{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5309049"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5309049","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ελευθερία έκφρασης των παιδιών στην Εκπαίδευση και η σχέση της με τη σχολική τους ευημερία: Ιστορική διαμόρφωση, εξέλιξη και προκλήσεις μέσα από το έργο του Συμβουλίου της Ευρώπης","abstract":"Η εργασία εξετάζει την ιστορική διαμόρφωση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων του παιδιού, από τις πρώιμες διεθνείς διακηρύξεις έως τη νομικά δεσμευτική ΔΣΔΠ (1989), με έμφαση στα Άρθρα 12 και 13. Φτάνει στη σύγχρονη δυναμική του δικαιώματος της ελευθερίας έκφρασης των παιδιών στην εκπαίδευση και εντοπίζει τη σχέση του με τη συμμετοχή του παιδιού στη σχολική ζωή και τη σχολική ευημερία, εστιάζοντας στις πολιτικές και τα εργαλεία του Συμβουλίου της Ευρώπης. Σημειώνει τη μετατόπιση από τον πατερναλισμό στην ενδυνάμωση και την αναγνώριση των παιδιών ως ενεργών φορέων δικαιωμάτων και διαπιστώνει τις εντάσεις που ανακύπτουν μεταξύ προστασίας και ενδυνάμωσης. Ως προς τη μεθοδολογία η μελέτη ακολούθησε το ποιοτικό παράδειγμα με ανάλυση αρχειακών πηγών (documentary analysis)⸱ για τα δύο πρώτα ερευνητικά ερωτήματα χρησιμοποιήθηκε η ιστορικο-ερμηνευτική προσέγγιση και για τη διερεύνηση των σύγχρονων προκλήσεων συνδυάστηκαν η Θεματική Ανάλυση και η Κριτική Ανάλυση Λόγου. Το corpus οργανώθηκε χρονολογικά (1948–2027) και θεματικά, λαμβάνοντας πρόνοιες διασφάλισης ποιότητας και αξιοπιστίας (trustworthiness). Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη μετάβαση από την κατοχύρωση του δικαιώματος στην εμπράγματη εφαρμογή του στο σχολείο, μέσα από μια ακολουθία ευρωπαϊκών πολιτικών, με δείκτες διαδικασίας και αποτελέσματος, εφαρμογές, εγχειρίδια και εργαλεία αναστοχασμού, υποστηριζόμενα από μηχανισμούς τεκμηρίωσης και λογοδοσίας, που συνθέτουν μια Συνολική Σχολική Προσέγγιση. Παρά τη σαφή πρόοδο, χρόνιες στρεβλώσεις διατηρούν τη συμμετοχή σε προσχηματικά (tokenistic) επίπεδα⸱ ενηλικισμός, ιεραρχικές-συγκεντρωτικές δομές, υπερφορτωμένα αναλυτικά προγράμματα, ελλιπής επιμόρφωση. Οι νέες προκλήσεις της ψηφιακής εξάπλωσης, των ανισοτήτων και των ακραίων ιδεολογικών αφηγημάτων ζητούν απάντηση. Αντιπροτείνεται η ενσωμάτωση του ΠΑΙΔΠ σε πολιτικές και πρακτικές και η Συνολική Σχολική Προσέγγιση για να συγκροτηθεί ένα οικοσύστημα δικαιωμάτων, όπου οι «σιωπηλές» φωνές βρίσκουν χώρο. Σε μια τέτοια κουλτούρα συν-οικοδόμησης της σχολικής ζωής, ο ρόλος των εκπαιδευτικών μετατοπίζεται από τη μετάδοση στην εμψύχωση και τον σχεδιασμό δημοκρατικών εμπειριών. Η εργασία καταλήγει στην αξία του αναστοχασμού των εκπαιδευτικών και των ενηλίκων του στενού και ευρύτερου περιβάλλοντος. Γιατί τελικά, ίσως η πρόκληση δεν είναι τόσο να ενδυναμώσουμε τη φωνή των παιδιών, όσο τη δική μας ικανότητα να τα ακούμε.","abstract_html":"Η εργασία εξετάζει την ιστορική διαμόρφωση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων του παιδιού, από τις πρώιμες διεθνείς διακηρύξεις έως τη νομικά δεσμευτική ΔΣΔΠ (1989), με έμφαση στα Άρθρα 12 και 13. Φτάνει στη σύγχρονη δυναμική του δικαιώματος της ελευθερίας έκφρασης των παιδιών στην εκπαίδευση και εντοπίζει τη σχέση του με τη συμμετοχή του παιδιού στη σχολική ζωή και τη σχολική ευημερία, εστιάζοντας στις πολιτικές και τα εργαλεία του Συμβουλίου της Ευρώπης. Σημειώνει τη μετατόπιση από τον πατερναλισμό στην ενδυνάμωση και την αναγνώριση των παιδιών ως ενεργών φορέων δικαιωμάτων και διαπιστώνει τις εντάσεις που ανακύπτουν μεταξύ προστασίας και ενδυνάμωσης. Ως προς τη μεθοδολογία η μελέτη ακολούθησε το ποιοτικό παράδειγμα με ανάλυση αρχειακών πηγών (documentary analysis)⸱ για τα δύο πρώτα ερευνητικά ερωτήματα χρησιμοποιήθηκε η ιστορικο-ερμηνευτική προσέγγιση και για τη διερεύνηση των σύγχρονων προκλήσεων συνδυάστηκαν η Θεματική Ανάλυση και η Κριτική Ανάλυση Λόγου. Το corpus οργανώθηκε χρονολογικά (1948–2027) και θεματικά, λαμβάνοντας πρόνοιες διασφάλισης ποιότητας και αξιοπιστίας (trustworthiness). Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη μετάβαση από την κατοχύρωση του δικαιώματος στην εμπράγματη εφαρμογή του στο σχολείο, μέσα από μια ακολουθία ευρωπαϊκών πολιτικών, με δείκτες διαδικασίας και αποτελέσματος, εφαρμογές, εγχειρίδια και εργαλεία αναστοχασμού, υποστηριζόμενα από μηχανισμούς τεκμηρίωσης και λογοδοσίας, που συνθέτουν μια Συνολική Σχολική Προσέγγιση. Παρά τη σαφή πρόοδο, χρόνιες στρεβλώσεις διατηρούν τη συμμετοχή σε προσχηματικά (tokenistic) επίπεδα⸱ ενηλικισμός, ιεραρχικές-συγκεντρωτικές δομές, υπερφορτωμένα αναλυτικά προγράμματα, ελλιπής επιμόρφωση. Οι νέες προκλήσεις της ψηφιακής εξάπλωσης, των ανισοτήτων και των ακραίων ιδεολογικών αφηγημάτων ζητούν απάντηση. Αντιπροτείνεται η ενσωμάτωση του ΠΑΙΔΠ σε πολιτικές και πρακτικές και η Συνολική Σχολική Προσέγγιση για να συγκροτηθεί ένα οικοσύστημα δικαιωμάτων, όπου οι «σιωπηλές» φωνές βρίσκουν χώρο. Σε μια τέτοια κουλτούρα συν-οικοδόμησης της σχολικής ζωής, ο ρόλος των εκπαιδευτικών μετατοπίζεται από τη μετάδοση στην εμψύχωση και τον σχεδιασμό δημοκρατικών εμπειριών. Η εργασία καταλήγει στην αξία του αναστοχασμού των εκπαιδευτικών και των ενηλίκων του στενού και ευρύτερου περιβάλλοντος. Γιατί τελικά, ίσως η πρόκληση δεν είναι τόσο να ενδυναμώσουμε τη φωνή των παιδιών, όσο τη δική μας ικανότητα να τα ακούμε.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ","KARAMITSOU FOTEINI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:24Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5309049"],"render_values":[{"text":"uoadl:5309049","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309049","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309049","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5309049","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ","KARAMITSOU FOTEINI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5309049","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309049"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία εξετάζει την ιστορική διαμόρφωση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων του παιδιού, από τις πρώιμες διεθνείς διακηρύξεις έως τη νομικά δεσμευτική ΔΣΔΠ (1989), με έμφαση στα Άρθρα 12 και 13. Φτάνει στη σύγχρονη δυναμική του δικαιώματος της ελευθερίας έκφρασης των παιδιών στην εκπαίδευση και εντοπίζει τη σχέση του με τη συμμετοχή του παιδιού στη σχολική ζωή και τη σχολική ευημερία, εστιάζοντας στις πολιτικές και τα εργαλεία του Συμβουλίου της Ευρώπης. Σημειώνει τη μετατόπιση από τον πατερναλισμό στην ενδυνάμωση και την αναγνώριση των παιδιών ως ενεργών φορέων δικαιωμάτων και διαπιστώνει τις εντάσεις που ανακύπτουν μεταξύ προστασίας και ενδυνάμωσης. Ως προς τη μεθοδολογία η μελέτη ακολούθησε το ποιοτικό παράδειγμα με ανάλυση αρχειακών πηγών (documentary analysis)⸱ για τα δύο πρώτα ερευνητικά ερωτήματα χρησιμοποιήθηκε η ιστορικο-ερμηνευτική προσέγγιση και για τη διερεύνηση των σύγχρονων προκλήσεων συνδυάστηκαν η Θεματική Ανάλυση και η Κριτική Ανάλυση Λόγου. Το corpus οργανώθηκε χρονολογικά (1948–2027) και θεματικά, λαμβάνοντας πρόνοιες διασφάλισης ποιότητας και αξιοπιστίας (trustworthiness). Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη μετάβαση από την κατοχύρωση του δικαιώματος στην εμπράγματη εφαρμογή του στο σχολείο, μέσα από μια ακολουθία ευρωπαϊκών πολιτικών, με δείκτες διαδικασίας και αποτελέσματος, εφαρμογές, εγχειρίδια και εργαλεία αναστοχασμού, υποστηριζόμενα από μηχανισμούς τεκμηρίωσης και λογοδοσίας, που συνθέτουν μια Συνολική Σχολική Προσέγγιση. Παρά τη σαφή πρόοδο, χρόνιες στρεβλώσεις διατηρούν τη συμμετοχή σε προσχηματικά (tokenistic) επίπεδα⸱ ενηλικισμός, ιεραρχικές-συγκεντρωτικές δομές, υπερφορτωμένα αναλυτικά προγράμματα, ελλιπής επιμόρφωση. Οι νέες προκλήσεις της ψηφιακής εξάπλωσης, των ανισοτήτων και των ακραίων ιδεολογικών αφηγημάτων ζητούν απάντηση. Αντιπροτείνεται η ενσωμάτωση του ΠΑΙΔΠ σε πολιτικές και πρακτικές και η Συνολική Σχολική Προσέγγιση για να συγκροτηθεί ένα οικοσύστημα δικαιωμάτων, όπου οι «σιωπηλές» φωνές βρίσκουν χώρο. Σε μια τέτοια κουλτούρα συν-οικοδόμησης της σχολικής ζωής, ο ρόλος των εκπαιδευτικών μετατοπίζεται από τη μετάδοση στην εμψύχωση και τον σχεδιασμό δημοκρατικών εμπειριών. Η εργασία καταλήγει στην αξία του αναστοχασμού των εκπαιδευτικών και των ενηλίκων του στενού και ευρύτερου περιβάλλοντος. Γιατί τελικά, ίσως η πρόκληση δεν είναι τόσο να ενδυναμώσουμε τη φωνή των παιδιών, όσο τη δική μας ικανότητα να τα ακούμε.","This paper examines the historical shaping of the recognition of children’s rights, from early international declarations to the legally binding UN Convention on the Rights of the Child (CRC, 1989), , with emphasis on Articles 12 and 13. It explores the contemporary dynamics of children’s freedom of expression in education and identifies its relationship with children’s participation in school life and school well-being, focusing on the policies and tools of the Council of Europe. It notes the shift from paternalism to empowerment and the recognition of children as active rights-holders, while acknowledging the tensions that arise between protection and empowerment. Methodologically, a qualitative paradigm was employed using documentary analysis. For the first two research questions, a historical-hermeneutical approach was used, while the investigation of contemporary challenges combined Thematic Analysis and Critical Discourse Analysis. The corpus was organized chronologically (1948–2027) and thematically, with provisions to ensure quality and trustworthiness. The findings highlight a transition from the legal establishment of the right to its lived implementation in schools, through a sequence of European policies, featuring process and outcome indicators, applications, handbooks and self-reflection tools, supported by mechanisms for documentation and accountability, which constitute a Whole-School Approach. Despite clear progress, chronic distortions keep participation at tokenistic levels: adultism, hierarchical–centralized structures, overloaded curricula, and inadequate teacher training. The new challenges of digital expansion, inequalities, and extreme ideological narratives demand a response. The integration of the RFCDC into policy and practice and the adoption of a Whole-School Approach are counter-proposed to form a rights-based ecosystem where “silent” voices find space. In such a culture of co-constructing school life, the role of teachers shifts from transmission to facilitation and the design of democratic experiences. The study concludes by underscoring the value of reflection for educators and adults in the immediate and wider environment. For, ultimately, the challenge may lie less in empowering children’s voices than in strengthening our own ability to hear them."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ελευθερία έκφρασης των παιδιών στην Εκπαίδευση και η σχέση της με τη σχολική τους ευημερία: Ιστορική διαμόρφωση, εξέλιξη και προκλήσεις μέσα από το έργο του Συμβουλίου της Ευρώπης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ","KARAMITSOU FOTEINI"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η εργασία εξετάζει την ιστορική διαμόρφωση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων του παιδιού, από τις πρώιμες διεθνείς διακηρύξεις έως τη νομικά δεσμευτική ΔΣΔΠ (1989), με έμφαση στα Άρθρα 12 και 13. Φτάνει στη σύγχρονη δυναμική του δικαιώματος της ελευθερίας έκφρασης των παιδιών στην εκπαίδευση και εντοπίζει τη σχέση του με τη συμμετοχή του παιδιού στη σχολική ζωή και τη σχολική ευημερία, εστιάζοντας στις πολιτικές και τα εργαλεία του Συμβουλίου της Ευρώπης. Σημειώνει τη μετατόπιση από τον πατερναλισμό στην ενδυνάμωση και την αναγνώριση των παιδιών ως ενεργών φορέων δικαιωμάτων και διαπιστώνει τις εντάσεις που ανακύπτουν μεταξύ προστασίας και ενδυνάμωσης. Ως προς τη μεθοδολογία η μελέτη ακολούθησε το ποιοτικό παράδειγμα με ανάλυση αρχειακών πηγών (documentary analysis)⸱ για τα δύο πρώτα ερευνητικά ερωτήματα χρησιμοποιήθηκε η ιστορικο-ερμηνευτική προσέγγιση και για τη διερεύνηση των σύγχρονων προκλήσεων συνδυάστηκαν η Θεματική Ανάλυση και η Κριτική Ανάλυση Λόγου. Το corpus οργανώθηκε χρονολογικά (1948–2027) και θεματικά, λαμβάνοντας πρόνοιες διασφάλισης ποιότητας και αξιοπιστίας (trustworthiness). Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη μετάβαση από την κατοχύρωση του δικαιώματος στην εμπράγματη εφαρμογή του στο σχολείο, μέσα από μια ακολουθία ευρωπαϊκών πολιτικών, με δείκτες διαδικασίας και αποτελέσματος, εφαρμογές, εγχειρίδια και εργαλεία αναστοχασμού, υποστηριζόμενα από μηχανισμούς τεκμηρίωσης και λογοδοσίας, που συνθέτουν μια Συνολική Σχολική Προσέγγιση. Παρά τη σαφή πρόοδο, χρόνιες στρεβλώσεις διατηρούν τη συμμετοχή σε προσχηματικά (tokenistic) επίπεδα⸱ ενηλικισμός, ιεραρχικές-συγκεντρωτικές δομές, υπερφορτωμένα αναλυτικά προγράμματα, ελλιπής επιμόρφωση. Οι νέες προκλήσεις της ψηφιακής εξάπλωσης, των ανισοτήτων και των ακραίων ιδεολογικών αφηγημάτων ζητούν απάντηση. Αντιπροτείνεται η ενσωμάτωση του ΠΑΙΔΠ σε πολιτικές και πρακτικές και η Συνολική Σχολική Προσέγγιση για να συγκροτηθεί ένα οικοσύστημα δικαιωμάτων, όπου οι «σιωπηλές» φωνές βρίσκουν χώρο. Σε μια τέτοια κουλτούρα συν-οικοδόμησης της σχολικής ζωής, ο ρόλος των εκπαιδευτικών μετατοπίζεται από τη μετάδοση στην εμψύχωση και τον σχεδιασμό δημοκρατικών εμπειριών. Η εργασία καταλήγει στην αξία του αναστοχασμού των εκπαιδευτικών και των ενηλίκων του στενού και ευρύτερου περιβάλλοντος. Γιατί τελικά, ίσως η πρόκληση δεν είναι τόσο να ενδυναμώσουμε τη φωνή των παιδιών, όσο τη δική μας ικανότητα να τα ακούμε.","This paper examines the historical shaping of the recognition of children’s rights, from early international declarations to the legally binding UN Convention on the Rights of the Child (CRC, 1989), , with emphasis on Articles 12 and 13. It explores the contemporary dynamics of children’s freedom of expression in education and identifies its relationship with children’s participation in school life and school well-being, focusing on the policies and tools of the Council of Europe. It notes the shift from paternalism to empowerment and the recognition of children as active rights-holders, while acknowledging the tensions that arise between protection and empowerment. Methodologically, a qualitative paradigm was employed using documentary analysis. For the first two research questions, a historical-hermeneutical approach was used, while the investigation of contemporary challenges combined Thematic Analysis and Critical Discourse Analysis. The corpus was organized chronologically (1948–2027) and thematically, with provisions to ensure quality and trustworthiness. The findings highlight a transition from the legal establishment of the right to its lived implementation in schools, through a sequence of European policies, featuring process and outcome indicators, applications, handbooks and self-reflection tools, supported by mechanisms for documentation and accountability, which constitute a Whole-School Approach. Despite clear progress, chronic distortions keep participation at tokenistic levels: adultism, hierarchical–centralized structures, overloaded curricula, and inadequate teacher training. The new challenges of digital expansion, inequalities, and extreme ideological narratives demand a response. The integration of the RFCDC into policy and practice and the adoption of a Whole-School Approach are counter-proposed to form a rights-based ecosystem where “silent” voices find space. In such a culture of co-constructing school life, the role of teachers shifts from transmission to facilitation and the design of democratic experiences. The study concludes by underscoring the value of reflection for educators and adults in the immediate and wider environment. For, ultimately, the challenge may lie less in empowering children’s voices than in strengthening our own ability to hear them."],"dc:identifier":["uoadl:5309049","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309049"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["Η ελευθερία έκφρασης των παιδιών στην Εκπαίδευση και η σχέση της με τη σχολική τους ευημερία: Ιστορική διαμόρφωση, εξέλιξη και προκλήσεις μέσα από το έργο του Συμβουλίου της Ευρώπης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:24Z"}