{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5307715"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5307715","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"“Ψηφιακά περιβάλλοντα μνήμης” Μουσεία και επικοινωνιακές πρακτικές-το παράδειγμα της έκθεσης “Η Σμύρνη στις αρχές του 20ου αιώνα. Μέσα από τα μάτια του βυζαντινολόγου Γεωργίου Λαμπάκη”","abstract":"Βρισκόμαστε στις απαρχές του 21ου αιώνα, σε μια εποχή που οι συνέπειες της οικονομικής και υγειονομικής κρίσης των προηγούμενων χρόνων, είναι πέρα για πέρα αισθητές στις σύγχρονες κοινωνίες. Νέες ανάγκες, νέες συνθήκες διαβίωσης και νέοι προβληματισμοί, έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους στην νεωτερική εποχή. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τα περιοριστικά μέτρα για την εξάλειψη της μετάδοσης του SARS-CoV-2, δημιούργησαν νέες προοπτικές στον τομέα της επικοινωνίας. Μεταβαίνουμε, λοιπόν, με αργούς και σταθερούς ρυθμούς, σε μια σύγχρονη και ίσως δυστοπική διαδικτυακή κοινωνία και προβαίνουμε συνεχώς στην υιοθέτηση όλο και περισσότερων σύγχρονων επικοινωνιακών πρακτικών. Η νέα αυτή πραγματικότητα, διαπερνά τα ηλικιακά όρια και απευθύνεται στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, χωρίς να αποκλείει ή και απομονώνει ειδικές κοινωνικές και ηλικιακές ομάδες. Το ερώτημα που τίθεται στην παρούσα ερευνητική εργασία είναι το πώς αυτή η εξέλιξη γίνεται αντιληπτή και αποδεκτή από τους φορείς πολιτισμού. Υπάρχουν άραγε οι υποδομές και η θέληση να μεταβούμε στη νέα πραγματικότητα; Τι προβλήματα τελικά προκύπτουν; Σε τι ενέργειες προβαίνει η ελληνική πολιτιστική κοινότητα για να καλύψει το χάσμα ανάμεσα στην αρχαιότητα και τη συγχρονία; Υπάρχει τελικά χάσμα ή εμείς το δημιουργούμε; Τα παραπάνω ερωτήματα μαζί με άλλα τα οποία προκύπτουν στη συνέχεια της εργασίας, θα διερευνηθούν τόσο μέσω ποσοτικής έρευνας όσο και μέσω μιας μελέτης περίπτωσης (case study). Στόχος μας είναι, να καταστήσουμε σαφές το γεγονός ότι η πολιτιστική πραγματικότητα, θα πρέπει να ενταχθεί ενεργά στο νέο ψηφιακό καθεστώς, ειδάλλως η κατανάλωση της θα αποτελεί μια στυφή και διεκπεραιωτική διαδικασία.","abstract_html":"Βρισκόμαστε στις απαρχές του 21ου αιώνα, σε μια εποχή που οι συνέπειες της οικονομικής και υγειονομικής κρίσης των προηγούμενων χρόνων, είναι πέρα για πέρα αισθητές στις σύγχρονες κοινωνίες. Νέες ανάγκες, νέες συνθήκες διαβίωσης και νέοι προβληματισμοί, έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους στην νεωτερική εποχή. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τα περιοριστικά μέτρα για την εξάλειψη της μετάδοσης του SARS-CoV-2, δημιούργησαν νέες προοπτικές στον τομέα της επικοινωνίας. Μεταβαίνουμε, λοιπόν, με αργούς και σταθερούς ρυθμούς, σε μια σύγχρονη και ίσως δυστοπική διαδικτυακή κοινωνία και προβαίνουμε συνεχώς στην υιοθέτηση όλο και περισσότερων σύγχρονων επικοινωνιακών πρακτικών. Η νέα αυτή πραγματικότητα, διαπερνά τα ηλικιακά όρια και απευθύνεται στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, χωρίς να αποκλείει ή και απομονώνει ειδικές κοινωνικές και ηλικιακές ομάδες. Το ερώτημα που τίθεται στην παρούσα ερευνητική εργασία είναι το πώς αυτή η εξέλιξη γίνεται αντιληπτή και αποδεκτή από τους φορείς πολιτισμού. Υπάρχουν άραγε οι υποδομές και η θέληση να μεταβούμε στη νέα πραγματικότητα; Τι προβλήματα τελικά προκύπτουν; Σε τι ενέργειες προβαίνει η ελληνική πολιτιστική κοινότητα για να καλύψει το χάσμα ανάμεσα στην αρχαιότητα και τη συγχρονία; Υπάρχει τελικά χάσμα ή εμείς το δημιουργούμε; Τα παραπάνω ερωτήματα μαζί με άλλα τα οποία προκύπτουν στη συνέχεια της εργασίας, θα διερευνηθούν τόσο μέσω ποσοτικής έρευνας όσο και μέσω μιας μελέτης περίπτωσης (case study). Στόχος μας είναι, να καταστήσουμε σαφές το γεγονός ότι η πολιτιστική πραγματικότητα, θα πρέπει να ενταχθεί ενεργά στο νέο ψηφιακό καθεστώς, ειδάλλως η κατανάλωση της θα αποτελεί μια στυφή και διεκπεραιωτική διαδικασία.","abstract_has_math":false,"creators":["Λιανός Βασίλειος","Lianos Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:19Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5307715"],"render_values":[{"text":"uoadl:5307715","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5307715","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5307715","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5307715","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λιανός Βασίλειος","Lianos Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5307715","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5307715"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Βρισκόμαστε στις απαρχές του 21ου αιώνα, σε μια εποχή που οι συνέπειες της οικονομικής και υγειονομικής κρίσης των προηγούμενων χρόνων, είναι πέρα για πέρα αισθητές στις σύγχρονες κοινωνίες. Νέες ανάγκες, νέες συνθήκες διαβίωσης και νέοι προβληματισμοί, έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους στην νεωτερική εποχή. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τα περιοριστικά μέτρα για την εξάλειψη της μετάδοσης του SARS-CoV-2, δημιούργησαν νέες προοπτικές στον τομέα της επικοινωνίας. Μεταβαίνουμε, λοιπόν, με αργούς και σταθερούς ρυθμούς, σε μια σύγχρονη και ίσως δυστοπική διαδικτυακή κοινωνία και προβαίνουμε συνεχώς στην υιοθέτηση όλο και περισσότερων σύγχρονων επικοινωνιακών πρακτικών. Η νέα αυτή πραγματικότητα, διαπερνά τα ηλικιακά όρια και απευθύνεται στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, χωρίς να αποκλείει ή και απομονώνει ειδικές κοινωνικές και ηλικιακές ομάδες. Το ερώτημα που τίθεται στην παρούσα ερευνητική εργασία είναι το πώς αυτή η εξέλιξη γίνεται αντιληπτή και αποδεκτή από τους φορείς πολιτισμού. Υπάρχουν άραγε οι υποδομές και η θέληση να μεταβούμε στη νέα πραγματικότητα; Τι προβλήματα τελικά προκύπτουν; Σε τι ενέργειες προβαίνει η ελληνική πολιτιστική κοινότητα για να καλύψει το χάσμα ανάμεσα στην αρχαιότητα και τη συγχρονία; Υπάρχει τελικά χάσμα ή εμείς το δημιουργούμε; Τα παραπάνω ερωτήματα μαζί με άλλα τα οποία προκύπτουν στη συνέχεια της εργασίας, θα διερευνηθούν τόσο μέσω ποσοτικής έρευνας όσο και μέσω μιας μελέτης περίπτωσης (case study). Στόχος μας είναι, να καταστήσουμε σαφές το γεγονός ότι η πολιτιστική πραγματικότητα, θα πρέπει να ενταχθεί ενεργά στο νέο ψηφιακό καθεστώς, ειδάλλως η κατανάλωση της θα αποτελεί μια στυφή και διεκπεραιωτική διαδικασία.","We are in the early years of the 21st century, in an era where the consequences of the economic and health crisis of previous years are strongly felt in modern societies. New needs, living conditions, and concerns have made their presence felt in the human modern age. These, in turn, well as the restrictive measures for the elimination of the transmission of SARS-CoV-2, have created new prospects in the field of communication. Thus, we are slowly and steadily moving towards a modern and perhaps dystopian digital society, constantly adopting more and more modern communication practices. This modern and possibly postmodern reality permeates age limits and addresses the majority of society, without excluding and isolating various special social and age groups. However, the question raised in this research is how this development is perceived and accepted by cultural actors. Do the infrastructure and willingness to move to the new reality exist? What problems ultimately arise? What actions does the greek cultural society take to bridge the gap between antiquity and modernity? Is there really a gap, or are we creating it ourselves? These questions, along with others that arise in our work, will be explored both through quantitative research and through a case study. Our goal is to make it clear that cultural reality must be actively integrated into the new digital regime, otherwise its consumption will be a superficial and bureaucratic process."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["“Ψηφιακά περιβάλλοντα μνήμης” Μουσεία και επικοινωνιακές πρακτικές-το παράδειγμα της έκθεσης “Η Σμύρνη στις αρχές του 20ου αιώνα. Μέσα από τα μάτια του βυζαντινολόγου Γεωργίου Λαμπάκη”"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λιανός Βασίλειος","Lianos Vasileios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Βρισκόμαστε στις απαρχές του 21ου αιώνα, σε μια εποχή που οι συνέπειες της οικονομικής και υγειονομικής κρίσης των προηγούμενων χρόνων, είναι πέρα για πέρα αισθητές στις σύγχρονες κοινωνίες. Νέες ανάγκες, νέες συνθήκες διαβίωσης και νέοι προβληματισμοί, έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους στην νεωτερική εποχή. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τα περιοριστικά μέτρα για την εξάλειψη της μετάδοσης του SARS-CoV-2, δημιούργησαν νέες προοπτικές στον τομέα της επικοινωνίας. Μεταβαίνουμε, λοιπόν, με αργούς και σταθερούς ρυθμούς, σε μια σύγχρονη και ίσως δυστοπική διαδικτυακή κοινωνία και προβαίνουμε συνεχώς στην υιοθέτηση όλο και περισσότερων σύγχρονων επικοινωνιακών πρακτικών. Η νέα αυτή πραγματικότητα, διαπερνά τα ηλικιακά όρια και απευθύνεται στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, χωρίς να αποκλείει ή και απομονώνει ειδικές κοινωνικές και ηλικιακές ομάδες. Το ερώτημα που τίθεται στην παρούσα ερευνητική εργασία είναι το πώς αυτή η εξέλιξη γίνεται αντιληπτή και αποδεκτή από τους φορείς πολιτισμού. Υπάρχουν άραγε οι υποδομές και η θέληση να μεταβούμε στη νέα πραγματικότητα; Τι προβλήματα τελικά προκύπτουν; Σε τι ενέργειες προβαίνει η ελληνική πολιτιστική κοινότητα για να καλύψει το χάσμα ανάμεσα στην αρχαιότητα και τη συγχρονία; Υπάρχει τελικά χάσμα ή εμείς το δημιουργούμε; Τα παραπάνω ερωτήματα μαζί με άλλα τα οποία προκύπτουν στη συνέχεια της εργασίας, θα διερευνηθούν τόσο μέσω ποσοτικής έρευνας όσο και μέσω μιας μελέτης περίπτωσης (case study). Στόχος μας είναι, να καταστήσουμε σαφές το γεγονός ότι η πολιτιστική πραγματικότητα, θα πρέπει να ενταχθεί ενεργά στο νέο ψηφιακό καθεστώς, ειδάλλως η κατανάλωση της θα αποτελεί μια στυφή και διεκπεραιωτική διαδικασία.","We are in the early years of the 21st century, in an era where the consequences of the economic and health crisis of previous years are strongly felt in modern societies. New needs, living conditions, and concerns have made their presence felt in the human modern age. These, in turn, well as the restrictive measures for the elimination of the transmission of SARS-CoV-2, have created new prospects in the field of communication. Thus, we are slowly and steadily moving towards a modern and perhaps dystopian digital society, constantly adopting more and more modern communication practices. This modern and possibly postmodern reality permeates age limits and addresses the majority of society, without excluding and isolating various special social and age groups. However, the question raised in this research is how this development is perceived and accepted by cultural actors. Do the infrastructure and willingness to move to the new reality exist? What problems ultimately arise? What actions does the greek cultural society take to bridge the gap between antiquity and modernity? Is there really a gap, or are we creating it ourselves? These questions, along with others that arise in our work, will be explored both through quantitative research and through a case study. Our goal is to make it clear that cultural reality must be actively integrated into the new digital regime, otherwise its consumption will be a superficial and bureaucratic process."],"dc:identifier":["uoadl:5307715","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5307715"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["“Ψηφιακά περιβάλλοντα μνήμης” Μουσεία και επικοινωνιακές πρακτικές-το παράδειγμα της έκθεσης “Η Σμύρνη στις αρχές του 20ου αιώνα. Μέσα από τα μάτια του βυζαντινολόγου Γεωργίου Λαμπάκη”"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:19Z"}