινωνικές παθογένειες της εποχής (υλισμός, ιδεολογικές παραχαράξεις, καταστροφή της κοινωνικής συνοχής) και η θεολογική ερμηνεία και πρόταση θεραπείας. 4.1 Η αιτία της κοινωνικής παθογένειας και ο ρόλος της Εκκλησίας Η σύγχρονη κοινωνία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο δυνάμεις. Από τη μία η διαβρωτική επίδραση του Κόσμου με την αρνητική έννοια του όρου που είναι η έκφραση της αλαζονείας, η απομάκρυνση από το Θεό, ο εγωκεντρισμός και η απόρριψης του θελήματος του Θεού. Και από την άλλη ο ευεργετικός φωτισμός της Εκκλησίας η οποία ως διαρκής Πεντηκοστή ενώνει τον εαυτό με τον πλησίον με την αγάπη του Χριστού. 4.2 Ο Δεκάλογος ως βάση εξυγίανσης της Κοινωνίας Παρουσιάζεται ο Δεκάλογος ως βάση οντολογικής θεραπείας του ανθρώπου και της κοινωνίας γιατί εκφράζει την αμετακίνητη βούληση του Θεού για τον άνθρωπο και η συμπλήρωσή του από τον Κύριο στην Καινή Διαθήκη. 4.3 Η σύγχρονη ειδωλολατρία Η σύγχρονη αθεΐα και ο υλισμός καπηλεύονται την επιστήμη και την τεχνολογία για να οδηγήσουν τον άνθρωπο μακριά από το Θεό. Όμως δεν υπάρχει καμιά αντίθεση ανάμεσα στη Πίστη και στην Επιστήμη, την θεολογική και την επιστημονική αλήθεια. Η δε τεχνολογία, ως εργαλείο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον αυτεξούσιο άνθρωπο για τον εγκλωβισμό του σε έναν ειδωλοποιημένο κόσμο ή την απελευθέρωση και θεραπεία του όπως φαίνεται αυτό στα σύγχρονα μέσα του πολιτισμού. 4.4 Η μεταμόρφωση των κοινωνικών ανθρώπινων σχέσεων Η οικογένεια και ο σεβασμός της καταγωγής ανάγεται στον σεβασμό του ίδιου του Δημιουργού. Ο σεβασμός του γάμου ανάγεται στον σεβασμό του προσώπου, χωρίς περιθώρια παρέκκλισης της ανθρώπινης σεξουαλικότητας έξω από το μυστήριο του γάμου όπως η μοιχεία και η ομοφυλοφιλία. Ο σεβασμός της περιουσίας και του περιβάλλοντος ανάγεται στον σεβασμό Εκείνου ο οποίος είναι ο μόνος ‘ιδιοκτήτης’ στη γη. Ο σεβασμός της ζωής (του εμβρύου, του ηλικιωμένου, του ασθενούς κλπ), επίσης ανάγεται στον σεβασμό Εκείνου ο οποίος είναι ο μόνος που την χορηγεί. Ο σεβασμός της αλήθειας και η ειλικρίνεια είναι η βάση για τις υγιείς ανθρώπινες σχέσεις. Τέλος η ανεξέλεγκτη ανθρώπινη επιθυμία είναι η ρίζα της αντικοινωνικότητας και ο έλεγχός της αρχή της θεραπείας της. 4.5 Παθογένειες στο χώρο της Εκκλησίας Εξετάζονται η απομάκρυνση από το εκκλησιαστικό ήθος, η εκκοσμίκευση, η θέση των λαϊκών, η γλώσσα της λατρείας και οι χειροτονίες. Επίλογος Η εργασία καταλήγει στο ότι η Εκκλησία μπορεί να θεραπεύσει τις κοινωνικές πληγές όταν ζει αυθεντικά την φύση της ως κοινωνία προσώπων εν Χριστώ. Η Εκκλησία προσφέρει εσχατολογική και σωτηριολογική προοπτική στην κοινωνία, μεταμορφώνοντας την όχι με κοινωνικά προγράμματα, αλλά με τη Χάρη του Θεού και το βίωμα των Αγίων.","abstract_has_math":false,"creators":["ΓΙΑΝΝΑΚΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ","GIANNAKAS VASILEIOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:15Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5306628"],"render_values":[{"text":"uoadl:5306628","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306628","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306628","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5306628","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΓΙΑΝΝΑΚΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ","GIANNAKAS VASILEIOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5306628","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306628"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η σύγχρονη κοινωνία υπό το πρίσμα της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας. Περίληψη της Εργασίας Εισαγωγή Η εργασία τοποθετεί τη σύγχρονη δυτική κοινωνία, απέναντι στη μαρτυρία της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, η οποία βλέπει τον άνθρωπο όχι απλά ως μια ύπαρξη, αλλά στην ιδιαίτερη οντολογική του σχέση με το Θεό λόγω της κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού δημιουργίας του. Λόγω δε των ιδιαίτερων χαρισμάτων με τα οποία είναι προικισμένος (το λογικό και το αυτεξούσιο), ως σημείο ενότητος των πάντων. Αν η κοινωνία νοείται ως σύνολο κοινωνικών δομών και αλληλεπιδράσεων, η Εκκλησία εκλαμβάνεται ως τρόπος ύπαρξης εν Χριστώ. Επιδιώκεται λοιπόν να φανερωθεί η προοπτική της ανακαίνισης και της θέωσης της Κοινωνίας μέσω του εκκλησιαστικού βιώματος. Κεφάλαιο 1: Άνθρωπος και Κοινωνία 1.1 Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον Η κοινωνικότητα παρουσιάζεται ως θεμελιώδες στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης η οποία α) λόγω της κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού δημιουργίας του ενώνει το κτιστό με το άκτιστο β) λόγω της διφυούς από ψυχή και σώμα υπόστασής του ενώνει το ορατό και το αόρατο, γ) και λόγω της σωματικής διάκρισης σε άρρεν και θήλυ ενώνει τους ανθρώπους μεταξύ τους. Η Εκκλησία προβάλλεται ως κοινωνία ανθρώπων και Θεού. 1.2 Πτώση και κοινωνία Η πτώση διέρρηξε την ενότητα του ανθρώπου με το Θεού και προκάλεσε τον σκοτισμό του νου και την αλογία, εξασθένησε την βούληση, ακύρωσε το καθ’ ομοίωσιν, αλλοτρίωσε το κυριαρχικό του ανθρώπου ο οποίος απέκτησε γνωμικό θέλημα διαφοροποιημένο από το θέλημα του Θεού. Ο άνθρωπος έγινε θνητός και ο θάνατος ως συνέπεια της πτώσεως, προκάλεσε την πλήρη διάσπαση (με το Θεό, με τους αγγέλους, στα φύλα, της ψυχής από το σώμα και του σώματος στα στοιχεία του). 1.3 Η αποκατάσταση της κοινωνίας Η ενανθρώπιση του Θεού Λόγου θεραπεύει την ανθρώπινη φύση και η Εκκλησία λειτουργεί ως κοινωνία σωτηρίας και αποκατάστασης της ενότητας. Κεφάλαιο 2: Η δομή της μεταπτωτικής σύγχρονης κοινωνίας Εξετάζεται η κοινωνιολογική προσέγγιση της κοινωνίας, η λειτουργία των θεσμών, η διαφοροποίηση των κοινωνικών ομάδων και η προβληματική του κοινωνικού ελέγχου. 2.1 Κοινωνία και Κοινωνικότητα Εξετάζονται τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής συνοχής. Γίνεται εμφανής η ανάγκη ύπαρξης της κοινωνίας αλλά και ο κατακερματισμός της ανθρωπότητας σε ομάδες. Η ανάγκη επικοινωνίας αλλά και ο χωρισμός του εγώ από του εσύ φανερώνουν την διάσπαση. Οι κοινωνικοί ρόλοι και η κοινωνικοποίηση φανερώνουν επίσης την μεταπτωτική λειτουργία της εξουσίας που έχει χάσει τον αρχικό της ρόλο και ασκείται στους ανθρώπους. 2.2 Κοινωνικές ομάδες και θεσμοί Η ύπαρξη ομάδων ενώ φανερώνει την ανάγκη της κοινωνικότητας, αποκαλύπτει την δια-σπασμένη ανθρωπότητα σε εμείς και εσείς. Ο θεσμός της οικογένειας και η διαφορετική θεώρησή της από την Κοινωνία και την Εκκλησία. 2.3 Κοινωνικός έλεγχος και διαστρωμάτωση Εξετάζονται οι μηχανισμοί εξουσίας όπως αυτοί υπάρχουν πλέον στην μεταπτωτική κοινωνία και η κοινωνική διαφοροποίηση που αναδεικνύει κυρίαρχες τάξεις και κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις με κριτήρια α) βιολογικά (διάκριση φύλων, ηλικίας, φυλετική, νοημοσύνης) και β) κοινωνικά και πολιτιστικά (εθνικά, κοινωνικές και οικονομικές τάξεις). Κεφάλαιο 3: Η φύση της Εκκλησίας κατά την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία Αναλύεται η Εκκλησία ως θεανθρώπινος οργανισμός, ως κοινωνία σωτηρίας, και η φύση και λειτουργία της εντός της ιστορίας. 3.1 Έννοια και φύση της Εκκλησίας Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, ως κοινωνία αγάπης και όχι απλώς ως κοινωνική ομάδα. Η έννοια του όρου Εκκλησία. Η ‘θεανθρώπινη’ φύση της Εκκλησίας ως ‘Λαός του Θεού’, ‘κοινωνία πιστών’, και ‘σώμα Χριστού’ και ο τρόπος ενσωμάτωσης σ’ αυτήν. 3.2 Οι ιδιότητες της Εκκλησίας ως πραγματικής κοινωνίας H ενότητα στην μία πίστη όπου εν Κυρίω ἕν ἐσμέν, η αγιότητα ως απόρροια της ενότητας με το Χριστό που θεραπεύει τον άνθρωπο, η καθολικότητα που αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα χωρίς διακρίσεις, αναδεικνύουν την Εκκλησία ως τον μόνο τόπο θεραπείας της ανθρώπινης φύσης και κοινωνικότητας. 3.3 Οργάνωση της Εκκλησίας Οι τάξεις των κληρικών και λαϊκών και ο διακονικός ρόλος τους που φανερώνει το τριπλό αξίωμα του Χριστού και αποκλείει κάθε είδους κοσμική έκφραση εξουσίας. Έτσι και η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας προϋποθέτει διακριτούς ρόλους και μη ανάμιξη. Κεφάλαιο 4: Αντικοινωνικές παθογένειες στη σύγχρονη κοινωνία Ανιχνεύονται οι κοινωνικές παθογένειες της εποχής (υλισμός, ιδεολογικές παραχαράξεις, καταστροφή της κοινωνικής συνοχής) και η θεολογική ερμηνεία και πρόταση θεραπείας. 4.1 Η αιτία της κοινωνικής παθογένειας και ο ρόλος της Εκκλησίας Η σύγχρονη κοινωνία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο δυνάμεις. Από τη μία η διαβρωτική επίδραση του Κόσμου με την αρνητική έννοια του όρου που είναι η έκφραση της αλαζονείας, η απομάκρυνση από το Θεό, ο εγωκεντρισμός και η απόρριψης του θελήματος του Θεού. Και από την άλλη ο ευεργετικός φωτισμός της Εκκλησίας η οποία ως διαρκής Πεντηκοστή ενώνει τον εαυτό με τον πλησίον με την αγάπη του Χριστού. 4.2 Ο Δεκάλογος ως βάση εξυγίανσης της Κοινωνίας Παρουσιάζεται ο Δεκάλογος ως βάση οντολογικής θεραπείας του ανθρώπου και της κοινωνίας γιατί εκφράζει την αμετακίνητη βούληση του Θεού για τον άνθρωπο και η συμπλήρωσή του από τον Κύριο στην Καινή Διαθήκη. 4.3 Η σύγχρονη ειδωλολατρία Η σύγχρονη αθεΐα και ο υλισμός καπηλεύονται την επιστήμη και την τεχνολογία για να οδηγήσουν τον άνθρωπο μακριά από το Θεό. Όμως δεν υπάρχει καμιά αντίθεση ανάμεσα στη Πίστη και στην Επιστήμη, την θεολογική και την επιστημονική αλήθεια. Η δε τεχνολογία, ως εργαλείο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον αυτεξούσιο άνθρωπο για τον εγκλωβισμό του σε έναν ειδωλοποιημένο κόσμο ή την απελευθέρωση και θεραπεία του όπως φαίνεται αυτό στα σύγχρονα μέσα του πολιτισμού. 4.4 Η μεταμόρφωση των κοινωνικών ανθρώπινων σχέσεων Η οικογένεια και ο σεβασμός της καταγωγής ανάγεται στον σεβασμό του ίδιου του Δημιουργού. Ο σεβασμός του γάμου ανάγεται στον σεβασμό του προσώπου, χωρίς περιθώρια παρέκκλισης της ανθρώπινης σεξουαλικότητας έξω από το μυστήριο του γάμου όπως η μοιχεία και η ομοφυλοφιλία. Ο σεβασμός της περιουσίας και του περιβάλλοντος ανάγεται στον σεβασμό Εκείνου ο οποίος είναι ο μόνος ‘ιδιοκτήτης’ στη γη. Ο σεβασμός της ζωής (του εμβρύου, του ηλικιωμένου, του ασθενούς κλπ), επίσης ανάγεται στον σεβασμό Εκείνου ο οποίος είναι ο μόνος που την χορηγεί. Ο σεβασμός της αλήθειας και η ειλικρίνεια είναι η βάση για τις υγιείς ανθρώπινες σχέσεις. Τέλος η ανεξέλεγκτη ανθρώπινη επιθυμία είναι η ρίζα της αντικοινωνικότητας και ο έλεγχός της αρχή της θεραπείας της. 4.5 Παθογένειες στο χώρο της Εκκλησίας Εξετάζονται η απομάκρυνση από το εκκλησιαστικό ήθος, η εκκοσμίκευση, η θέση των λαϊκών, η γλώσσα της λατρείας και οι χειροτονίες. Επίλογος Η εργασία καταλήγει στο ότι η Εκκλησία μπορεί να θεραπεύσει τις κοινωνικές πληγές όταν ζει αυθεντικά την φύση της ως κοινωνία προσώπων εν Χριστώ. Η Εκκλησία προσφέρει εσχατολογική και σωτηριολογική προοπτική στην κοινωνία, μεταμορφώνοντας την όχι με κοινωνικά προγράμματα, αλλά με τη Χάρη του Θεού και το βίωμα των Αγίων.","Modern society in the light of Orthodox Ecclesiology. Abstract of the Work Introduction The work places modern Western society against the testimony of Orthodox Ecclesiology, which sees man not simply as an existence, but in his special ontological relationship with God due to his creation in the image and likeness of God. And because of the special gifts with which he is endowed (reason and self-sufficiency), as a sign of unity of all things. If society is understood as a set of social structures and interactions, the Church is perceived as a way of being in Christ. The aim is therefore to reveal the perspective of the renewal and theization of Society through the ecclesiastical experience. Chapter 1: Man and Society 1.1 Man as a social being Sociability is presented as a fundamental element of human existence which a) due to its creation in the image and likeness of God unites the created with the uncreated b) due to its dual nature of soul and body unites the visible and the invisible, c) and because of the physical distinction into male and female, it unites people with each other. The Church is presented as a community of people and God. 1.2 Fall and communion The fall broke the unity of man with God and caused the darkness of the mind and alogy, weakened the will, annulled the likeness, alienated the sovereignty of man who acquired a will differentiated from the will of God. Man became mortal and death, as a consequence of the fall, caused the complete separation (with God, with the angels, in the sexes, of the soul from the body and of the body into its elements). 1.3 The Restoration of Society The incarnation of God the Word heals human nature and the Church functions as a society of salvation and restoration of unity. Chapter 2: The Structure of Fallen Modern Society The sociological approach to society, the functioning of institutions, the differentiation of social groups and the problem of social control are examined. 2.1 Society and Sociability The characteristics of social cohesion are examined. The need for the existence of society becomes evident, but also the fragmentation of humanity into groups. The need for communication and the separation of the ego from the you reveal the division. Social roles and socialization also reveal the transitional function of power that has lost its original role and is exercised over people. 2.2 Social groups and institutions The existence of groups, while revealing the need for sociability, reveals the divided humanity in us and you. The institution of the family and its different view by Society and the Church. 2.3 Social control and stratification The mechanisms of power as they now exist in the transitional society are examined, as well as the social differentiation that highlights dominant classes and social inequalities and discrimination based on criteria a) biological (gender, age, race, intelligence discrimination) and b) social and cultural (ethnic, social and economic classes). Chapter 3: The Nature of the Church According to Orthodox Ecclesiology The Church is analyzed as a divine-human organism, as a community of salvation, and its nature and function within history. 3.1 Concept and nature of the Church The Church as the body of Christ, as a community of love and not simply as a social group. The meaning of the term Church. The ‘theo-human’ nature of the Church as the ‘People of God’, ‘community of believers’, and ‘body of Christ’ and the way of integration into it. 3.2 The qualities of the Church as a real community Unity in the one faith where in the Lord we are one, holiness as a result of unity with Christ who heals man, the universality that embraces all humanity without distinction, highlight the Church as the only place of healing of human nature and sociability. 3.3 Organization of the Church The ranks of clergy and laity and their ministerial role that manifests the threefold office of Christ and excludes any kind of secular expression of power. Similarly, the relationship between Church and State presupposes distinct roles and non-interference. Chapter 4: Antisocial Pathogenies in Modern Society The social pathogens of the era (materialism, ideological distortions, destruction of social cohesion) and the theological interpretation and proposed treatment are explored. 4.1 The cause of social pathology and the role of the Church Modern society is caught between two forces. On the one hand, the corrosive influence of the World in the negative sense of the term, which is the expression of arrogance, distance from God, egocentrism and rejection of the will of God. And on the other hand, the beneficial illumination of the Church which, as a permanent Pentecost, unites itself with its neighbor with the love of Christ. 4.2 The Decalogue as a basis for the purification of Society The Decalogue is presented as the basis for the ontological healing of man and society because it expresses the unchanging will of God for man and its fulfillment by the Lord in the New Testament. 4.3 Modern Idolatry Modern atheism and materialism exploit science and technology to lead man away from God. But there is no opposition between Faith and Science, theological and scientific truth. Technology, as a tool, can be used by the self-sufficient person to entrap him in an idolized world or to liberate and heal him, as seen in modern media of culture. 4.4 The transformation of social human relations The family and respect for origin are linked to respect for the Creator himself. Respect for marriage is linked to respect for the person, with no room for deviation of human sexuality outside the mystery of marriage such as adultery and homosexuality. Respect for property and the environment is rooted in respect for the One who is the sole ‘owner’ of the earth. Respect for life (of the fetus, the elderly, the sick, etc.) also stems from respect for the One who is the sole giver of it. Respect for truth and honesty is the basis for healthy human relationships. Finally, uncontrolled human desire is the root of antisociality and its control is the beginning of its treatment. 4.5 Pathogenesis in the Church The departure from ecclesiastical ethos, secularization, the position of the laity, the language of worship and ordinations are examined. Epilogue The work concludes that the Church can heal social wounds when it authentically lives its nature as a community of persons in Christ. The Church offers an eschatological and soteriological perspective to society, transforming it not with social programs, but with the Grace of God and the experience of the Saints."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η σύγχρονη κοινωνία υπό το πρίσμα της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΓΙΑΝΝΑΚΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ","GIANNAKAS VASILEIOS"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η σύγχρονη κοινωνία υπό το πρίσμα της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας. Περίληψη της Εργασίας Εισαγωγή Η εργασία τοποθετεί τη σύγχρονη δυτική κοινωνία, απέναντι στη μαρτυρία της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, η οποία βλέπει τον άνθρωπο όχι απλά ως μια ύπαρξη, αλλά στην ιδιαίτερη οντολογική του σχέση με το Θεό λόγω της κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού δημιουργίας του. Λόγω δε των ιδιαίτερων χαρισμάτων με τα οποία είναι προικισμένος (το λογικό και το αυτεξούσιο), ως σημείο ενότητος των πάντων. Αν η κοινωνία νοείται ως σύνολο κοινωνικών δομών και αλληλεπιδράσεων, η Εκκλησία εκλαμβάνεται ως τρόπος ύπαρξης εν Χριστώ. Επιδιώκεται λοιπόν να φανερωθεί η προοπτική της ανακαίνισης και της θέωσης της Κοινωνίας μέσω του εκκλησιαστικού βιώματος. Κεφάλαιο 1: Άνθρωπος και Κοινωνία 1.1 Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον Η κοινωνικότητα παρουσιάζεται ως θεμελιώδες στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης η οποία α) λόγω της κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού δημιουργίας του ενώνει το κτιστό με το άκτιστο β) λόγω της διφυούς από ψυχή και σώμα υπόστασής του ενώνει το ορατό και το αόρατο, γ) και λόγω της σωματικής διάκρισης σε άρρεν και θήλυ ενώνει τους ανθρώπους μεταξύ τους. Η Εκκλησία προβάλλεται ως κοινωνία ανθρώπων και Θεού. 1.2 Πτώση και κοινωνία Η πτώση διέρρηξε την ενότητα του ανθρώπου με το Θεού και προκάλεσε τον σκοτισμό του νου και την αλογία, εξασθένησε την βούληση, ακύρωσε το καθ’ ομοίωσιν, αλλοτρίωσε το κυριαρχικό του ανθρώπου ο οποίος απέκτησε γνωμικό θέλημα διαφοροποιημένο από το θέλημα του Θεού. Ο άνθρωπος έγινε θνητός και ο θάνατος ως συνέπεια της πτώσεως, προκάλεσε την πλήρη διάσπαση (με το Θεό, με τους αγγέλους, στα φύλα, της ψυχής από το σώμα και του σώματος στα στοιχεία του). 1.3 Η αποκατάσταση της κοινωνίας Η ενανθρώπιση του Θεού Λόγου θεραπεύει την ανθρώπινη φύση και η Εκκλησία λειτουργεί ως κοινωνία σωτηρίας και αποκατάστασης της ενότητας. Κεφάλαιο 2: Η δομή της μεταπτωτικής σύγχρονης κοινωνίας Εξετάζεται η κοινωνιολογική προσέγγιση της κοινωνίας, η λειτουργία των θεσμών, η διαφοροποίηση των κοινωνικών ομάδων και η προβληματική του κοινωνικού ελέγχου. 2.1 Κοινωνία και Κοινωνικότητα Εξετάζονται τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής συνοχής. Γίνεται εμφανής η ανάγκη ύπαρξης της κοινωνίας αλλά και ο κατακερματισμός της ανθρωπότητας σε ομάδες. Η ανάγκη επικοινωνίας αλλά και ο χωρισμός του εγώ από του εσύ φανερώνουν την διάσπαση. Οι κοινωνικοί ρόλοι και η κοινωνικοποίηση φανερώνουν επίσης την μεταπτωτική λειτουργία της εξουσίας που έχει χάσει τον αρχικό της ρόλο και ασκείται στους ανθρώπους. 2.2 Κοινωνικές ομάδες και θεσμοί Η ύπαρξη ομάδων ενώ φανερώνει την ανάγκη της κοινωνικότητας, αποκαλύπτει την δια-σπασμένη ανθρωπότητα σε εμείς και εσείς. Ο θεσμός της οικογένειας και η διαφορετική θεώρησή της από την Κοινωνία και την Εκκλησία. 2.3 Κοινωνικός έλεγχος και διαστρωμάτωση Εξετάζονται οι μηχανισμοί εξουσίας όπως αυτοί υπάρχουν πλέον στην μεταπτωτική κοινωνία και η κοινωνική διαφοροποίηση που αναδεικνύει κυρίαρχες τάξεις και κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις με κριτήρια α) βιολογικά (διάκριση φύλων, ηλικίας, φυλετική, νοημοσύνης) και β) κοινωνικά και πολιτιστικά (εθνικά, κοινωνικές και οικονομικές τάξεις). Κεφάλαιο 3: Η φύση της Εκκλησίας κατά την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία Αναλύεται η Εκκλησία ως θεανθρώπινος οργανισμός, ως κοινωνία σωτηρίας, και η φύση και λειτουργία της εντός της ιστορίας. 3.1 Έννοια και φύση της Εκκλησίας Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, ως κοινωνία αγάπης και όχι απλώς ως κοινωνική ομάδα. Η έννοια του όρου Εκκλησία. Η ‘θεανθρώπινη’ φύση της Εκκλησίας ως ‘Λαός του Θεού’, ‘κοινωνία πιστών’, και ‘σώμα Χριστού’ και ο τρόπος ενσωμάτωσης σ’ αυτήν. 3.2 Οι ιδιότητες της Εκκλησίας ως πραγματικής κοινωνίας H ενότητα στην μία πίστη όπου εν Κυρίω ἕν ἐσμέν, η αγιότητα ως απόρροια της ενότητας με το Χριστό που θεραπεύει τον άνθρωπο, η καθολικότητα που αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα χωρίς διακρίσεις, αναδεικνύουν την Εκκλησία ως τον μόνο τόπο θεραπείας της ανθρώπινης φύσης και κοινωνικότητας. 3.3 Οργάνωση της Εκκλησίας Οι τάξεις των κληρικών και λαϊκών και ο διακονικός ρόλος τους που φανερώνει το τριπλό αξίωμα του Χριστού και αποκλείει κάθε είδους κοσμική έκφραση εξουσίας. Έτσι και η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας προϋποθέτει διακριτούς ρόλους και μη ανάμιξη. Κεφάλαιο 4: Αντικοινωνικές παθογένειες στη σύγχρονη κοινωνία Ανιχνεύονται οι κοινωνικές παθογένειες της εποχής (υλισμός, ιδεολογικές παραχαράξεις, καταστροφή της κοινωνικής συνοχής) και η θεολογική ερμηνεία και πρόταση θεραπείας. 4.1 Η αιτία της κοινωνικής παθογένειας και ο ρόλος της Εκκλησίας Η σύγχρονη κοινωνία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο δυνάμεις. Από τη μία η διαβρωτική επίδραση του Κόσμου με την αρνητική έννοια του όρου που είναι η έκφραση της αλαζονείας, η απομάκρυνση από το Θεό, ο εγωκεντρισμός και η απόρριψης του θελήματος του Θεού. Και από την άλλη ο ευεργετικός φωτισμός της Εκκλησίας η οποία ως διαρκής Πεντηκοστή ενώνει τον εαυτό με τον πλησίον με την αγάπη του Χριστού. 4.2 Ο Δεκάλογος ως βάση εξυγίανσης της Κοινωνίας Παρουσιάζεται ο Δεκάλογος ως βάση οντολογικής θεραπείας του ανθρώπου και της κοινωνίας γιατί εκφράζει την αμετακίνητη βούληση του Θεού για τον άνθρωπο και η συμπλήρωσή του από τον Κύριο στην Καινή Διαθήκη. 4.3 Η σύγχρονη ειδωλολατρία Η σύγχρονη αθεΐα και ο υλισμός καπηλεύονται την επιστήμη και την τεχνολογία για να οδηγήσουν τον άνθρωπο μακριά από το Θεό. Όμως δεν υπάρχει καμιά αντίθεση ανάμεσα στη Πίστη και στην Επιστήμη, την θεολογική και την επιστημονική αλήθεια. Η δε τεχνολογία, ως εργαλείο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον αυτεξούσιο άνθρωπο για τον εγκλωβισμό του σε έναν ειδωλοποιημένο κόσμο ή την απελευθέρωση και θεραπεία του όπως φαίνεται αυτό στα σύγχρονα μέσα του πολιτισμού. 4.4 Η μεταμόρφωση των κοινωνικών ανθρώπινων σχέσεων Η οικογένεια και ο σεβασμός της καταγωγής ανάγεται στον σεβασμό του ίδιου του Δημιουργού. Ο σεβασμός του γάμου ανάγεται στον σεβασμό του προσώπου, χωρίς περιθώρια παρέκκλισης της ανθρώπινης σεξουαλικότητας έξω από το μυστήριο του γάμου όπως η μοιχεία και η ομοφυλοφιλία. Ο σεβασμός της περιουσίας και του περιβάλλοντος ανάγεται στον σεβασμό Εκείνου ο οποίος είναι ο μόνος ‘ιδιοκτήτης’ στη γη. Ο σεβασμός της ζωής (του εμβρύου, του ηλικιωμένου, του ασθενούς κλπ), επίσης ανάγεται στον σεβασμό Εκείνου ο οποίος είναι ο μόνος που την χορηγεί. Ο σεβασμός της αλήθειας και η ειλικρίνεια είναι η βάση για τις υγιείς ανθρώπινες σχέσεις. Τέλος η ανεξέλεγκτη ανθρώπινη επιθυμία είναι η ρίζα της αντικοινωνικότητας και ο έλεγχός της αρχή της θεραπείας της. 4.5 Παθογένειες στο χώρο της Εκκλησίας Εξετάζονται η απομάκρυνση από το εκκλησιαστικό ήθος, η εκκοσμίκευση, η θέση των λαϊκών, η γλώσσα της λατρείας και οι χειροτονίες. Επίλογος Η εργασία καταλήγει στο ότι η Εκκλησία μπορεί να θεραπεύσει τις κοινωνικές πληγές όταν ζει αυθεντικά την φύση της ως κοινωνία προσώπων εν Χριστώ. Η Εκκλησία προσφέρει εσχατολογική και σωτηριολογική προοπτική στην κοινωνία, μεταμορφώνοντας την όχι με κοινωνικά προγράμματα, αλλά με τη Χάρη του Θεού και το βίωμα των Αγίων.","Modern society in the light of Orthodox Ecclesiology. Abstract of the Work Introduction The work places modern Western society against the testimony of Orthodox Ecclesiology, which sees man not simply as an existence, but in his special ontological relationship with God due to his creation in the image and likeness of God. And because of the special gifts with which he is endowed (reason and self-sufficiency), as a sign of unity of all things. If society is understood as a set of social structures and interactions, the Church is perceived as a way of being in Christ. The aim is therefore to reveal the perspective of the renewal and theization of Society through the ecclesiastical experience. Chapter 1: Man and Society 1.1 Man as a social being Sociability is presented as a fundamental element of human existence which a) due to its creation in the image and likeness of God unites the created with the uncreated b) due to its dual nature of soul and body unites the visible and the invisible, c) and because of the physical distinction into male and female, it unites people with each other. The Church is presented as a community of people and God. 1.2 Fall and communion The fall broke the unity of man with God and caused the darkness of the mind and alogy, weakened the will, annulled the likeness, alienated the sovereignty of man who acquired a will differentiated from the will of God. Man became mortal and death, as a consequence of the fall, caused the complete separation (with God, with the angels, in the sexes, of the soul from the body and of the body into its elements). 1.3 The Restoration of Society The incarnation of God the Word heals human nature and the Church functions as a society of salvation and restoration of unity. Chapter 2: The Structure of Fallen Modern Society The sociological approach to society, the functioning of institutions, the differentiation of social groups and the problem of social control are examined. 2.1 Society and Sociability The characteristics of social cohesion are examined. The need for the existence of society becomes evident, but also the fragmentation of humanity into groups. The need for communication and the separation of the ego from the you reveal the division. Social roles and socialization also reveal the transitional function of power that has lost its original role and is exercised over people. 2.2 Social groups and institutions The existence of groups, while revealing the need for sociability, reveals the divided humanity in us and you. The institution of the family and its different view by Society and the Church. 2.3 Social control and stratification The mechanisms of power as they now exist in the transitional society are examined, as well as the social differentiation that highlights dominant classes and social inequalities and discrimination based on criteria a) biological (gender, age, race, intelligence discrimination) and b) social and cultural (ethnic, social and economic classes). Chapter 3: The Nature of the Church According to Orthodox Ecclesiology The Church is analyzed as a divine-human organism, as a community of salvation, and its nature and function within history. 3.1 Concept and nature of the Church The Church as the body of Christ, as a community of love and not simply as a social group. The meaning of the term Church. The ‘theo-human’ nature of the Church as the ‘People of God’, ‘community of believers’, and ‘body of Christ’ and the way of integration into it. 3.2 The qualities of the Church as a real community Unity in the one faith where in the Lord we are one, holiness as a result of unity with Christ who heals man, the universality that embraces all humanity without distinction, highlight the Church as the only place of healing of human nature and sociability. 3.3 Organization of the Church The ranks of clergy and laity and their ministerial role that manifests the threefold office of Christ and excludes any kind of secular expression of power. Similarly, the relationship between Church and State presupposes distinct roles and non-interference. Chapter 4: Antisocial Pathogenies in Modern Society The social pathogens of the era (materialism, ideological distortions, destruction of social cohesion) and the theological interpretation and proposed treatment are explored. 4.1 The cause of social pathology and the role of the Church Modern society is caught between two forces. On the one hand, the corrosive influence of the World in the negative sense of the term, which is the expression of arrogance, distance from God, egocentrism and rejection of the will of God. And on the other hand, the beneficial illumination of the Church which, as a permanent Pentecost, unites itself with its neighbor with the love of Christ. 4.2 The Decalogue as a basis for the purification of Society The Decalogue is presented as the basis for the ontological healing of man and society because it expresses the unchanging will of God for man and its fulfillment by the Lord in the New Testament. 4.3 Modern Idolatry Modern atheism and materialism exploit science and technology to lead man away from God. But there is no opposition between Faith and Science, theological and scientific truth. Technology, as a tool, can be used by the self-sufficient person to entrap him in an idolized world or to liberate and heal him, as seen in modern media of culture. 4.4 The transformation of social human relations The family and respect for origin are linked to respect for the Creator himself. Respect for marriage is linked to respect for the person, with no room for deviation of human sexuality outside the mystery of marriage such as adultery and homosexuality. Respect for property and the environment is rooted in respect for the One who is the sole ‘owner’ of the earth. Respect for life (of the fetus, the elderly, the sick, etc.) also stems from respect for the One who is the sole giver of it. Respect for truth and honesty is the basis for healthy human relationships. Finally, uncontrolled human desire is the root of antisociality and its control is the beginning of its treatment. 4.5 Pathogenesis in the Church The departure from ecclesiastical ethos, secularization, the position of the laity, the language of worship and ordinations are examined. Epilogue The work concludes that the Church can heal social wounds when it authentically lives its nature as a community of persons in Christ. The Church offers an eschatological and soteriological perspective to society, transforming it not with social programs, but with the Grace of God and the experience of the Saints."],"dc:identifier":["uoadl:5306628","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306628"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["Η σύγχρονη κοινωνία υπό το πρίσμα της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:15Z"}