{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5310702"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5310702","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φαρμακολογική αξιολόγηση νέων πυράζολο υποκατεστημένων ινδιλίων- έναντι του κυτταρικού θανάτου στη βλάβη υποξίας επανοξυγόνωσης","abstract":"Τα παράγωγα ινδολομελεϊμιδίου έχουν βρεθεί ότι μειώνουν τον κυτταρικό θάνατο προκαλούμενο από οξειδωτικό στρες και έχουν μελετηθεί σε συστήματα και in vivo συνθήκες ισχαιμίας, δίνοντας αποτελέσματα που τα καθιστούν δυνητικά χρήσιμα εργαλεία είτε στη θεραπευτική είτε στη μελέτη σηματοδοτικών οδών του κυτταρικού θανάτου. Στην παρούσα εργασία, παράγωγα της της 4-(1H-ινδολ-3-υλ)-1H-πυραζολο-5-αμίνης, βιοϊσοστερή των ινδολομελεϊμιδίων, μελετώνται in vitro για τη δράση τους έναντι της βλάβης υποξίας/επανοξυγόνωσης, αφού πρώτα εγκαθίσταται κατάλληλο πρωτόκολλο υποξίας- επανοξυγόνωσης. Υλικά και Μέθοδοι: Για την υλοποίηση της εργασίας χρησιμοποιήθηκαν κυτταρικές σειρές H9c2 κυττάρων, τα οποία υποβλήθηκαν σε τρία διαφορετικά πρωτόκολλα υποξίας/ επανοξυγόνωσης, 3 h /2 h, 4 h /2 h και 6 h /12 h. Τα μόρια Frako 679, Gel67, AK104, AK296, AK315, AK632, AK640, AK714 και ΑΚ726, προστέθηκαν πριν την έναρξη του σταδίου της επανοξυγόνωσης σε συγκεντρώσεις 10nΜ, 50nΜ, 100nΜ, 500nΜ, 1μM και 10μM. Για τη μελέτη της δραστικότητας των μορίων έναντι της προκαλούμενης βλάβης, έγινε αξιολόγηση της κυτταρικής βιωσιμότητας μέσω των μεθόδων 3-(4,5-διμεθυλοθειαζολ-2-υλ)-2,5-διφαινυλοτετραζολίου βρωμίδιο (ΜΤΤ) και γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH). Για τη μελέτη του μηχανισμού δράσης των ενώσεων εφαρμόστηκε Western blot ανάλυση, μέτρηση οξειδωτικού στρες βασιζόμενη σε διυδροαιθιδίνη (DHE) και έλεγχος της άμεσης αντιοξειδωτικής τους δράσης ως δεσμευτές ελευθέρων ριζών με 2,2-διφαινυλλ-1-πικρυλυδραζύλιο (DPPH). Αποτελέσματα: Ως βέλτιστο πειραματικό πρωτόκολλο υποξίας- επανοξυγόνωσης για την κυτταρική σειρά H9c2 βρέθηκε ότι είναι αυτό που τα κύτταρα υποβάλλονται σε 4 ώρες υποξία με 2 ώρες επανοξυγόνωση σε υπεργλυκαιμικό μέσο ανάπτυξης, το οποίο επέφερε μείωσης της βιωσιμότητας κατά 25%. Από τα μόρια που μελετήθηκαν, δραστικά έναντι της βλάβης του πρωτοκόλλου εντοπίστηκαν το ΑΚ632 και το ΑΚ714 σε συγκεντρώσεις από 500nΜ έως 10μM και το ΑΚ726 στα 50nM έως 10μM, καθώς βελτιώνουν τη μιτοχονδριακή ενεργότητα που είναι ενδεικτική και της επιβίωσης των κυττάρων στη δοκιμασία ΜΤΤ. Ακόμη, μειώνουν την απελευθέρωση της LDH στο υπερκείμενο της κυτταροκαλλιέργειας που είναι ένδειξη ότι αναστέλλουν τη νέκρωση. Παράλληλα, τα μόρια αυτά δεν είχαν τοξική επίδραση στα κύτταρα σε συνθήκες φυσιολογικής οξυγόνωσης. Αναφορικά με τους μηχανισμούς κυτταρικού θανάτου, στο πειραματικό πρωτόκολλο αποδείχθηκε ότι τα H9c2 κύτταρα έχουν μειωμένη βιωσιμότητα τόσο μέσω αυξημένης νέκρωσης και αύξησης της έκλυσης της πρωτεΐνης υψηλής κινητικότητας ομάδας Β1 (ΗMGB1) στο υπερκείμενο όσο και μέσω απόπτωσης καθώς αυξήθηκε η κασπάση-3. Για τη μελέτη του μηχανισμού της προστασίας, οι 3 υποσχόμενες ενώσεις μελετήθηκαν σε συγκέντρωση 1μΜ. Το μόριο ΑΚ632 βρέθηκε ότι στην συγκέντρωση 1μΜ μειώνει την κυτταρική νέκρωση μέσω μείωσης της απελευθέρωσης ΗΜGB1. Ακόμη, βρέθηκε ότι επιδρά στη μείωση του οξειδωτικού στρες. Τα μόρια δεν επιδρούν στατιστικά σημαντικά στους μηχανισμούς της απόπτωσης, πυρρόπτωσης και αυτοφαγίας. Στις συγκεντρώσεις που προστέθηκαν στην κυτταροκαλλιέργεια, οι ενώσεις δε δρουν ως άμεσοι δεσμευτές ελευθέρων ριζών υποδεικνύοντας την πιθανή αλληλεπίδρασή τους με τις κυτταρικές μεμβράνες ή ενδοκυτταρικούς στόχους για τη μείωση του οξειδωτικού στρες. Συμπεράσματα: Από τα νέα παράγωγα, 3 μόρια έδειξαν υποσχόμενα αποτελέσματα σε in vitro δοκιμασία πρόκλησης κυτταρικής βλάβης μέσω υποξίας/επανοξυγόνωσης. Από αυτά η ένωση ΑΚ632 είναι πιο υποσχόμενη, που μειώνει τη νέκρωση μέσω μείωσης του οξειδωτικού στρες χωρίς να επιδρά στο μηχανισμό της απόπτωσης.","abstract_html":"Τα παράγωγα ινδολομελεϊμιδίου έχουν βρεθεί ότι μειώνουν τον κυτταρικό θάνατο προκαλούμενο από οξειδωτικό στρες και έχουν μελετηθεί σε συστήματα και in vivo συνθήκες ισχαιμίας, δίνοντας αποτελέσματα που τα καθιστούν δυνητικά χρήσιμα εργαλεία είτε στη θεραπευτική είτε στη μελέτη σηματοδοτικών οδών του κυτταρικού θανάτου. Στην παρούσα εργασία, παράγωγα της της 4-(1H-ινδολ-3-υλ)-1H-πυραζολο-5-αμίνης, βιοϊσοστερή των ινδολομελεϊμιδίων, μελετώνται in vitro για τη δράση τους έναντι της βλάβης υποξίας/επανοξυγόνωσης, αφού πρώτα εγκαθίσταται κατάλληλο πρωτόκολλο υποξίας- επανοξυγόνωσης. Υλικά και Μέθοδοι: Για την υλοποίηση της εργασίας χρησιμοποιήθηκαν κυτταρικές σειρές H9c2 κυττάρων, τα οποία υποβλήθηκαν σε τρία διαφορετικά πρωτόκολλα υποξίας/ επανοξυγόνωσης, 3 h /2 h, 4 h /2 h και 6 h /12 h. Τα μόρια Frako 679, Gel67, AK104, AK296, AK315, AK632, AK640, AK714 και ΑΚ726, προστέθηκαν πριν την έναρξη του σταδίου της επανοξυγόνωσης σε συγκεντρώσεις 10nΜ, 50nΜ, 100nΜ, 500nΜ, 1μM και 10μM. Για τη μελέτη της δραστικότητας των μορίων έναντι της προκαλούμενης βλάβης, έγινε αξιολόγηση της κυτταρικής βιωσιμότητας μέσω των μεθόδων 3-(4,5-διμεθυλοθειαζολ-2-υλ)-2,5-διφαινυλοτετραζολίου βρωμίδιο (ΜΤΤ) και γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH). Για τη μελέτη του μηχανισμού δράσης των ενώσεων εφαρμόστηκε Western blot ανάλυση, μέτρηση οξειδωτικού στρες βασιζόμενη σε διυδροαιθιδίνη (DHE) και έλεγχος της άμεσης αντιοξειδωτικής τους δράσης ως δεσμευτές ελευθέρων ριζών με 2,2-διφαινυλλ-1-πικρυλυδραζύλιο (DPPH). Αποτελέσματα: Ως βέλτιστο πειραματικό πρωτόκολλο υποξίας- επανοξυγόνωσης για την κυτταρική σειρά H9c2 βρέθηκε ότι είναι αυτό που τα κύτταρα υποβάλλονται σε 4 ώρες υποξία με 2 ώρες επανοξυγόνωση σε υπεργλυκαιμικό μέσο ανάπτυξης, το οποίο επέφερε μείωσης της βιωσιμότητας κατά 25%. Από τα μόρια που μελετήθηκαν, δραστικά έναντι της βλάβης του πρωτοκόλλου εντοπίστηκαν το ΑΚ632 και το ΑΚ714 σε συγκεντρώσεις από 500nΜ έως 10μM και το ΑΚ726 στα 50nM έως 10μM, καθώς βελτιώνουν τη μιτοχονδριακή ενεργότητα που είναι ενδεικτική και της επιβίωσης των κυττάρων στη δοκιμασία ΜΤΤ. Ακόμη, μειώνουν την απελευθέρωση της LDH στο υπερκείμενο της κυτταροκαλλιέργειας που είναι ένδειξη ότι αναστέλλουν τη νέκρωση. Παράλληλα, τα μόρια αυτά δεν είχαν τοξική επίδραση στα κύτταρα σε συνθήκες φυσιολογικής οξυγόνωσης. Αναφορικά με τους μηχανισμούς κυτταρικού θανάτου, στο πειραματικό πρωτόκολλο αποδείχθηκε ότι τα H9c2 κύτταρα έχουν μειωμένη βιωσιμότητα τόσο μέσω αυξημένης νέκρωσης και αύξησης της έκλυσης της πρωτεΐνης υψηλής κινητικότητας ομάδας Β1 (ΗMGB1) στο υπερκείμενο όσο και μέσω απόπτωσης καθώς αυξήθηκε η κασπάση-3. Για τη μελέτη του μηχανισμού της προστασίας, οι 3 υποσχόμενες ενώσεις μελετήθηκαν σε συγκέντρωση 1μΜ. Το μόριο ΑΚ632 βρέθηκε ότι στην συγκέντρωση 1μΜ μειώνει την κυτταρική νέκρωση μέσω μείωσης της απελευθέρωσης ΗΜGB1. Ακόμη, βρέθηκε ότι επιδρά στη μείωση του οξειδωτικού στρες. Τα μόρια δεν επιδρούν στατιστικά σημαντικά στους μηχανισμούς της απόπτωσης, πυρρόπτωσης και αυτοφαγίας. Στις συγκεντρώσεις που προστέθηκαν στην κυτταροκαλλιέργεια, οι ενώσεις δε δρουν ως άμεσοι δεσμευτές ελευθέρων ριζών υποδεικνύοντας την πιθανή αλληλεπίδρασή τους με τις κυτταρικές μεμβράνες ή ενδοκυτταρικούς στόχους για τη μείωση του οξειδωτικού στρες. Συμπεράσματα: Από τα νέα παράγωγα, 3 μόρια έδειξαν υποσχόμενα αποτελέσματα σε in vitro δοκιμασία πρόκλησης κυτταρικής βλάβης μέσω υποξίας/επανοξυγόνωσης. Από αυτά η ένωση ΑΚ632 είναι πιο υποσχόμενη, που μειώνει τη νέκρωση μέσω μείωσης του οξειδωτικού στρες χωρίς να επιδρά στο μηχανισμό της απόπτωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["ΤΖΑΦΕΑ ΜΑΡΙΑ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ","TZAFEA MARIA-KONSTANTINA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:43Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5310702"],"render_values":[{"text":"uoadl:5310702","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310702","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310702","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5310702","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΤΖΑΦΕΑ ΜΑΡΙΑ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ","TZAFEA MARIA-KONSTANTINA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5310702","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310702"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα παράγωγα ινδολομελεϊμιδίου έχουν βρεθεί ότι μειώνουν τον κυτταρικό θάνατο προκαλούμενο από οξειδωτικό στρες και έχουν μελετηθεί σε συστήματα και in vivo συνθήκες ισχαιμίας, δίνοντας αποτελέσματα που τα καθιστούν δυνητικά χρήσιμα εργαλεία είτε στη θεραπευτική είτε στη μελέτη σηματοδοτικών οδών του κυτταρικού θανάτου. Στην παρούσα εργασία, παράγωγα της της 4-(1H-ινδολ-3-υλ)-1H-πυραζολο-5-αμίνης, βιοϊσοστερή των ινδολομελεϊμιδίων, μελετώνται in vitro για τη δράση τους έναντι της βλάβης υποξίας/επανοξυγόνωσης, αφού πρώτα εγκαθίσταται κατάλληλο πρωτόκολλο υποξίας- επανοξυγόνωσης. Υλικά και Μέθοδοι: Για την υλοποίηση της εργασίας χρησιμοποιήθηκαν κυτταρικές σειρές H9c2 κυττάρων, τα οποία υποβλήθηκαν σε τρία διαφορετικά πρωτόκολλα υποξίας/ επανοξυγόνωσης, 3 h /2 h, 4 h /2 h και 6 h /12 h. Τα μόρια Frako 679, Gel67, AK104, AK296, AK315, AK632, AK640, AK714 και ΑΚ726, προστέθηκαν πριν την έναρξη του σταδίου της επανοξυγόνωσης σε συγκεντρώσεις 10nΜ, 50nΜ, 100nΜ, 500nΜ, 1μM και 10μM. Για τη μελέτη της δραστικότητας των μορίων έναντι της προκαλούμενης βλάβης, έγινε αξιολόγηση της κυτταρικής βιωσιμότητας μέσω των μεθόδων 3-(4,5-διμεθυλοθειαζολ-2-υλ)-2,5-διφαινυλοτετραζολίου βρωμίδιο (ΜΤΤ) και γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH). Για τη μελέτη του μηχανισμού δράσης των ενώσεων εφαρμόστηκε Western blot ανάλυση, μέτρηση οξειδωτικού στρες βασιζόμενη σε διυδροαιθιδίνη (DHE) και έλεγχος της άμεσης αντιοξειδωτικής τους δράσης ως δεσμευτές ελευθέρων ριζών με 2,2-διφαινυλλ-1-πικρυλυδραζύλιο (DPPH). Αποτελέσματα: Ως βέλτιστο πειραματικό πρωτόκολλο υποξίας- επανοξυγόνωσης για την κυτταρική σειρά H9c2 βρέθηκε ότι είναι αυτό που τα κύτταρα υποβάλλονται σε 4 ώρες υποξία με 2 ώρες επανοξυγόνωση σε υπεργλυκαιμικό μέσο ανάπτυξης, το οποίο επέφερε μείωσης της βιωσιμότητας κατά 25%. Από τα μόρια που μελετήθηκαν, δραστικά έναντι της βλάβης του πρωτοκόλλου εντοπίστηκαν το ΑΚ632 και το ΑΚ714 σε συγκεντρώσεις από 500nΜ έως 10μM και το ΑΚ726 στα 50nM έως 10μM, καθώς βελτιώνουν τη μιτοχονδριακή ενεργότητα που είναι ενδεικτική και της επιβίωσης των κυττάρων στη δοκιμασία ΜΤΤ. Ακόμη, μειώνουν την απελευθέρωση της LDH στο υπερκείμενο της κυτταροκαλλιέργειας που είναι ένδειξη ότι αναστέλλουν τη νέκρωση. Παράλληλα, τα μόρια αυτά δεν είχαν τοξική επίδραση στα κύτταρα σε συνθήκες φυσιολογικής οξυγόνωσης. Αναφορικά με τους μηχανισμούς κυτταρικού θανάτου, στο πειραματικό πρωτόκολλο αποδείχθηκε ότι τα H9c2 κύτταρα έχουν μειωμένη βιωσιμότητα τόσο μέσω αυξημένης νέκρωσης και αύξησης της έκλυσης της πρωτεΐνης υψηλής κινητικότητας ομάδας Β1 (ΗMGB1) στο υπερκείμενο όσο και μέσω απόπτωσης καθώς αυξήθηκε η κασπάση-3. Για τη μελέτη του μηχανισμού της προστασίας, οι 3 υποσχόμενες ενώσεις μελετήθηκαν σε συγκέντρωση 1μΜ. Το μόριο ΑΚ632 βρέθηκε ότι στην συγκέντρωση 1μΜ μειώνει την κυτταρική νέκρωση μέσω μείωσης της απελευθέρωσης ΗΜGB1. Ακόμη, βρέθηκε ότι επιδρά στη μείωση του οξειδωτικού στρες. Τα μόρια δεν επιδρούν στατιστικά σημαντικά στους μηχανισμούς της απόπτωσης, πυρρόπτωσης και αυτοφαγίας. Στις συγκεντρώσεις που προστέθηκαν στην κυτταροκαλλιέργεια, οι ενώσεις δε δρουν ως άμεσοι δεσμευτές ελευθέρων ριζών υποδεικνύοντας την πιθανή αλληλεπίδρασή τους με τις κυτταρικές μεμβράνες ή ενδοκυτταρικούς στόχους για τη μείωση του οξειδωτικού στρες. Συμπεράσματα: Από τα νέα παράγωγα, 3 μόρια έδειξαν υποσχόμενα αποτελέσματα σε in vitro δοκιμασία πρόκλησης κυτταρικής βλάβης μέσω υποξίας/επανοξυγόνωσης. Από αυτά η ένωση ΑΚ632 είναι πιο υποσχόμενη, που μειώνει τη νέκρωση μέσω μείωσης του οξειδωτικού στρες χωρίς να επιδρά στο μηχανισμό της απόπτωσης.","Indolylmaleimide derivatives have been found to reduce cell death induced by oxidative stress and have been studied both in systems and in vivo models of ischemia, yielding results that suggest they could be potentially useful tools for therapeutic applications or for studying signaling pathways involved in cell death. In this study, 4-(1H-indol-3-yl)-1H-pyrazol-5-amine derivatives are investigated in vitro for their activity against hypoxia/reoxygenation (H/R)-induced injury, following the establishment of a suitable H/R protocol. Materials and Methods: For this study, H9c2 cardiomyoblast cell lines were used. The cells were subjected to three different hypoxia/reoxygenation protocols: 3 h / 2 h, 4 h / 2 h, and 6 h / 12 h. The compounds Frako, Gel67, AK104, AK296, AK315, AK632, AK640, AK714, and AK726 were added before the reoxygenation phase at concentrations of 10 nM, 50 nM, 100 nM, 500 nM, 1 μM, and 10 μM. To assess the activity of the compounds against the induced damage, cell viability was evaluated using the 3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide (MTT) assay and lactate dehydrogenase (LDH) assay. To investigate the mechanism of action of the compounds, Western blot analysis was performed, along with oxidative stress measurement based on dihydroethidium (DHE), and evaluation of their direct antioxidant activity as free radical scavengers using 2,2-diphenyl-1-picrylhydrazyl (DPPH). Results: The optimal hypoxia/reoxygenation protocol for H9c2 cells was found to be 4 h hypoxia / 2 h reoxygenation in hyperglycemic culture medium, which reduced cell viability by approximately 25%. Among the compounds tested, AK632 and AK714 (at 500 nM–10 μM) and AK726 (at 50 nM–10 μM) demonstrated protective effects, as evidenced by improved mitochondrial activity, as indicated by the MTT assay, and reduced LDH release, suggesting inhibition of necrosis. These compounds showed no cytotoxicity under normoxic conditions. Regarding the mechanisms of cell death, the protocol led to reduced viability through both increased necrosis (with elevated HMGB1 release) and apoptosis (increased caspase-3 expression). For mechanistic studies, the three promising compounds were tested at 1 μM. AK632 at this concentration reduced necrosis, as evidenced by decreased HMGB1 release, and lowered oxidative stress levels. However, the compounds had no statistically significant effects on apoptosis, pyroptosis, or autophagy. At the concentrations used, none of the compounds acted as direct free radical scavengers, suggesting their antioxidant effects may involve interactions with cellular membranes or intracellular targets. Conclusions: Among the tested derivatives, three compounds showed promising effects in an in vitro model of hypoxia/reoxygenation-induced cell injury. Of these, AK632 emerged as the most promising, as it reduced necrosis via attenuation of oxidative stress without affecting apoptosis pathways."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φαρμακολογική αξιολόγηση νέων πυράζολο υποκατεστημένων ινδιλίων- έναντι του κυτταρικού θανάτου στη βλάβη υποξίας επανοξυγόνωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΤΖΑΦΕΑ ΜΑΡΙΑ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ","TZAFEA MARIA-KONSTANTINA"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Τα παράγωγα ινδολομελεϊμιδίου έχουν βρεθεί ότι μειώνουν τον κυτταρικό θάνατο προκαλούμενο από οξειδωτικό στρες και έχουν μελετηθεί σε συστήματα και in vivo συνθήκες ισχαιμίας, δίνοντας αποτελέσματα που τα καθιστούν δυνητικά χρήσιμα εργαλεία είτε στη θεραπευτική είτε στη μελέτη σηματοδοτικών οδών του κυτταρικού θανάτου. Στην παρούσα εργασία, παράγωγα της της 4-(1H-ινδολ-3-υλ)-1H-πυραζολο-5-αμίνης, βιοϊσοστερή των ινδολομελεϊμιδίων, μελετώνται in vitro για τη δράση τους έναντι της βλάβης υποξίας/επανοξυγόνωσης, αφού πρώτα εγκαθίσταται κατάλληλο πρωτόκολλο υποξίας- επανοξυγόνωσης. Υλικά και Μέθοδοι: Για την υλοποίηση της εργασίας χρησιμοποιήθηκαν κυτταρικές σειρές H9c2 κυττάρων, τα οποία υποβλήθηκαν σε τρία διαφορετικά πρωτόκολλα υποξίας/ επανοξυγόνωσης, 3 h /2 h, 4 h /2 h και 6 h /12 h. Τα μόρια Frako 679, Gel67, AK104, AK296, AK315, AK632, AK640, AK714 και ΑΚ726, προστέθηκαν πριν την έναρξη του σταδίου της επανοξυγόνωσης σε συγκεντρώσεις 10nΜ, 50nΜ, 100nΜ, 500nΜ, 1μM και 10μM. Για τη μελέτη της δραστικότητας των μορίων έναντι της προκαλούμενης βλάβης, έγινε αξιολόγηση της κυτταρικής βιωσιμότητας μέσω των μεθόδων 3-(4,5-διμεθυλοθειαζολ-2-υλ)-2,5-διφαινυλοτετραζολίου βρωμίδιο (ΜΤΤ) και γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH). Για τη μελέτη του μηχανισμού δράσης των ενώσεων εφαρμόστηκε Western blot ανάλυση, μέτρηση οξειδωτικού στρες βασιζόμενη σε διυδροαιθιδίνη (DHE) και έλεγχος της άμεσης αντιοξειδωτικής τους δράσης ως δεσμευτές ελευθέρων ριζών με 2,2-διφαινυλλ-1-πικρυλυδραζύλιο (DPPH). Αποτελέσματα: Ως βέλτιστο πειραματικό πρωτόκολλο υποξίας- επανοξυγόνωσης για την κυτταρική σειρά H9c2 βρέθηκε ότι είναι αυτό που τα κύτταρα υποβάλλονται σε 4 ώρες υποξία με 2 ώρες επανοξυγόνωση σε υπεργλυκαιμικό μέσο ανάπτυξης, το οποίο επέφερε μείωσης της βιωσιμότητας κατά 25%. Από τα μόρια που μελετήθηκαν, δραστικά έναντι της βλάβης του πρωτοκόλλου εντοπίστηκαν το ΑΚ632 και το ΑΚ714 σε συγκεντρώσεις από 500nΜ έως 10μM και το ΑΚ726 στα 50nM έως 10μM, καθώς βελτιώνουν τη μιτοχονδριακή ενεργότητα που είναι ενδεικτική και της επιβίωσης των κυττάρων στη δοκιμασία ΜΤΤ. Ακόμη, μειώνουν την απελευθέρωση της LDH στο υπερκείμενο της κυτταροκαλλιέργειας που είναι ένδειξη ότι αναστέλλουν τη νέκρωση. Παράλληλα, τα μόρια αυτά δεν είχαν τοξική επίδραση στα κύτταρα σε συνθήκες φυσιολογικής οξυγόνωσης. Αναφορικά με τους μηχανισμούς κυτταρικού θανάτου, στο πειραματικό πρωτόκολλο αποδείχθηκε ότι τα H9c2 κύτταρα έχουν μειωμένη βιωσιμότητα τόσο μέσω αυξημένης νέκρωσης και αύξησης της έκλυσης της πρωτεΐνης υψηλής κινητικότητας ομάδας Β1 (ΗMGB1) στο υπερκείμενο όσο και μέσω απόπτωσης καθώς αυξήθηκε η κασπάση-3. Για τη μελέτη του μηχανισμού της προστασίας, οι 3 υποσχόμενες ενώσεις μελετήθηκαν σε συγκέντρωση 1μΜ. Το μόριο ΑΚ632 βρέθηκε ότι στην συγκέντρωση 1μΜ μειώνει την κυτταρική νέκρωση μέσω μείωσης της απελευθέρωσης ΗΜGB1. Ακόμη, βρέθηκε ότι επιδρά στη μείωση του οξειδωτικού στρες. Τα μόρια δεν επιδρούν στατιστικά σημαντικά στους μηχανισμούς της απόπτωσης, πυρρόπτωσης και αυτοφαγίας. Στις συγκεντρώσεις που προστέθηκαν στην κυτταροκαλλιέργεια, οι ενώσεις δε δρουν ως άμεσοι δεσμευτές ελευθέρων ριζών υποδεικνύοντας την πιθανή αλληλεπίδρασή τους με τις κυτταρικές μεμβράνες ή ενδοκυτταρικούς στόχους για τη μείωση του οξειδωτικού στρες. Συμπεράσματα: Από τα νέα παράγωγα, 3 μόρια έδειξαν υποσχόμενα αποτελέσματα σε in vitro δοκιμασία πρόκλησης κυτταρικής βλάβης μέσω υποξίας/επανοξυγόνωσης. Από αυτά η ένωση ΑΚ632 είναι πιο υποσχόμενη, που μειώνει τη νέκρωση μέσω μείωσης του οξειδωτικού στρες χωρίς να επιδρά στο μηχανισμό της απόπτωσης.","Indolylmaleimide derivatives have been found to reduce cell death induced by oxidative stress and have been studied both in systems and in vivo models of ischemia, yielding results that suggest they could be potentially useful tools for therapeutic applications or for studying signaling pathways involved in cell death. In this study, 4-(1H-indol-3-yl)-1H-pyrazol-5-amine derivatives are investigated in vitro for their activity against hypoxia/reoxygenation (H/R)-induced injury, following the establishment of a suitable H/R protocol. Materials and Methods: For this study, H9c2 cardiomyoblast cell lines were used. The cells were subjected to three different hypoxia/reoxygenation protocols: 3 h / 2 h, 4 h / 2 h, and 6 h / 12 h. The compounds Frako, Gel67, AK104, AK296, AK315, AK632, AK640, AK714, and AK726 were added before the reoxygenation phase at concentrations of 10 nM, 50 nM, 100 nM, 500 nM, 1 μM, and 10 μM. To assess the activity of the compounds against the induced damage, cell viability was evaluated using the 3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide (MTT) assay and lactate dehydrogenase (LDH) assay. To investigate the mechanism of action of the compounds, Western blot analysis was performed, along with oxidative stress measurement based on dihydroethidium (DHE), and evaluation of their direct antioxidant activity as free radical scavengers using 2,2-diphenyl-1-picrylhydrazyl (DPPH). Results: The optimal hypoxia/reoxygenation protocol for H9c2 cells was found to be 4 h hypoxia / 2 h reoxygenation in hyperglycemic culture medium, which reduced cell viability by approximately 25%. Among the compounds tested, AK632 and AK714 (at 500 nM–10 μM) and AK726 (at 50 nM–10 μM) demonstrated protective effects, as evidenced by improved mitochondrial activity, as indicated by the MTT assay, and reduced LDH release, suggesting inhibition of necrosis. These compounds showed no cytotoxicity under normoxic conditions. Regarding the mechanisms of cell death, the protocol led to reduced viability through both increased necrosis (with elevated HMGB1 release) and apoptosis (increased caspase-3 expression). For mechanistic studies, the three promising compounds were tested at 1 μM. AK632 at this concentration reduced necrosis, as evidenced by decreased HMGB1 release, and lowered oxidative stress levels. However, the compounds had no statistically significant effects on apoptosis, pyroptosis, or autophagy. At the concentrations used, none of the compounds acted as direct free radical scavengers, suggesting their antioxidant effects may involve interactions with cellular membranes or intracellular targets. Conclusions: Among the tested derivatives, three compounds showed promising effects in an in vitro model of hypoxia/reoxygenation-induced cell injury. Of these, AK632 emerged as the most promising, as it reduced necrosis via attenuation of oxidative stress without affecting apoptosis pathways."],"dc:identifier":["uoadl:5310702","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310702"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Φαρμακολογική αξιολόγηση νέων πυράζολο υποκατεστημένων ινδιλίων- έναντι του κυτταρικού θανάτου στη βλάβη υποξίας επανοξυγόνωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:43Z"}