{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5306762"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5306762","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιστημονικές εξελίξεις στη διαδερμική χορήγηση φαρμάκων","abstract":"Η διαδερμική χορήγηση φαρμάκων (Transdermal Drug Delivery Systems-TDDS) αποτελεί έναν καινοτόμο και διαρκώς εξελισσόμενο τομέα της φαρμακευτικής τεχνολογίας, ο οποίος αξιοποιεί το δέρμα ως οδό για τη συστηματική απορρόφηση φαρμάκων. Πρόκειται για μία αποτελεσματική, μη επεμβατική και ανώδυνη μέθοδο χορήγησης δραστικών ουσιών με ποικίλα πλεονεκτήματα έναντι των παραδοσιακών μορφών χορήγησης φαρμάκων ( per os ή υποδόρια) κάποια από τα οποία είναι η αποφυγή του μεταβολισμού πρώτης διόδου από το ήπαρ, η σταδιακή και παρατεταμένη απελευθέρωση του φαρμάκου στον οργανισμό, η μείωση της συχνότητας λήψης δόσεων και η βελτίωση της συμμόρφωσης του ασθενούς. Καθώς το δέρμα, και ειδικότερα η κεράτινη στιβάδα, αποτελεί έναν πολύ ισχυρό φραγμό στην είσοδο εξωτερικών παραγόντων στον οργανισμό προκειμένου να διατηρήσει την υγεία αυτού, πολλά φαρμακομόρια δυσκολεύονται σημαντικά να τον διαπεράσουν. Την υπέρβαση αυτού του εμποδίου, επέτρεψε η εξέλιξη της τεχνολογίας μέσω σύγχρονων τεχνικών ενίσχυσης της απορρόφησης. Οι μέθοδοι αυτές περιλαμβάνουν τη χρήση νανοτεχνολογίας (λιποσώματα, νανογαλακτώματα), χημικών ενισχυτών διαπερατότητας, φυσικές τεχνικές ( ιοντοφόρηση, υπέρηχοι, ηλεκτροφόρηση, μικροβελόνες) καθώς και «έξυπνα» επιθέματα που συνδυάζουν βιοαισθητήρες και μηχανισμούς ελεγχόμενης αποδέσμευσης φαρμάκου τα οποία ενισχύουν την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της χορήγησης. Μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί διάφορα, όχι σημαντικά σε αριθμό, διαδερμικά προϊόντα με εκείνο που εγκρίθηκε και βγήκε στην αγορά πρώτο να είναι τα επιθέματα σκοπολαμίνης το 1979 για την αντιμετώπιση ναυτίας και εμετού καθώς μετά ακολούθησαν κι άλλα. Ορισμένα από αυτά είναι η νιτρογλυκερίνη για στηθάγχη, κλονιδίνη για τη θεραπεία της υπέρτασης, οιστραδιόλη για θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης στις γυναίκες, φαιντανύλη για την αντιμετώπιση χρόνιου πόνου, επίθεμα νικοτίνης για τη διακοπή του καπνίσματος, τεστοστερόνη για υπογοναδισμό. Παρόλα αυτά η τεχνολογία αντιμετωπίζει και προκλήσεις, όπως ο περιορισμένος αριθμός φαρμάκων με κατάλληλα χαρακτηριστικά για διαδερμική χορήγηση και τα τεχνικά ή εμπορικά εμπόδια ορισμένων συστημάτων.","abstract_html":"Η διαδερμική χορήγηση φαρμάκων (Transdermal Drug Delivery Systems-TDDS) αποτελεί έναν καινοτόμο και διαρκώς εξελισσόμενο τομέα της φαρμακευτικής τεχνολογίας, ο οποίος αξιοποιεί το δέρμα ως οδό για τη συστηματική απορρόφηση φαρμάκων. Πρόκειται για μία αποτελεσματική, μη επεμβατική και ανώδυνη μέθοδο χορήγησης δραστικών ουσιών με ποικίλα πλεονεκτήματα έναντι των παραδοσιακών μορφών χορήγησης φαρμάκων ( per os ή υποδόρια) κάποια από τα οποία είναι η αποφυγή του μεταβολισμού πρώτης διόδου από το ήπαρ, η σταδιακή και παρατεταμένη απελευθέρωση του φαρμάκου στον οργανισμό, η μείωση της συχνότητας λήψης δόσεων και η βελτίωση της συμμόρφωσης του ασθενούς. Καθώς το δέρμα, και ειδικότερα η κεράτινη στιβάδα, αποτελεί έναν πολύ ισχυρό φραγμό στην είσοδο εξωτερικών παραγόντων στον οργανισμό προκειμένου να διατηρήσει την υγεία αυτού, πολλά φαρμακομόρια δυσκολεύονται σημαντικά να τον διαπεράσουν. Την υπέρβαση αυτού του εμποδίου, επέτρεψε η εξέλιξη της τεχνολογίας μέσω σύγχρονων τεχνικών ενίσχυσης της απορρόφησης. Οι μέθοδοι αυτές περιλαμβάνουν τη χρήση νανοτεχνολογίας (λιποσώματα, νανογαλακτώματα), χημικών ενισχυτών διαπερατότητας, φυσικές τεχνικές ( ιοντοφόρηση, υπέρηχοι, ηλεκτροφόρηση, μικροβελόνες) καθώς και «έξυπνα» επιθέματα που συνδυάζουν βιοαισθητήρες και μηχανισμούς ελεγχόμενης αποδέσμευσης φαρμάκου τα οποία ενισχύουν την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της χορήγησης. Μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί διάφορα, όχι σημαντικά σε αριθμό, διαδερμικά προϊόντα με εκείνο που εγκρίθηκε και βγήκε στην αγορά πρώτο να είναι τα επιθέματα σκοπολαμίνης το 1979 για την αντιμετώπιση ναυτίας και εμετού καθώς μετά ακολούθησαν κι άλλα. Ορισμένα από αυτά είναι η νιτρογλυκερίνη για στηθάγχη, κλονιδίνη για τη θεραπεία της υπέρτασης, οιστραδιόλη για θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης στις γυναίκες, φαιντανύλη για την αντιμετώπιση χρόνιου πόνου, επίθεμα νικοτίνης για τη διακοπή του καπνίσματος, τεστοστερόνη για υπογοναδισμό. Παρόλα αυτά η τεχνολογία αντιμετωπίζει και προκλήσεις, όπως ο περιορισμένος αριθμός φαρμάκων με κατάλληλα χαρακτηριστικά για διαδερμική χορήγηση και τα τεχνικά ή εμπορικά εμπόδια ορισμένων συστημάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["ΡΟΥΤΖΟΥΝΗ ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ","ROUTZOYNI VALENTINA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:17Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5306762"],"render_values":[{"text":"uoadl:5306762","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306762","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306762","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5306762","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΡΟΥΤΖΟΥΝΗ ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ","ROUTZOYNI VALENTINA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5306762","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306762"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διαδερμική χορήγηση φαρμάκων (Transdermal Drug Delivery Systems-TDDS) αποτελεί έναν καινοτόμο και διαρκώς εξελισσόμενο τομέα της φαρμακευτικής τεχνολογίας, ο οποίος αξιοποιεί το δέρμα ως οδό για τη συστηματική απορρόφηση φαρμάκων. Πρόκειται για μία αποτελεσματική, μη επεμβατική και ανώδυνη μέθοδο χορήγησης δραστικών ουσιών με ποικίλα πλεονεκτήματα έναντι των παραδοσιακών μορφών χορήγησης φαρμάκων ( per os ή υποδόρια) κάποια από τα οποία είναι η αποφυγή του μεταβολισμού πρώτης διόδου από το ήπαρ, η σταδιακή και παρατεταμένη απελευθέρωση του φαρμάκου στον οργανισμό, η μείωση της συχνότητας λήψης δόσεων και η βελτίωση της συμμόρφωσης του ασθενούς. Καθώς το δέρμα, και ειδικότερα η κεράτινη στιβάδα, αποτελεί έναν πολύ ισχυρό φραγμό στην είσοδο εξωτερικών παραγόντων στον οργανισμό προκειμένου να διατηρήσει την υγεία αυτού, πολλά φαρμακομόρια δυσκολεύονται σημαντικά να τον διαπεράσουν. Την υπέρβαση αυτού του εμποδίου, επέτρεψε η εξέλιξη της τεχνολογίας μέσω σύγχρονων τεχνικών ενίσχυσης της απορρόφησης. Οι μέθοδοι αυτές περιλαμβάνουν τη χρήση νανοτεχνολογίας (λιποσώματα, νανογαλακτώματα), χημικών ενισχυτών διαπερατότητας, φυσικές τεχνικές ( ιοντοφόρηση, υπέρηχοι, ηλεκτροφόρηση, μικροβελόνες) καθώς και «έξυπνα» επιθέματα που συνδυάζουν βιοαισθητήρες και μηχανισμούς ελεγχόμενης αποδέσμευσης φαρμάκου τα οποία ενισχύουν την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της χορήγησης. Μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί διάφορα, όχι σημαντικά σε αριθμό, διαδερμικά προϊόντα με εκείνο που εγκρίθηκε και βγήκε στην αγορά πρώτο να είναι τα επιθέματα σκοπολαμίνης το 1979 για την αντιμετώπιση ναυτίας και εμετού καθώς μετά ακολούθησαν κι άλλα. Ορισμένα από αυτά είναι η νιτρογλυκερίνη για στηθάγχη, κλονιδίνη για τη θεραπεία της υπέρτασης, οιστραδιόλη για θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης στις γυναίκες, φαιντανύλη για την αντιμετώπιση χρόνιου πόνου, επίθεμα νικοτίνης για τη διακοπή του καπνίσματος, τεστοστερόνη για υπογοναδισμό. Παρόλα αυτά η τεχνολογία αντιμετωπίζει και προκλήσεις, όπως ο περιορισμένος αριθμός φαρμάκων με κατάλληλα χαρακτηριστικά για διαδερμική χορήγηση και τα τεχνικά ή εμπορικά εμπόδια ορισμένων συστημάτων.","Transdermal Drug Delivery Systems (TDDS) represent an innovative and continuously evolving field of pharmaceutical technology that utilizes the skin as a route for the systemic absorption of drugs. It is an effective, non-invasive, and painless method of administering active pharmaceutical ingredients, offering several advantages over traditional drug delivery routes (such as oral or subcutaneous administration). These benefits include the avoidance of first-pass hepatic metabolism, sustained and prolonged drug release into the body, reduced dosing frequency, and improved patient compliance. Since the skin—particularly the stratum corneum—acts as a strong barrier against the penetration of external substances to protect the body’s internal environment, many drug molecules face significant difficulty in crossing it. The development of modern technology has enabled the overcoming of this barrier through advanced absorption-enhancing techniques. These include the use of nanotechnology (e.g., liposomes, nanoemulsions), chemical penetration enhancers, physical techniques (such as iontophoresis, ultrasound, electroporation, and microneedles), as well as “smart” patches that integrate biosensors and controlled drug release mechanisms, enhancing the efficacy and safety of delivery. To date, a number of transdermal products have been developed—though not a large number—with the first approved and marketed being scopolamine patches in 1979 for the treatment of motion sickness and nausea. This was followed by others such as nitroglycerin for angina, clonidine for hypertension, estradiol for hormone replacement therapy in women, fentanyl for chronic pain management, nicotine patches for smoking cessation, and testosterone for hypogonadism. Despite these advances, the technology still faces challenges, including the limited number of drugs with suitable properties for transdermal delivery and various technical or commercial obstacles faced by some systems."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιστημονικές εξελίξεις στη διαδερμική χορήγηση φαρμάκων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΡΟΥΤΖΟΥΝΗ ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ","ROUTZOYNI VALENTINA"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η διαδερμική χορήγηση φαρμάκων (Transdermal Drug Delivery Systems-TDDS) αποτελεί έναν καινοτόμο και διαρκώς εξελισσόμενο τομέα της φαρμακευτικής τεχνολογίας, ο οποίος αξιοποιεί το δέρμα ως οδό για τη συστηματική απορρόφηση φαρμάκων. Πρόκειται για μία αποτελεσματική, μη επεμβατική και ανώδυνη μέθοδο χορήγησης δραστικών ουσιών με ποικίλα πλεονεκτήματα έναντι των παραδοσιακών μορφών χορήγησης φαρμάκων ( per os ή υποδόρια) κάποια από τα οποία είναι η αποφυγή του μεταβολισμού πρώτης διόδου από το ήπαρ, η σταδιακή και παρατεταμένη απελευθέρωση του φαρμάκου στον οργανισμό, η μείωση της συχνότητας λήψης δόσεων και η βελτίωση της συμμόρφωσης του ασθενούς. Καθώς το δέρμα, και ειδικότερα η κεράτινη στιβάδα, αποτελεί έναν πολύ ισχυρό φραγμό στην είσοδο εξωτερικών παραγόντων στον οργανισμό προκειμένου να διατηρήσει την υγεία αυτού, πολλά φαρμακομόρια δυσκολεύονται σημαντικά να τον διαπεράσουν. Την υπέρβαση αυτού του εμποδίου, επέτρεψε η εξέλιξη της τεχνολογίας μέσω σύγχρονων τεχνικών ενίσχυσης της απορρόφησης. Οι μέθοδοι αυτές περιλαμβάνουν τη χρήση νανοτεχνολογίας (λιποσώματα, νανογαλακτώματα), χημικών ενισχυτών διαπερατότητας, φυσικές τεχνικές ( ιοντοφόρηση, υπέρηχοι, ηλεκτροφόρηση, μικροβελόνες) καθώς και «έξυπνα» επιθέματα που συνδυάζουν βιοαισθητήρες και μηχανισμούς ελεγχόμενης αποδέσμευσης φαρμάκου τα οποία ενισχύουν την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της χορήγησης. Μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί διάφορα, όχι σημαντικά σε αριθμό, διαδερμικά προϊόντα με εκείνο που εγκρίθηκε και βγήκε στην αγορά πρώτο να είναι τα επιθέματα σκοπολαμίνης το 1979 για την αντιμετώπιση ναυτίας και εμετού καθώς μετά ακολούθησαν κι άλλα. Ορισμένα από αυτά είναι η νιτρογλυκερίνη για στηθάγχη, κλονιδίνη για τη θεραπεία της υπέρτασης, οιστραδιόλη για θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης στις γυναίκες, φαιντανύλη για την αντιμετώπιση χρόνιου πόνου, επίθεμα νικοτίνης για τη διακοπή του καπνίσματος, τεστοστερόνη για υπογοναδισμό. Παρόλα αυτά η τεχνολογία αντιμετωπίζει και προκλήσεις, όπως ο περιορισμένος αριθμός φαρμάκων με κατάλληλα χαρακτηριστικά για διαδερμική χορήγηση και τα τεχνικά ή εμπορικά εμπόδια ορισμένων συστημάτων.","Transdermal Drug Delivery Systems (TDDS) represent an innovative and continuously evolving field of pharmaceutical technology that utilizes the skin as a route for the systemic absorption of drugs. It is an effective, non-invasive, and painless method of administering active pharmaceutical ingredients, offering several advantages over traditional drug delivery routes (such as oral or subcutaneous administration). These benefits include the avoidance of first-pass hepatic metabolism, sustained and prolonged drug release into the body, reduced dosing frequency, and improved patient compliance. Since the skin—particularly the stratum corneum—acts as a strong barrier against the penetration of external substances to protect the body’s internal environment, many drug molecules face significant difficulty in crossing it. The development of modern technology has enabled the overcoming of this barrier through advanced absorption-enhancing techniques. These include the use of nanotechnology (e.g., liposomes, nanoemulsions), chemical penetration enhancers, physical techniques (such as iontophoresis, ultrasound, electroporation, and microneedles), as well as “smart” patches that integrate biosensors and controlled drug release mechanisms, enhancing the efficacy and safety of delivery. To date, a number of transdermal products have been developed—though not a large number—with the first approved and marketed being scopolamine patches in 1979 for the treatment of motion sickness and nausea. This was followed by others such as nitroglycerin for angina, clonidine for hypertension, estradiol for hormone replacement therapy in women, fentanyl for chronic pain management, nicotine patches for smoking cessation, and testosterone for hypogonadism. Despite these advances, the technology still faces challenges, including the limited number of drugs with suitable properties for transdermal delivery and various technical or commercial obstacles faced by some systems."],"dc:identifier":["uoadl:5306762","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5306762"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επιστημονικές εξελίξεις στη διαδερμική χορήγηση φαρμάκων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:17Z"}