{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5309842"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5309842","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συντονισμός και ρύθμιση της μεταγραφής κατά την απάντηση κυττάρων του ανθρώπου σε μολύνσεις ιών","abstract":"Το γονίδιο της ιντερφερόνης β (IFNB1) είναι το πλέον κατάλληλο για να μελετήσουμε τους μοριακούς μηχανισμούς που ρυθμίζουν τη μεταγραφή, μετά από μολύνσεις ιών, στον άνθρωπο. H ιντερφερόνη β (IFN-β) παράγεται από όλους σχεδόν τους κυτταρικούς τύπους, ως άμεση απάντηση στην ιική μόλυνση. Πρόκειται για μία γλυκοπρωτεΐνη, οι οποία ανήκει στην κατηγορία των κυτοκινών, δηλαδή εκκρινόμενων πεπτιδίων που διαμεσολαβούν στην επικοινωνία μεταξύ των κυττάρων. Η δράση της είναι αυτοκρινής και παρακρινής, επάγοντας την έκφραση πληθώρας αντιϊκών γονιδίων (ISGs), τα οποία παρεμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό των ιών μέσα στα κύτταρα. Στον άνθρωπο, η ιική μόλυνση είναι το μοναδικό ερέθισμα που μπορεί να ενεργοποιήσει ταυτόχρονα και τις 3 ομάδες μεταγραφικών παραγόντων που απαιτούνται, για την μεταγραφή του γονιδίου της IFN-β. Επίσης, η μεταγραφική της ενεργοποίηση είναι στοχαστική, δηλαδή μόνο ένα περιορισμένο ποσοστό κυττάρων (~20%) σε έναν πληθυσμό εκφράζει το γονίδιο. Οι ιντερφερόνες συμμετέχουν στην ανάπτυξη της φλεγμονής και της ειδικής ανοσίας. Για το λόγο αυτό, η έκφραση τους είναι σημαντικό να ρυθμίζεται αυστηρά, καθώς η παρατεταμένη δράση τους μπορεί να οδηγήσει μακροπρόθεσμα στην ανάπτυξη αυτοάνοσων νοσημάτων και καρκίνου. Δεδομένης της πολυπλοκότητας που διέπει την επαγωγή του γονιδίου IFNB1 αναρωτηθήκαμε, αν η ενεργοποίηση του μηχανισμού επαγωγής του, ως απόκριση σε ένα πρώτο περιστατικό μόλυνσης αφήνει κάποια «μνήμη» στα κύτταρα, η οποία επηρεάζει την απόκριση τους σε επόμενη μόλυνση. Αρχικά, επαναμολύναμε κύτταρα σε διαφορετικά χρονικά σημεία, μετά την αρχική ιική μόλυνση. Παρατηρήσαμε ότι η έκφραση της IFN-β είναι κατεσταλμένη έως και 72h, μετά την αρχική μόλυνση, και ξεκινά να αποκαθίσταται μετά τις 96h, ενώ αποκαθίσταται πλήρως στις 120h. Επιπλέον, θέλαμε να καταλάβουμε εάν η καταστολή της IFN-β που παρατηρήσαμε κατά το δεύτερο περιστατικό μόλυνσης, μπορεί να προκύψει και από άλλο ερέθισμα. Έτσι, χρησιμοποιήσαμε ως πρώτο ερέθισμα το polyI:C, ένα συνθετικό ανάλογο του ιικού γονιδιώματος, και είδαμε ότι το γονίδιο της IFN-β εκφράζεται κανονικά, μετά από επαναμόλυνση είτε με polyI:C είτε με SeV, ακόμα και 24h μετά την αρχική επαγωγή. Η διαφορά, λοιπόν, στην έκφραση της IFN- β, κατά την επαναμόλυνση, φαίνεται να καθορίζεται από το είδος του αρχικού ερεθίσματος, καθώς μόνο ο SeV, προκαλεί την καταστολή του IFNB1. Στη συνέχεια, πραγματοποιήσαμε ανάλυση του μεταγραφώματος (RNAseq) των κυττάρων, 8h μετά από μόλυνση με SeV και polyI:C, για να εντοπίσουμε τις διαφορές μεταξύ των δύο αποκρίσεων. Είδαμε ότι κάθε ερέθισμα επάγει γονίδια, κοινά ή μη, με διαφορετική ισχύ. Εντοπίσαμε δύο γονίδια, τα NFKB1 και TNFAIP3, τα οποία επάγονται ισχυρότερα από τον SeV. Κατόπιν, ελέγξαμε τα επίπεδα έκφρασης τους, μετά από ιική μόλυνση, και παρατηρήσαμε ότι τα NFKB1 και TNFAIP3 εμφανίζουν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα μεταγράφων, από εκείνα των παρθένων κυττάρων, έως και 48h μετά την μόλυνση. Τα γονίδια NFKB1 και TNFAIP3 κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες p50 και Α20, αντίστοιχα, οι οποίες μπορούν να λειτουργούν ως καταστολείς του μεταγραφικού παράγοντα NF-κΒ. Ενδεχομένως, αυτό να συμβάλει στην καταστολή της IFN-β. Τέλος, με ανοσοαποτύπωση πρωτεϊνών Western δείξαμε, ότι η αύξηση του p50 στον πυρήνα είναι πολύ πιο έντονη από αυτή του p65, με τον οποίο ο p50 είναι πιο σύνηθες να σχηματίζει ετεροδιμερή (NF-κΒ), από τις πρώτες 5h μετά την ιική μόλυνση.","abstract_html":"Το γονίδιο της ιντερφερόνης β (IFNB1) είναι το πλέον κατάλληλο για να μελετήσουμε τους μοριακούς μηχανισμούς που ρυθμίζουν τη μεταγραφή, μετά από μολύνσεις ιών, στον άνθρωπο. H ιντερφερόνη β (IFN-β) παράγεται από όλους σχεδόν τους κυτταρικούς τύπους, ως άμεση απάντηση στην ιική μόλυνση. Πρόκειται για μία γλυκοπρωτεΐνη, οι οποία ανήκει στην κατηγορία των κυτοκινών, δηλαδή εκκρινόμενων πεπτιδίων που διαμεσολαβούν στην επικοινωνία μεταξύ των κυττάρων. Η δράση της είναι αυτοκρινής και παρακρινής, επάγοντας την έκφραση πληθώρας αντιϊκών γονιδίων (ISGs), τα οποία παρεμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό των ιών μέσα στα κύτταρα. Στον άνθρωπο, η ιική μόλυνση είναι το μοναδικό ερέθισμα που μπορεί να ενεργοποιήσει ταυτόχρονα και τις 3 ομάδες μεταγραφικών παραγόντων που απαιτούνται, για την μεταγραφή του γονιδίου της IFN-β. Επίσης, η μεταγραφική της ενεργοποίηση είναι στοχαστική, δηλαδή μόνο ένα περιορισμένο ποσοστό κυττάρων (~20%) σε έναν πληθυσμό εκφράζει το γονίδιο. Οι ιντερφερόνες συμμετέχουν στην ανάπτυξη της φλεγμονής και της ειδικής ανοσίας. Για το λόγο αυτό, η έκφραση τους είναι σημαντικό να ρυθμίζεται αυστηρά, καθώς η παρατεταμένη δράση τους μπορεί να οδηγήσει μακροπρόθεσμα στην ανάπτυξη αυτοάνοσων νοσημάτων και καρκίνου. Δεδομένης της πολυπλοκότητας που διέπει την επαγωγή του γονιδίου IFNB1 αναρωτηθήκαμε, αν η ενεργοποίηση του μηχανισμού επαγωγής του, ως απόκριση σε ένα πρώτο περιστατικό μόλυνσης αφήνει κάποια «μνήμη» στα κύτταρα, η οποία επηρεάζει την απόκριση τους σε επόμενη μόλυνση. Αρχικά, επαναμολύναμε κύτταρα σε διαφορετικά χρονικά σημεία, μετά την αρχική ιική μόλυνση. Παρατηρήσαμε ότι η έκφραση της IFN-β είναι κατεσταλμένη έως και 72h, μετά την αρχική μόλυνση, και ξεκινά να αποκαθίσταται μετά τις 96h, ενώ αποκαθίσταται πλήρως στις 120h. Επιπλέον, θέλαμε να καταλάβουμε εάν η καταστολή της IFN-β που παρατηρήσαμε κατά το δεύτερο περιστατικό μόλυνσης, μπορεί να προκύψει και από άλλο ερέθισμα. Έτσι, χρησιμοποιήσαμε ως πρώτο ερέθισμα το polyI:C, ένα συνθετικό ανάλογο του ιικού γονιδιώματος, και είδαμε ότι το γονίδιο της IFN-β εκφράζεται κανονικά, μετά από επαναμόλυνση είτε με polyI:C είτε με SeV, ακόμα και 24h μετά την αρχική επαγωγή. Η διαφορά, λοιπόν, στην έκφραση της IFN- β, κατά την επαναμόλυνση, φαίνεται να καθορίζεται από το είδος του αρχικού ερεθίσματος, καθώς μόνο ο SeV, προκαλεί την καταστολή του IFNB1. Στη συνέχεια, πραγματοποιήσαμε ανάλυση του μεταγραφώματος (RNAseq) των κυττάρων, 8h μετά από μόλυνση με SeV και polyI:C, για να εντοπίσουμε τις διαφορές μεταξύ των δύο αποκρίσεων. Είδαμε ότι κάθε ερέθισμα επάγει γονίδια, κοινά ή μη, με διαφορετική ισχύ. Εντοπίσαμε δύο γονίδια, τα NFKB1 και TNFAIP3, τα οποία επάγονται ισχυρότερα από τον SeV. Κατόπιν, ελέγξαμε τα επίπεδα έκφρασης τους, μετά από ιική μόλυνση, και παρατηρήσαμε ότι τα NFKB1 και TNFAIP3 εμφανίζουν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα μεταγράφων, από εκείνα των παρθένων κυττάρων, έως και 48h μετά την μόλυνση. Τα γονίδια NFKB1 και TNFAIP3 κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες p50 και Α20, αντίστοιχα, οι οποίες μπορούν να λειτουργούν ως καταστολείς του μεταγραφικού παράγοντα NF-κΒ. Ενδεχομένως, αυτό να συμβάλει στην καταστολή της IFN-β. Τέλος, με ανοσοαποτύπωση πρωτεϊνών Western δείξαμε, ότι η αύξηση του p50 στον πυρήνα είναι πολύ πιο έντονη από αυτή του p65, με τον οποίο ο p50 είναι πιο σύνηθες να σχηματίζει ετεροδιμερή (NF-κΒ), από τις πρώτες 5h μετά την ιική μόλυνση.","abstract_has_math":false,"creators":["ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ","CHRISTOPOULOS ANDREAS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:39Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5309842"],"render_values":[{"text":"uoadl:5309842","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309842","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309842","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5309842","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ","CHRISTOPOULOS ANDREAS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5309842","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309842"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το γονίδιο της ιντερφερόνης β (IFNB1) είναι το πλέον κατάλληλο για να μελετήσουμε τους μοριακούς μηχανισμούς που ρυθμίζουν τη μεταγραφή, μετά από μολύνσεις ιών, στον άνθρωπο. H ιντερφερόνη β (IFN-β) παράγεται από όλους σχεδόν τους κυτταρικούς τύπους, ως άμεση απάντηση στην ιική μόλυνση. Πρόκειται για μία γλυκοπρωτεΐνη, οι οποία ανήκει στην κατηγορία των κυτοκινών, δηλαδή εκκρινόμενων πεπτιδίων που διαμεσολαβούν στην επικοινωνία μεταξύ των κυττάρων. Η δράση της είναι αυτοκρινής και παρακρινής, επάγοντας την έκφραση πληθώρας αντιϊκών γονιδίων (ISGs), τα οποία παρεμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό των ιών μέσα στα κύτταρα. Στον άνθρωπο, η ιική μόλυνση είναι το μοναδικό ερέθισμα που μπορεί να ενεργοποιήσει ταυτόχρονα και τις 3 ομάδες μεταγραφικών παραγόντων που απαιτούνται, για την μεταγραφή του γονιδίου της IFN-β. Επίσης, η μεταγραφική της ενεργοποίηση είναι στοχαστική, δηλαδή μόνο ένα περιορισμένο ποσοστό κυττάρων (~20%) σε έναν πληθυσμό εκφράζει το γονίδιο. Οι ιντερφερόνες συμμετέχουν στην ανάπτυξη της φλεγμονής και της ειδικής ανοσίας. Για το λόγο αυτό, η έκφραση τους είναι σημαντικό να ρυθμίζεται αυστηρά, καθώς η παρατεταμένη δράση τους μπορεί να οδηγήσει μακροπρόθεσμα στην ανάπτυξη αυτοάνοσων νοσημάτων και καρκίνου. Δεδομένης της πολυπλοκότητας που διέπει την επαγωγή του γονιδίου IFNB1 αναρωτηθήκαμε, αν η ενεργοποίηση του μηχανισμού επαγωγής του, ως απόκριση σε ένα πρώτο περιστατικό μόλυνσης αφήνει κάποια «μνήμη» στα κύτταρα, η οποία επηρεάζει την απόκριση τους σε επόμενη μόλυνση. Αρχικά, επαναμολύναμε κύτταρα σε διαφορετικά χρονικά σημεία, μετά την αρχική ιική μόλυνση. Παρατηρήσαμε ότι η έκφραση της IFN-β είναι κατεσταλμένη έως και 72h, μετά την αρχική μόλυνση, και ξεκινά να αποκαθίσταται μετά τις 96h, ενώ αποκαθίσταται πλήρως στις 120h. Επιπλέον, θέλαμε να καταλάβουμε εάν η καταστολή της IFN-β που παρατηρήσαμε κατά το δεύτερο περιστατικό μόλυνσης, μπορεί να προκύψει και από άλλο ερέθισμα. Έτσι, χρησιμοποιήσαμε ως πρώτο ερέθισμα το polyI:C, ένα συνθετικό ανάλογο του ιικού γονιδιώματος, και είδαμε ότι το γονίδιο της IFN-β εκφράζεται κανονικά, μετά από επαναμόλυνση είτε με polyI:C είτε με SeV, ακόμα και 24h μετά την αρχική επαγωγή. Η διαφορά, λοιπόν, στην έκφραση της IFN- β, κατά την επαναμόλυνση, φαίνεται να καθορίζεται από το είδος του αρχικού ερεθίσματος, καθώς μόνο ο SeV, προκαλεί την καταστολή του IFNB1. Στη συνέχεια, πραγματοποιήσαμε ανάλυση του μεταγραφώματος (RNAseq) των κυττάρων, 8h μετά από μόλυνση με SeV και polyI:C, για να εντοπίσουμε τις διαφορές μεταξύ των δύο αποκρίσεων. Είδαμε ότι κάθε ερέθισμα επάγει γονίδια, κοινά ή μη, με διαφορετική ισχύ. Εντοπίσαμε δύο γονίδια, τα NFKB1 και TNFAIP3, τα οποία επάγονται ισχυρότερα από τον SeV. Κατόπιν, ελέγξαμε τα επίπεδα έκφρασης τους, μετά από ιική μόλυνση, και παρατηρήσαμε ότι τα NFKB1 και TNFAIP3 εμφανίζουν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα μεταγράφων, από εκείνα των παρθένων κυττάρων, έως και 48h μετά την μόλυνση. Τα γονίδια NFKB1 και TNFAIP3 κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες p50 και Α20, αντίστοιχα, οι οποίες μπορούν να λειτουργούν ως καταστολείς του μεταγραφικού παράγοντα NF-κΒ. Ενδεχομένως, αυτό να συμβάλει στην καταστολή της IFN-β. Τέλος, με ανοσοαποτύπωση πρωτεϊνών Western δείξαμε, ότι η αύξηση του p50 στον πυρήνα είναι πολύ πιο έντονη από αυτή του p65, με τον οποίο ο p50 είναι πιο σύνηθες να σχηματίζει ετεροδιμερή (NF-κΒ), από τις πρώτες 5h μετά την ιική μόλυνση.","The interferon beta (IFNB1) gene is an ideal model for investigating the molecular mechanisms that regulate transcription in response to viral infections in humans. Interferon beta (IFN-β) is produced by virtually all cell types as an immediate response to viral infection. It is a glycoprotein belonging to the cytokine family of secreted peptides that mediate communication between cells. Its action is both autocrine and paracrine, inducing the expression of numerous antiviral genes (ISGs) that inhibit viral replication within cells. In humans, viral infection is the only stimulus capable of simultaneously activating all three groups of transcription factors required for the transcription of the IFN-β gene. Moreover, its transcriptional activation is stochastic, meaning that only a limited proportion of cells (~20%) within a population express the gene. Interferons also participate in the development of inflammation and adaptive immunity. Therefore, their expression must be tightly regulated, as prolonged interferon activity may eventually lead to autoimmune diseases and cancer. Given the complexity underlying IFNB1 gene induction, we investigated whether the activation of its induction mechanism, in response to an initial infection, could leave a form of “memory” in the cells that affects their response to subsequent infections. Initially, we re-infected cells at various time points following the primary viral infection. We observed that IFN-β expression was suppressed for up to 72 hours after the initial infection and began to recover after 96 hours, reaching full restoration by 120 hours. Furthermore, we sought to determine whether the observed suppression of IFN-β expression during re-infection could also be triggered by a different stimulus. Thus, we used polyI:C, a synthetic analog of viral double stranded RNA, as the primary stimulus, and found that the IFN-β gene was expressed normally upon re-infection, either with polyI:C or Sendai virus (SeV), even 24 hours after the initial induction. Therefore, the difference in IFN-β expression during re-infection appears to depend on the nature of the initial stimulus, since only SeV causes suppression of IFNB1. Subsequently, we performed transcriptome analysis (RNAseq) of cells 8 hours post-infection with SeV and polyI:C to identify differences between the two responses. Each stimulus was found to induce a distinct pattern of gene expression, with both shared and unique genes showing differential expression levels. We identified two genes, NFKB1 and TNFAIP3, that were more strongly induced by SeV. Τhen, we assessed their expression levels following viral infection and observed that NFKB1 and TNFAIP3 transcripts remained significantly higher than those of naïve cells for up to 48 hours post-infection. These genes encode the proteins p50 and A20, respectively, both of which can act as repressors of the transcription factor NF-κB. This may contribute to the suppression of IFN-β expression. Finally, through Western blot analysis, we showed that the increase of p50 in the nucleus is much more pronounced than that of p65, its usual heterodimerization partner in NF-κB complexes, during the first 5 hours following viral infection."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συντονισμός και ρύθμιση της μεταγραφής κατά την απάντηση κυττάρων του ανθρώπου σε μολύνσεις ιών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ","CHRISTOPOULOS ANDREAS"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Το γονίδιο της ιντερφερόνης β (IFNB1) είναι το πλέον κατάλληλο για να μελετήσουμε τους μοριακούς μηχανισμούς που ρυθμίζουν τη μεταγραφή, μετά από μολύνσεις ιών, στον άνθρωπο. H ιντερφερόνη β (IFN-β) παράγεται από όλους σχεδόν τους κυτταρικούς τύπους, ως άμεση απάντηση στην ιική μόλυνση. Πρόκειται για μία γλυκοπρωτεΐνη, οι οποία ανήκει στην κατηγορία των κυτοκινών, δηλαδή εκκρινόμενων πεπτιδίων που διαμεσολαβούν στην επικοινωνία μεταξύ των κυττάρων. Η δράση της είναι αυτοκρινής και παρακρινής, επάγοντας την έκφραση πληθώρας αντιϊκών γονιδίων (ISGs), τα οποία παρεμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό των ιών μέσα στα κύτταρα. Στον άνθρωπο, η ιική μόλυνση είναι το μοναδικό ερέθισμα που μπορεί να ενεργοποιήσει ταυτόχρονα και τις 3 ομάδες μεταγραφικών παραγόντων που απαιτούνται, για την μεταγραφή του γονιδίου της IFN-β. Επίσης, η μεταγραφική της ενεργοποίηση είναι στοχαστική, δηλαδή μόνο ένα περιορισμένο ποσοστό κυττάρων (~20%) σε έναν πληθυσμό εκφράζει το γονίδιο. Οι ιντερφερόνες συμμετέχουν στην ανάπτυξη της φλεγμονής και της ειδικής ανοσίας. Για το λόγο αυτό, η έκφραση τους είναι σημαντικό να ρυθμίζεται αυστηρά, καθώς η παρατεταμένη δράση τους μπορεί να οδηγήσει μακροπρόθεσμα στην ανάπτυξη αυτοάνοσων νοσημάτων και καρκίνου. Δεδομένης της πολυπλοκότητας που διέπει την επαγωγή του γονιδίου IFNB1 αναρωτηθήκαμε, αν η ενεργοποίηση του μηχανισμού επαγωγής του, ως απόκριση σε ένα πρώτο περιστατικό μόλυνσης αφήνει κάποια «μνήμη» στα κύτταρα, η οποία επηρεάζει την απόκριση τους σε επόμενη μόλυνση. Αρχικά, επαναμολύναμε κύτταρα σε διαφορετικά χρονικά σημεία, μετά την αρχική ιική μόλυνση. Παρατηρήσαμε ότι η έκφραση της IFN-β είναι κατεσταλμένη έως και 72h, μετά την αρχική μόλυνση, και ξεκινά να αποκαθίσταται μετά τις 96h, ενώ αποκαθίσταται πλήρως στις 120h. Επιπλέον, θέλαμε να καταλάβουμε εάν η καταστολή της IFN-β που παρατηρήσαμε κατά το δεύτερο περιστατικό μόλυνσης, μπορεί να προκύψει και από άλλο ερέθισμα. Έτσι, χρησιμοποιήσαμε ως πρώτο ερέθισμα το polyI:C, ένα συνθετικό ανάλογο του ιικού γονιδιώματος, και είδαμε ότι το γονίδιο της IFN-β εκφράζεται κανονικά, μετά από επαναμόλυνση είτε με polyI:C είτε με SeV, ακόμα και 24h μετά την αρχική επαγωγή. Η διαφορά, λοιπόν, στην έκφραση της IFN- β, κατά την επαναμόλυνση, φαίνεται να καθορίζεται από το είδος του αρχικού ερεθίσματος, καθώς μόνο ο SeV, προκαλεί την καταστολή του IFNB1. Στη συνέχεια, πραγματοποιήσαμε ανάλυση του μεταγραφώματος (RNAseq) των κυττάρων, 8h μετά από μόλυνση με SeV και polyI:C, για να εντοπίσουμε τις διαφορές μεταξύ των δύο αποκρίσεων. Είδαμε ότι κάθε ερέθισμα επάγει γονίδια, κοινά ή μη, με διαφορετική ισχύ. Εντοπίσαμε δύο γονίδια, τα NFKB1 και TNFAIP3, τα οποία επάγονται ισχυρότερα από τον SeV. Κατόπιν, ελέγξαμε τα επίπεδα έκφρασης τους, μετά από ιική μόλυνση, και παρατηρήσαμε ότι τα NFKB1 και TNFAIP3 εμφανίζουν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα μεταγράφων, από εκείνα των παρθένων κυττάρων, έως και 48h μετά την μόλυνση. Τα γονίδια NFKB1 και TNFAIP3 κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες p50 και Α20, αντίστοιχα, οι οποίες μπορούν να λειτουργούν ως καταστολείς του μεταγραφικού παράγοντα NF-κΒ. Ενδεχομένως, αυτό να συμβάλει στην καταστολή της IFN-β. Τέλος, με ανοσοαποτύπωση πρωτεϊνών Western δείξαμε, ότι η αύξηση του p50 στον πυρήνα είναι πολύ πιο έντονη από αυτή του p65, με τον οποίο ο p50 είναι πιο σύνηθες να σχηματίζει ετεροδιμερή (NF-κΒ), από τις πρώτες 5h μετά την ιική μόλυνση.","The interferon beta (IFNB1) gene is an ideal model for investigating the molecular mechanisms that regulate transcription in response to viral infections in humans. Interferon beta (IFN-β) is produced by virtually all cell types as an immediate response to viral infection. It is a glycoprotein belonging to the cytokine family of secreted peptides that mediate communication between cells. Its action is both autocrine and paracrine, inducing the expression of numerous antiviral genes (ISGs) that inhibit viral replication within cells. In humans, viral infection is the only stimulus capable of simultaneously activating all three groups of transcription factors required for the transcription of the IFN-β gene. Moreover, its transcriptional activation is stochastic, meaning that only a limited proportion of cells (~20%) within a population express the gene. Interferons also participate in the development of inflammation and adaptive immunity. Therefore, their expression must be tightly regulated, as prolonged interferon activity may eventually lead to autoimmune diseases and cancer. Given the complexity underlying IFNB1 gene induction, we investigated whether the activation of its induction mechanism, in response to an initial infection, could leave a form of “memory” in the cells that affects their response to subsequent infections. Initially, we re-infected cells at various time points following the primary viral infection. We observed that IFN-β expression was suppressed for up to 72 hours after the initial infection and began to recover after 96 hours, reaching full restoration by 120 hours. Furthermore, we sought to determine whether the observed suppression of IFN-β expression during re-infection could also be triggered by a different stimulus. Thus, we used polyI:C, a synthetic analog of viral double stranded RNA, as the primary stimulus, and found that the IFN-β gene was expressed normally upon re-infection, either with polyI:C or Sendai virus (SeV), even 24 hours after the initial induction. Therefore, the difference in IFN-β expression during re-infection appears to depend on the nature of the initial stimulus, since only SeV causes suppression of IFNB1. Subsequently, we performed transcriptome analysis (RNAseq) of cells 8 hours post-infection with SeV and polyI:C to identify differences between the two responses. Each stimulus was found to induce a distinct pattern of gene expression, with both shared and unique genes showing differential expression levels. We identified two genes, NFKB1 and TNFAIP3, that were more strongly induced by SeV. Τhen, we assessed their expression levels following viral infection and observed that NFKB1 and TNFAIP3 transcripts remained significantly higher than those of naïve cells for up to 48 hours post-infection. These genes encode the proteins p50 and A20, respectively, both of which can act as repressors of the transcription factor NF-κB. This may contribute to the suppression of IFN-β expression. Finally, through Western blot analysis, we showed that the increase of p50 in the nucleus is much more pronounced than that of p65, its usual heterodimerization partner in NF-κB complexes, during the first 5 hours following viral infection."],"dc:identifier":["uoadl:5309842","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5309842"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Συντονισμός και ρύθμιση της μεταγραφής κατά την απάντηση κυττάρων του ανθρώπου σε μολύνσεις ιών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:39Z"}