{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5306656"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5306656","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της χορήγησης νταπαγλιφλοζίνης/εμπαγλιφλοζίνης στην επίπτωση της επαγόμενης από σκιαγραφικά νεφροπάθειας. Βιβλιογραφική ανασκόπηση","abstract":"Υπόβαθρο: Η επαγόμενη από σκιαγραφικά νεφροπάθεια (CIN) αποτελεί μία σημαντική αιτία οξείας νεφρικής βλάβης, ιδιαίτερα σε ασθενείς με προϋπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσο ή χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, οι οποίοι εκτίθενται συχνά σε σκιαγραφικά μέσα κατά τη διάρκεια διαγνωστικών και θεραπευτικών διαδικασιών. Η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη, αναστολείς του συν-μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2), έχουν επιδείξει προστατευτικές επιδράσεις στη νεφρική λειτουργία σε διάφορα κλινικά περιβάλλοντα. Αυτή η βιβλιογραφική ανασκόπηση στοχεύει στην αξιολόγηση της επίδρασης της νταπαγλιφλοζίνης και της εμπαγλιφλοζίνης στη συχνότητα και τη σοβαρότητα της νεφροπάθειας που προκαλείται από σκιαγραφικά. Μέθοδοι: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας μέσω αναζήτησης αρχείων σε αρκετές αξιόπιστες βάσεις δεδομένων καθώς και κλινικών δοκιμών για μελέτες που δημοσιεύθηκαν έως τον Φεβρουάριο του 2025. Οι μελέτες που επιλέχθηκαν, περιλάμβαναν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές, μελέτες κοόρτης και μετα-αναλύσεις που αξιολογούσαν την επίδραση της νταπαγλιφλοζίνης ή της εμπαγλιφλοζίνης στη νεφροπάθεια που προκαλείται από σκιαγραφικά, σε ασθενείς που υποβάλλονταν σε απεικόνιση με σκιαγραφικό. Τα αποτελέσματα ενδιαφέροντος περιλάμβαναν επίπεδα κρεατινίνης ορού, επίπτωση οξείας νεφρικής βλάβης και άλλους δείκτες νεφρικής λειτουργίας μετά από έκθεση σε σκιαγραφικό. Αποτελέσματα: Στοιχεία από διάφορες μελέτες υποδηλώνουν ότι οι αναστολείς SGLT2, συγκεκριμένα η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη, μπορεί να μειώσουν τη συχνότητα εμφάνισης CIN σε πληθυσμούς υψηλού κινδύνου, ιδιαίτερα σε ασθενείς με διαβήτη και χρόνια νεφρική νόσο. Οι προτεινόμενοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν βελτιωμένη νεφρική ροή αίματος, ενισχυμένο χειρισμό σωληναριακής γλυκόζης και μείωση της φλεγμονής και του οξειδωτικού στρες. Αρκετές μελέτες έχουν αναφέρει μείωση των επιπέδων κρεατινίνης ορού και χαμηλότερη επίπτωση οξείας νεφρικής βλάβης σε ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς SGLT2 πριν από την έκθεση σε σκιαγραφικά μέσα. Ωστόσο, η ετερογένεια στους σχεδιασμούς των μελετών και στους πληθυσμούς ασθενών περιορίζει την ικανότητα εξαγωγής οριστικών συμπερασμάτων. Συμπέρασμα: Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη μπορεί να παρέχουν νεφρική προστασία έναντι της νεφροπάθειας που προκαλείται από σκιαγραφικά, ιδιαίτερα σε άτομα υψηλού κινδύνου. Ενώ τα συνολικά δεδομένα είναι πολλά υποσχόμενα, απαιτούνται μεγαλύτερες, καλά σχεδιασμένες τυχαιοποιημένες και ελεγχόμενες δοκιμές για να επιβεβαιωθούν αυτά τα ευρήματα και να καθοριστούν σαφείς κλινικές οδηγίες. Η κατανόηση των ακριβών μηχανισμών προστασίας, ο καθορισμός του βέλτιστου χρονισμού και δοσολογίας αυτών των αναστολέων, καθώς και η ασφάλειά τους αποτελούν τα βασικότερα σημεία για μελλοντική έρευνα σε αυτόν τον τομέα.","abstract_html":"Υπόβαθρο: Η επαγόμενη από σκιαγραφικά νεφροπάθεια (CIN) αποτελεί μία σημαντική αιτία οξείας νεφρικής βλάβης, ιδιαίτερα σε ασθενείς με προϋπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσο ή χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, οι οποίοι εκτίθενται συχνά σε σκιαγραφικά μέσα κατά τη διάρκεια διαγνωστικών και θεραπευτικών διαδικασιών. Η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη, αναστολείς του συν-μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2), έχουν επιδείξει προστατευτικές επιδράσεις στη νεφρική λειτουργία σε διάφορα κλινικά περιβάλλοντα. Αυτή η βιβλιογραφική ανασκόπηση στοχεύει στην αξιολόγηση της επίδρασης της νταπαγλιφλοζίνης και της εμπαγλιφλοζίνης στη συχνότητα και τη σοβαρότητα της νεφροπάθειας που προκαλείται από σκιαγραφικά. Μέθοδοι: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας μέσω αναζήτησης αρχείων σε αρκετές αξιόπιστες βάσεις δεδομένων καθώς και κλινικών δοκιμών για μελέτες που δημοσιεύθηκαν έως τον Φεβρουάριο του 2025. Οι μελέτες που επιλέχθηκαν, περιλάμβαναν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές, μελέτες κοόρτης και μετα-αναλύσεις που αξιολογούσαν την επίδραση της νταπαγλιφλοζίνης ή της εμπαγλιφλοζίνης στη νεφροπάθεια που προκαλείται από σκιαγραφικά, σε ασθενείς που υποβάλλονταν σε απεικόνιση με σκιαγραφικό. Τα αποτελέσματα ενδιαφέροντος περιλάμβαναν επίπεδα κρεατινίνης ορού, επίπτωση οξείας νεφρικής βλάβης και άλλους δείκτες νεφρικής λειτουργίας μετά από έκθεση σε σκιαγραφικό. Αποτελέσματα: Στοιχεία από διάφορες μελέτες υποδηλώνουν ότι οι αναστολείς SGLT2, συγκεκριμένα η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη, μπορεί να μειώσουν τη συχνότητα εμφάνισης CIN σε πληθυσμούς υψηλού κινδύνου, ιδιαίτερα σε ασθενείς με διαβήτη και χρόνια νεφρική νόσο. Οι προτεινόμενοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν βελτιωμένη νεφρική ροή αίματος, ενισχυμένο χειρισμό σωληναριακής γλυκόζης και μείωση της φλεγμονής και του οξειδωτικού στρες. Αρκετές μελέτες έχουν αναφέρει μείωση των επιπέδων κρεατινίνης ορού και χαμηλότερη επίπτωση οξείας νεφρικής βλάβης σε ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς SGLT2 πριν από την έκθεση σε σκιαγραφικά μέσα. Ωστόσο, η ετερογένεια στους σχεδιασμούς των μελετών και στους πληθυσμούς ασθενών περιορίζει την ικανότητα εξαγωγής οριστικών συμπερασμάτων. Συμπέρασμα: Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη μπορεί να παρέχουν νεφρική προστασία έναντι της νεφροπάθειας που προκαλείται από σκιαγραφικά, ιδιαίτερα σε άτομα υψηλού κινδύνου. Ενώ τα συνολικά δεδομένα είναι πολλά υποσχόμενα, απαιτούνται μεγαλύτερες, καλά σχεδιασμένες τυχαιοποιημένες και ελεγχόμενες δοκιμές για να επιβεβαιωθούν αυτά τα ευρήματα και να καθοριστούν σαφείς κλινικές οδηγίες. Η κατανόηση των ακριβών μηχανισμών προστασίας, ο καθορισμός του βέλτιστου χρονισμού και δοσολογίας αυτών των αναστολέων, καθώς και η ασφάλειά τους αποτελούν τα βασικότερα σημεία για μελλοντική έρευνα σε αυτόν τον τομέα.","abstract_has_math":false,"creators":["Βατίτσης Δημήτριος","Vatitsis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:17Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5306656"],"render_values":[{"text":"uoadl:5306656","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306656","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306656","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5306656","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βατίτσης Δημήτριος","Vatitsis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5306656","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306656"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Υπόβαθρο: Η επαγόμενη από σκιαγραφικά νεφροπάθεια (CIN) αποτελεί μία σημαντική αιτία οξείας νεφρικής βλάβης, ιδιαίτερα σε ασθενείς με προϋπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσο ή χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, οι οποίοι εκτίθενται συχνά σε σκιαγραφικά μέσα κατά τη διάρκεια διαγνωστικών και θεραπευτικών διαδικασιών. Η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη, αναστολείς του συν-μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2), έχουν επιδείξει προστατευτικές επιδράσεις στη νεφρική λειτουργία σε διάφορα κλινικά περιβάλλοντα. Αυτή η βιβλιογραφική ανασκόπηση στοχεύει στην αξιολόγηση της επίδρασης της νταπαγλιφλοζίνης και της εμπαγλιφλοζίνης στη συχνότητα και τη σοβαρότητα της νεφροπάθειας που προκαλείται από σκιαγραφικά. Μέθοδοι: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας μέσω αναζήτησης αρχείων σε αρκετές αξιόπιστες βάσεις δεδομένων καθώς και κλινικών δοκιμών για μελέτες που δημοσιεύθηκαν έως τον Φεβρουάριο του 2025. Οι μελέτες που επιλέχθηκαν, περιλάμβαναν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές, μελέτες κοόρτης και μετα-αναλύσεις που αξιολογούσαν την επίδραση της νταπαγλιφλοζίνης ή της εμπαγλιφλοζίνης στη νεφροπάθεια που προκαλείται από σκιαγραφικά, σε ασθενείς που υποβάλλονταν σε απεικόνιση με σκιαγραφικό. Τα αποτελέσματα ενδιαφέροντος περιλάμβαναν επίπεδα κρεατινίνης ορού, επίπτωση οξείας νεφρικής βλάβης και άλλους δείκτες νεφρικής λειτουργίας μετά από έκθεση σε σκιαγραφικό. Αποτελέσματα: Στοιχεία από διάφορες μελέτες υποδηλώνουν ότι οι αναστολείς SGLT2, συγκεκριμένα η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη, μπορεί να μειώσουν τη συχνότητα εμφάνισης CIN σε πληθυσμούς υψηλού κινδύνου, ιδιαίτερα σε ασθενείς με διαβήτη και χρόνια νεφρική νόσο. Οι προτεινόμενοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν βελτιωμένη νεφρική ροή αίματος, ενισχυμένο χειρισμό σωληναριακής γλυκόζης και μείωση της φλεγμονής και του οξειδωτικού στρες. Αρκετές μελέτες έχουν αναφέρει μείωση των επιπέδων κρεατινίνης ορού και χαμηλότερη επίπτωση οξείας νεφρικής βλάβης σε ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς SGLT2 πριν από την έκθεση σε σκιαγραφικά μέσα. Ωστόσο, η ετερογένεια στους σχεδιασμούς των μελετών και στους πληθυσμούς ασθενών περιορίζει την ικανότητα εξαγωγής οριστικών συμπερασμάτων. Συμπέρασμα: Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη μπορεί να παρέχουν νεφρική προστασία έναντι της νεφροπάθειας που προκαλείται από σκιαγραφικά, ιδιαίτερα σε άτομα υψηλού κινδύνου. Ενώ τα συνολικά δεδομένα είναι πολλά υποσχόμενα, απαιτούνται μεγαλύτερες, καλά σχεδιασμένες τυχαιοποιημένες και ελεγχόμενες δοκιμές για να επιβεβαιωθούν αυτά τα ευρήματα και να καθοριστούν σαφείς κλινικές οδηγίες. Η κατανόηση των ακριβών μηχανισμών προστασίας, ο καθορισμός του βέλτιστου χρονισμού και δοσολογίας αυτών των αναστολέων, καθώς και η ασφάλειά τους αποτελούν τα βασικότερα σημεία για μελλοντική έρευνα σε αυτόν τον τομέα.","Background: Contrast-induced nephropathy (CIN) is a major cause of acute kidney injury, particularly in patients with preexisting cardiovascular disease or chronic kidney disease, who are frequently exposed to contrast agents during diagnostic and therapeutic procedures. Dapagliflozin and empagliflozin, sodium-glucose co-transporter 2 (SGLT2) inhibitors, have demonstrated protective effects on renal function in various clinical settings. This literature review aims to assess the impact of dapagliflozin and empagliflozin on the incidence and severity of contrast-induced nephropathy. Methods: A systematic review of literature was conducted by searching multiple databases and clinical trials for studies published up to February 2025. Eligible studies included randomized controlled trials, observational cohorts, and meta-analyses evaluating the effect of dapagliflozin or empagliflozin on CIN in patients undergoing contrast imaging. Outcomes of interest included serum creatinine levels, acute kidney injury incidence, and other markers of renal function following contrast exposure. Results: Evidence from several studies suggests that SGLT2 inhibitors, specifically dapagliflozin and empagliflozin, may reduce the incidence of CIN in high-risk populations, particularly in patients with diabetes and chronic kidney disease. Mechanisms proposed include improved renal blood flow, enhanced tubular glucose handling, and reductions in inflammation and oxidative stress. Several studies have reported a reduction in serum creatinine levels and a lower incidence of acute kidney injury in patients receiving SGLT2 inhibitors prior to contrast exposure. However, heterogeneity in study designs and patient populations limits the ability to draw definitive conclusions. Conclusion: Evidence suggests that dapagliflozin and empagliflozin may provide renal protection against contrast-induced nephropathy, particularly in high-risk individuals. While the overall data are promising, larger, well-designed randomized controlled trials are needed to confirm these findings and establish clear clinical guidelines. Understanding the precise mechanisms of protection, determining the optimal timing and dosing of these agents, as well as their safety are key areas for future research in this field."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της χορήγησης νταπαγλιφλοζίνης/εμπαγλιφλοζίνης στην επίπτωση της επαγόμενης από σκιαγραφικά νεφροπάθειας. Βιβλιογραφική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βατίτσης Δημήτριος","Vatitsis Dimitrios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Υπόβαθρο: Η επαγόμενη από σκιαγραφικά νεφροπάθεια (CIN) αποτελεί μία σημαντική αιτία οξείας νεφρικής βλάβης, ιδιαίτερα σε ασθενείς με προϋπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσο ή χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, οι οποίοι εκτίθενται συχνά σε σκιαγραφικά μέσα κατά τη διάρκεια διαγνωστικών και θεραπευτικών διαδικασιών. Η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη, αναστολείς του συν-μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2), έχουν επιδείξει προστατευτικές επιδράσεις στη νεφρική λειτουργία σε διάφορα κλινικά περιβάλλοντα. Αυτή η βιβλιογραφική ανασκόπηση στοχεύει στην αξιολόγηση της επίδρασης της νταπαγλιφλοζίνης και της εμπαγλιφλοζίνης στη συχνότητα και τη σοβαρότητα της νεφροπάθειας που προκαλείται από σκιαγραφικά. Μέθοδοι: Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας μέσω αναζήτησης αρχείων σε αρκετές αξιόπιστες βάσεις δεδομένων καθώς και κλινικών δοκιμών για μελέτες που δημοσιεύθηκαν έως τον Φεβρουάριο του 2025. Οι μελέτες που επιλέχθηκαν, περιλάμβαναν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές, μελέτες κοόρτης και μετα-αναλύσεις που αξιολογούσαν την επίδραση της νταπαγλιφλοζίνης ή της εμπαγλιφλοζίνης στη νεφροπάθεια που προκαλείται από σκιαγραφικά, σε ασθενείς που υποβάλλονταν σε απεικόνιση με σκιαγραφικό. Τα αποτελέσματα ενδιαφέροντος περιλάμβαναν επίπεδα κρεατινίνης ορού, επίπτωση οξείας νεφρικής βλάβης και άλλους δείκτες νεφρικής λειτουργίας μετά από έκθεση σε σκιαγραφικό. Αποτελέσματα: Στοιχεία από διάφορες μελέτες υποδηλώνουν ότι οι αναστολείς SGLT2, συγκεκριμένα η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη, μπορεί να μειώσουν τη συχνότητα εμφάνισης CIN σε πληθυσμούς υψηλού κινδύνου, ιδιαίτερα σε ασθενείς με διαβήτη και χρόνια νεφρική νόσο. Οι προτεινόμενοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν βελτιωμένη νεφρική ροή αίματος, ενισχυμένο χειρισμό σωληναριακής γλυκόζης και μείωση της φλεγμονής και του οξειδωτικού στρες. Αρκετές μελέτες έχουν αναφέρει μείωση των επιπέδων κρεατινίνης ορού και χαμηλότερη επίπτωση οξείας νεφρικής βλάβης σε ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς SGLT2 πριν από την έκθεση σε σκιαγραφικά μέσα. Ωστόσο, η ετερογένεια στους σχεδιασμούς των μελετών και στους πληθυσμούς ασθενών περιορίζει την ικανότητα εξαγωγής οριστικών συμπερασμάτων. Συμπέρασμα: Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η νταπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη μπορεί να παρέχουν νεφρική προστασία έναντι της νεφροπάθειας που προκαλείται από σκιαγραφικά, ιδιαίτερα σε άτομα υψηλού κινδύνου. Ενώ τα συνολικά δεδομένα είναι πολλά υποσχόμενα, απαιτούνται μεγαλύτερες, καλά σχεδιασμένες τυχαιοποιημένες και ελεγχόμενες δοκιμές για να επιβεβαιωθούν αυτά τα ευρήματα και να καθοριστούν σαφείς κλινικές οδηγίες. Η κατανόηση των ακριβών μηχανισμών προστασίας, ο καθορισμός του βέλτιστου χρονισμού και δοσολογίας αυτών των αναστολέων, καθώς και η ασφάλειά τους αποτελούν τα βασικότερα σημεία για μελλοντική έρευνα σε αυτόν τον τομέα.","Background: Contrast-induced nephropathy (CIN) is a major cause of acute kidney injury, particularly in patients with preexisting cardiovascular disease or chronic kidney disease, who are frequently exposed to contrast agents during diagnostic and therapeutic procedures. Dapagliflozin and empagliflozin, sodium-glucose co-transporter 2 (SGLT2) inhibitors, have demonstrated protective effects on renal function in various clinical settings. This literature review aims to assess the impact of dapagliflozin and empagliflozin on the incidence and severity of contrast-induced nephropathy. Methods: A systematic review of literature was conducted by searching multiple databases and clinical trials for studies published up to February 2025. Eligible studies included randomized controlled trials, observational cohorts, and meta-analyses evaluating the effect of dapagliflozin or empagliflozin on CIN in patients undergoing contrast imaging. Outcomes of interest included serum creatinine levels, acute kidney injury incidence, and other markers of renal function following contrast exposure. Results: Evidence from several studies suggests that SGLT2 inhibitors, specifically dapagliflozin and empagliflozin, may reduce the incidence of CIN in high-risk populations, particularly in patients with diabetes and chronic kidney disease. Mechanisms proposed include improved renal blood flow, enhanced tubular glucose handling, and reductions in inflammation and oxidative stress. Several studies have reported a reduction in serum creatinine levels and a lower incidence of acute kidney injury in patients receiving SGLT2 inhibitors prior to contrast exposure. However, heterogeneity in study designs and patient populations limits the ability to draw definitive conclusions. Conclusion: Evidence suggests that dapagliflozin and empagliflozin may provide renal protection against contrast-induced nephropathy, particularly in high-risk individuals. While the overall data are promising, larger, well-designed randomized controlled trials are needed to confirm these findings and establish clear clinical guidelines. Understanding the precise mechanisms of protection, determining the optimal timing and dosing of these agents, as well as their safety are key areas for future research in this field."],"dc:identifier":["uoadl:5306656","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306656"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της χορήγησης νταπαγλιφλοζίνης/εμπαγλιφλοζίνης στην επίπτωση της επαγόμενης από σκιαγραφικά νεφροπάθειας. Βιβλιογραφική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:17Z"}