{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5307799"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5307799","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Βιβλιογραφική ανασκόπηση μετα-αναλύσεων που αφορούν σε πολυμορφισμούς που σχετίζονται με τις αυτόματες αποβολές","abstract":"Η εγκυμοσύνη χωρίζεται σε τρία βασικά στάδια ή τρίμηνα, καθένα από τα οποία χαρακτηρίζεται από διαφορετικές φάσεις ανάπτυξης του εμβρύου και φυσιολογικές αλλαγές στο σώμα της γυναίκα: 1ο τρίμηνο: διαρκεί από την 1η έως την 12η εβδομάδα, περιλαμβάνει την αρχική ανάπτυξη του εμβρύου, κατά την οποία σχηματίζονται τα βασικά όργανα και συστήματα. 2ο τρίμηνο: από την 13η έως την 26η εβδομάδα, χαρακτηρίζεται από την περαιτέρω ανάπτυξη των οργάνων και την έναρξη της κινητικότητας του εμβρύου, καθώς και από σημαντικές αλλαγές στο σώμα της μητέρας, όπως η αύξηση του μεγέθους της κοιλιάς. 3ο τρίμηνο: από την 27η εβδομάδα έως τη γέννηση, είναι η περίοδος της ταχείας ανάπτυξης του εμβρύου και της προετοιμασίας για τον τοκετό. Μία από τις πιο συχνές και συναισθηματικά επιβαρυντικές επιπλοκές της κύησης είναι η αυτόματη αποβολή , η οποία ορίζεται ως η απώλεια του εμβρύου πριν από την 20ή εβδομάδα της κύησης. Οι αποβολές αποτελούν ένα σημαντικό ζήτημα στη μαιευτική, καθώς επηρεάζουν τόσο τη σωματική όσο και την ψυχολογική υγεία των γυναικών. Συγκεκριμένα, η απώλεια εγκυμοσύνης που συμβαίνει μετά από ένα θετικό τεστ ούρων για την ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη (hCG) ή αυξημένα επίπεδα ορού β-hCG, αλλά πριν από την επιβεβαίωση με υπερηχογράφημα ή ιστολογική εξέταση, ορίζεται ως «βιοχημική απώλεια». Συνήθως, αυτές συμβαίνουν πριν από την 6η εβδομάδα κύησης. Ο όρος «κλινική αποβολή» χρησιμοποιείται όταν ο υπερηχογραφικός έλεγχος ή η ιστολογική εξέταση έχουν επιβεβαιώσει την ύπαρξη ενδομήτριας εγκυμοσύνης. Οι κλινικές αποβολές μπορούν να υποδιαιρεθούν σε πρώιμες και καθυστερημένες. Η πρώιμη απώλεια κύησης είναι συχνή, καθώς εμφανίζεται περίπου στο 10-15% όλων των κλινικά αναγνωρισμένων κυήσεων, ενώ υπολογίζεται ότι το 80% όλων των περιπτώσεων απώλειας κύησης συμβαίνουν κατά το πρώτο τρίμηνο. Ο κίνδυνος αυτόματης αποβολής ανέρχεται σε 9,5% για τις γυναίκες κάτω των 24 ετών και αυξάνεται με την ηλικία, φτάνοντας το 11% στα 30 έτη και το 33% στα 40 έτη. Για τις γυναίκες άνω των 44 ετών, η συχνότητα αυτόματης αποβολής αυξάνεται δραματικά στο 53%. Μια πρόσφατη μετα-ανάλυση βρήκε συνολικό εκτιμώμενο κίνδυνος αποβολής 15,3% [95% Διάστημα Εμπιστοσύνης (ΔΕ): 12,5–18,7%] όλων των αναγνωρισμένων κυήσεων. Με περίπου 130 εκατομμύρια γεννήσεις ετησίως παγκοσμίως, ένας κίνδυνος αποβολής 15% υποδηλώνει περίπου 23 εκατομμύρια αποβολές ετησίως, δηλαδή 44 αποβολές ανά λεπτό. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, καταγράφηκαν 40.000–45.000 νοσηλείες το 2012–2013 για διαχείριση αυτόματων αποβολών. Ωστόσο, πολλές αποβολές και προκλινικές κυήσεις διαχειρίζονται στο σπίτι, οπότε ο πραγματικός αριθμός αποβολών είναι σημαντικά υψηλότερος από τον αναφερόμενο. Οι καθυστερημένες κλινικές απώλειες κύησης (από τη 12η έως την 21η εβδομάδα κύησης) ή αυτόματες αποβολές 2ου τριμήνου ορίζονται ως η απώλεια κύησης που συμβαίνει μεταξύ της 12ης και της 24ης εβδομάδας της εγκυμοσύνης. Εκτιμάται ότι επηρεάζει το 2% έως 3% των αναγνωρισμένων κυήσεων. Οι αιτιολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, την ανεπάρκεια του τραχήλου της μήτρας, λοιμώξεις, την πλακουντιακή ανεπάρκεια και τις συγγενείς ανωμαλίες της μήτρας. Παρ’ όλα αυτά, η αιτία παραμένει άγνωστη στο 50% έως 60% των περιπτώσεων, ενώ μπορεί να οφείλεται σε περισσότερους από έναν παράγοντες. Πολύ λίγα δεδομένα για αντιμετώπιση τους Σε τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές η χρήση του συνδυασμού μιφεπριστόνης-μισοπροστόλης μείωσε το χρόνο μέχρι την εκτόπιση του εμβρύου και αύξησε το ποσοστό επιτυχούς αποβολής της μήτρας, σε σύγκριση με τη χρήση μόνο μισοπροστόλης. Οι αυτόματες αποβολές συνδέονται με πολλαπλές αιτίες, όμως σχεδόν στο 50 % των περιπτώσεων η αιτιολογία παραμένει άγνωστη. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν ότι πολυμορφισμοί γονιδίων που κωδικοποιούν διάφορους μεσολαβητές μπορεί να αποτελούν παράγοντα προδιάθεσης για ανεξήγητη αυτόματη αποβολή. Οι περισσότεροι από τους πολυμορφισμούς που μελετώνται θεωρούνται λειτουργικοί, καθώς έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν την έκφραση μεσολαβητών που καθορίζουν διαφορετικούς φαινοτύπους. Συγκεκριμένα, κυτοκίνες, ορμόνες και αγγειογενετικοί μεσολαβητές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στα αναπαραγωγικά γεγονότα. Αν και είναι απαραίτητοι για τη φυσιολογική ανάπτυξη της κύησης, ανάλογα με παράγοντες όπως η ποσότητα, το στάδιο της κύησης και η τοπικότητα της έκφρασης, οι μεσολαβητές αυτοί μπορεί να επηρεάσουν την αλληλεπίδραση του τροφοβλάστη με το ενδομήτριο, οδηγώντας σε αυτόματη αποβολή ή άλλες επιπλοκές της εγκυμοσύνης. Αν και πολυάριθμες μετα-αναλύσεις έχουν ήδη διεξαχθεί για μεμονωμένους πολυμορφισμούς ή γονίδια, τα αποτελέσματά τους συχνά είναι αντικρουόμενα ή περιορίζονται από ετερογένεια ως προς τον σχεδιασμό των μελετών, το μέγεθος των δειγμάτων και τα κριτήρια ένταξης. Μια συγκεντρωτική αξιολόγηση του συνόλου των μετα-αναλύσεων θα μπορούσε να προσφέρει μια συνολική εικόνα των πιο αξιόπιστων γενετικών δεικτών, να αναδείξει κενά στη βιβλιογραφία και να καθοδηγήσει μελλοντικές μελέτες και κλινικές εφαρμογές στην πρόληψη και διαχείριση των αυτόματων αποβολών. Η εξαγωγή δεδομένων έγινε με τις κάτωθι μεθόδους: Από τη συστηματική συλλογή και ανάλυση των μετα-αναλύσεων, καταγράφηκαν: Τα γονίδια και οι συγκεκριμένοι πολυμορφισμοί που μελετήθηκαν, Το είδος και η σύνθεση των ομάδων σύγκρισης (π.χ. γυναίκες με ≥2 ή ≥3 αποβολές έναντι υγιών μαρτύρων), Οι μέθοδοι στατιστικής ανάλυσης που χρησιμοποιήθηκαν (fixed ή random effects μοντέλα), Η στατιστική σημαντικότητα των ευρημάτων (OR, CI, p-values), Η παρουσία ετερογένειας (I²) και συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης (π.χ. με Egger test). Πληροφορίες για τη χρονική περίοδο κάλυψης των μελετών, τις βάσεις δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν, τη γεωγραφική και πληθυσμιακή προέλευση των δειγμάτων (π.χ. Ασιάτες, Καυκάσιοι, κ.ά.), καθώς και εάν περιλήφθηκαν αποκλειστικά γυναίκες ή και άνδρες/έμβρυα. Η αναζήτηση μετα-αναλύσεων πραγματοποιήθηκε από τον Δεκέμβριο 2024 μέχρι τον Μάιο 2025. Συγκεκριμένα, έγινε αναζήτηση με τους τελεστές ‘genetic polymorphism, spontaneous abortion, miscarriage, meta-analysis’ στις βάσεις δεδομένων Google Scholar, Pubmed, και Scopus. Κριτήρια επιλογής μελετών: Τύπος μελέτης: Δημοσιευμένες μετα-αναλύσεις με ποσοτικά δεδομένα που εξετάζουν τη συσχέτιση γενετικών πολυμορφισμών με την εμφάνιση αυτόματων αποβολών οποιουδήποτε τύπου. Πληθυσμός: Γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας με ιστορικό αυτόματης αποβολής Παρέμβαση/παράγοντες: Μετα-αναλύσεις που αξιολογούν γενετικούς πολυμορφισμούς (SNPs) σε οποιοδήποτε γονίδιο. Έκβαση: Οποιαδήποτε μορφή ποσοτικής εκτίμησης της συσχέτισης μεταξύ γενετικού πολυμορφισμού και κινδύνου εμφάνισης αυτόματης αποβολής Γλώσσα: Δημοσιευμένες στην αγγλική γλώσσα. Περίοδος δημοσίευσης: Χωρίς χρονικό περιορισμό, με έμφαση στις πιο πρόσφατες και ενημερωμένες μετα-αναλύσεις. Η παρούσα ανασκόπηση βασίστηκε σε 14 μετα-αναλύσεις που αξιολόγησαν τη συσχέτιση γενετικών πολυμορφισμών με τον κίνδυνο αυτόματων αποβολών31-45. Οι μετα-αναλύσεις αυτές δημοσιεύτηκαν από το 2014 έως το 2024 και κάλυψαν ένα χρονικό εύρος δεδομένων που εκτείνεται από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως και το 2023. Συνολικά, αξιοποιήθηκαν δεδομένα από περισσότερες από 900 επιμέρους πρωτογενείς μελέτες. Τα αναλυτικά χαρακτηριστικά των εν λόγω μετα-αναλύσεων παρουσιάζονται στον Πίνακα 1. Οι μετα-αναλύσεις επικεντρώθηκαν αποκλειστικά σε μητρικούς γενετικούς πολυμορφισμούς. Οι πληθυσμιακές ομάδες που αναλύθηκαν ήταν πολυεθνικές, με σημαντική εκπροσώπηση από Ασιατικούς, Ευρωπαϊκούς, Μεσανατολικούς και Λατινοαμερικανικούς πληθυσμούς. Πολλές μετα-αναλύσεις εφάρμοσαν επιμέρους υπο-αναλύσεις ανά γεωγραφική περιοχή, αριθμό αποβολών (≥2 ή ≥3), ή και μοντέλα κληρονομικότητας (επικρατές, υποτελές, αλληλικό). Αναλύθηκαν συνολικά περισσότεροι από 150 μοναδικοί γενετικοί πολυμορφισμοί (SNPs), κατανεμημένοι σε περίπου 80 γονίδια. Τα γονίδια αυτά εμπλέκονται σε βασικές βιολογικές λειτουργίες, μεταξύ των οποίων: η θρομβοφιλία και η αιμόσταση (π.χ. MTHFR, F5, F2, PAI-1) η φλεγμονώδης απόκριση και ρύθμιση κυτταροκινών (π.χ. TNF, IL-6, IL-10, IL-18) η ανοσιακή ανοχή και ρύθμιση (π.χ. HLA-G, CTLA4, FOXP3, KIR) η αγγειογένεση και ενδοθηλιακή λειτουργία (π.χ. VEGFA, NOS3) η ορμονική ρύθμιση (π.χ. ESR1, ESR2, VDR, PGR) μικροRNA και επιγενετικοί ρυθμιστές (π.χ. miR-499a, miR-27a, miR-146a) Μεταξύ των πλέον επαναλαμβανόμενων και στατιστικά σημαντικών ευρημάτων συγκαταλέγονται οι πολυμορφισμοί C677T και A1298C στο γονίδιο MTHFR, με τα αλληλόμορφα T και C αντίστοιχα να συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο αποβολών, ειδικά σε πληθυσμούς της Ασίας και της Νότιας Ευρώπης. Ο πολυμορφισμός 4G/5G στο γονίδιο PAI-1 εμφάνισε σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο RPL για τους φορείς του 4G αλληλομόρφου, με λόγους πιθανοτήτων (OR) που κυμάνθηκαν από 1.8 έως 2.6 ανάλογα με τον πληθυσμό και το μοντέλο. Παρομοίως, η παρουσία του μεταλλαγμένου αλληλομόρφου στη θέση G1691A (παραλλαγή Leiden) του γονιδίου F5 και η G20210A του F2 συσχετίστηκαν με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο σε Καυκάσιους πληθυσμούς. Η συνεισφορά των πολυμορφισμών στις κυτταροκίνες ήταν επίσης αξιοσημείωτη. Η παραλλαγή -308G>A στο γονίδιο TNF, η -1082A>G στο IL-10 και η -174G>C στο IL-6 εμφάνισαν σημαντικές συσχετίσεις με RPL, ιδιαίτερα σε Ασιατικούς πληθυσμούς. Όσον αφορά την ετερογένεια, οι περισσότερες μετα-αναλύσεις ανέφεραν σημαντικές τιμές I², συχνά άνω του 60%, γεγονός που οδήγησε στη χρήση random-effects μοντέλων. Οι συγγραφείς των μελετών συχνά εφάρμοσαν αναλύσεις υποομάδων και δοκιμές ευαισθησίας ώστε να ελαχιστοποιηθεί η επίδραση της ετερογένειας στα συνολικά αποτελέσματα. Σε επίπεδο συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης, μόνο ορισμένες μετα-αναλύσεις εντόπισαν ασυμμετρία σε διαγράμματα χοάνης (funnel plots) ή θετικά τεστ Egger. Σε άλλες περιπτώσεις εφαρμόστηκαν διορθώσεις (trim-and-fill) που δεν άλλαξαν τη στατιστική σημαντικότητα των συσχετίσεων. Από τη συστηματική συλλογή και ανάλυση των μετα-αναλύσεων, καταγράφηκαν: Τα γονίδια και οι συγκεκριμένοι πολυμορφισμοί που μελετήθηκαν, Το είδος και η σύνθεση των ομάδων σύγκρισης (π.χ. γυναίκες με ≥2 ή ≥3 αποβολές έναντι υγιών μαρτύρων), Οι μέθοδοι στατιστικής ανάλυσης που χρησιμοποιήθηκαν (fixed ή random effects μοντέλα), Η στατιστική σημαντικότητα των ευρημάτων (OR, CI, p-values), Η παρουσία ετερογένειας (I²) και συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης (π.χ. με Egger test). Πληροφορίες για τη χρονική περίοδο κάλυψης των μελετών, τις βάσεις δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν, τη γεωγραφική και πληθυσμιακή προέλευση των δειγμάτων (π.χ. Ασιάτες, Καυκάσιοι, κ.ά.), καθώς και εάν περιλήφθηκαν αποκλειστικά γυναίκες ή και άνδρες/έμβρυα.","abstract_html":"Η εγκυμοσύνη χωρίζεται σε τρία βασικά στάδια ή τρίμηνα, καθένα από τα οποία χαρακτηρίζεται από διαφορετικές φάσεις ανάπτυξης του εμβρύου και φυσιολογικές αλλαγές στο σώμα της γυναίκα: 1ο τρίμηνο: διαρκεί από την 1η έως την 12η εβδομάδα, περιλαμβάνει την αρχική ανάπτυξη του εμβρύου, κατά την οποία σχηματίζονται τα βασικά όργανα και συστήματα. 2ο τρίμηνο: από την 13η έως την 26η εβδομάδα, χαρακτηρίζεται από την περαιτέρω ανάπτυξη των οργάνων και την έναρξη της κινητικότητας του εμβρύου, καθώς και από σημαντικές αλλαγές στο σώμα της μητέρας, όπως η αύξηση του μεγέθους της κοιλιάς. 3ο τρίμηνο: από την 27η εβδομάδα έως τη γέννηση, είναι η περίοδος της ταχείας ανάπτυξης του εμβρύου και της προετοιμασίας για τον τοκετό. Μία από τις πιο συχνές και συναισθηματικά επιβαρυντικές επιπλοκές της κύησης είναι η αυτόματη αποβολή , η οποία ορίζεται ως η απώλεια του εμβρύου πριν από την 20ή εβδομάδα της κύησης. Οι αποβολές αποτελούν ένα σημαντικό ζήτημα στη μαιευτική, καθώς επηρεάζουν τόσο τη σωματική όσο και την ψυχολογική υγεία των γυναικών. Συγκεκριμένα, η απώλεια εγκυμοσύνης που συμβαίνει μετά από ένα θετικό τεστ ούρων για την ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη (hCG) ή αυξημένα επίπεδα ορού β-hCG, αλλά πριν από την επιβεβαίωση με υπερηχογράφημα ή ιστολογική εξέταση, ορίζεται ως «βιοχημική απώλεια». Συνήθως, αυτές συμβαίνουν πριν από την 6η εβδομάδα κύησης. Ο όρος «κλινική αποβολή» χρησιμοποιείται όταν ο υπερηχογραφικός έλεγχος ή η ιστολογική εξέταση έχουν επιβεβαιώσει την ύπαρξη ενδομήτριας εγκυμοσύνης. Οι κλινικές αποβολές μπορούν να υποδιαιρεθούν σε πρώιμες και καθυστερημένες. Η πρώιμη απώλεια κύησης είναι συχνή, καθώς εμφανίζεται περίπου στο 10-15% όλων των κλινικά αναγνωρισμένων κυήσεων, ενώ υπολογίζεται ότι το 80% όλων των περιπτώσεων απώλειας κύησης συμβαίνουν κατά το πρώτο τρίμηνο. Ο κίνδυνος αυτόματης αποβολής ανέρχεται σε 9,5% για τις γυναίκες κάτω των 24 ετών και αυξάνεται με την ηλικία, φτάνοντας το 11% στα 30 έτη και το 33% στα 40 έτη. Για τις γυναίκες άνω των 44 ετών, η συχνότητα αυτόματης αποβολής αυξάνεται δραματικά στο 53%. Μια πρόσφατη μετα-ανάλυση βρήκε συνολικό εκτιμώμενο κίνδυνος αποβολής 15,3% [95% Διάστημα Εμπιστοσύνης (ΔΕ): 12,5–18,7%] όλων των αναγνωρισμένων κυήσεων. Με περίπου 130 εκατομμύρια γεννήσεις ετησίως παγκοσμίως, ένας κίνδυνος αποβολής 15% υποδηλώνει περίπου 23 εκατομμύρια αποβολές ετησίως, δηλαδή 44 αποβολές ανά λεπτό. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, καταγράφηκαν 40.000–45.000 νοσηλείες το 2012–2013 για διαχείριση αυτόματων αποβολών. Ωστόσο, πολλές αποβολές και προκλινικές κυήσεις διαχειρίζονται στο σπίτι, οπότε ο πραγματικός αριθμός αποβολών είναι σημαντικά υψηλότερος από τον αναφερόμενο. Οι καθυστερημένες κλινικές απώλειες κύησης (από τη 12η έως την 21η εβδομάδα κύησης) ή αυτόματες αποβολές 2ου τριμήνου ορίζονται ως η απώλεια κύησης που συμβαίνει μεταξύ της 12ης και της 24ης εβδομάδας της εγκυμοσύνης. Εκτιμάται ότι επηρεάζει το 2% έως 3% των αναγνωρισμένων κυήσεων. Οι αιτιολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, την ανεπάρκεια του τραχήλου της μήτρας, λοιμώξεις, την πλακουντιακή ανεπάρκεια και τις συγγενείς ανωμαλίες της μήτρας. Παρ’ όλα αυτά, η αιτία παραμένει άγνωστη στο 50% έως 60% των περιπτώσεων, ενώ μπορεί να οφείλεται σε περισσότερους από έναν παράγοντες. Πολύ λίγα δεδομένα για αντιμετώπιση τους Σε τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές η χρήση του συνδυασμού μιφεπριστόνης-μισοπροστόλης μείωσε το χρόνο μέχρι την εκτόπιση του εμβρύου και αύξησε το ποσοστό επιτυχούς αποβολής της μήτρας, σε σύγκριση με τη χρήση μόνο μισοπροστόλης. Οι αυτόματες αποβολές συνδέονται με πολλαπλές αιτίες, όμως σχεδόν στο 50 % των περιπτώσεων η αιτιολογία παραμένει άγνωστη. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν ότι πολυμορφισμοί γονιδίων που κωδικοποιούν διάφορους μεσολαβητές μπορεί να αποτελούν παράγοντα προδιάθεσης για ανεξήγητη αυτόματη αποβολή. Οι περισσότεροι από τους πολυμορφισμούς που μελετώνται θεωρούνται λειτουργικοί, καθώς έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν την έκφραση μεσολαβητών που καθορίζουν διαφορετικούς φαινοτύπους. Συγκεκριμένα, κυτοκίνες, ορμόνες και αγγειογενετικοί μεσολαβητές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στα αναπαραγωγικά γεγονότα. Αν και είναι απαραίτητοι για τη φυσιολογική ανάπτυξη της κύησης, ανάλογα με παράγοντες όπως η ποσότητα, το στάδιο της κύησης και η τοπικότητα της έκφρασης, οι μεσολαβητές αυτοί μπορεί να επηρεάσουν την αλληλεπίδραση του τροφοβλάστη με το ενδομήτριο, οδηγώντας σε αυτόματη αποβολή ή άλλες επιπλοκές της εγκυμοσύνης. Αν και πολυάριθμες μετα-αναλύσεις έχουν ήδη διεξαχθεί για μεμονωμένους πολυμορφισμούς ή γονίδια, τα αποτελέσματά τους συχνά είναι αντικρουόμενα ή περιορίζονται από ετερογένεια ως προς τον σχεδιασμό των μελετών, το μέγεθος των δειγμάτων και τα κριτήρια ένταξης. Μια συγκεντρωτική αξιολόγηση του συνόλου των μετα-αναλύσεων θα μπορούσε να προσφέρει μια συνολική εικόνα των πιο αξιόπιστων γενετικών δεικτών, να αναδείξει κενά στη βιβλιογραφία και να καθοδηγήσει μελλοντικές μελέτες και κλινικές εφαρμογές στην πρόληψη και διαχείριση των αυτόματων αποβολών. Η εξαγωγή δεδομένων έγινε με τις κάτωθι μεθόδους: Από τη συστηματική συλλογή και ανάλυση των μετα-αναλύσεων, καταγράφηκαν: Τα γονίδια και οι συγκεκριμένοι πολυμορφισμοί που μελετήθηκαν, Το είδος και η σύνθεση των ομάδων σύγκρισης (π.χ. γυναίκες με ≥2 ή ≥3 αποβολές έναντι υγιών μαρτύρων), Οι μέθοδοι στατιστικής ανάλυσης που χρησιμοποιήθηκαν (fixed ή random effects μοντέλα), Η στατιστική σημαντικότητα των ευρημάτων (OR, CI, p-values), Η παρουσία ετερογένειας (I²) και συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης (π.χ. με Egger test). Πληροφορίες για τη χρονική περίοδο κάλυψης των μελετών, τις βάσεις δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν, τη γεωγραφική και πληθυσμιακή προέλευση των δειγμάτων (π.χ. Ασιάτες, Καυκάσιοι, κ.ά.), καθώς και εάν περιλήφθηκαν αποκλειστικά γυναίκες ή και άνδρες/έμβρυα. Η αναζήτηση μετα-αναλύσεων πραγματοποιήθηκε από τον Δεκέμβριο 2024 μέχρι τον Μάιο 2025. Συγκεκριμένα, έγινε αναζήτηση με τους τελεστές ‘genetic polymorphism, spontaneous abortion, miscarriage, meta-analysis’ στις βάσεις δεδομένων Google Scholar, Pubmed, και Scopus. Κριτήρια επιλογής μελετών: Τύπος μελέτης: Δημοσιευμένες μετα-αναλύσεις με ποσοτικά δεδομένα που εξετάζουν τη συσχέτιση γενετικών πολυμορφισμών με την εμφάνιση αυτόματων αποβολών οποιουδήποτε τύπου. Πληθυσμός: Γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας με ιστορικό αυτόματης αποβολής Παρέμβαση/παράγοντες: Μετα-αναλύσεις που αξιολογούν γενετικούς πολυμορφισμούς (SNPs) σε οποιοδήποτε γονίδιο. Έκβαση: Οποιαδήποτε μορφή ποσοτικής εκτίμησης της συσχέτισης μεταξύ γενετικού πολυμορφισμού και κινδύνου εμφάνισης αυτόματης αποβολής Γλώσσα: Δημοσιευμένες στην αγγλική γλώσσα. Περίοδος δημοσίευσης: Χωρίς χρονικό περιορισμό, με έμφαση στις πιο πρόσφατες και ενημερωμένες μετα-αναλύσεις. Η παρούσα ανασκόπηση βασίστηκε σε 14 μετα-αναλύσεις που αξιολόγησαν τη συσχέτιση γενετικών πολυμορφισμών με τον κίνδυνο αυτόματων αποβολών31-45. Οι μετα-αναλύσεις αυτές δημοσιεύτηκαν από το 2014 έως το 2024 και κάλυψαν ένα χρονικό εύρος δεδομένων που εκτείνεται από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως και το 2023. Συνολικά, αξιοποιήθηκαν δεδομένα από περισσότερες από 900 επιμέρους πρωτογενείς μελέτες. Τα αναλυτικά χαρακτηριστικά των εν λόγω μετα-αναλύσεων παρουσιάζονται στον Πίνακα 1. Οι μετα-αναλύσεις επικεντρώθηκαν αποκλειστικά σε μητρικούς γενετικούς πολυμορφισμούς. Οι πληθυσμιακές ομάδες που αναλύθηκαν ήταν πολυεθνικές, με σημαντική εκπροσώπηση από Ασιατικούς, Ευρωπαϊκούς, Μεσανατολικούς και Λατινοαμερικανικούς πληθυσμούς. Πολλές μετα-αναλύσεις εφάρμοσαν επιμέρους υπο-αναλύσεις ανά γεωγραφική περιοχή, αριθμό αποβολών (≥2 ή ≥3), ή και μοντέλα κληρονομικότητας (επικρατές, υποτελές, αλληλικό). Αναλύθηκαν συνολικά περισσότεροι από 150 μοναδικοί γενετικοί πολυμορφισμοί (SNPs), κατανεμημένοι σε περίπου 80 γονίδια. Τα γονίδια αυτά εμπλέκονται σε βασικές βιολογικές λειτουργίες, μεταξύ των οποίων: η θρομβοφιλία και η αιμόσταση (π.χ. MTHFR, F5, F2, PAI-1) η φλεγμονώδης απόκριση και ρύθμιση κυτταροκινών (π.χ. TNF, IL-6, IL-10, IL-18) η ανοσιακή ανοχή και ρύθμιση (π.χ. HLA-G, CTLA4, FOXP3, KIR) η αγγειογένεση και ενδοθηλιακή λειτουργία (π.χ. VEGFA, NOS3) η ορμονική ρύθμιση (π.χ. ESR1, ESR2, VDR, PGR) μικροRNA και επιγενετικοί ρυθμιστές (π.χ. miR-499a, miR-27a, miR-146a) Μεταξύ των πλέον επαναλαμβανόμενων και στατιστικά σημαντικών ευρημάτων συγκαταλέγονται οι πολυμορφισμοί C677T και A1298C στο γονίδιο MTHFR, με τα αλληλόμορφα T και C αντίστοιχα να συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο αποβολών, ειδικά σε πληθυσμούς της Ασίας και της Νότιας Ευρώπης. Ο πολυμορφισμός 4G/5G στο γονίδιο PAI-1 εμφάνισε σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο RPL για τους φορείς του 4G αλληλομόρφου, με λόγους πιθανοτήτων (OR) που κυμάνθηκαν από 1.8 έως 2.6 ανάλογα με τον πληθυσμό και το μοντέλο. Παρομοίως, η παρουσία του μεταλλαγμένου αλληλομόρφου στη θέση G1691A (παραλλαγή Leiden) του γονιδίου F5 και η G20210A του F2 συσχετίστηκαν με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο σε Καυκάσιους πληθυσμούς. Η συνεισφορά των πολυμορφισμών στις κυτταροκίνες ήταν επίσης αξιοσημείωτη. Η παραλλαγή -308G&gt;A στο γονίδιο TNF, η -1082A&gt;G στο IL-10 και η -174G&gt;C στο IL-6 εμφάνισαν σημαντικές συσχετίσεις με RPL, ιδιαίτερα σε Ασιατικούς πληθυσμούς. Όσον αφορά την ετερογένεια, οι περισσότερες μετα-αναλύσεις ανέφεραν σημαντικές τιμές I², συχνά άνω του 60%, γεγονός που οδήγησε στη χρήση random-effects μοντέλων. Οι συγγραφείς των μελετών συχνά εφάρμοσαν αναλύσεις υποομάδων και δοκιμές ευαισθησίας ώστε να ελαχιστοποιηθεί η επίδραση της ετερογένειας στα συνολικά αποτελέσματα. Σε επίπεδο συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης, μόνο ορισμένες μετα-αναλύσεις εντόπισαν ασυμμετρία σε διαγράμματα χοάνης (funnel plots) ή θετικά τεστ Egger. Σε άλλες περιπτώσεις εφαρμόστηκαν διορθώσεις (trim-and-fill) που δεν άλλαξαν τη στατιστική σημαντικότητα των συσχετίσεων. Από τη συστηματική συλλογή και ανάλυση των μετα-αναλύσεων, καταγράφηκαν: Τα γονίδια και οι συγκεκριμένοι πολυμορφισμοί που μελετήθηκαν, Το είδος και η σύνθεση των ομάδων σύγκρισης (π.χ. γυναίκες με ≥2 ή ≥3 αποβολές έναντι υγιών μαρτύρων), Οι μέθοδοι στατιστικής ανάλυσης που χρησιμοποιήθηκαν (fixed ή random effects μοντέλα), Η στατιστική σημαντικότητα των ευρημάτων (OR, CI, p-values), Η παρουσία ετερογένειας (I²) και συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης (π.χ. με Egger test). Πληροφορίες για τη χρονική περίοδο κάλυψης των μελετών, τις βάσεις δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν, τη γεωγραφική και πληθυσμιακή προέλευση των δειγμάτων (π.χ. Ασιάτες, Καυκάσιοι, κ.ά.), καθώς και εάν περιλήφθηκαν αποκλειστικά γυναίκες ή και άνδρες/έμβρυα.","abstract_has_math":false,"creators":["Αποστολάτος Γεράσιμος","Apostolatos Gerasimos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5307799"],"render_values":[{"text":"uoadl:5307799","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5307799","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5307799","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5307799","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αποστολάτος Γεράσιμος","Apostolatos Gerasimos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5307799","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5307799"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εγκυμοσύνη χωρίζεται σε τρία βασικά στάδια ή τρίμηνα, καθένα από τα οποία χαρακτηρίζεται από διαφορετικές φάσεις ανάπτυξης του εμβρύου και φυσιολογικές αλλαγές στο σώμα της γυναίκα: 1ο τρίμηνο: διαρκεί από την 1η έως την 12η εβδομάδα, περιλαμβάνει την αρχική ανάπτυξη του εμβρύου, κατά την οποία σχηματίζονται τα βασικά όργανα και συστήματα. 2ο τρίμηνο: από την 13η έως την 26η εβδομάδα, χαρακτηρίζεται από την περαιτέρω ανάπτυξη των οργάνων και την έναρξη της κινητικότητας του εμβρύου, καθώς και από σημαντικές αλλαγές στο σώμα της μητέρας, όπως η αύξηση του μεγέθους της κοιλιάς. 3ο τρίμηνο: από την 27η εβδομάδα έως τη γέννηση, είναι η περίοδος της ταχείας ανάπτυξης του εμβρύου και της προετοιμασίας για τον τοκετό. Μία από τις πιο συχνές και συναισθηματικά επιβαρυντικές επιπλοκές της κύησης είναι η αυτόματη αποβολή , η οποία ορίζεται ως η απώλεια του εμβρύου πριν από την 20ή εβδομάδα της κύησης. Οι αποβολές αποτελούν ένα σημαντικό ζήτημα στη μαιευτική, καθώς επηρεάζουν τόσο τη σωματική όσο και την ψυχολογική υγεία των γυναικών. Συγκεκριμένα, η απώλεια εγκυμοσύνης που συμβαίνει μετά από ένα θετικό τεστ ούρων για την ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη (hCG) ή αυξημένα επίπεδα ορού β-hCG, αλλά πριν από την επιβεβαίωση με υπερηχογράφημα ή ιστολογική εξέταση, ορίζεται ως «βιοχημική απώλεια». Συνήθως, αυτές συμβαίνουν πριν από την 6η εβδομάδα κύησης. Ο όρος «κλινική αποβολή» χρησιμοποιείται όταν ο υπερηχογραφικός έλεγχος ή η ιστολογική εξέταση έχουν επιβεβαιώσει την ύπαρξη ενδομήτριας εγκυμοσύνης. Οι κλινικές αποβολές μπορούν να υποδιαιρεθούν σε πρώιμες και καθυστερημένες. Η πρώιμη απώλεια κύησης είναι συχνή, καθώς εμφανίζεται περίπου στο 10-15% όλων των κλινικά αναγνωρισμένων κυήσεων, ενώ υπολογίζεται ότι το 80% όλων των περιπτώσεων απώλειας κύησης συμβαίνουν κατά το πρώτο τρίμηνο. Ο κίνδυνος αυτόματης αποβολής ανέρχεται σε 9,5% για τις γυναίκες κάτω των 24 ετών και αυξάνεται με την ηλικία, φτάνοντας το 11% στα 30 έτη και το 33% στα 40 έτη. Για τις γυναίκες άνω των 44 ετών, η συχνότητα αυτόματης αποβολής αυξάνεται δραματικά στο 53%. Μια πρόσφατη μετα-ανάλυση βρήκε συνολικό εκτιμώμενο κίνδυνος αποβολής 15,3% [95% Διάστημα Εμπιστοσύνης (ΔΕ): 12,5–18,7%] όλων των αναγνωρισμένων κυήσεων. Με περίπου 130 εκατομμύρια γεννήσεις ετησίως παγκοσμίως, ένας κίνδυνος αποβολής 15% υποδηλώνει περίπου 23 εκατομμύρια αποβολές ετησίως, δηλαδή 44 αποβολές ανά λεπτό. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, καταγράφηκαν 40.000–45.000 νοσηλείες το 2012–2013 για διαχείριση αυτόματων αποβολών. Ωστόσο, πολλές αποβολές και προκλινικές κυήσεις διαχειρίζονται στο σπίτι, οπότε ο πραγματικός αριθμός αποβολών είναι σημαντικά υψηλότερος από τον αναφερόμενο. Οι καθυστερημένες κλινικές απώλειες κύησης (από τη 12η έως την 21η εβδομάδα κύησης) ή αυτόματες αποβολές 2ου τριμήνου ορίζονται ως η απώλεια κύησης που συμβαίνει μεταξύ της 12ης και της 24ης εβδομάδας της εγκυμοσύνης. Εκτιμάται ότι επηρεάζει το 2% έως 3% των αναγνωρισμένων κυήσεων. Οι αιτιολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, την ανεπάρκεια του τραχήλου της μήτρας, λοιμώξεις, την πλακουντιακή ανεπάρκεια και τις συγγενείς ανωμαλίες της μήτρας. Παρ’ όλα αυτά, η αιτία παραμένει άγνωστη στο 50% έως 60% των περιπτώσεων, ενώ μπορεί να οφείλεται σε περισσότερους από έναν παράγοντες. Πολύ λίγα δεδομένα για αντιμετώπιση τους Σε τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές η χρήση του συνδυασμού μιφεπριστόνης-μισοπροστόλης μείωσε το χρόνο μέχρι την εκτόπιση του εμβρύου και αύξησε το ποσοστό επιτυχούς αποβολής της μήτρας, σε σύγκριση με τη χρήση μόνο μισοπροστόλης. Οι αυτόματες αποβολές συνδέονται με πολλαπλές αιτίες, όμως σχεδόν στο 50 % των περιπτώσεων η αιτιολογία παραμένει άγνωστη. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν ότι πολυμορφισμοί γονιδίων που κωδικοποιούν διάφορους μεσολαβητές μπορεί να αποτελούν παράγοντα προδιάθεσης για ανεξήγητη αυτόματη αποβολή. Οι περισσότεροι από τους πολυμορφισμούς που μελετώνται θεωρούνται λειτουργικοί, καθώς έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν την έκφραση μεσολαβητών που καθορίζουν διαφορετικούς φαινοτύπους. Συγκεκριμένα, κυτοκίνες, ορμόνες και αγγειογενετικοί μεσολαβητές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στα αναπαραγωγικά γεγονότα. Αν και είναι απαραίτητοι για τη φυσιολογική ανάπτυξη της κύησης, ανάλογα με παράγοντες όπως η ποσότητα, το στάδιο της κύησης και η τοπικότητα της έκφρασης, οι μεσολαβητές αυτοί μπορεί να επηρεάσουν την αλληλεπίδραση του τροφοβλάστη με το ενδομήτριο, οδηγώντας σε αυτόματη αποβολή ή άλλες επιπλοκές της εγκυμοσύνης. Αν και πολυάριθμες μετα-αναλύσεις έχουν ήδη διεξαχθεί για μεμονωμένους πολυμορφισμούς ή γονίδια, τα αποτελέσματά τους συχνά είναι αντικρουόμενα ή περιορίζονται από ετερογένεια ως προς τον σχεδιασμό των μελετών, το μέγεθος των δειγμάτων και τα κριτήρια ένταξης. Μια συγκεντρωτική αξιολόγηση του συνόλου των μετα-αναλύσεων θα μπορούσε να προσφέρει μια συνολική εικόνα των πιο αξιόπιστων γενετικών δεικτών, να αναδείξει κενά στη βιβλιογραφία και να καθοδηγήσει μελλοντικές μελέτες και κλινικές εφαρμογές στην πρόληψη και διαχείριση των αυτόματων αποβολών. Η εξαγωγή δεδομένων έγινε με τις κάτωθι μεθόδους: Από τη συστηματική συλλογή και ανάλυση των μετα-αναλύσεων, καταγράφηκαν: Τα γονίδια και οι συγκεκριμένοι πολυμορφισμοί που μελετήθηκαν, Το είδος και η σύνθεση των ομάδων σύγκρισης (π.χ. γυναίκες με ≥2 ή ≥3 αποβολές έναντι υγιών μαρτύρων), Οι μέθοδοι στατιστικής ανάλυσης που χρησιμοποιήθηκαν (fixed ή random effects μοντέλα), Η στατιστική σημαντικότητα των ευρημάτων (OR, CI, p-values), Η παρουσία ετερογένειας (I²) και συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης (π.χ. με Egger test). Πληροφορίες για τη χρονική περίοδο κάλυψης των μελετών, τις βάσεις δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν, τη γεωγραφική και πληθυσμιακή προέλευση των δειγμάτων (π.χ. Ασιάτες, Καυκάσιοι, κ.ά.), καθώς και εάν περιλήφθηκαν αποκλειστικά γυναίκες ή και άνδρες/έμβρυα. Η αναζήτηση μετα-αναλύσεων πραγματοποιήθηκε από τον Δεκέμβριο 2024 μέχρι τον Μάιο 2025. Συγκεκριμένα, έγινε αναζήτηση με τους τελεστές ‘genetic polymorphism, spontaneous abortion, miscarriage, meta-analysis’ στις βάσεις δεδομένων Google Scholar, Pubmed, και Scopus. Κριτήρια επιλογής μελετών: Τύπος μελέτης: Δημοσιευμένες μετα-αναλύσεις με ποσοτικά δεδομένα που εξετάζουν τη συσχέτιση γενετικών πολυμορφισμών με την εμφάνιση αυτόματων αποβολών οποιουδήποτε τύπου. Πληθυσμός: Γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας με ιστορικό αυτόματης αποβολής Παρέμβαση/παράγοντες: Μετα-αναλύσεις που αξιολογούν γενετικούς πολυμορφισμούς (SNPs) σε οποιοδήποτε γονίδιο. Έκβαση: Οποιαδήποτε μορφή ποσοτικής εκτίμησης της συσχέτισης μεταξύ γενετικού πολυμορφισμού και κινδύνου εμφάνισης αυτόματης αποβολής Γλώσσα: Δημοσιευμένες στην αγγλική γλώσσα. Περίοδος δημοσίευσης: Χωρίς χρονικό περιορισμό, με έμφαση στις πιο πρόσφατες και ενημερωμένες μετα-αναλύσεις. Η παρούσα ανασκόπηση βασίστηκε σε 14 μετα-αναλύσεις που αξιολόγησαν τη συσχέτιση γενετικών πολυμορφισμών με τον κίνδυνο αυτόματων αποβολών31-45. Οι μετα-αναλύσεις αυτές δημοσιεύτηκαν από το 2014 έως το 2024 και κάλυψαν ένα χρονικό εύρος δεδομένων που εκτείνεται από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως και το 2023. Συνολικά, αξιοποιήθηκαν δεδομένα από περισσότερες από 900 επιμέρους πρωτογενείς μελέτες. Τα αναλυτικά χαρακτηριστικά των εν λόγω μετα-αναλύσεων παρουσιάζονται στον Πίνακα 1. Οι μετα-αναλύσεις επικεντρώθηκαν αποκλειστικά σε μητρικούς γενετικούς πολυμορφισμούς. Οι πληθυσμιακές ομάδες που αναλύθηκαν ήταν πολυεθνικές, με σημαντική εκπροσώπηση από Ασιατικούς, Ευρωπαϊκούς, Μεσανατολικούς και Λατινοαμερικανικούς πληθυσμούς. Πολλές μετα-αναλύσεις εφάρμοσαν επιμέρους υπο-αναλύσεις ανά γεωγραφική περιοχή, αριθμό αποβολών (≥2 ή ≥3), ή και μοντέλα κληρονομικότητας (επικρατές, υποτελές, αλληλικό). Αναλύθηκαν συνολικά περισσότεροι από 150 μοναδικοί γενετικοί πολυμορφισμοί (SNPs), κατανεμημένοι σε περίπου 80 γονίδια. Τα γονίδια αυτά εμπλέκονται σε βασικές βιολογικές λειτουργίες, μεταξύ των οποίων: η θρομβοφιλία και η αιμόσταση (π.χ. MTHFR, F5, F2, PAI-1) η φλεγμονώδης απόκριση και ρύθμιση κυτταροκινών (π.χ. TNF, IL-6, IL-10, IL-18) η ανοσιακή ανοχή και ρύθμιση (π.χ. HLA-G, CTLA4, FOXP3, KIR) η αγγειογένεση και ενδοθηλιακή λειτουργία (π.χ. VEGFA, NOS3) η ορμονική ρύθμιση (π.χ. ESR1, ESR2, VDR, PGR) μικροRNA και επιγενετικοί ρυθμιστές (π.χ. miR-499a, miR-27a, miR-146a) Μεταξύ των πλέον επαναλαμβανόμενων και στατιστικά σημαντικών ευρημάτων συγκαταλέγονται οι πολυμορφισμοί C677T και A1298C στο γονίδιο MTHFR, με τα αλληλόμορφα T και C αντίστοιχα να συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο αποβολών, ειδικά σε πληθυσμούς της Ασίας και της Νότιας Ευρώπης. Ο πολυμορφισμός 4G/5G στο γονίδιο PAI-1 εμφάνισε σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο RPL για τους φορείς του 4G αλληλομόρφου, με λόγους πιθανοτήτων (OR) που κυμάνθηκαν από 1.8 έως 2.6 ανάλογα με τον πληθυσμό και το μοντέλο. Παρομοίως, η παρουσία του μεταλλαγμένου αλληλομόρφου στη θέση G1691A (παραλλαγή Leiden) του γονιδίου F5 και η G20210A του F2 συσχετίστηκαν με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο σε Καυκάσιους πληθυσμούς. Η συνεισφορά των πολυμορφισμών στις κυτταροκίνες ήταν επίσης αξιοσημείωτη. Η παραλλαγή -308G>A στο γονίδιο TNF, η -1082A>G στο IL-10 και η -174G>C στο IL-6 εμφάνισαν σημαντικές συσχετίσεις με RPL, ιδιαίτερα σε Ασιατικούς πληθυσμούς. Όσον αφορά την ετερογένεια, οι περισσότερες μετα-αναλύσεις ανέφεραν σημαντικές τιμές I², συχνά άνω του 60%, γεγονός που οδήγησε στη χρήση random-effects μοντέλων. Οι συγγραφείς των μελετών συχνά εφάρμοσαν αναλύσεις υποομάδων και δοκιμές ευαισθησίας ώστε να ελαχιστοποιηθεί η επίδραση της ετερογένειας στα συνολικά αποτελέσματα. Σε επίπεδο συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης, μόνο ορισμένες μετα-αναλύσεις εντόπισαν ασυμμετρία σε διαγράμματα χοάνης (funnel plots) ή θετικά τεστ Egger. Σε άλλες περιπτώσεις εφαρμόστηκαν διορθώσεις (trim-and-fill) που δεν άλλαξαν τη στατιστική σημαντικότητα των συσχετίσεων. Από τη συστηματική συλλογή και ανάλυση των μετα-αναλύσεων, καταγράφηκαν: Τα γονίδια και οι συγκεκριμένοι πολυμορφισμοί που μελετήθηκαν, Το είδος και η σύνθεση των ομάδων σύγκρισης (π.χ. γυναίκες με ≥2 ή ≥3 αποβολές έναντι υγιών μαρτύρων), Οι μέθοδοι στατιστικής ανάλυσης που χρησιμοποιήθηκαν (fixed ή random effects μοντέλα), Η στατιστική σημαντικότητα των ευρημάτων (OR, CI, p-values), Η παρουσία ετερογένειας (I²) και συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης (π.χ. με Egger test). Πληροφορίες για τη χρονική περίοδο κάλυψης των μελετών, τις βάσεις δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν, τη γεωγραφική και πληθυσμιακή προέλευση των δειγμάτων (π.χ. Ασιάτες, Καυκάσιοι, κ.ά.), καθώς και εάν περιλήφθηκαν αποκλειστικά γυναίκες ή και άνδρες/έμβρυα.","Pregnancy is divided into three main stages or trimesters, each characterized by different phases of fetal development and physiological changes in the woman's body: 1st trimester: lasts from the 1st to the 12th week, and includes the initial development of the embryo, during which the basic organs and systems are formed. 2nd trimester: from the 13th to the 26th week, is characterized by further development of the organs and the onset of fetal movements, as well as significant changes in the mother's body, such as an increase in abdominal size. 3rd trimester: from the 27th week until birth, is the period of rapid fetal growth and preparation for labor. One of the most common and emotionally distressing complications of pregnancy is spontaneous miscarriage, defined as the loss of the embryo before the 20th week of gestation. Miscarriages are a significant issue in obstetrics, affecting both the physical and psychological health of women. Specifically, pregnancy loss that occurs after a positive urinary human chorionic gonadotropin (hCG) test or elevated serum β-hCG levels, but before confirmation by ultrasound or histological examination, is defined as a “biochemical loss.” These typically occur before the 6th week of gestation. The term “clinical miscarriage” is used when ultrasound or histological examination confirms the presence of an intrauterine pregnancy. Clinical miscarriages can be further divided into early and late. Early pregnancy loss is common, occurring in approximately 10–15% of all clinically recognized pregnancies, and it is estimated that 80% of all pregnancy losses happen during the first trimester. The risk of spontaneous miscarriage is 9.5% for women under the age of 24, increases to 11% at age 30, and 33% at age 40. For women over 44 years old, the rate dramatically increases to 53%. A recent meta-analysis found an overall estimated miscarriage risk of 15.3% [95% Confidence Interval (CI): 12.5–18.7%] of all recognized pregnancies. With around 130 million births worldwide annually, a 15% miscarriage rate suggests approximately 23 million miscarriages per year, or 44 miscarriages per minute. In the UK, there were 40,000–45,000 hospitalizations in 2012–2013 for management of spontaneous miscarriages. However, many miscarriages and preclinical pregnancies are managed at home, so the actual number of miscarriages is significantly higher than reported. Late clinical pregnancy losses (from the 12th to the 21st week of gestation), or second-trimester miscarriages, are defined as losses occurring between the 12th and 24th weeks of pregnancy. It is estimated that they affect 2% to 3% of recognized pregnancies. Causative factors include antiphospholipid syndrome, cervical insufficiency, infections, placental insufficiency, and congenital uterine anomalies. Nevertheless, the cause remains unknown in 50% to 60% of cases, and multiple factors may contribute. There is limited data on how to manage these losses → Randomized clinical trials showed that the combination of mifepristone and misoprostol reduced the time to fetal expulsion and increased the rate of successful uterine evacuation, compared to misoprostol alone. Spontaneous miscarriages are linked to multiple causes, but in nearly 50% of cases the etiology remains unknown. Many studies suggest that gene polymorphisms encoding various mediators may predispose individuals to unexplained spontaneous miscarriage. Most polymorphisms studied are considered functional, as they have been shown to affect the expression of mediators that determine different phenotypes. Cytokines, hormones, and angiogenic mediators play a crucial role in reproductive events. While they are essential for normal pregnancy development, depending on factors such as quantity, gestational stage, and expression location, these mediators can affect the interaction between trophoblast and endometrium, leading to miscarriage or other complications. Although numerous meta-analyses have been conducted on individual polymorphisms or genes, their results are often conflicting or limited due to heterogeneity in study design, sample sizes, and inclusion criteria. A comprehensive evaluation of all meta-analyses could provide a clearer picture of the most reliable genetic markers, highlight gaps in the literature, and guide future studies and clinical applications in preventing and managing spontaneous miscarriages. Data extraction was performed using the following methods: From the systematic collection and analysis of meta-analyses, the following were recorded: The genes and specific polymorphisms studied, The type and composition of comparison groups (e.g., women with ≥2 or ≥3 miscarriages vs. healthy controls), The statistical analysis methods used (fixed or random effects models), The statistical significance of the findings (OR, CI, p-values), The presence of heterogeneity (I²) and publication bias (e.g., Egger test), Information about the study coverage period, databases used, geographic and population origin of the samples (e.g., Asians, Caucasians), and whether only women or also men/fetuses were included. The meta-analysis search was conducted from December 2024 to May 2025. Specifically, a search was performed using the terms: ‘genetic polymorphism, spontaneous abortion, miscarriage, meta-analysis’ in the databases Google Scholar, PubMed, and Scopus. Study inclusion criteria: Study type: Published meta-analyses with quantitative data examining the association of genetic polymorphisms with any type of spontaneous miscarriage. Population: Women of reproductive age with a history of spontaneous miscarriage Intervention/factors: Meta-analyses evaluating genetic polymorphisms (SNPs) in any gene Outcome: Any form of quantitative estimation of the association between genetic polymorphism and miscarriage risk Language: Published in English Publication period: No time restriction, with emphasis on the most recent and updated meta-analyses. This review was based on 14 meta-analyses evaluating the association of genetic polymorphisms with spontaneous miscarriage risk (references 31–45). These meta-analyses were published between 2014 and 2024 and covered a data range from the early 1990s to 2023. In total, data from over 900 individual primary studies were utilized. Detailed characteristics are presented in Table 1. The meta-analyses focused exclusively on maternal genetic polymorphisms. The population groups analyzed were multi-ethnic, with significant representation from Asian, European, Middle Eastern, and Latin American populations. Many meta-analyses conducted sub-analyses by geographic region, number of miscarriages (≥2 or ≥3), or inheritance models (dominant, recessive, allelic). In total, over 150 unique genetic polymorphisms (SNPs) were analyzed, spread across approximately 80 genes, involved in key biological functions including: Thrombophilia and hemostasis (e.g., MTHFR, F5, F2, PAI-1) Inflammatory response and cytokine regulation (e.g., TNF, IL-6, IL-10, IL-18) Immune tolerance and regulation (e.g., HLA-G, CTLA4, FOXP3, KIR) Angiogenesis and endothelial function (e.g., VEGFA, NOS3) Hormonal regulation (e.g., ESR1, ESR2, VDR, PGR) microRNA and epigenetic regulators (e.g., miR-499a, miR-27a, miR-146a) Among the most frequently replicated and statistically significant findings were the C677T and A1298C polymorphisms in the MTHFR gene, with the T and C alleles respectively being associated with increased miscarriage risk, especially in Asian and Southern European populations. The 4G/5G polymorphism in the PAI-1 gene showed a significantly higher risk of recurrent pregnancy loss (RPL) for 4G allele carriers, with odds ratios (ORs) ranging from 1.8 to 2.6 depending on population and model. Similarly, the presence of the mutant G1691A allele (Leiden mutation) in the F5 gene and G20210A in F2 was associated with significantly increased risk in Caucasian populations. Polymorphisms in cytokine genes were also notable. The -308G>A variant in TNF, -1082A>G in IL-10, and -174G>C in IL-6 showed significant associations with RPL, particularly in Asian populations. Regarding heterogeneity, most meta-analyses reported high I² values, often above 60%, leading to the use of random-effects models. Authors often performed subgroup analyses and sensitivity tests to minimize heterogeneity’s impact. As for publication bias, only some meta-analyses identified asymmetry in funnel plots or positive Egger test results. In other cases, corrections (trim-and-fill) were applied without altering the statistical significance of the associations."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Βιβλιογραφική ανασκόπηση μετα-αναλύσεων που αφορούν σε πολυμορφισμούς που σχετίζονται με τις αυτόματες αποβολές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αποστολάτος Γεράσιμος","Apostolatos Gerasimos"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η εγκυμοσύνη χωρίζεται σε τρία βασικά στάδια ή τρίμηνα, καθένα από τα οποία χαρακτηρίζεται από διαφορετικές φάσεις ανάπτυξης του εμβρύου και φυσιολογικές αλλαγές στο σώμα της γυναίκα: 1ο τρίμηνο: διαρκεί από την 1η έως την 12η εβδομάδα, περιλαμβάνει την αρχική ανάπτυξη του εμβρύου, κατά την οποία σχηματίζονται τα βασικά όργανα και συστήματα. 2ο τρίμηνο: από την 13η έως την 26η εβδομάδα, χαρακτηρίζεται από την περαιτέρω ανάπτυξη των οργάνων και την έναρξη της κινητικότητας του εμβρύου, καθώς και από σημαντικές αλλαγές στο σώμα της μητέρας, όπως η αύξηση του μεγέθους της κοιλιάς. 3ο τρίμηνο: από την 27η εβδομάδα έως τη γέννηση, είναι η περίοδος της ταχείας ανάπτυξης του εμβρύου και της προετοιμασίας για τον τοκετό. Μία από τις πιο συχνές και συναισθηματικά επιβαρυντικές επιπλοκές της κύησης είναι η αυτόματη αποβολή , η οποία ορίζεται ως η απώλεια του εμβρύου πριν από την 20ή εβδομάδα της κύησης. Οι αποβολές αποτελούν ένα σημαντικό ζήτημα στη μαιευτική, καθώς επηρεάζουν τόσο τη σωματική όσο και την ψυχολογική υγεία των γυναικών. Συγκεκριμένα, η απώλεια εγκυμοσύνης που συμβαίνει μετά από ένα θετικό τεστ ούρων για την ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη (hCG) ή αυξημένα επίπεδα ορού β-hCG, αλλά πριν από την επιβεβαίωση με υπερηχογράφημα ή ιστολογική εξέταση, ορίζεται ως «βιοχημική απώλεια». Συνήθως, αυτές συμβαίνουν πριν από την 6η εβδομάδα κύησης. Ο όρος «κλινική αποβολή» χρησιμοποιείται όταν ο υπερηχογραφικός έλεγχος ή η ιστολογική εξέταση έχουν επιβεβαιώσει την ύπαρξη ενδομήτριας εγκυμοσύνης. Οι κλινικές αποβολές μπορούν να υποδιαιρεθούν σε πρώιμες και καθυστερημένες. Η πρώιμη απώλεια κύησης είναι συχνή, καθώς εμφανίζεται περίπου στο 10-15% όλων των κλινικά αναγνωρισμένων κυήσεων, ενώ υπολογίζεται ότι το 80% όλων των περιπτώσεων απώλειας κύησης συμβαίνουν κατά το πρώτο τρίμηνο. Ο κίνδυνος αυτόματης αποβολής ανέρχεται σε 9,5% για τις γυναίκες κάτω των 24 ετών και αυξάνεται με την ηλικία, φτάνοντας το 11% στα 30 έτη και το 33% στα 40 έτη. Για τις γυναίκες άνω των 44 ετών, η συχνότητα αυτόματης αποβολής αυξάνεται δραματικά στο 53%. Μια πρόσφατη μετα-ανάλυση βρήκε συνολικό εκτιμώμενο κίνδυνος αποβολής 15,3% [95% Διάστημα Εμπιστοσύνης (ΔΕ): 12,5–18,7%] όλων των αναγνωρισμένων κυήσεων. Με περίπου 130 εκατομμύρια γεννήσεις ετησίως παγκοσμίως, ένας κίνδυνος αποβολής 15% υποδηλώνει περίπου 23 εκατομμύρια αποβολές ετησίως, δηλαδή 44 αποβολές ανά λεπτό. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, καταγράφηκαν 40.000–45.000 νοσηλείες το 2012–2013 για διαχείριση αυτόματων αποβολών. Ωστόσο, πολλές αποβολές και προκλινικές κυήσεις διαχειρίζονται στο σπίτι, οπότε ο πραγματικός αριθμός αποβολών είναι σημαντικά υψηλότερος από τον αναφερόμενο. Οι καθυστερημένες κλινικές απώλειες κύησης (από τη 12η έως την 21η εβδομάδα κύησης) ή αυτόματες αποβολές 2ου τριμήνου ορίζονται ως η απώλεια κύησης που συμβαίνει μεταξύ της 12ης και της 24ης εβδομάδας της εγκυμοσύνης. Εκτιμάται ότι επηρεάζει το 2% έως 3% των αναγνωρισμένων κυήσεων. Οι αιτιολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, την ανεπάρκεια του τραχήλου της μήτρας, λοιμώξεις, την πλακουντιακή ανεπάρκεια και τις συγγενείς ανωμαλίες της μήτρας. Παρ’ όλα αυτά, η αιτία παραμένει άγνωστη στο 50% έως 60% των περιπτώσεων, ενώ μπορεί να οφείλεται σε περισσότερους από έναν παράγοντες. Πολύ λίγα δεδομένα για αντιμετώπιση τους Σε τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές η χρήση του συνδυασμού μιφεπριστόνης-μισοπροστόλης μείωσε το χρόνο μέχρι την εκτόπιση του εμβρύου και αύξησε το ποσοστό επιτυχούς αποβολής της μήτρας, σε σύγκριση με τη χρήση μόνο μισοπροστόλης. Οι αυτόματες αποβολές συνδέονται με πολλαπλές αιτίες, όμως σχεδόν στο 50 % των περιπτώσεων η αιτιολογία παραμένει άγνωστη. Πολλές μελέτες υποστηρίζουν ότι πολυμορφισμοί γονιδίων που κωδικοποιούν διάφορους μεσολαβητές μπορεί να αποτελούν παράγοντα προδιάθεσης για ανεξήγητη αυτόματη αποβολή. Οι περισσότεροι από τους πολυμορφισμούς που μελετώνται θεωρούνται λειτουργικοί, καθώς έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν την έκφραση μεσολαβητών που καθορίζουν διαφορετικούς φαινοτύπους. Συγκεκριμένα, κυτοκίνες, ορμόνες και αγγειογενετικοί μεσολαβητές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στα αναπαραγωγικά γεγονότα. Αν και είναι απαραίτητοι για τη φυσιολογική ανάπτυξη της κύησης, ανάλογα με παράγοντες όπως η ποσότητα, το στάδιο της κύησης και η τοπικότητα της έκφρασης, οι μεσολαβητές αυτοί μπορεί να επηρεάσουν την αλληλεπίδραση του τροφοβλάστη με το ενδομήτριο, οδηγώντας σε αυτόματη αποβολή ή άλλες επιπλοκές της εγκυμοσύνης. Αν και πολυάριθμες μετα-αναλύσεις έχουν ήδη διεξαχθεί για μεμονωμένους πολυμορφισμούς ή γονίδια, τα αποτελέσματά τους συχνά είναι αντικρουόμενα ή περιορίζονται από ετερογένεια ως προς τον σχεδιασμό των μελετών, το μέγεθος των δειγμάτων και τα κριτήρια ένταξης. Μια συγκεντρωτική αξιολόγηση του συνόλου των μετα-αναλύσεων θα μπορούσε να προσφέρει μια συνολική εικόνα των πιο αξιόπιστων γενετικών δεικτών, να αναδείξει κενά στη βιβλιογραφία και να καθοδηγήσει μελλοντικές μελέτες και κλινικές εφαρμογές στην πρόληψη και διαχείριση των αυτόματων αποβολών. Η εξαγωγή δεδομένων έγινε με τις κάτωθι μεθόδους: Από τη συστηματική συλλογή και ανάλυση των μετα-αναλύσεων, καταγράφηκαν: Τα γονίδια και οι συγκεκριμένοι πολυμορφισμοί που μελετήθηκαν, Το είδος και η σύνθεση των ομάδων σύγκρισης (π.χ. γυναίκες με ≥2 ή ≥3 αποβολές έναντι υγιών μαρτύρων), Οι μέθοδοι στατιστικής ανάλυσης που χρησιμοποιήθηκαν (fixed ή random effects μοντέλα), Η στατιστική σημαντικότητα των ευρημάτων (OR, CI, p-values), Η παρουσία ετερογένειας (I²) και συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης (π.χ. με Egger test). Πληροφορίες για τη χρονική περίοδο κάλυψης των μελετών, τις βάσεις δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν, τη γεωγραφική και πληθυσμιακή προέλευση των δειγμάτων (π.χ. Ασιάτες, Καυκάσιοι, κ.ά.), καθώς και εάν περιλήφθηκαν αποκλειστικά γυναίκες ή και άνδρες/έμβρυα. Η αναζήτηση μετα-αναλύσεων πραγματοποιήθηκε από τον Δεκέμβριο 2024 μέχρι τον Μάιο 2025. Συγκεκριμένα, έγινε αναζήτηση με τους τελεστές ‘genetic polymorphism, spontaneous abortion, miscarriage, meta-analysis’ στις βάσεις δεδομένων Google Scholar, Pubmed, και Scopus. Κριτήρια επιλογής μελετών: Τύπος μελέτης: Δημοσιευμένες μετα-αναλύσεις με ποσοτικά δεδομένα που εξετάζουν τη συσχέτιση γενετικών πολυμορφισμών με την εμφάνιση αυτόματων αποβολών οποιουδήποτε τύπου. Πληθυσμός: Γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας με ιστορικό αυτόματης αποβολής Παρέμβαση/παράγοντες: Μετα-αναλύσεις που αξιολογούν γενετικούς πολυμορφισμούς (SNPs) σε οποιοδήποτε γονίδιο. Έκβαση: Οποιαδήποτε μορφή ποσοτικής εκτίμησης της συσχέτισης μεταξύ γενετικού πολυμορφισμού και κινδύνου εμφάνισης αυτόματης αποβολής Γλώσσα: Δημοσιευμένες στην αγγλική γλώσσα. Περίοδος δημοσίευσης: Χωρίς χρονικό περιορισμό, με έμφαση στις πιο πρόσφατες και ενημερωμένες μετα-αναλύσεις. Η παρούσα ανασκόπηση βασίστηκε σε 14 μετα-αναλύσεις που αξιολόγησαν τη συσχέτιση γενετικών πολυμορφισμών με τον κίνδυνο αυτόματων αποβολών31-45. Οι μετα-αναλύσεις αυτές δημοσιεύτηκαν από το 2014 έως το 2024 και κάλυψαν ένα χρονικό εύρος δεδομένων που εκτείνεται από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως και το 2023. Συνολικά, αξιοποιήθηκαν δεδομένα από περισσότερες από 900 επιμέρους πρωτογενείς μελέτες. Τα αναλυτικά χαρακτηριστικά των εν λόγω μετα-αναλύσεων παρουσιάζονται στον Πίνακα 1. Οι μετα-αναλύσεις επικεντρώθηκαν αποκλειστικά σε μητρικούς γενετικούς πολυμορφισμούς. Οι πληθυσμιακές ομάδες που αναλύθηκαν ήταν πολυεθνικές, με σημαντική εκπροσώπηση από Ασιατικούς, Ευρωπαϊκούς, Μεσανατολικούς και Λατινοαμερικανικούς πληθυσμούς. Πολλές μετα-αναλύσεις εφάρμοσαν επιμέρους υπο-αναλύσεις ανά γεωγραφική περιοχή, αριθμό αποβολών (≥2 ή ≥3), ή και μοντέλα κληρονομικότητας (επικρατές, υποτελές, αλληλικό). Αναλύθηκαν συνολικά περισσότεροι από 150 μοναδικοί γενετικοί πολυμορφισμοί (SNPs), κατανεμημένοι σε περίπου 80 γονίδια. Τα γονίδια αυτά εμπλέκονται σε βασικές βιολογικές λειτουργίες, μεταξύ των οποίων: η θρομβοφιλία και η αιμόσταση (π.χ. MTHFR, F5, F2, PAI-1) η φλεγμονώδης απόκριση και ρύθμιση κυτταροκινών (π.χ. TNF, IL-6, IL-10, IL-18) η ανοσιακή ανοχή και ρύθμιση (π.χ. HLA-G, CTLA4, FOXP3, KIR) η αγγειογένεση και ενδοθηλιακή λειτουργία (π.χ. VEGFA, NOS3) η ορμονική ρύθμιση (π.χ. ESR1, ESR2, VDR, PGR) μικροRNA και επιγενετικοί ρυθμιστές (π.χ. miR-499a, miR-27a, miR-146a) Μεταξύ των πλέον επαναλαμβανόμενων και στατιστικά σημαντικών ευρημάτων συγκαταλέγονται οι πολυμορφισμοί C677T και A1298C στο γονίδιο MTHFR, με τα αλληλόμορφα T και C αντίστοιχα να συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο αποβολών, ειδικά σε πληθυσμούς της Ασίας και της Νότιας Ευρώπης. Ο πολυμορφισμός 4G/5G στο γονίδιο PAI-1 εμφάνισε σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο RPL για τους φορείς του 4G αλληλομόρφου, με λόγους πιθανοτήτων (OR) που κυμάνθηκαν από 1.8 έως 2.6 ανάλογα με τον πληθυσμό και το μοντέλο. Παρομοίως, η παρουσία του μεταλλαγμένου αλληλομόρφου στη θέση G1691A (παραλλαγή Leiden) του γονιδίου F5 και η G20210A του F2 συσχετίστηκαν με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο σε Καυκάσιους πληθυσμούς. Η συνεισφορά των πολυμορφισμών στις κυτταροκίνες ήταν επίσης αξιοσημείωτη. Η παραλλαγή -308G>A στο γονίδιο TNF, η -1082A>G στο IL-10 και η -174G>C στο IL-6 εμφάνισαν σημαντικές συσχετίσεις με RPL, ιδιαίτερα σε Ασιατικούς πληθυσμούς. Όσον αφορά την ετερογένεια, οι περισσότερες μετα-αναλύσεις ανέφεραν σημαντικές τιμές I², συχνά άνω του 60%, γεγονός που οδήγησε στη χρήση random-effects μοντέλων. Οι συγγραφείς των μελετών συχνά εφάρμοσαν αναλύσεις υποομάδων και δοκιμές ευαισθησίας ώστε να ελαχιστοποιηθεί η επίδραση της ετερογένειας στα συνολικά αποτελέσματα. Σε επίπεδο συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης, μόνο ορισμένες μετα-αναλύσεις εντόπισαν ασυμμετρία σε διαγράμματα χοάνης (funnel plots) ή θετικά τεστ Egger. Σε άλλες περιπτώσεις εφαρμόστηκαν διορθώσεις (trim-and-fill) που δεν άλλαξαν τη στατιστική σημαντικότητα των συσχετίσεων. Από τη συστηματική συλλογή και ανάλυση των μετα-αναλύσεων, καταγράφηκαν: Τα γονίδια και οι συγκεκριμένοι πολυμορφισμοί που μελετήθηκαν, Το είδος και η σύνθεση των ομάδων σύγκρισης (π.χ. γυναίκες με ≥2 ή ≥3 αποβολές έναντι υγιών μαρτύρων), Οι μέθοδοι στατιστικής ανάλυσης που χρησιμοποιήθηκαν (fixed ή random effects μοντέλα), Η στατιστική σημαντικότητα των ευρημάτων (OR, CI, p-values), Η παρουσία ετερογένειας (I²) και συστηματικού σφάλματος δημοσίευσης (π.χ. με Egger test). Πληροφορίες για τη χρονική περίοδο κάλυψης των μελετών, τις βάσεις δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν, τη γεωγραφική και πληθυσμιακή προέλευση των δειγμάτων (π.χ. Ασιάτες, Καυκάσιοι, κ.ά.), καθώς και εάν περιλήφθηκαν αποκλειστικά γυναίκες ή και άνδρες/έμβρυα.","Pregnancy is divided into three main stages or trimesters, each characterized by different phases of fetal development and physiological changes in the woman's body: 1st trimester: lasts from the 1st to the 12th week, and includes the initial development of the embryo, during which the basic organs and systems are formed. 2nd trimester: from the 13th to the 26th week, is characterized by further development of the organs and the onset of fetal movements, as well as significant changes in the mother's body, such as an increase in abdominal size. 3rd trimester: from the 27th week until birth, is the period of rapid fetal growth and preparation for labor. One of the most common and emotionally distressing complications of pregnancy is spontaneous miscarriage, defined as the loss of the embryo before the 20th week of gestation. Miscarriages are a significant issue in obstetrics, affecting both the physical and psychological health of women. Specifically, pregnancy loss that occurs after a positive urinary human chorionic gonadotropin (hCG) test or elevated serum β-hCG levels, but before confirmation by ultrasound or histological examination, is defined as a “biochemical loss.” These typically occur before the 6th week of gestation. The term “clinical miscarriage” is used when ultrasound or histological examination confirms the presence of an intrauterine pregnancy. Clinical miscarriages can be further divided into early and late. Early pregnancy loss is common, occurring in approximately 10–15% of all clinically recognized pregnancies, and it is estimated that 80% of all pregnancy losses happen during the first trimester. The risk of spontaneous miscarriage is 9.5% for women under the age of 24, increases to 11% at age 30, and 33% at age 40. For women over 44 years old, the rate dramatically increases to 53%. A recent meta-analysis found an overall estimated miscarriage risk of 15.3% [95% Confidence Interval (CI): 12.5–18.7%] of all recognized pregnancies. With around 130 million births worldwide annually, a 15% miscarriage rate suggests approximately 23 million miscarriages per year, or 44 miscarriages per minute. In the UK, there were 40,000–45,000 hospitalizations in 2012–2013 for management of spontaneous miscarriages. However, many miscarriages and preclinical pregnancies are managed at home, so the actual number of miscarriages is significantly higher than reported. Late clinical pregnancy losses (from the 12th to the 21st week of gestation), or second-trimester miscarriages, are defined as losses occurring between the 12th and 24th weeks of pregnancy. It is estimated that they affect 2% to 3% of recognized pregnancies. Causative factors include antiphospholipid syndrome, cervical insufficiency, infections, placental insufficiency, and congenital uterine anomalies. Nevertheless, the cause remains unknown in 50% to 60% of cases, and multiple factors may contribute. There is limited data on how to manage these losses → Randomized clinical trials showed that the combination of mifepristone and misoprostol reduced the time to fetal expulsion and increased the rate of successful uterine evacuation, compared to misoprostol alone. Spontaneous miscarriages are linked to multiple causes, but in nearly 50% of cases the etiology remains unknown. Many studies suggest that gene polymorphisms encoding various mediators may predispose individuals to unexplained spontaneous miscarriage. Most polymorphisms studied are considered functional, as they have been shown to affect the expression of mediators that determine different phenotypes. Cytokines, hormones, and angiogenic mediators play a crucial role in reproductive events. While they are essential for normal pregnancy development, depending on factors such as quantity, gestational stage, and expression location, these mediators can affect the interaction between trophoblast and endometrium, leading to miscarriage or other complications. Although numerous meta-analyses have been conducted on individual polymorphisms or genes, their results are often conflicting or limited due to heterogeneity in study design, sample sizes, and inclusion criteria. A comprehensive evaluation of all meta-analyses could provide a clearer picture of the most reliable genetic markers, highlight gaps in the literature, and guide future studies and clinical applications in preventing and managing spontaneous miscarriages. Data extraction was performed using the following methods: From the systematic collection and analysis of meta-analyses, the following were recorded: The genes and specific polymorphisms studied, The type and composition of comparison groups (e.g., women with ≥2 or ≥3 miscarriages vs. healthy controls), The statistical analysis methods used (fixed or random effects models), The statistical significance of the findings (OR, CI, p-values), The presence of heterogeneity (I²) and publication bias (e.g., Egger test), Information about the study coverage period, databases used, geographic and population origin of the samples (e.g., Asians, Caucasians), and whether only women or also men/fetuses were included. The meta-analysis search was conducted from December 2024 to May 2025. Specifically, a search was performed using the terms: ‘genetic polymorphism, spontaneous abortion, miscarriage, meta-analysis’ in the databases Google Scholar, PubMed, and Scopus. Study inclusion criteria: Study type: Published meta-analyses with quantitative data examining the association of genetic polymorphisms with any type of spontaneous miscarriage. Population: Women of reproductive age with a history of spontaneous miscarriage Intervention/factors: Meta-analyses evaluating genetic polymorphisms (SNPs) in any gene Outcome: Any form of quantitative estimation of the association between genetic polymorphism and miscarriage risk Language: Published in English Publication period: No time restriction, with emphasis on the most recent and updated meta-analyses. This review was based on 14 meta-analyses evaluating the association of genetic polymorphisms with spontaneous miscarriage risk (references 31–45). These meta-analyses were published between 2014 and 2024 and covered a data range from the early 1990s to 2023. In total, data from over 900 individual primary studies were utilized. Detailed characteristics are presented in Table 1. The meta-analyses focused exclusively on maternal genetic polymorphisms. The population groups analyzed were multi-ethnic, with significant representation from Asian, European, Middle Eastern, and Latin American populations. Many meta-analyses conducted sub-analyses by geographic region, number of miscarriages (≥2 or ≥3), or inheritance models (dominant, recessive, allelic). In total, over 150 unique genetic polymorphisms (SNPs) were analyzed, spread across approximately 80 genes, involved in key biological functions including: Thrombophilia and hemostasis (e.g., MTHFR, F5, F2, PAI-1) Inflammatory response and cytokine regulation (e.g., TNF, IL-6, IL-10, IL-18) Immune tolerance and regulation (e.g., HLA-G, CTLA4, FOXP3, KIR) Angiogenesis and endothelial function (e.g., VEGFA, NOS3) Hormonal regulation (e.g., ESR1, ESR2, VDR, PGR) microRNA and epigenetic regulators (e.g., miR-499a, miR-27a, miR-146a) Among the most frequently replicated and statistically significant findings were the C677T and A1298C polymorphisms in the MTHFR gene, with the T and C alleles respectively being associated with increased miscarriage risk, especially in Asian and Southern European populations. The 4G/5G polymorphism in the PAI-1 gene showed a significantly higher risk of recurrent pregnancy loss (RPL) for 4G allele carriers, with odds ratios (ORs) ranging from 1.8 to 2.6 depending on population and model. Similarly, the presence of the mutant G1691A allele (Leiden mutation) in the F5 gene and G20210A in F2 was associated with significantly increased risk in Caucasian populations. Polymorphisms in cytokine genes were also notable. The -308G>A variant in TNF, -1082A>G in IL-10, and -174G>C in IL-6 showed significant associations with RPL, particularly in Asian populations. Regarding heterogeneity, most meta-analyses reported high I² values, often above 60%, leading to the use of random-effects models. Authors often performed subgroup analyses and sensitivity tests to minimize heterogeneity’s impact. As for publication bias, only some meta-analyses identified asymmetry in funnel plots or positive Egger test results. In other cases, corrections (trim-and-fill) were applied without altering the statistical significance of the associations."],"dc:identifier":["uoadl:5307799","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5307799"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Βιβλιογραφική ανασκόπηση μετα-αναλύσεων που αφορούν σε πολυμορφισμούς που σχετίζονται με τις αυτόματες αποβολές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:21Z"}