{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5310504"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5310504","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση πιθανής σεξουαλικής παρενόχλησης ή σεξουαλικής κακοποίησης σε επαγγελματίες υγείας κατά την παιδική ή εφηβική ηλικία: τραύμα και ποιότητα ζωής ενηλίκων","abstract":"Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη σχέση μεταξύ παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης (ΠΣΚ) και της επιλογής επαγγελμάτων φροντίδας, καθώς και τις επιπτώσεις της ΠΣΚ στην ποιότητα ζωής ενήλικων επαγγελματιών υγείας στην Ελλάδα. Με δείγμα 170 συμμετεχόντων (κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι, νοσηλευτές, ψυχίατροι, εργοθεραπευτές), συλλέχθηκαν δεδομένα με το ETI-SR-SF και το WHOQOL-BREF. Μέσω μη παραμετρικών ελέγχων (Kruskal–Wallis, Mann–Whitney) δεν βρέθηκαν σημαντικές διαφορές στο συνολικό φορτίο τραυματικών εμπειριών ανά επάγγελμα ή φύλο. Αντίθετα, ο συντελεστής συσχέτισης Spearman έδειξε ισχυρές αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ του αριθμού τραυματικών εμπειριών και των τεσσάρων διαστάσεων ποιότητας ζωής (σωματική υγεία: r = –0,379· ψυχική υγεία: r = –0,286· κοινωνικές σχέσεις: r = –0,324· περιβάλλον: r = –0,306· p < 0,01). Ο συνολικός μέσος δείκτης τραύματος ήταν 8,85, υποδεικνύοντας ότι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας στο δείγμα μας έχουν βιώσει κατά μέσο όρο σχεδόν εννέα τραυματικές εμπειρίες. Τα ευρήματα συμφωνούν με τις θεωρίες του «πληγωμένου θεραπευτή» και της προσκόλλησης. αναδεικνύοντας ότι οι επιζώντες ΠΣΚ έλκονται σε ρόλους φροντίδας, φέρουν όμως μακροχρόνιες βιοψυχοκοινωνικές συνέπειες. Προτείνονται εποπτεία ευαίσθητη στο τραύμα, οργανωτικές πολιτικές ανθεκτικότητας (MBSR, peer support) και ενσωμάτωση τραυματο-ευαίσθητου εκπαιδευτικού περιεχομένου. Ζητούνται διαχρονικές και μικτής μεθοδολογίας μελέτες για αποσαφήνιση αιτιωδών σχέσεων και βελτιστοποίηση παρεμβάσεων που ενισχύουν τη μετατραυματική ανάπτυξη και περιορίζουν το δευτερογενές τραύμα.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη σχέση μεταξύ παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης (ΠΣΚ) και της επιλογής επαγγελμάτων φροντίδας, καθώς και τις επιπτώσεις της ΠΣΚ στην ποιότητα ζωής ενήλικων επαγγελματιών υγείας στην Ελλάδα. Με δείγμα 170 συμμετεχόντων (κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι, νοσηλευτές, ψυχίατροι, εργοθεραπευτές), συλλέχθηκαν δεδομένα με το ETI-SR-SF και το WHOQOL-BREF. Μέσω μη παραμετρικών ελέγχων (Kruskal–Wallis, Mann–Whitney) δεν βρέθηκαν σημαντικές διαφορές στο συνολικό φορτίο τραυματικών εμπειριών ανά επάγγελμα ή φύλο. Αντίθετα, ο συντελεστής συσχέτισης Spearman έδειξε ισχυρές αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ του αριθμού τραυματικών εμπειριών και των τεσσάρων διαστάσεων ποιότητας ζωής (σωματική υγεία: r = –0,379· ψυχική υγεία: r = –0,286· κοινωνικές σχέσεις: r = –0,324· περιβάλλον: r = –0,306· p &lt; 0,01). Ο συνολικός μέσος δείκτης τραύματος ήταν 8,85, υποδεικνύοντας ότι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας στο δείγμα μας έχουν βιώσει κατά μέσο όρο σχεδόν εννέα τραυματικές εμπειρίες. Τα ευρήματα συμφωνούν με τις θεωρίες του «πληγωμένου θεραπευτή» και της προσκόλλησης. αναδεικνύοντας ότι οι επιζώντες ΠΣΚ έλκονται σε ρόλους φροντίδας, φέρουν όμως μακροχρόνιες βιοψυχοκοινωνικές συνέπειες. Προτείνονται εποπτεία ευαίσθητη στο τραύμα, οργανωτικές πολιτικές ανθεκτικότητας (MBSR, peer support) και ενσωμάτωση τραυματο-ευαίσθητου εκπαιδευτικού περιεχομένου. Ζητούνται διαχρονικές και μικτής μεθοδολογίας μελέτες για αποσαφήνιση αιτιωδών σχέσεων και βελτιστοποίηση παρεμβάσεων που ενισχύουν τη μετατραυματική ανάπτυξη και περιορίζουν το δευτερογενές τραύμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Δούρου Μαρία-Στυλιανή","Dourou Maria-Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:40Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5310504"],"render_values":[{"text":"uoadl:5310504","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310504","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310504","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5310504","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δούρου Μαρία-Στυλιανή","Dourou Maria-Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5310504","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310504"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη σχέση μεταξύ παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης (ΠΣΚ) και της επιλογής επαγγελμάτων φροντίδας, καθώς και τις επιπτώσεις της ΠΣΚ στην ποιότητα ζωής ενήλικων επαγγελματιών υγείας στην Ελλάδα. Με δείγμα 170 συμμετεχόντων (κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι, νοσηλευτές, ψυχίατροι, εργοθεραπευτές), συλλέχθηκαν δεδομένα με το ETI-SR-SF και το WHOQOL-BREF. Μέσω μη παραμετρικών ελέγχων (Kruskal–Wallis, Mann–Whitney) δεν βρέθηκαν σημαντικές διαφορές στο συνολικό φορτίο τραυματικών εμπειριών ανά επάγγελμα ή φύλο. Αντίθετα, ο συντελεστής συσχέτισης Spearman έδειξε ισχυρές αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ του αριθμού τραυματικών εμπειριών και των τεσσάρων διαστάσεων ποιότητας ζωής (σωματική υγεία: r = –0,379· ψυχική υγεία: r = –0,286· κοινωνικές σχέσεις: r = –0,324· περιβάλλον: r = –0,306· p < 0,01). Ο συνολικός μέσος δείκτης τραύματος ήταν 8,85, υποδεικνύοντας ότι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας στο δείγμα μας έχουν βιώσει κατά μέσο όρο σχεδόν εννέα τραυματικές εμπειρίες. Τα ευρήματα συμφωνούν με τις θεωρίες του «πληγωμένου θεραπευτή» και της προσκόλλησης. αναδεικνύοντας ότι οι επιζώντες ΠΣΚ έλκονται σε ρόλους φροντίδας, φέρουν όμως μακροχρόνιες βιοψυχοκοινωνικές συνέπειες. Προτείνονται εποπτεία ευαίσθητη στο τραύμα, οργανωτικές πολιτικές ανθεκτικότητας (MBSR, peer support) και ενσωμάτωση τραυματο-ευαίσθητου εκπαιδευτικού περιεχομένου. Ζητούνται διαχρονικές και μικτής μεθοδολογίας μελέτες για αποσαφήνιση αιτιωδών σχέσεων και βελτιστοποίηση παρεμβάσεων που ενισχύουν τη μετατραυματική ανάπτυξη και περιορίζουν το δευτερογενές τραύμα.","This study examines the association of childhood sexual abuse (CSA) with the decision to enter into health care professions and with the adult quality of life (QOL) of health professionals in Greece. A sample of 170 clinicians (social workers, psychologists, nurses, psychiatrists, and occupational therapists) completed the Early Trauma Inventory-Self-Report-Short Form (ETI-SR-SF) and the WHOQOL-BREF. Non-parametric comparisons (Kruskal–Wallis, Mann–Whitney) indicated that there were no differences in cumulative trauma exposure by occupation or demographic factors. However, the Spearman correlations indicated a high negative trade between the number of traumatic experiences suffered and all four WHOQOL-BREF domains (physical health: r = –0.379; psychological health: r = –0.286; social relationships: r = –0.324; environment: r = –0.306; p < 0.01). The overall mean trauma score was 8.85, indicating that mental health professionals in our sample had, on average, experienced approximately nine traumatic events in their lifetime. This supports the “wounded healer” and attachment theories, indicating that individuals who experienced CSA are attracted to caregiving roles and experience long-term biopsychosocial repercussions. Implications include the need for trauma-informed supervision, resilience-promoting organizational policies (e.g., MBSR, peer support), and trauma-sensitive curriculum in professional training. Longitudinal and mixed-methods studies to clarify causal mechanisms and improve interventions that support posttraumatic growth and reduce secondary traumatic stress are indicated."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση πιθανής σεξουαλικής παρενόχλησης ή σεξουαλικής κακοποίησης σε επαγγελματίες υγείας κατά την παιδική ή εφηβική ηλικία: τραύμα και ποιότητα ζωής ενηλίκων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δούρου Μαρία-Στυλιανή","Dourou Maria-Styliani"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη σχέση μεταξύ παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης (ΠΣΚ) και της επιλογής επαγγελμάτων φροντίδας, καθώς και τις επιπτώσεις της ΠΣΚ στην ποιότητα ζωής ενήλικων επαγγελματιών υγείας στην Ελλάδα. Με δείγμα 170 συμμετεχόντων (κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι, νοσηλευτές, ψυχίατροι, εργοθεραπευτές), συλλέχθηκαν δεδομένα με το ETI-SR-SF και το WHOQOL-BREF. Μέσω μη παραμετρικών ελέγχων (Kruskal–Wallis, Mann–Whitney) δεν βρέθηκαν σημαντικές διαφορές στο συνολικό φορτίο τραυματικών εμπειριών ανά επάγγελμα ή φύλο. Αντίθετα, ο συντελεστής συσχέτισης Spearman έδειξε ισχυρές αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ του αριθμού τραυματικών εμπειριών και των τεσσάρων διαστάσεων ποιότητας ζωής (σωματική υγεία: r = –0,379· ψυχική υγεία: r = –0,286· κοινωνικές σχέσεις: r = –0,324· περιβάλλον: r = –0,306· p < 0,01). Ο συνολικός μέσος δείκτης τραύματος ήταν 8,85, υποδεικνύοντας ότι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας στο δείγμα μας έχουν βιώσει κατά μέσο όρο σχεδόν εννέα τραυματικές εμπειρίες. Τα ευρήματα συμφωνούν με τις θεωρίες του «πληγωμένου θεραπευτή» και της προσκόλλησης. αναδεικνύοντας ότι οι επιζώντες ΠΣΚ έλκονται σε ρόλους φροντίδας, φέρουν όμως μακροχρόνιες βιοψυχοκοινωνικές συνέπειες. Προτείνονται εποπτεία ευαίσθητη στο τραύμα, οργανωτικές πολιτικές ανθεκτικότητας (MBSR, peer support) και ενσωμάτωση τραυματο-ευαίσθητου εκπαιδευτικού περιεχομένου. Ζητούνται διαχρονικές και μικτής μεθοδολογίας μελέτες για αποσαφήνιση αιτιωδών σχέσεων και βελτιστοποίηση παρεμβάσεων που ενισχύουν τη μετατραυματική ανάπτυξη και περιορίζουν το δευτερογενές τραύμα.","This study examines the association of childhood sexual abuse (CSA) with the decision to enter into health care professions and with the adult quality of life (QOL) of health professionals in Greece. A sample of 170 clinicians (social workers, psychologists, nurses, psychiatrists, and occupational therapists) completed the Early Trauma Inventory-Self-Report-Short Form (ETI-SR-SF) and the WHOQOL-BREF. Non-parametric comparisons (Kruskal–Wallis, Mann–Whitney) indicated that there were no differences in cumulative trauma exposure by occupation or demographic factors. However, the Spearman correlations indicated a high negative trade between the number of traumatic experiences suffered and all four WHOQOL-BREF domains (physical health: r = –0.379; psychological health: r = –0.286; social relationships: r = –0.324; environment: r = –0.306; p < 0.01). The overall mean trauma score was 8.85, indicating that mental health professionals in our sample had, on average, experienced approximately nine traumatic events in their lifetime. This supports the “wounded healer” and attachment theories, indicating that individuals who experienced CSA are attracted to caregiving roles and experience long-term biopsychosocial repercussions. Implications include the need for trauma-informed supervision, resilience-promoting organizational policies (e.g., MBSR, peer support), and trauma-sensitive curriculum in professional training. Longitudinal and mixed-methods studies to clarify causal mechanisms and improve interventions that support posttraumatic growth and reduce secondary traumatic stress are indicated."],"dc:identifier":["uoadl:5310504","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310504"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση πιθανής σεξουαλικής παρενόχλησης ή σεξουαλικής κακοποίησης σε επαγγελματίες υγείας κατά την παιδική ή εφηβική ηλικία: τραύμα και ποιότητα ζωής ενηλίκων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:40Z"}