{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5310676"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5310676","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χημειοθεραπευτικά σχήματα ή αυτόλογη μεταμόσχευση στην αντιμετώπιση του Πολλαπλού μυελώματος. Σύγκριση πιθανότητας υποτροπής της νόσου μεταξύ των δύο θεραπευτικών προσεγγίσεων","abstract":"Το πολλαπλό μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί μια ετερογενής αιματολογική κακοήθεια που επηρεάζει τα πλασματοκύτταρα του μυελού των οστών και χαρακτηρίζεται από υψηλά ποσοστά υποτροπής, ακόμη και μετά από εντατική θεραπεία. Τα τελευταία χρόνια, η πρόοδος στην κατανόηση της νόσου και η ανάπτυξη νέων θεραπευτικών επιλογών έχουν βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση των ασθενών. Ένα βασικό ερώτημα της σύγχρονης αιματολογικής ογκολογίας είναι ποια θεραπευτική στρατηγική πρώτης γραμμής, η χημειοθεραπεία ή η αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ASCT), συμβάλλει περισσότερο στη μείωση του κινδύνου υποτροπής. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση αποσκοπεί στη συγκριτική αξιολόγηση των δύο αυτών βασικών θεραπευτικών επιλογών. Μέσω συστηματικής μεθοδολογικής προσέγγισης, επιλέχθηκαν και αναλύθηκαν πρόσφατες τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες που αξιολογούν την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την επίδραση των παραπάνω θεραπειών στην ποιότητα ζωής των ασθενών. Η ανασκόπηση έλαβε υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, η γενική κατάσταση υγείας, η γενετική ταξινόμηση της νόσου και η ανταπόκριση στη θεραπεία. Πολλαπλές μελέτες συγκρίνουν τη διενέργεια ASCT σε πρώιμο στάδιο (μετά την αρχική θεραπεία επαγωγής) με την καθυστερημένη εφαρμογή της μετά την υποτροπή. Τα αποτελέσματα τείνουν να ευνοούν την πρώιμη μεταμόσχευση, καθώς σχετίζεται με σημαντικά υψηλότερη διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS), ιδίως σε ασθενείς νεαρής ηλικίας και με ευνοϊκό προγνωστικό προφίλ. Αντίθετα, η καθυστερημένη ASCT διατηρεί θεραπευτικό ρόλο σε ασθενείς με σταθερή νόσο ή αυξημένο κίνδυνο τοξικότητας. Συνεπώς, η χρονική στιγμή της ASCT θα πρέπει να εξατομικεύεται, λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά της νόσου, την ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Με βάση τα παραπάνω, η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην τεκμηριωμένη αξιολόγηση της θεραπευτικής αξίας της ASCT στο ΠΜ, ενισχύοντας τις αρχές της εξατομικευμένης ιατρικής. Τα αποτελέσματα αυτά υποστηρίζουν τη διατήρηση της ASCT ως θεραπεία αναφοράς για κατάλληλους ασθενείς, ενώ αναδεικνύουν την ανάγκη στρατηγικής ενσωμάτωσης των νεότερων στοχευμένων θεραπειών στο πλαίσιο εξατομικευμένης φροντίδας.","abstract_html":"Το πολλαπλό μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί μια ετερογενής αιματολογική κακοήθεια που επηρεάζει τα πλασματοκύτταρα του μυελού των οστών και χαρακτηρίζεται από υψηλά ποσοστά υποτροπής, ακόμη και μετά από εντατική θεραπεία. Τα τελευταία χρόνια, η πρόοδος στην κατανόηση της νόσου και η ανάπτυξη νέων θεραπευτικών επιλογών έχουν βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση των ασθενών. Ένα βασικό ερώτημα της σύγχρονης αιματολογικής ογκολογίας είναι ποια θεραπευτική στρατηγική πρώτης γραμμής, η χημειοθεραπεία ή η αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ASCT), συμβάλλει περισσότερο στη μείωση του κινδύνου υποτροπής. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση αποσκοπεί στη συγκριτική αξιολόγηση των δύο αυτών βασικών θεραπευτικών επιλογών. Μέσω συστηματικής μεθοδολογικής προσέγγισης, επιλέχθηκαν και αναλύθηκαν πρόσφατες τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες που αξιολογούν την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την επίδραση των παραπάνω θεραπειών στην ποιότητα ζωής των ασθενών. Η ανασκόπηση έλαβε υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, η γενική κατάσταση υγείας, η γενετική ταξινόμηση της νόσου και η ανταπόκριση στη θεραπεία. Πολλαπλές μελέτες συγκρίνουν τη διενέργεια ASCT σε πρώιμο στάδιο (μετά την αρχική θεραπεία επαγωγής) με την καθυστερημένη εφαρμογή της μετά την υποτροπή. Τα αποτελέσματα τείνουν να ευνοούν την πρώιμη μεταμόσχευση, καθώς σχετίζεται με σημαντικά υψηλότερη διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS), ιδίως σε ασθενείς νεαρής ηλικίας και με ευνοϊκό προγνωστικό προφίλ. Αντίθετα, η καθυστερημένη ASCT διατηρεί θεραπευτικό ρόλο σε ασθενείς με σταθερή νόσο ή αυξημένο κίνδυνο τοξικότητας. Συνεπώς, η χρονική στιγμή της ASCT θα πρέπει να εξατομικεύεται, λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά της νόσου, την ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Με βάση τα παραπάνω, η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην τεκμηριωμένη αξιολόγηση της θεραπευτικής αξίας της ASCT στο ΠΜ, ενισχύοντας τις αρχές της εξατομικευμένης ιατρικής. Τα αποτελέσματα αυτά υποστηρίζουν τη διατήρηση της ASCT ως θεραπεία αναφοράς για κατάλληλους ασθενείς, ενώ αναδεικνύουν την ανάγκη στρατηγικής ενσωμάτωσης των νεότερων στοχευμένων θεραπειών στο πλαίσιο εξατομικευμένης φροντίδας.","abstract_has_math":false,"creators":["Ψαθά Θεοδώρα","Psatha Theodora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:43Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5310676"],"render_values":[{"text":"uoadl:5310676","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310676","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310676","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5310676","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ψαθά Θεοδώρα","Psatha Theodora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5310676","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310676"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το πολλαπλό μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί μια ετερογενής αιματολογική κακοήθεια που επηρεάζει τα πλασματοκύτταρα του μυελού των οστών και χαρακτηρίζεται από υψηλά ποσοστά υποτροπής, ακόμη και μετά από εντατική θεραπεία. Τα τελευταία χρόνια, η πρόοδος στην κατανόηση της νόσου και η ανάπτυξη νέων θεραπευτικών επιλογών έχουν βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση των ασθενών. Ένα βασικό ερώτημα της σύγχρονης αιματολογικής ογκολογίας είναι ποια θεραπευτική στρατηγική πρώτης γραμμής, η χημειοθεραπεία ή η αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ASCT), συμβάλλει περισσότερο στη μείωση του κινδύνου υποτροπής. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση αποσκοπεί στη συγκριτική αξιολόγηση των δύο αυτών βασικών θεραπευτικών επιλογών. Μέσω συστηματικής μεθοδολογικής προσέγγισης, επιλέχθηκαν και αναλύθηκαν πρόσφατες τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες που αξιολογούν την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την επίδραση των παραπάνω θεραπειών στην ποιότητα ζωής των ασθενών. Η ανασκόπηση έλαβε υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, η γενική κατάσταση υγείας, η γενετική ταξινόμηση της νόσου και η ανταπόκριση στη θεραπεία. Πολλαπλές μελέτες συγκρίνουν τη διενέργεια ASCT σε πρώιμο στάδιο (μετά την αρχική θεραπεία επαγωγής) με την καθυστερημένη εφαρμογή της μετά την υποτροπή. Τα αποτελέσματα τείνουν να ευνοούν την πρώιμη μεταμόσχευση, καθώς σχετίζεται με σημαντικά υψηλότερη διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS), ιδίως σε ασθενείς νεαρής ηλικίας και με ευνοϊκό προγνωστικό προφίλ. Αντίθετα, η καθυστερημένη ASCT διατηρεί θεραπευτικό ρόλο σε ασθενείς με σταθερή νόσο ή αυξημένο κίνδυνο τοξικότητας. Συνεπώς, η χρονική στιγμή της ASCT θα πρέπει να εξατομικεύεται, λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά της νόσου, την ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Με βάση τα παραπάνω, η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην τεκμηριωμένη αξιολόγηση της θεραπευτικής αξίας της ASCT στο ΠΜ, ενισχύοντας τις αρχές της εξατομικευμένης ιατρικής. Τα αποτελέσματα αυτά υποστηρίζουν τη διατήρηση της ASCT ως θεραπεία αναφοράς για κατάλληλους ασθενείς, ενώ αναδεικνύουν την ανάγκη στρατηγικής ενσωμάτωσης των νεότερων στοχευμένων θεραπειών στο πλαίσιο εξατομικευμένης φροντίδας.","Multiple myeloma (MM) is a complex hematologic malignancy affecting bone marrow plasma cells, characterized by high relapse rates despite advances in treatment. In recent years, progress in understanding disease mechanisms and the development of novel therapies has significantly improved patient outcomes. However, it remains unclear which frontline treatment strategy, chemotherapy or autologous stem cell transplantation (ASCT), more effectively reduces the likelihood of relapse. This systematic review aims to comparatively assess the efficacy of these two key therapeutic approaches. A rigorous methodology was applied to select and analyze recent randomized controlled trials evaluating outcomes such as efficacy, safety, and impact on patients' quality of life. The review also considered factors including age, overall health status, cytogenetic risk classification, and treatment response. Preliminary findings indicate that both approaches yield substantial clinical benefits. However, ASCT appears to offer a longer response duration and lower relapse rates, particularly in selected patient subgroups. Additionally, the integration of novel agents with transplantation is emerging as a promising strategy. This review contributes to the optimization of front-line treatment strategies and underscores the relevance of ASCT in the evolving therapeutic landscape of MM. This evidence supports the continued use of ASCT as a standard-of-care treatment for eligible patients, while also highlighting the need for strategic integration of novel targeted therapies within the framework of personalized care."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χημειοθεραπευτικά σχήματα ή αυτόλογη μεταμόσχευση στην αντιμετώπιση του Πολλαπλού μυελώματος. Σύγκριση πιθανότητας υποτροπής της νόσου μεταξύ των δύο θεραπευτικών προσεγγίσεων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ψαθά Θεοδώρα","Psatha Theodora"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Το πολλαπλό μυέλωμα (ΠΜ) αποτελεί μια ετερογενής αιματολογική κακοήθεια που επηρεάζει τα πλασματοκύτταρα του μυελού των οστών και χαρακτηρίζεται από υψηλά ποσοστά υποτροπής, ακόμη και μετά από εντατική θεραπεία. Τα τελευταία χρόνια, η πρόοδος στην κατανόηση της νόσου και η ανάπτυξη νέων θεραπευτικών επιλογών έχουν βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση των ασθενών. Ένα βασικό ερώτημα της σύγχρονης αιματολογικής ογκολογίας είναι ποια θεραπευτική στρατηγική πρώτης γραμμής, η χημειοθεραπεία ή η αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ASCT), συμβάλλει περισσότερο στη μείωση του κινδύνου υποτροπής. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση αποσκοπεί στη συγκριτική αξιολόγηση των δύο αυτών βασικών θεραπευτικών επιλογών. Μέσω συστηματικής μεθοδολογικής προσέγγισης, επιλέχθηκαν και αναλύθηκαν πρόσφατες τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες που αξιολογούν την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την επίδραση των παραπάνω θεραπειών στην ποιότητα ζωής των ασθενών. Η ανασκόπηση έλαβε υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, η γενική κατάσταση υγείας, η γενετική ταξινόμηση της νόσου και η ανταπόκριση στη θεραπεία. Πολλαπλές μελέτες συγκρίνουν τη διενέργεια ASCT σε πρώιμο στάδιο (μετά την αρχική θεραπεία επαγωγής) με την καθυστερημένη εφαρμογή της μετά την υποτροπή. Τα αποτελέσματα τείνουν να ευνοούν την πρώιμη μεταμόσχευση, καθώς σχετίζεται με σημαντικά υψηλότερη διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS), ιδίως σε ασθενείς νεαρής ηλικίας και με ευνοϊκό προγνωστικό προφίλ. Αντίθετα, η καθυστερημένη ASCT διατηρεί θεραπευτικό ρόλο σε ασθενείς με σταθερή νόσο ή αυξημένο κίνδυνο τοξικότητας. Συνεπώς, η χρονική στιγμή της ASCT θα πρέπει να εξατομικεύεται, λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά της νόσου, την ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Με βάση τα παραπάνω, η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην τεκμηριωμένη αξιολόγηση της θεραπευτικής αξίας της ASCT στο ΠΜ, ενισχύοντας τις αρχές της εξατομικευμένης ιατρικής. Τα αποτελέσματα αυτά υποστηρίζουν τη διατήρηση της ASCT ως θεραπεία αναφοράς για κατάλληλους ασθενείς, ενώ αναδεικνύουν την ανάγκη στρατηγικής ενσωμάτωσης των νεότερων στοχευμένων θεραπειών στο πλαίσιο εξατομικευμένης φροντίδας.","Multiple myeloma (MM) is a complex hematologic malignancy affecting bone marrow plasma cells, characterized by high relapse rates despite advances in treatment. In recent years, progress in understanding disease mechanisms and the development of novel therapies has significantly improved patient outcomes. However, it remains unclear which frontline treatment strategy, chemotherapy or autologous stem cell transplantation (ASCT), more effectively reduces the likelihood of relapse. This systematic review aims to comparatively assess the efficacy of these two key therapeutic approaches. A rigorous methodology was applied to select and analyze recent randomized controlled trials evaluating outcomes such as efficacy, safety, and impact on patients' quality of life. The review also considered factors including age, overall health status, cytogenetic risk classification, and treatment response. Preliminary findings indicate that both approaches yield substantial clinical benefits. However, ASCT appears to offer a longer response duration and lower relapse rates, particularly in selected patient subgroups. Additionally, the integration of novel agents with transplantation is emerging as a promising strategy. This review contributes to the optimization of front-line treatment strategies and underscores the relevance of ASCT in the evolving therapeutic landscape of MM. This evidence supports the continued use of ASCT as a standard-of-care treatment for eligible patients, while also highlighting the need for strategic integration of novel targeted therapies within the framework of personalized care."],"dc:identifier":["uoadl:5310676","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310676"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χημειοθεραπευτικά σχήματα ή αυτόλογη μεταμόσχευση στην αντιμετώπιση του Πολλαπλού μυελώματος. Σύγκριση πιθανότητας υποτροπής της νόσου μεταξύ των δύο θεραπευτικών προσεγγίσεων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:43Z"}