{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5309245"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5309245","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Current concepts on the etiopathogenesis, diagnosis and treatment of osteoid osteoma","abstract":"Το οστεοειδές οστέωμα κατατάσσεται ως ο τρίτος πιο διαδεδομένος καλοήθης όγκος των οστών, που χαρακτηρίζεται από διακριτά κλινικά σημεία και ακτινολογικά χαρακτηριστικά. Οι υποκείμενες αιτίες του οστεοειδούς οστεώματος είναι ακόμα υπό συζήτηση. Μερικοί ερευνητές τον ταξινομούν ως καλοήθη όγκο, ενώ άλλοι προτείνουν ότι μπορεί να οφείλεται σε φλεγμονώδη αντίδραση ή άτυπες διαδικασίες επούλωσης. Κλινικά, οι ασθενείς συνήθως βιώνουν πόνο που εντείνεται τη νύχτα και ανακουφίζεται από μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ). Ακτινολογικα, το χαρακτηριστικό εύρημα είναι μια λυτική βλάβη, που αναφέρεται ως nidus, η οποία έχει διάμετρο κάτω από 2 cm και παρουσιάζει διάφορους βαθμούς ανοργανοποίησης. Αυτό συχνά συνοδεύεται από σκλήρυνση των οστών, πάχυνση του φλοιού, οίδημα στον περιβάλλοντα μυελό των οστών και σημαντική ενίσχυση κατά την ενδοφλέβια χορηγηση σκιαγραφικού. Το οστεοειδές οστέωμα επηρεάζει κυρίως νεαρούς άνδρες ηλικίας κάτω των 30 ετών, που συνήθως εντοπίζονται στους φλοιούς των μακριών οστών. Η διάγνωση συνήθως επιτυγχάνεται με απλή ακτινογραφία και αξονική τομογραφία (CT). Αρχικά, η θεραπεία είναι συντηρητική, χρησιμοποιώντας σαλικυλικά ή ΜΣΑΦ, καθώς ορισμένοι όγκοι μπορεί να υποχωρήσουν αυθόρμητα σε διάστημα 2 έως 6 ετών. Εάν τα συντηρητικά μέτρα αποτύχουν, καθίσταται απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση. Επί του παρόντος, οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές έχουν αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τις παραδοσιακές μεθόδους ανοιχτής χειρουργικής και θεωρούνται πλέον ως η τυπική θεραπεία. Ενώ τα ποσοστά επιτυχίας και οι επιπλοκές είναι συγκρίσιμα μεταξύ της αφαιρεσης με ραδιοσυχνότητες και της κρυο-αφαιρεσης, η αφαιρεση με ραδιοσυχνότητες συνήθως προτιμάται ως η προτιμώμενη προσέγγιση.","abstract_html":"Το οστεοειδές οστέωμα κατατάσσεται ως ο τρίτος πιο διαδεδομένος καλοήθης όγκος των οστών, που χαρακτηρίζεται από διακριτά κλινικά σημεία και ακτινολογικά χαρακτηριστικά. Οι υποκείμενες αιτίες του οστεοειδούς οστεώματος είναι ακόμα υπό συζήτηση. Μερικοί ερευνητές τον ταξινομούν ως καλοήθη όγκο, ενώ άλλοι προτείνουν ότι μπορεί να οφείλεται σε φλεγμονώδη αντίδραση ή άτυπες διαδικασίες επούλωσης. Κλινικά, οι ασθενείς συνήθως βιώνουν πόνο που εντείνεται τη νύχτα και ανακουφίζεται από μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ). Ακτινολογικα, το χαρακτηριστικό εύρημα είναι μια λυτική βλάβη, που αναφέρεται ως nidus, η οποία έχει διάμετρο κάτω από 2 cm και παρουσιάζει διάφορους βαθμούς ανοργανοποίησης. Αυτό συχνά συνοδεύεται από σκλήρυνση των οστών, πάχυνση του φλοιού, οίδημα στον περιβάλλοντα μυελό των οστών και σημαντική ενίσχυση κατά την ενδοφλέβια χορηγηση σκιαγραφικού. Το οστεοειδές οστέωμα επηρεάζει κυρίως νεαρούς άνδρες ηλικίας κάτω των 30 ετών, που συνήθως εντοπίζονται στους φλοιούς των μακριών οστών. Η διάγνωση συνήθως επιτυγχάνεται με απλή ακτινογραφία και αξονική τομογραφία (CT). Αρχικά, η θεραπεία είναι συντηρητική, χρησιμοποιώντας σαλικυλικά ή ΜΣΑΦ, καθώς ορισμένοι όγκοι μπορεί να υποχωρήσουν αυθόρμητα σε διάστημα 2 έως 6 ετών. Εάν τα συντηρητικά μέτρα αποτύχουν, καθίσταται απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση. Επί του παρόντος, οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές έχουν αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τις παραδοσιακές μεθόδους ανοιχτής χειρουργικής και θεωρούνται πλέον ως η τυπική θεραπεία. Ενώ τα ποσοστά επιτυχίας και οι επιπλοκές είναι συγκρίσιμα μεταξύ της αφαιρεσης με ραδιοσυχνότητες και της κρυο-αφαιρεσης, η αφαιρεση με ραδιοσυχνότητες συνήθως προτιμάται ως η προτιμώμενη προσέγγιση.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζηκυριάκος Αλέξανδρος","Chatzikyriakos Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5309245"],"render_values":[{"text":"uoadl:5309245","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309245","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309245","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5309245","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζηκυριάκος Αλέξανδρος","Chatzikyriakos Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5309245","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309245"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το οστεοειδές οστέωμα κατατάσσεται ως ο τρίτος πιο διαδεδομένος καλοήθης όγκος των οστών, που χαρακτηρίζεται από διακριτά κλινικά σημεία και ακτινολογικά χαρακτηριστικά. Οι υποκείμενες αιτίες του οστεοειδούς οστεώματος είναι ακόμα υπό συζήτηση. Μερικοί ερευνητές τον ταξινομούν ως καλοήθη όγκο, ενώ άλλοι προτείνουν ότι μπορεί να οφείλεται σε φλεγμονώδη αντίδραση ή άτυπες διαδικασίες επούλωσης. Κλινικά, οι ασθενείς συνήθως βιώνουν πόνο που εντείνεται τη νύχτα και ανακουφίζεται από μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ). Ακτινολογικα, το χαρακτηριστικό εύρημα είναι μια λυτική βλάβη, που αναφέρεται ως nidus, η οποία έχει διάμετρο κάτω από 2 cm και παρουσιάζει διάφορους βαθμούς ανοργανοποίησης. Αυτό συχνά συνοδεύεται από σκλήρυνση των οστών, πάχυνση του φλοιού, οίδημα στον περιβάλλοντα μυελό των οστών και σημαντική ενίσχυση κατά την ενδοφλέβια χορηγηση σκιαγραφικού. Το οστεοειδές οστέωμα επηρεάζει κυρίως νεαρούς άνδρες ηλικίας κάτω των 30 ετών, που συνήθως εντοπίζονται στους φλοιούς των μακριών οστών. Η διάγνωση συνήθως επιτυγχάνεται με απλή ακτινογραφία και αξονική τομογραφία (CT). Αρχικά, η θεραπεία είναι συντηρητική, χρησιμοποιώντας σαλικυλικά ή ΜΣΑΦ, καθώς ορισμένοι όγκοι μπορεί να υποχωρήσουν αυθόρμητα σε διάστημα 2 έως 6 ετών. Εάν τα συντηρητικά μέτρα αποτύχουν, καθίσταται απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση. Επί του παρόντος, οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές έχουν αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τις παραδοσιακές μεθόδους ανοιχτής χειρουργικής και θεωρούνται πλέον ως η τυπική θεραπεία. Ενώ τα ποσοστά επιτυχίας και οι επιπλοκές είναι συγκρίσιμα μεταξύ της αφαιρεσης με ραδιοσυχνότητες και της κρυο-αφαιρεσης, η αφαιρεση με ραδιοσυχνότητες συνήθως προτιμάται ως η προτιμώμενη προσέγγιση.","Osteoid osteoma ranks as the third most prevalent benign bone tumor, characterized by distinct clinical signs and radiological features. The underlying causes of osteoid osteoma are still debated. Some researchers classify it as a benign tumor, while others propose it may result from an inflammatory reaction or atypical healing processes. Clinically, patients typically experience pain that intensifies at night and is alleviated by nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs). Radiographically, the hallmark finding is a lytic lesion, referred to as a nidus, which measures under 2 cm in diameter and shows varying degrees of mineralization. Bone sclerosis, cortical thickness, edema in the surrounding bone marrow, and significant enhancement on intravenous contrast imaging are frequently seen in conjunction with this. Osteoid osteoma predominantly affects young males under the age of 30, commonly located in the cortices of long bones. Diagnosis is usually achieved through plain radiography and computed tomography (CT). Initially, treatment is conservative, using salicylates or NSAIDs, as some tumors may spontaneously regress over a period of 2 to 6 years. Surgical operation is required if conservative approaches are unsuccessful. Currently, minimally invasive techniques have largely replaced traditional open surgery methods and are now regarded as the standard treatment. While the success rates and complications are comparable between radiofrequency ablation and cryoablation, radiofrequency ablation is typically favored as the preferred approach."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Current concepts on the etiopathogenesis, diagnosis and treatment of osteoid osteoma"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζηκυριάκος Αλέξανδρος","Chatzikyriakos Alexandros"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Το οστεοειδές οστέωμα κατατάσσεται ως ο τρίτος πιο διαδεδομένος καλοήθης όγκος των οστών, που χαρακτηρίζεται από διακριτά κλινικά σημεία και ακτινολογικά χαρακτηριστικά. Οι υποκείμενες αιτίες του οστεοειδούς οστεώματος είναι ακόμα υπό συζήτηση. Μερικοί ερευνητές τον ταξινομούν ως καλοήθη όγκο, ενώ άλλοι προτείνουν ότι μπορεί να οφείλεται σε φλεγμονώδη αντίδραση ή άτυπες διαδικασίες επούλωσης. Κλινικά, οι ασθενείς συνήθως βιώνουν πόνο που εντείνεται τη νύχτα και ανακουφίζεται από μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ). Ακτινολογικα, το χαρακτηριστικό εύρημα είναι μια λυτική βλάβη, που αναφέρεται ως nidus, η οποία έχει διάμετρο κάτω από 2 cm και παρουσιάζει διάφορους βαθμούς ανοργανοποίησης. Αυτό συχνά συνοδεύεται από σκλήρυνση των οστών, πάχυνση του φλοιού, οίδημα στον περιβάλλοντα μυελό των οστών και σημαντική ενίσχυση κατά την ενδοφλέβια χορηγηση σκιαγραφικού. Το οστεοειδές οστέωμα επηρεάζει κυρίως νεαρούς άνδρες ηλικίας κάτω των 30 ετών, που συνήθως εντοπίζονται στους φλοιούς των μακριών οστών. Η διάγνωση συνήθως επιτυγχάνεται με απλή ακτινογραφία και αξονική τομογραφία (CT). Αρχικά, η θεραπεία είναι συντηρητική, χρησιμοποιώντας σαλικυλικά ή ΜΣΑΦ, καθώς ορισμένοι όγκοι μπορεί να υποχωρήσουν αυθόρμητα σε διάστημα 2 έως 6 ετών. Εάν τα συντηρητικά μέτρα αποτύχουν, καθίσταται απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση. Επί του παρόντος, οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές έχουν αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τις παραδοσιακές μεθόδους ανοιχτής χειρουργικής και θεωρούνται πλέον ως η τυπική θεραπεία. Ενώ τα ποσοστά επιτυχίας και οι επιπλοκές είναι συγκρίσιμα μεταξύ της αφαιρεσης με ραδιοσυχνότητες και της κρυο-αφαιρεσης, η αφαιρεση με ραδιοσυχνότητες συνήθως προτιμάται ως η προτιμώμενη προσέγγιση.","Osteoid osteoma ranks as the third most prevalent benign bone tumor, characterized by distinct clinical signs and radiological features. The underlying causes of osteoid osteoma are still debated. Some researchers classify it as a benign tumor, while others propose it may result from an inflammatory reaction or atypical healing processes. Clinically, patients typically experience pain that intensifies at night and is alleviated by nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs). Radiographically, the hallmark finding is a lytic lesion, referred to as a nidus, which measures under 2 cm in diameter and shows varying degrees of mineralization. Bone sclerosis, cortical thickness, edema in the surrounding bone marrow, and significant enhancement on intravenous contrast imaging are frequently seen in conjunction with this. Osteoid osteoma predominantly affects young males under the age of 30, commonly located in the cortices of long bones. Diagnosis is usually achieved through plain radiography and computed tomography (CT). Initially, treatment is conservative, using salicylates or NSAIDs, as some tumors may spontaneously regress over a period of 2 to 6 years. Surgical operation is required if conservative approaches are unsuccessful. Currently, minimally invasive techniques have largely replaced traditional open surgery methods and are now regarded as the standard treatment. While the success rates and complications are comparable between radiofrequency ablation and cryoablation, radiofrequency ablation is typically favored as the preferred approach."],"dc:identifier":["uoadl:5309245","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309245"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Current concepts on the etiopathogenesis, diagnosis and treatment of osteoid osteoma"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:26Z"}