{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5308620"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5308620","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σαρκώματα των βραχέων οστών","abstract":"Τα πρωτοπαθή σαρκώματα των βραχέων οστών είναι σπάνιες οντότητες. Οι όγκοι αυτοί περιλαμβάνουν το χονδροσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing και το οστεοσάρκωμα. Το χονδροσάρκωμα είναι κακοήθης όγκος μεσεγχυματικής προέλευσης, αποτελούμενος από θεμέλια ουσία χόνδρου και νεοπλασματικά χονδροκύτταρα. Είναι ο τρίτος πλέον συχνός πρωτοπαθής κακοήθης οστικός όγκος και προσβάλλει άτομα στην πέμπτη και έκτη δεκαετία της ζωής. Τα βραχέα οστά των κάτω (2,2%) και άνω (2,1%) άκρων είναι πολύ σπάνιες εντοπίσεις του χονδροσαρκώματος. Τα χονδροσαρκώματα χαρακτηρίζονται από τοπική υποτροπή, πολύ χαμηλό μεταστατικό δυναμικό, ενώ περιστασιακά μεθίστανται στους πνεύμονες. Τα πρωτοπαθή χονδροσαρκώματα υποδιαιρούνται σε: συμβατικά (90%) και μη συμβατικά (αποδιαφοροποιημένα, διαυγοκυτταρικά και μεσεγχυματικά). Τα δευτεροπαθή χονδροσαρκώματα δημιουργούνται σε έδαφος προϋπαρχουσών καλόηθων βλαβών χόνδρου, όπως οστεοχονδρώματα (πιο συχνά) ή ενχονδρώματα. Υπάρχουν τρεις βαθμοί κακοήθειας για το χονδροσάρκωμα: χαμηλού βαθμού (Grade I) και υψηλού βαθμού (Grade II και III). Κλινικά εκδηλώνεται με τοπικό άλγος, ψηλαφητή μάζα που αυξάνεται σε μέγεθος αργά, με συνοδό ή όχι παθολογικό κάταγμα-συμπτώματα κοινά με καλοήθεις καταστάσεις. Η συμπτωματολογία μπορεί να διαρκέσει αρκετά χρόνια πριν από μια ιατρική επίσκεψη, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερημένη διάγνωση ή λανθασμένη εκτίμηση, επιδεινώνοντας την πρόγνωση. Ακτινολογικά τα χονδροσαρκώματα παρουσιάζονται σαν λυτικές βλάβες με αποτιτανώσεις, ενδοστική διάβρωση, καταστροφή του φλοιού, ασαφή όρια, διήθηση ολόκληρου του οστού, επέκταση στα μαλακά μόρια. Τα ιστολογικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν: κυτταροβρίθεια, διπύρηνα χονδροκύτταρα, μιτώσεις (σε grade II και III), κυτταρολογική ατυπία, μυξοειδή ή χονδροειδή θεμέλια ουσία, διήθηση μαλακών ιστών, διήθηση του μυελού. Τα χονδροσαρκώματα είναι ανθεκτικά τόσο στην ακτινοβολία όσο και στη χημειοθεραπεία. Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι η μόνη διαθέσιμη θεραπεία. Τα grade I, όταν είναι κεντρικοί όγκοι χωρίς καταστροφή του φλοιού και τα χονδροσαρκώματα στον αντίχειρα, αντιμετωπίζονται με curettage και πλήρωση με οστικό αλλομόσχευμα. Τα grade II και III αντιμετωπίζονται με ευρεία χειρουργική εκτομή. Τα χονδροσαρκώματα σε μετακάρπια, δάκτυλα, πτέρνα, αστράγαλο έχουν τάση για μετάσταση αντιμετωπίζονται με ακρωτηριασμό. Η πενταετής επιβίωση είναι: 82-99% για grade I, 63-92% για grade II, 0-77% για grade III. Το οστεοσάρκωμα είναι πρωτοπαθής κακοήθης οστικός όγκος, τα κύτταρα του οποίου παράγουν οστεοειδές ή ανώριμο οστό. Προσβάλλει συνήθως τη μετάφυση των μακρών οστών και τις ηλικίες 10-25 και 75-80 ετών. Η εντόπισή του στα βραχέα οστά είναι εξαιρετικά σπάνια (~1%), γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερημένη διάγνωση ή λανθασμένη εκτίμηση. Τα οστεοσαρκώματα υποδιαιρούνται στις εξής μορφές: χαμηλόβαθμο κεντρικό, συμβατικό, τηλεγγειεκτατικό, μικροκυτταρικό, παροστικό, περιοστικό, υψηλόβαθμο επιφανειακό και δευτεροπαθές. Η αιτιολογία του οστεοσαρκώματος παραμένει άγνωστη. Οι περισσότερες περιπτώσεις είναι σποραδικές ή στο πλαίσιο συνδρόμων γενετικής προδιάθεσης. Κλινικά ο όγκος εκδηλώνεται με άλγος, που συχνά αφυπνίζει τον ασθενή τη νύχτα, τοπική ευαισθησία, διόγκωση, ψηλαφητή μάζα κοντά στο προσβεβλημένο οστό, περιορισμό του εύρους κίνησης των παρακείμενων αρθρώσεων, χωλότητα όταν εντοπίζεται στο πόδι. Ακτινολογικά, εμφανίζεται σαν μια λυτική και σκληρυντική μάζα με ασαφή όρια, περιοστική αντίδραση, διάσπαση του φλοιού, επέκταση στους παρακείμενους μαλακούς ιστούς, με το χαρακτηριστικό sunburst σχηματισμό. Ο όγκος παρουσιάζει μορφολογική ετερογένεια και η διάγνωση βασίζεται σε δύο ιστολογικά κριτήρια: τα νεοπλασματικά κύτταρα παράγουν οστεοειδές και τα κύτταρα του στρώματος έχουν κακοήθη χαρακτηριστικά. Η αντιμετώπιση του οστεοσαρκώματος περιλαμβάνει τον ακρωτηριασμό ή την ευρεία εκτομή του όγκου και τη χημειοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία (υψηλές δόσεις μεθοτρεξάτης, ανδριαμυκίνη, σισπλατίνη, ιφωσφαμίδη) χορηγείται προεγχειρητικά για 8–12 εβδομάδες και μετεγχειρητικά για 6–12 μήνες. Η πενταετής επιβίωση, χωρίς μεταστάσεις κατά την αρχική διάγνωση, είναι ~ 65%, ενώ με μεταστάσεις κατά την αρχική διάγνωση είναι 10–40%. Το σάρκωμα Ewing είναι υψηλής κακοήθειας οστικός όγκος, αποτελείται από μικρά στρόγγυλα κύτταρα, είναι ο δεύτερος συχνότερος πρωτοπαθής όγκος των οστών και προσβάλλει άτομα στις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής. Αναπτύσσεται στις διαφύσεις των μακρών οστών, ενώ τα οστά των χεριών (1,4%) και των ποδιών (4%) είναι ασυνήθεις θέσεις εντόπισης του σαρκώματος Ewing. Παρουσία μετάθεσης μεταξύ των χρωμοσωμάτων 11 και 22 στο 85% των περιπτώσεων. Παράγοντες που σχετίζονται με κακή πρόγνωση είναι το μέγεθος του όγκου >200 cm³, η μη ανταπόκριση στη χημειοθεραπεία, η ηλικία ασθενούς >10 ετών, η εντόπιση στην πτέρνα και η παρουσία μεταστάσεων κατά τη διάγνωση. Η πενταετής επιβίωση είναι 65–75% σε ασθενείς με εντοπισμένη νόσο και <30% σε ασθενείς με μεταστάσεις. Κλινικά εκδηλώνεται με άλγος, διόγκωση, δυσχέρεια βάδισης, παθολογικά κατάγματα. Τα συμπτώματα διαρκούν από εβδομάδες έως και μήνες, με μέσο όρο 3-9 μήνες. Συχνά ο ασθενής παρουσιάζει πυρετό, αναιμία, λευκοκυττάρωση, υπολευκωματιναιμία, αυξημένη ΤΚΕ. Η ακτινολογική εικόνα είναι μια έντονα καταστροφική βλάβη με διαβρωτικά χαρακτηριστικά, ασαφή όρια, με προσβολή των παρακείμενων μαλακών μορίων. Η περιοστική αντίδραση είναι λιγότερο έντονη στα βραχέα οστά. Ιστολογικά το σάρκωμα Ewing αποτελείται από ομοιογενή μικρά στρόγγυλα κύτταρα με μεγάλους υπερχρωματικούς πυρήνες και με ασθενές ηωσινοφιλικό κυτταρόπλασμα. Η ανοσοϊστοχημεία δείχνει διάχυτη θετικότητα στο CD99. Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χημειοθεραπεία, τη χειρουργική αφαίρεση του όγκου και την ακτινοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία (σχήμα VACA) χορηγείται προεγχειρητικά για 8–12 εβδομάδες και μετεγχειρητικά για 6–12 μήνες. Η ακτινοθεραπεία ενδείκνυται σε θετικά χειρουργικά όρια, μη εξαιρέσιμους όγκους, πνευμονικές μεταστάσεις, σε ασθενείς που αρνούνται την επέμβαση. Χειρουργικά το σάρκωμα Ewing στα δάκτυλα αντιμετωπίζεται με ακρωτηριασμό της ακτίνας του δακτύλου, στην πτέρνα με εκτομή του οστού και ανακατασκευή με αλλομόσχευμα, ενώ επέμβαση διάσωσης γίνεται για τα στάδια Ι και ΙΙΑ. Στο χέρι ο ακρωτηριασμός οδηγεί σε λειτουργικό έλλειμμα. Στα δάκτυλα γίνεται ακρωτηριασμός της ακτίνας του δακτύλου, ενώ αυτό αποφεύγεται στον αντίχειρα. Ακρωτηριασμοί κάτωθεν του γόνατος ή του αγκώνα γίνονται σε περιπτώσεις τοπικής υποτροπής. Η καθυστέρηση στη διάγνωση και θεραπεία των σαρκωμάτων των βραχέων οστών εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα. Η μέση διάρκεια των συμπτωμάτων πριν την ιατρική επίσκεψη ποικίλλει, με εύρος από μερικές εβδομάδες έως 3 χρόνια. Επιπλέον, ο κίνδυνος τοπικής υποτροπής είναι 8 φορές μεγαλύτερος με εφαρμογή ανεπαρκούς θεραπείας. Η τοπική υποτροπή συνδέεται με μειωμένα ποσοστά επιβίωσης και αυξημένη πιθανότητα μεταστάσεων. Κατά συνέπεια, η πρόγνωση των ασθενών επιδεινώνεται. Για τη βελτιστοποίηση της έκβασης είναι αναγκαία η παραπομπή του ασθενούς σε εξειδικευμένο ογκολογικό κέντρο για διερεύνηση, σταδιοποίηση, σχεδιασμό θεραπείας και τακτικούς επανελέγχους.","abstract_html":"Τα πρωτοπαθή σαρκώματα των βραχέων οστών είναι σπάνιες οντότητες. Οι όγκοι αυτοί περιλαμβάνουν το χονδροσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing και το οστεοσάρκωμα. Το χονδροσάρκωμα είναι κακοήθης όγκος μεσεγχυματικής προέλευσης, αποτελούμενος από θεμέλια ουσία χόνδρου και νεοπλασματικά χονδροκύτταρα. Είναι ο τρίτος πλέον συχνός πρωτοπαθής κακοήθης οστικός όγκος και προσβάλλει άτομα στην πέμπτη και έκτη δεκαετία της ζωής. Τα βραχέα οστά των κάτω (2,2%) και άνω (2,1%) άκρων είναι πολύ σπάνιες εντοπίσεις του χονδροσαρκώματος. Τα χονδροσαρκώματα χαρακτηρίζονται από τοπική υποτροπή, πολύ χαμηλό μεταστατικό δυναμικό, ενώ περιστασιακά μεθίστανται στους πνεύμονες. Τα πρωτοπαθή χονδροσαρκώματα υποδιαιρούνται σε: συμβατικά (90%) και μη συμβατικά (αποδιαφοροποιημένα, διαυγοκυτταρικά και μεσεγχυματικά). Τα δευτεροπαθή χονδροσαρκώματα δημιουργούνται σε έδαφος προϋπαρχουσών καλόηθων βλαβών χόνδρου, όπως οστεοχονδρώματα (πιο συχνά) ή ενχονδρώματα. Υπάρχουν τρεις βαθμοί κακοήθειας για το χονδροσάρκωμα: χαμηλού βαθμού (Grade I) και υψηλού βαθμού (Grade II και III). Κλινικά εκδηλώνεται με τοπικό άλγος, ψηλαφητή μάζα που αυξάνεται σε μέγεθος αργά, με συνοδό ή όχι παθολογικό κάταγμα-συμπτώματα κοινά με καλοήθεις καταστάσεις. Η συμπτωματολογία μπορεί να διαρκέσει αρκετά χρόνια πριν από μια ιατρική επίσκεψη, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερημένη διάγνωση ή λανθασμένη εκτίμηση, επιδεινώνοντας την πρόγνωση. Ακτινολογικά τα χονδροσαρκώματα παρουσιάζονται σαν λυτικές βλάβες με αποτιτανώσεις, ενδοστική διάβρωση, καταστροφή του φλοιού, ασαφή όρια, διήθηση ολόκληρου του οστού, επέκταση στα μαλακά μόρια. Τα ιστολογικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν: κυτταροβρίθεια, διπύρηνα χονδροκύτταρα, μιτώσεις (σε grade II και III), κυτταρολογική ατυπία, μυξοειδή ή χονδροειδή θεμέλια ουσία, διήθηση μαλακών ιστών, διήθηση του μυελού. Τα χονδροσαρκώματα είναι ανθεκτικά τόσο στην ακτινοβολία όσο και στη χημειοθεραπεία. Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι η μόνη διαθέσιμη θεραπεία. Τα grade I, όταν είναι κεντρικοί όγκοι χωρίς καταστροφή του φλοιού και τα χονδροσαρκώματα στον αντίχειρα, αντιμετωπίζονται με curettage και πλήρωση με οστικό αλλομόσχευμα. Τα grade II και III αντιμετωπίζονται με ευρεία χειρουργική εκτομή. Τα χονδροσαρκώματα σε μετακάρπια, δάκτυλα, πτέρνα, αστράγαλο έχουν τάση για μετάσταση αντιμετωπίζονται με ακρωτηριασμό. Η πενταετής επιβίωση είναι: 82-99% για grade I, 63-92% για grade II, 0-77% για grade III. Το οστεοσάρκωμα είναι πρωτοπαθής κακοήθης οστικός όγκος, τα κύτταρα του οποίου παράγουν οστεοειδές ή ανώριμο οστό. Προσβάλλει συνήθως τη μετάφυση των μακρών οστών και τις ηλικίες 10-25 και 75-80 ετών. Η εντόπισή του στα βραχέα οστά είναι εξαιρετικά σπάνια (~1%), γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερημένη διάγνωση ή λανθασμένη εκτίμηση. Τα οστεοσαρκώματα υποδιαιρούνται στις εξής μορφές: χαμηλόβαθμο κεντρικό, συμβατικό, τηλεγγειεκτατικό, μικροκυτταρικό, παροστικό, περιοστικό, υψηλόβαθμο επιφανειακό και δευτεροπαθές. Η αιτιολογία του οστεοσαρκώματος παραμένει άγνωστη. Οι περισσότερες περιπτώσεις είναι σποραδικές ή στο πλαίσιο συνδρόμων γενετικής προδιάθεσης. Κλινικά ο όγκος εκδηλώνεται με άλγος, που συχνά αφυπνίζει τον ασθενή τη νύχτα, τοπική ευαισθησία, διόγκωση, ψηλαφητή μάζα κοντά στο προσβεβλημένο οστό, περιορισμό του εύρους κίνησης των παρακείμενων αρθρώσεων, χωλότητα όταν εντοπίζεται στο πόδι. Ακτινολογικά, εμφανίζεται σαν μια λυτική και σκληρυντική μάζα με ασαφή όρια, περιοστική αντίδραση, διάσπαση του φλοιού, επέκταση στους παρακείμενους μαλακούς ιστούς, με το χαρακτηριστικό sunburst σχηματισμό. Ο όγκος παρουσιάζει μορφολογική ετερογένεια και η διάγνωση βασίζεται σε δύο ιστολογικά κριτήρια: τα νεοπλασματικά κύτταρα παράγουν οστεοειδές και τα κύτταρα του στρώματος έχουν κακοήθη χαρακτηριστικά. Η αντιμετώπιση του οστεοσαρκώματος περιλαμβάνει τον ακρωτηριασμό ή την ευρεία εκτομή του όγκου και τη χημειοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία (υψηλές δόσεις μεθοτρεξάτης, ανδριαμυκίνη, σισπλατίνη, ιφωσφαμίδη) χορηγείται προεγχειρητικά για 8–12 εβδομάδες και μετεγχειρητικά για 6–12 μήνες. Η πενταετής επιβίωση, χωρίς μεταστάσεις κατά την αρχική διάγνωση, είναι ~ 65%, ενώ με μεταστάσεις κατά την αρχική διάγνωση είναι 10–40%. Το σάρκωμα Ewing είναι υψηλής κακοήθειας οστικός όγκος, αποτελείται από μικρά στρόγγυλα κύτταρα, είναι ο δεύτερος συχνότερος πρωτοπαθής όγκος των οστών και προσβάλλει άτομα στις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής. Αναπτύσσεται στις διαφύσεις των μακρών οστών, ενώ τα οστά των χεριών (1,4%) και των ποδιών (4%) είναι ασυνήθεις θέσεις εντόπισης του σαρκώματος Ewing. Παρουσία μετάθεσης μεταξύ των χρωμοσωμάτων 11 και 22 στο 85% των περιπτώσεων. Παράγοντες που σχετίζονται με κακή πρόγνωση είναι το μέγεθος του όγκου &gt;200 cm³, η μη ανταπόκριση στη χημειοθεραπεία, η ηλικία ασθενούς &gt;10 ετών, η εντόπιση στην πτέρνα και η παρουσία μεταστάσεων κατά τη διάγνωση. Η πενταετής επιβίωση είναι 65–75% σε ασθενείς με εντοπισμένη νόσο και &lt;30% σε ασθενείς με μεταστάσεις. Κλινικά εκδηλώνεται με άλγος, διόγκωση, δυσχέρεια βάδισης, παθολογικά κατάγματα. Τα συμπτώματα διαρκούν από εβδομάδες έως και μήνες, με μέσο όρο 3-9 μήνες. Συχνά ο ασθενής παρουσιάζει πυρετό, αναιμία, λευκοκυττάρωση, υπολευκωματιναιμία, αυξημένη ΤΚΕ. Η ακτινολογική εικόνα είναι μια έντονα καταστροφική βλάβη με διαβρωτικά χαρακτηριστικά, ασαφή όρια, με προσβολή των παρακείμενων μαλακών μορίων. Η περιοστική αντίδραση είναι λιγότερο έντονη στα βραχέα οστά. Ιστολογικά το σάρκωμα Ewing αποτελείται από ομοιογενή μικρά στρόγγυλα κύτταρα με μεγάλους υπερχρωματικούς πυρήνες και με ασθενές ηωσινοφιλικό κυτταρόπλασμα. Η ανοσοϊστοχημεία δείχνει διάχυτη θετικότητα στο CD99. Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χημειοθεραπεία, τη χειρουργική αφαίρεση του όγκου και την ακτινοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία (σχήμα VACA) χορηγείται προεγχειρητικά για 8–12 εβδομάδες και μετεγχειρητικά για 6–12 μήνες. Η ακτινοθεραπεία ενδείκνυται σε θετικά χειρουργικά όρια, μη εξαιρέσιμους όγκους, πνευμονικές μεταστάσεις, σε ασθενείς που αρνούνται την επέμβαση. Χειρουργικά το σάρκωμα Ewing στα δάκτυλα αντιμετωπίζεται με ακρωτηριασμό της ακτίνας του δακτύλου, στην πτέρνα με εκτομή του οστού και ανακατασκευή με αλλομόσχευμα, ενώ επέμβαση διάσωσης γίνεται για τα στάδια Ι και ΙΙΑ. Στο χέρι ο ακρωτηριασμός οδηγεί σε λειτουργικό έλλειμμα. Στα δάκτυλα γίνεται ακρωτηριασμός της ακτίνας του δακτύλου, ενώ αυτό αποφεύγεται στον αντίχειρα. Ακρωτηριασμοί κάτωθεν του γόνατος ή του αγκώνα γίνονται σε περιπτώσεις τοπικής υποτροπής. Η καθυστέρηση στη διάγνωση και θεραπεία των σαρκωμάτων των βραχέων οστών εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα. Η μέση διάρκεια των συμπτωμάτων πριν την ιατρική επίσκεψη ποικίλλει, με εύρος από μερικές εβδομάδες έως 3 χρόνια. Επιπλέον, ο κίνδυνος τοπικής υποτροπής είναι 8 φορές μεγαλύτερος με εφαρμογή ανεπαρκούς θεραπείας. Η τοπική υποτροπή συνδέεται με μειωμένα ποσοστά επιβίωσης και αυξημένη πιθανότητα μεταστάσεων. Κατά συνέπεια, η πρόγνωση των ασθενών επιδεινώνεται. Για τη βελτιστοποίηση της έκβασης είναι αναγκαία η παραπομπή του ασθενούς σε εξειδικευμένο ογκολογικό κέντρο για διερεύνηση, σταδιοποίηση, σχεδιασμό θεραπείας και τακτικούς επανελέγχους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαλακάση Αποστόλω","Malakasi Apostolo"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:22Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5308620"],"render_values":[{"text":"uoadl:5308620","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5308620","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5308620","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5308620","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαλακάση Αποστόλω","Malakasi Apostolo"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5308620","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5308620"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα πρωτοπαθή σαρκώματα των βραχέων οστών είναι σπάνιες οντότητες. Οι όγκοι αυτοί περιλαμβάνουν το χονδροσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing και το οστεοσάρκωμα. Το χονδροσάρκωμα είναι κακοήθης όγκος μεσεγχυματικής προέλευσης, αποτελούμενος από θεμέλια ουσία χόνδρου και νεοπλασματικά χονδροκύτταρα. Είναι ο τρίτος πλέον συχνός πρωτοπαθής κακοήθης οστικός όγκος και προσβάλλει άτομα στην πέμπτη και έκτη δεκαετία της ζωής. Τα βραχέα οστά των κάτω (2,2%) και άνω (2,1%) άκρων είναι πολύ σπάνιες εντοπίσεις του χονδροσαρκώματος. Τα χονδροσαρκώματα χαρακτηρίζονται από τοπική υποτροπή, πολύ χαμηλό μεταστατικό δυναμικό, ενώ περιστασιακά μεθίστανται στους πνεύμονες. Τα πρωτοπαθή χονδροσαρκώματα υποδιαιρούνται σε: συμβατικά (90%) και μη συμβατικά (αποδιαφοροποιημένα, διαυγοκυτταρικά και μεσεγχυματικά). Τα δευτεροπαθή χονδροσαρκώματα δημιουργούνται σε έδαφος προϋπαρχουσών καλόηθων βλαβών χόνδρου, όπως οστεοχονδρώματα (πιο συχνά) ή ενχονδρώματα. Υπάρχουν τρεις βαθμοί κακοήθειας για το χονδροσάρκωμα: χαμηλού βαθμού (Grade I) και υψηλού βαθμού (Grade II και III). Κλινικά εκδηλώνεται με τοπικό άλγος, ψηλαφητή μάζα που αυξάνεται σε μέγεθος αργά, με συνοδό ή όχι παθολογικό κάταγμα-συμπτώματα κοινά με καλοήθεις καταστάσεις. Η συμπτωματολογία μπορεί να διαρκέσει αρκετά χρόνια πριν από μια ιατρική επίσκεψη, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερημένη διάγνωση ή λανθασμένη εκτίμηση, επιδεινώνοντας την πρόγνωση. Ακτινολογικά τα χονδροσαρκώματα παρουσιάζονται σαν λυτικές βλάβες με αποτιτανώσεις, ενδοστική διάβρωση, καταστροφή του φλοιού, ασαφή όρια, διήθηση ολόκληρου του οστού, επέκταση στα μαλακά μόρια. Τα ιστολογικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν: κυτταροβρίθεια, διπύρηνα χονδροκύτταρα, μιτώσεις (σε grade II και III), κυτταρολογική ατυπία, μυξοειδή ή χονδροειδή θεμέλια ουσία, διήθηση μαλακών ιστών, διήθηση του μυελού. Τα χονδροσαρκώματα είναι ανθεκτικά τόσο στην ακτινοβολία όσο και στη χημειοθεραπεία. Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι η μόνη διαθέσιμη θεραπεία. Τα grade I, όταν είναι κεντρικοί όγκοι χωρίς καταστροφή του φλοιού και τα χονδροσαρκώματα στον αντίχειρα, αντιμετωπίζονται με curettage και πλήρωση με οστικό αλλομόσχευμα. Τα grade II και III αντιμετωπίζονται με ευρεία χειρουργική εκτομή. Τα χονδροσαρκώματα σε μετακάρπια, δάκτυλα, πτέρνα, αστράγαλο έχουν τάση για μετάσταση αντιμετωπίζονται με ακρωτηριασμό. Η πενταετής επιβίωση είναι: 82-99% για grade I, 63-92% για grade II, 0-77% για grade III. Το οστεοσάρκωμα είναι πρωτοπαθής κακοήθης οστικός όγκος, τα κύτταρα του οποίου παράγουν οστεοειδές ή ανώριμο οστό. Προσβάλλει συνήθως τη μετάφυση των μακρών οστών και τις ηλικίες 10-25 και 75-80 ετών. Η εντόπισή του στα βραχέα οστά είναι εξαιρετικά σπάνια (~1%), γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερημένη διάγνωση ή λανθασμένη εκτίμηση. Τα οστεοσαρκώματα υποδιαιρούνται στις εξής μορφές: χαμηλόβαθμο κεντρικό, συμβατικό, τηλεγγειεκτατικό, μικροκυτταρικό, παροστικό, περιοστικό, υψηλόβαθμο επιφανειακό και δευτεροπαθές. Η αιτιολογία του οστεοσαρκώματος παραμένει άγνωστη. Οι περισσότερες περιπτώσεις είναι σποραδικές ή στο πλαίσιο συνδρόμων γενετικής προδιάθεσης. Κλινικά ο όγκος εκδηλώνεται με άλγος, που συχνά αφυπνίζει τον ασθενή τη νύχτα, τοπική ευαισθησία, διόγκωση, ψηλαφητή μάζα κοντά στο προσβεβλημένο οστό, περιορισμό του εύρους κίνησης των παρακείμενων αρθρώσεων, χωλότητα όταν εντοπίζεται στο πόδι. Ακτινολογικά, εμφανίζεται σαν μια λυτική και σκληρυντική μάζα με ασαφή όρια, περιοστική αντίδραση, διάσπαση του φλοιού, επέκταση στους παρακείμενους μαλακούς ιστούς, με το χαρακτηριστικό sunburst σχηματισμό. Ο όγκος παρουσιάζει μορφολογική ετερογένεια και η διάγνωση βασίζεται σε δύο ιστολογικά κριτήρια: τα νεοπλασματικά κύτταρα παράγουν οστεοειδές και τα κύτταρα του στρώματος έχουν κακοήθη χαρακτηριστικά. Η αντιμετώπιση του οστεοσαρκώματος περιλαμβάνει τον ακρωτηριασμό ή την ευρεία εκτομή του όγκου και τη χημειοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία (υψηλές δόσεις μεθοτρεξάτης, ανδριαμυκίνη, σισπλατίνη, ιφωσφαμίδη) χορηγείται προεγχειρητικά για 8–12 εβδομάδες και μετεγχειρητικά για 6–12 μήνες. Η πενταετής επιβίωση, χωρίς μεταστάσεις κατά την αρχική διάγνωση, είναι ~ 65%, ενώ με μεταστάσεις κατά την αρχική διάγνωση είναι 10–40%. Το σάρκωμα Ewing είναι υψηλής κακοήθειας οστικός όγκος, αποτελείται από μικρά στρόγγυλα κύτταρα, είναι ο δεύτερος συχνότερος πρωτοπαθής όγκος των οστών και προσβάλλει άτομα στις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής. Αναπτύσσεται στις διαφύσεις των μακρών οστών, ενώ τα οστά των χεριών (1,4%) και των ποδιών (4%) είναι ασυνήθεις θέσεις εντόπισης του σαρκώματος Ewing. Παρουσία μετάθεσης μεταξύ των χρωμοσωμάτων 11 και 22 στο 85% των περιπτώσεων. Παράγοντες που σχετίζονται με κακή πρόγνωση είναι το μέγεθος του όγκου >200 cm³, η μη ανταπόκριση στη χημειοθεραπεία, η ηλικία ασθενούς >10 ετών, η εντόπιση στην πτέρνα και η παρουσία μεταστάσεων κατά τη διάγνωση. Η πενταετής επιβίωση είναι 65–75% σε ασθενείς με εντοπισμένη νόσο και <30% σε ασθενείς με μεταστάσεις. Κλινικά εκδηλώνεται με άλγος, διόγκωση, δυσχέρεια βάδισης, παθολογικά κατάγματα. Τα συμπτώματα διαρκούν από εβδομάδες έως και μήνες, με μέσο όρο 3-9 μήνες. Συχνά ο ασθενής παρουσιάζει πυρετό, αναιμία, λευκοκυττάρωση, υπολευκωματιναιμία, αυξημένη ΤΚΕ. Η ακτινολογική εικόνα είναι μια έντονα καταστροφική βλάβη με διαβρωτικά χαρακτηριστικά, ασαφή όρια, με προσβολή των παρακείμενων μαλακών μορίων. Η περιοστική αντίδραση είναι λιγότερο έντονη στα βραχέα οστά. Ιστολογικά το σάρκωμα Ewing αποτελείται από ομοιογενή μικρά στρόγγυλα κύτταρα με μεγάλους υπερχρωματικούς πυρήνες και με ασθενές ηωσινοφιλικό κυτταρόπλασμα. Η ανοσοϊστοχημεία δείχνει διάχυτη θετικότητα στο CD99. Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χημειοθεραπεία, τη χειρουργική αφαίρεση του όγκου και την ακτινοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία (σχήμα VACA) χορηγείται προεγχειρητικά για 8–12 εβδομάδες και μετεγχειρητικά για 6–12 μήνες. Η ακτινοθεραπεία ενδείκνυται σε θετικά χειρουργικά όρια, μη εξαιρέσιμους όγκους, πνευμονικές μεταστάσεις, σε ασθενείς που αρνούνται την επέμβαση. Χειρουργικά το σάρκωμα Ewing στα δάκτυλα αντιμετωπίζεται με ακρωτηριασμό της ακτίνας του δακτύλου, στην πτέρνα με εκτομή του οστού και ανακατασκευή με αλλομόσχευμα, ενώ επέμβαση διάσωσης γίνεται για τα στάδια Ι και ΙΙΑ. Στο χέρι ο ακρωτηριασμός οδηγεί σε λειτουργικό έλλειμμα. Στα δάκτυλα γίνεται ακρωτηριασμός της ακτίνας του δακτύλου, ενώ αυτό αποφεύγεται στον αντίχειρα. Ακρωτηριασμοί κάτωθεν του γόνατος ή του αγκώνα γίνονται σε περιπτώσεις τοπικής υποτροπής. Η καθυστέρηση στη διάγνωση και θεραπεία των σαρκωμάτων των βραχέων οστών εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα. Η μέση διάρκεια των συμπτωμάτων πριν την ιατρική επίσκεψη ποικίλλει, με εύρος από μερικές εβδομάδες έως 3 χρόνια. Επιπλέον, ο κίνδυνος τοπικής υποτροπής είναι 8 φορές μεγαλύτερος με εφαρμογή ανεπαρκούς θεραπείας. Η τοπική υποτροπή συνδέεται με μειωμένα ποσοστά επιβίωσης και αυξημένη πιθανότητα μεταστάσεων. Κατά συνέπεια, η πρόγνωση των ασθενών επιδεινώνεται. Για τη βελτιστοποίηση της έκβασης είναι αναγκαία η παραπομπή του ασθενούς σε εξειδικευμένο ογκολογικό κέντρο για διερεύνηση, σταδιοποίηση, σχεδιασμό θεραπείας και τακτικούς επανελέγχους.","Primary bone sarcomas are very rare and unfamiliar entities in the hands or feet; these tumors include chondrosarcoma, Ewing sarcoma, and osteosarcoma. Chondrosarcoma is a malignant tumour of mesenchymal origin characterized by the formation of cartilaginous matrix by neoplastic cells. It is the 3rd most common primary malignancy of the bone, with a peak incidence in the 5th and 6th decades of life. The small bones of the lower (2.2%) and upper (2.1%) extremities are very rare sites for chondrosarcoma. They are characterized by local recurrence and very low metastatic potential and occasionally, associated with late onset of lung metastases. The primary chondrosarcomas are sub-divided into: conventional: (90%) and non-conventional (dedifferentiated, clear cell, mesenchymal). The secondary chondrosarcomas arise from a pre-existing benign cartilage lesion, such as osteochondromas (the more frequent) or enchondromas. Three histological grades exist for chondrosarcoma: low (grade I) and high (grades II and III). The most common presenting symptom is local pain, a slowly enlarging palpable mass with or without a pathologic fracture, symptoms also common with benign conditions. Many patients have symptoms for several years before being visited by a surgeon and delays in diagnosis or misdiagnosis may worsen the prognosis. The radiological features of chondrosarcoma are lytic lesions with intralesional calcifications, endosteal erosion, cortical destruction, poor margination, whole bone involvement of the tumor, expansion, associated soft tissue mass. The histological features are hypercellularity, double-nucleated cells, mitotic figures (in grade II and III), cytologic atypia, myxoid or chondroid change in the matrix, soft tissue extension and marrow permeation. Chondrosarcomas are resistant to both radiation and chemotherapy. Surgical treatment is the only mean available. GI chondrosarcomas, when the chondrosarcoma is a central tumor without cortical rupture and chondrosarcomas in the thumb: treated with curettage and refill with bone allograft. GII and GIII chondrosarcomas treated with wide surgical resection. Chondrosarcomas involving the metacarpals, triphalangeal fingers, calcaneus and talus tend to metastasize and need to be treated with amputation. The 5-year survival for GI chondrosarcoma ranged from 82-99%, for GII 63-92% and for GIII 0-77%. Osteosarcoma is osteoid-producing malignant tumor, typically affects the metaphysis of long bones, with two incidence peaks, the first among 10–25 and the second among 75–80 years of age. In the short bones its incidence is extremely low (~1%). Due to its rarity, misdiagnosis and treatment delays are common. The osteosarcomas are sub-divided into: low-grade central, conventional (80%), telangiectatic, small cell, parosteal, periosteal, high-grade surface and secondary. The etiology of osteosarcoma remains unknown. Most cases are sporadic or associated with underlying genetic syndromes. Pain is usually the most common presenting symptom, tenderness, redness, swelling, palpable mass near the affected bone, limitation of passive and active range of motion of the joints, antalgic gait for osteosarcomas in feet. Radiologically, osteosarcoma demonstrates cloud-like opacities representing osseous matrix, with both sclerotic and lytic components, poorly defined tumor margins, cortex destroyed, invasion in the surrounding soft tissues with the ‘‘sunburst’’ pattern. The osteosarcoma tumour microenvironment is heterogeneous and the diagnosis depends on two histological criteria: tumor cells produce osteoid and stromal cells with malignant characteristics. The management of osteosarcoma includes surgery (amputation and wide resection) and chemotherapy. The chemotherapy (high-dose methotrexate, doxorubicin, cisplatin, ifosfamide) is administrated preoperative for 8-12 weeks and after surgical resection for 6-12 months. The 5-year overall survival, without detectable metastases at the initial presentation, is ~65%, while with metastasis at initial presentation is 10-40%. Ewing's sarcoma is a malignant neoplasm constituted by a uniform proliferation of small round cells, without microscopic evidence of matrix production,. It is the 2nd most common primary bone tumor with a peak incidence in the first 2 decades of life. The bones of the hands (1.4%) or feet (4%) are uncommon sites for Ewing sarcoma. Unfavorable prognostic factors are the tumor size >200 cm3, a poor response to chemotherapy, patient΄s age >10 years, the calcaneal lesions and the presence of metastases at diagnosis. The 5-year overall survival for patients with localized disease is 65-75% and < 30% in patients with metastases. Pain and swelling are the primary presenting symptoms, difficulty in ambulation and in wearing footwear, pathologic fractures. The duration of symptoms before the definitive diagnosis can be weeks to months, with a median of 3 - 9 months. Systemic findings such as fever, anemia, neutrophilic leukocytosis, hypoalbuminemia and an accelerated ESR can be present. The radiological features are that of a permeative lytic bone lesion with poorly defined margins and an associated soft-tissue mass. Periosteal reaction and cortical thickening are less marked in bones of the hands and feet than in other bones of the body. Histologically, Ewing's sarcoma is composed of uniform small round cells with round nuclei containing fine chromatin, scanty clear or eosinophilic cytoplasmic membranes. Immunohistochemistry reveals strong and diffuse positivity for CD99. Translocation between chromosomes 11 and 22 -t(11;22)(q24;q12)- is positive in 85% of cases. Ewing's tumors are very chemosensitive; neoadjuvant (8-12 weeks) and adjuvant (6-12 months) chemotherapy with VACA scheme is recommended in all patients. Radiotherapy is indicated for lesions with positive surgical margins, unresectable tumors, patients with pulmonary metastases and those who refuse surgery. Ewing's sarcoma in the feet is treated with ray amputation or transmetatarsal amputation. Calcaneal tumors are treated with calcanectomy and reconstruction with allograft. Limb salvage of calcaneal tumors is performed for Stage I and Stage IIA. In the hand, amputation results in functional deficits. Thus, many patients would benefit from organ saving resection. Ray amputation should be done for lesions in the digits. Below-elbow or below-knee amputation should be reserved for patients with local relapse. Delay in the diagnosis and treatment of bone sarcomas in hands and feet still remains a problem. The average duration of symptoms before presentation to the doctor varies, with a range of a few weeks to 3 years. The risk of developing a local recurrence is 8 times higher with an inadequate compared to an adequate therapy. Local recurrence is associated with a significantly decreased survival rate and a higher occurrence of metastases. Consequently, the prognosis worsens. Correct identification of malignant tumors includes referral to a cancer center for staging, workup and multidisciplinary treatment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σαρκώματα των βραχέων οστών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαλακάση Αποστόλω","Malakasi Apostolo"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Τα πρωτοπαθή σαρκώματα των βραχέων οστών είναι σπάνιες οντότητες. Οι όγκοι αυτοί περιλαμβάνουν το χονδροσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing και το οστεοσάρκωμα. Το χονδροσάρκωμα είναι κακοήθης όγκος μεσεγχυματικής προέλευσης, αποτελούμενος από θεμέλια ουσία χόνδρου και νεοπλασματικά χονδροκύτταρα. Είναι ο τρίτος πλέον συχνός πρωτοπαθής κακοήθης οστικός όγκος και προσβάλλει άτομα στην πέμπτη και έκτη δεκαετία της ζωής. Τα βραχέα οστά των κάτω (2,2%) και άνω (2,1%) άκρων είναι πολύ σπάνιες εντοπίσεις του χονδροσαρκώματος. Τα χονδροσαρκώματα χαρακτηρίζονται από τοπική υποτροπή, πολύ χαμηλό μεταστατικό δυναμικό, ενώ περιστασιακά μεθίστανται στους πνεύμονες. Τα πρωτοπαθή χονδροσαρκώματα υποδιαιρούνται σε: συμβατικά (90%) και μη συμβατικά (αποδιαφοροποιημένα, διαυγοκυτταρικά και μεσεγχυματικά). Τα δευτεροπαθή χονδροσαρκώματα δημιουργούνται σε έδαφος προϋπαρχουσών καλόηθων βλαβών χόνδρου, όπως οστεοχονδρώματα (πιο συχνά) ή ενχονδρώματα. Υπάρχουν τρεις βαθμοί κακοήθειας για το χονδροσάρκωμα: χαμηλού βαθμού (Grade I) και υψηλού βαθμού (Grade II και III). Κλινικά εκδηλώνεται με τοπικό άλγος, ψηλαφητή μάζα που αυξάνεται σε μέγεθος αργά, με συνοδό ή όχι παθολογικό κάταγμα-συμπτώματα κοινά με καλοήθεις καταστάσεις. Η συμπτωματολογία μπορεί να διαρκέσει αρκετά χρόνια πριν από μια ιατρική επίσκεψη, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερημένη διάγνωση ή λανθασμένη εκτίμηση, επιδεινώνοντας την πρόγνωση. Ακτινολογικά τα χονδροσαρκώματα παρουσιάζονται σαν λυτικές βλάβες με αποτιτανώσεις, ενδοστική διάβρωση, καταστροφή του φλοιού, ασαφή όρια, διήθηση ολόκληρου του οστού, επέκταση στα μαλακά μόρια. Τα ιστολογικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν: κυτταροβρίθεια, διπύρηνα χονδροκύτταρα, μιτώσεις (σε grade II και III), κυτταρολογική ατυπία, μυξοειδή ή χονδροειδή θεμέλια ουσία, διήθηση μαλακών ιστών, διήθηση του μυελού. Τα χονδροσαρκώματα είναι ανθεκτικά τόσο στην ακτινοβολία όσο και στη χημειοθεραπεία. Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι η μόνη διαθέσιμη θεραπεία. Τα grade I, όταν είναι κεντρικοί όγκοι χωρίς καταστροφή του φλοιού και τα χονδροσαρκώματα στον αντίχειρα, αντιμετωπίζονται με curettage και πλήρωση με οστικό αλλομόσχευμα. Τα grade II και III αντιμετωπίζονται με ευρεία χειρουργική εκτομή. Τα χονδροσαρκώματα σε μετακάρπια, δάκτυλα, πτέρνα, αστράγαλο έχουν τάση για μετάσταση αντιμετωπίζονται με ακρωτηριασμό. Η πενταετής επιβίωση είναι: 82-99% για grade I, 63-92% για grade II, 0-77% για grade III. Το οστεοσάρκωμα είναι πρωτοπαθής κακοήθης οστικός όγκος, τα κύτταρα του οποίου παράγουν οστεοειδές ή ανώριμο οστό. Προσβάλλει συνήθως τη μετάφυση των μακρών οστών και τις ηλικίες 10-25 και 75-80 ετών. Η εντόπισή του στα βραχέα οστά είναι εξαιρετικά σπάνια (~1%), γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερημένη διάγνωση ή λανθασμένη εκτίμηση. Τα οστεοσαρκώματα υποδιαιρούνται στις εξής μορφές: χαμηλόβαθμο κεντρικό, συμβατικό, τηλεγγειεκτατικό, μικροκυτταρικό, παροστικό, περιοστικό, υψηλόβαθμο επιφανειακό και δευτεροπαθές. Η αιτιολογία του οστεοσαρκώματος παραμένει άγνωστη. Οι περισσότερες περιπτώσεις είναι σποραδικές ή στο πλαίσιο συνδρόμων γενετικής προδιάθεσης. Κλινικά ο όγκος εκδηλώνεται με άλγος, που συχνά αφυπνίζει τον ασθενή τη νύχτα, τοπική ευαισθησία, διόγκωση, ψηλαφητή μάζα κοντά στο προσβεβλημένο οστό, περιορισμό του εύρους κίνησης των παρακείμενων αρθρώσεων, χωλότητα όταν εντοπίζεται στο πόδι. Ακτινολογικά, εμφανίζεται σαν μια λυτική και σκληρυντική μάζα με ασαφή όρια, περιοστική αντίδραση, διάσπαση του φλοιού, επέκταση στους παρακείμενους μαλακούς ιστούς, με το χαρακτηριστικό sunburst σχηματισμό. Ο όγκος παρουσιάζει μορφολογική ετερογένεια και η διάγνωση βασίζεται σε δύο ιστολογικά κριτήρια: τα νεοπλασματικά κύτταρα παράγουν οστεοειδές και τα κύτταρα του στρώματος έχουν κακοήθη χαρακτηριστικά. Η αντιμετώπιση του οστεοσαρκώματος περιλαμβάνει τον ακρωτηριασμό ή την ευρεία εκτομή του όγκου και τη χημειοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία (υψηλές δόσεις μεθοτρεξάτης, ανδριαμυκίνη, σισπλατίνη, ιφωσφαμίδη) χορηγείται προεγχειρητικά για 8–12 εβδομάδες και μετεγχειρητικά για 6–12 μήνες. Η πενταετής επιβίωση, χωρίς μεταστάσεις κατά την αρχική διάγνωση, είναι ~ 65%, ενώ με μεταστάσεις κατά την αρχική διάγνωση είναι 10–40%. Το σάρκωμα Ewing είναι υψηλής κακοήθειας οστικός όγκος, αποτελείται από μικρά στρόγγυλα κύτταρα, είναι ο δεύτερος συχνότερος πρωτοπαθής όγκος των οστών και προσβάλλει άτομα στις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής. Αναπτύσσεται στις διαφύσεις των μακρών οστών, ενώ τα οστά των χεριών (1,4%) και των ποδιών (4%) είναι ασυνήθεις θέσεις εντόπισης του σαρκώματος Ewing. Παρουσία μετάθεσης μεταξύ των χρωμοσωμάτων 11 και 22 στο 85% των περιπτώσεων. Παράγοντες που σχετίζονται με κακή πρόγνωση είναι το μέγεθος του όγκου >200 cm³, η μη ανταπόκριση στη χημειοθεραπεία, η ηλικία ασθενούς >10 ετών, η εντόπιση στην πτέρνα και η παρουσία μεταστάσεων κατά τη διάγνωση. Η πενταετής επιβίωση είναι 65–75% σε ασθενείς με εντοπισμένη νόσο και <30% σε ασθενείς με μεταστάσεις. Κλινικά εκδηλώνεται με άλγος, διόγκωση, δυσχέρεια βάδισης, παθολογικά κατάγματα. Τα συμπτώματα διαρκούν από εβδομάδες έως και μήνες, με μέσο όρο 3-9 μήνες. Συχνά ο ασθενής παρουσιάζει πυρετό, αναιμία, λευκοκυττάρωση, υπολευκωματιναιμία, αυξημένη ΤΚΕ. Η ακτινολογική εικόνα είναι μια έντονα καταστροφική βλάβη με διαβρωτικά χαρακτηριστικά, ασαφή όρια, με προσβολή των παρακείμενων μαλακών μορίων. Η περιοστική αντίδραση είναι λιγότερο έντονη στα βραχέα οστά. Ιστολογικά το σάρκωμα Ewing αποτελείται από ομοιογενή μικρά στρόγγυλα κύτταρα με μεγάλους υπερχρωματικούς πυρήνες και με ασθενές ηωσινοφιλικό κυτταρόπλασμα. Η ανοσοϊστοχημεία δείχνει διάχυτη θετικότητα στο CD99. Η θεραπεία περιλαμβάνει τη χημειοθεραπεία, τη χειρουργική αφαίρεση του όγκου και την ακτινοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία (σχήμα VACA) χορηγείται προεγχειρητικά για 8–12 εβδομάδες και μετεγχειρητικά για 6–12 μήνες. Η ακτινοθεραπεία ενδείκνυται σε θετικά χειρουργικά όρια, μη εξαιρέσιμους όγκους, πνευμονικές μεταστάσεις, σε ασθενείς που αρνούνται την επέμβαση. Χειρουργικά το σάρκωμα Ewing στα δάκτυλα αντιμετωπίζεται με ακρωτηριασμό της ακτίνας του δακτύλου, στην πτέρνα με εκτομή του οστού και ανακατασκευή με αλλομόσχευμα, ενώ επέμβαση διάσωσης γίνεται για τα στάδια Ι και ΙΙΑ. Στο χέρι ο ακρωτηριασμός οδηγεί σε λειτουργικό έλλειμμα. Στα δάκτυλα γίνεται ακρωτηριασμός της ακτίνας του δακτύλου, ενώ αυτό αποφεύγεται στον αντίχειρα. Ακρωτηριασμοί κάτωθεν του γόνατος ή του αγκώνα γίνονται σε περιπτώσεις τοπικής υποτροπής. Η καθυστέρηση στη διάγνωση και θεραπεία των σαρκωμάτων των βραχέων οστών εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα. Η μέση διάρκεια των συμπτωμάτων πριν την ιατρική επίσκεψη ποικίλλει, με εύρος από μερικές εβδομάδες έως 3 χρόνια. Επιπλέον, ο κίνδυνος τοπικής υποτροπής είναι 8 φορές μεγαλύτερος με εφαρμογή ανεπαρκούς θεραπείας. Η τοπική υποτροπή συνδέεται με μειωμένα ποσοστά επιβίωσης και αυξημένη πιθανότητα μεταστάσεων. Κατά συνέπεια, η πρόγνωση των ασθενών επιδεινώνεται. Για τη βελτιστοποίηση της έκβασης είναι αναγκαία η παραπομπή του ασθενούς σε εξειδικευμένο ογκολογικό κέντρο για διερεύνηση, σταδιοποίηση, σχεδιασμό θεραπείας και τακτικούς επανελέγχους.","Primary bone sarcomas are very rare and unfamiliar entities in the hands or feet; these tumors include chondrosarcoma, Ewing sarcoma, and osteosarcoma. Chondrosarcoma is a malignant tumour of mesenchymal origin characterized by the formation of cartilaginous matrix by neoplastic cells. It is the 3rd most common primary malignancy of the bone, with a peak incidence in the 5th and 6th decades of life. The small bones of the lower (2.2%) and upper (2.1%) extremities are very rare sites for chondrosarcoma. They are characterized by local recurrence and very low metastatic potential and occasionally, associated with late onset of lung metastases. The primary chondrosarcomas are sub-divided into: conventional: (90%) and non-conventional (dedifferentiated, clear cell, mesenchymal). The secondary chondrosarcomas arise from a pre-existing benign cartilage lesion, such as osteochondromas (the more frequent) or enchondromas. Three histological grades exist for chondrosarcoma: low (grade I) and high (grades II and III). The most common presenting symptom is local pain, a slowly enlarging palpable mass with or without a pathologic fracture, symptoms also common with benign conditions. Many patients have symptoms for several years before being visited by a surgeon and delays in diagnosis or misdiagnosis may worsen the prognosis. The radiological features of chondrosarcoma are lytic lesions with intralesional calcifications, endosteal erosion, cortical destruction, poor margination, whole bone involvement of the tumor, expansion, associated soft tissue mass. The histological features are hypercellularity, double-nucleated cells, mitotic figures (in grade II and III), cytologic atypia, myxoid or chondroid change in the matrix, soft tissue extension and marrow permeation. Chondrosarcomas are resistant to both radiation and chemotherapy. Surgical treatment is the only mean available. GI chondrosarcomas, when the chondrosarcoma is a central tumor without cortical rupture and chondrosarcomas in the thumb: treated with curettage and refill with bone allograft. GII and GIII chondrosarcomas treated with wide surgical resection. Chondrosarcomas involving the metacarpals, triphalangeal fingers, calcaneus and talus tend to metastasize and need to be treated with amputation. The 5-year survival for GI chondrosarcoma ranged from 82-99%, for GII 63-92% and for GIII 0-77%. Osteosarcoma is osteoid-producing malignant tumor, typically affects the metaphysis of long bones, with two incidence peaks, the first among 10–25 and the second among 75–80 years of age. In the short bones its incidence is extremely low (~1%). Due to its rarity, misdiagnosis and treatment delays are common. The osteosarcomas are sub-divided into: low-grade central, conventional (80%), telangiectatic, small cell, parosteal, periosteal, high-grade surface and secondary. The etiology of osteosarcoma remains unknown. Most cases are sporadic or associated with underlying genetic syndromes. Pain is usually the most common presenting symptom, tenderness, redness, swelling, palpable mass near the affected bone, limitation of passive and active range of motion of the joints, antalgic gait for osteosarcomas in feet. Radiologically, osteosarcoma demonstrates cloud-like opacities representing osseous matrix, with both sclerotic and lytic components, poorly defined tumor margins, cortex destroyed, invasion in the surrounding soft tissues with the ‘‘sunburst’’ pattern. The osteosarcoma tumour microenvironment is heterogeneous and the diagnosis depends on two histological criteria: tumor cells produce osteoid and stromal cells with malignant characteristics. The management of osteosarcoma includes surgery (amputation and wide resection) and chemotherapy. The chemotherapy (high-dose methotrexate, doxorubicin, cisplatin, ifosfamide) is administrated preoperative for 8-12 weeks and after surgical resection for 6-12 months. The 5-year overall survival, without detectable metastases at the initial presentation, is ~65%, while with metastasis at initial presentation is 10-40%. Ewing's sarcoma is a malignant neoplasm constituted by a uniform proliferation of small round cells, without microscopic evidence of matrix production,. It is the 2nd most common primary bone tumor with a peak incidence in the first 2 decades of life. The bones of the hands (1.4%) or feet (4%) are uncommon sites for Ewing sarcoma. Unfavorable prognostic factors are the tumor size >200 cm3, a poor response to chemotherapy, patient΄s age >10 years, the calcaneal lesions and the presence of metastases at diagnosis. The 5-year overall survival for patients with localized disease is 65-75% and < 30% in patients with metastases. Pain and swelling are the primary presenting symptoms, difficulty in ambulation and in wearing footwear, pathologic fractures. The duration of symptoms before the definitive diagnosis can be weeks to months, with a median of 3 - 9 months. Systemic findings such as fever, anemia, neutrophilic leukocytosis, hypoalbuminemia and an accelerated ESR can be present. The radiological features are that of a permeative lytic bone lesion with poorly defined margins and an associated soft-tissue mass. Periosteal reaction and cortical thickening are less marked in bones of the hands and feet than in other bones of the body. Histologically, Ewing's sarcoma is composed of uniform small round cells with round nuclei containing fine chromatin, scanty clear or eosinophilic cytoplasmic membranes. Immunohistochemistry reveals strong and diffuse positivity for CD99. Translocation between chromosomes 11 and 22 -t(11;22)(q24;q12)- is positive in 85% of cases. Ewing's tumors are very chemosensitive; neoadjuvant (8-12 weeks) and adjuvant (6-12 months) chemotherapy with VACA scheme is recommended in all patients. Radiotherapy is indicated for lesions with positive surgical margins, unresectable tumors, patients with pulmonary metastases and those who refuse surgery. Ewing's sarcoma in the feet is treated with ray amputation or transmetatarsal amputation. Calcaneal tumors are treated with calcanectomy and reconstruction with allograft. Limb salvage of calcaneal tumors is performed for Stage I and Stage IIA. In the hand, amputation results in functional deficits. Thus, many patients would benefit from organ saving resection. Ray amputation should be done for lesions in the digits. Below-elbow or below-knee amputation should be reserved for patients with local relapse. Delay in the diagnosis and treatment of bone sarcomas in hands and feet still remains a problem. The average duration of symptoms before presentation to the doctor varies, with a range of a few weeks to 3 years. The risk of developing a local recurrence is 8 times higher with an inadequate compared to an adequate therapy. Local recurrence is associated with a significantly decreased survival rate and a higher occurrence of metastases. Consequently, the prognosis worsens. Correct identification of malignant tumors includes referral to a cancer center for staging, workup and multidisciplinary treatment."],"dc:identifier":["uoadl:5308620","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5308620"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σαρκώματα των βραχέων οστών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:22Z"}