{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5310823"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5310823","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδαγγειακή αποκατάσταση πνευμονικής εμβολής","abstract":"Σκοπός: Η πνευμονική εμβολή (ΠΕ) αποτελεί μια σοβαρή καρδιοπνευμονική πάθηση με σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα, ιδίως σε ασθενείς υψηλού κινδύνου. Η κλασική θεραπευτική προσέγγιση βασίζεται στην αντιπηκτική αγωγή και, σε επιλεγμένες περιπτώσεις, στη συστηματική θρομβόλυση. Ωστόσο, οι μέθοδοι αυτές συνδέονται με αυξημένο αιμορραγικό κίνδυνο και συχνά δεν επαρκούν για την ταχεία αποκατάσταση της αιμοδυναμικής ισορροπίας. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας αναφορικά με τις ενδαγγειακές τεχνικές στη θεραπεία της ΠΕ, με έμφαση στις μηχανικές θρομβεκτομές, στις καθετηριακές μορφές θρομβόλυσης και στις νεότερες συσκευές αφαίρεσης θρόμβου (π.χ. FlowTriever, Indigo). Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar έως και την 1η Οκτωβρίου 2025, με στόχο τον εντοπισμό σχετικών μελετών. Η ανάλυση εστιάζει στην αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια, τις επιπλοκές και τους περιορισμούς των διαθέσιμων δεδομένων, ενώ παράλληλα εξετάζονται οι υφιστάμενες κατευθυντήριες οδηγίες. Αποτελέσματα: Η ανάλυση των 11 μελετών (RCTs, προοπτικές και μητρώα) έδειξε ότι οι ενδαγγειακές τεχνικές, είτε με υπερηχογραφικά κατευθυνόμενη θρομβόλυση (EKOS) είτε με μηχανική/φαρμακομηχανική θρομβεκτομή (FlowTriever, Indigo), οδηγούν σε ταχεία και σημαντική βελτίωση του λόγου RV/LV ως και της αιμοδυναμικής σταθερότητας. Στις 9 από τις 11 εργασίες που είχαν ως καταληκτικό σημείο την μεταβολή του λόγου RV/LV, τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά με μείωση κατά μέσο όρο κατά 0.389. Τα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας ήταν χαμηλότερα σε σχέση με τη συστηματική θρομβόλυση στις 8 από τις 11 μελέτες (μέσος όρος 2.2%), ενώ η θνητότητα παρέμεινε χαμηλή στις περισσότερες σειρές. Σε μία μελέτη (με σημαντικό αριθμό ασθενών ωστόσο n=800) αναφέρεται ότι το 87.4% των ασθενών που υπεβλήθησαν σε διακαθετηριακή θρομβεκτομή οι ανάγκες σε οξυγόνο μειώθηκαν σε 48h και το ποσοστό των ασθενών που είχε ικανοποιητικούς κορεσμούς οξυγόνου σε αέρα δωματίου ανέβηκε από το 10.5% στο 71.2% μετεγχειρητικά. Ωστόσο, τα δεδομένα προέρχονται κυρίως από μη τυχαιοποιημένες μελέτες και καταγραφές, με περιορισμένα κλινικά καταληκτικά σημεία. Συμπέρασμα: Οι ενδαγγειακές τεχνικές αναδεικνύονται ως ιδιαίτερα υποσχόμενες, επιτυγχάνοντας βελτίωση της λειτουργίας της δεξιάς κοιλίας και αποκατάσταση της αιμοδυναμικής σταθερότητας, με χαμηλότερο κίνδυνο αιμορραγίας σε σύγκριση με τη συστηματική θρομβόλυση. Παρ’ όλα αυτά, η απουσία μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών περιορίζει τη δυνατότητα εξαγωγής ισχυρών συμπερασμάτων. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη περαιτέρω έρευνας και στην ενσωμάτωση πολυεπιστημονικών ομάδων τύπου PERT (Pulmonary Embolism Response Team) στην καθημερινή κλινική πρακτική.","abstract_html":"Σκοπός: Η πνευμονική εμβολή (ΠΕ) αποτελεί μια σοβαρή καρδιοπνευμονική πάθηση με σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα, ιδίως σε ασθενείς υψηλού κινδύνου. Η κλασική θεραπευτική προσέγγιση βασίζεται στην αντιπηκτική αγωγή και, σε επιλεγμένες περιπτώσεις, στη συστηματική θρομβόλυση. Ωστόσο, οι μέθοδοι αυτές συνδέονται με αυξημένο αιμορραγικό κίνδυνο και συχνά δεν επαρκούν για την ταχεία αποκατάσταση της αιμοδυναμικής ισορροπίας. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας αναφορικά με τις ενδαγγειακές τεχνικές στη θεραπεία της ΠΕ, με έμφαση στις μηχανικές θρομβεκτομές, στις καθετηριακές μορφές θρομβόλυσης και στις νεότερες συσκευές αφαίρεσης θρόμβου (π.χ. FlowTriever, Indigo). Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar έως και την 1η Οκτωβρίου 2025, με στόχο τον εντοπισμό σχετικών μελετών. Η ανάλυση εστιάζει στην αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια, τις επιπλοκές και τους περιορισμούς των διαθέσιμων δεδομένων, ενώ παράλληλα εξετάζονται οι υφιστάμενες κατευθυντήριες οδηγίες. Αποτελέσματα: Η ανάλυση των 11 μελετών (RCTs, προοπτικές και μητρώα) έδειξε ότι οι ενδαγγειακές τεχνικές, είτε με υπερηχογραφικά κατευθυνόμενη θρομβόλυση (EKOS) είτε με μηχανική/φαρμακομηχανική θρομβεκτομή (FlowTriever, Indigo), οδηγούν σε ταχεία και σημαντική βελτίωση του λόγου RV/LV ως και της αιμοδυναμικής σταθερότητας. Στις 9 από τις 11 εργασίες που είχαν ως καταληκτικό σημείο την μεταβολή του λόγου RV/LV, τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά με μείωση κατά μέσο όρο κατά 0.389. Τα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας ήταν χαμηλότερα σε σχέση με τη συστηματική θρομβόλυση στις 8 από τις 11 μελέτες (μέσος όρος 2.2%), ενώ η θνητότητα παρέμεινε χαμηλή στις περισσότερες σειρές. Σε μία μελέτη (με σημαντικό αριθμό ασθενών ωστόσο n=800) αναφέρεται ότι το 87.4% των ασθενών που υπεβλήθησαν σε διακαθετηριακή θρομβεκτομή οι ανάγκες σε οξυγόνο μειώθηκαν σε 48h και το ποσοστό των ασθενών που είχε ικανοποιητικούς κορεσμούς οξυγόνου σε αέρα δωματίου ανέβηκε από το 10.5% στο 71.2% μετεγχειρητικά. Ωστόσο, τα δεδομένα προέρχονται κυρίως από μη τυχαιοποιημένες μελέτες και καταγραφές, με περιορισμένα κλινικά καταληκτικά σημεία. Συμπέρασμα: Οι ενδαγγειακές τεχνικές αναδεικνύονται ως ιδιαίτερα υποσχόμενες, επιτυγχάνοντας βελτίωση της λειτουργίας της δεξιάς κοιλίας και αποκατάσταση της αιμοδυναμικής σταθερότητας, με χαμηλότερο κίνδυνο αιμορραγίας σε σύγκριση με τη συστηματική θρομβόλυση. Παρ’ όλα αυτά, η απουσία μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών περιορίζει τη δυνατότητα εξαγωγής ισχυρών συμπερασμάτων. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη περαιτέρω έρευνας και στην ενσωμάτωση πολυεπιστημονικών ομάδων τύπου PERT (Pulmonary Embolism Response Team) στην καθημερινή κλινική πρακτική.","abstract_has_math":false,"creators":["Θεοδοσόπουλος Ιωάννης","Theodosopoulos Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:43Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5310823"],"render_values":[{"text":"uoadl:5310823","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310823","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310823","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5310823","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Θεοδοσόπουλος Ιωάννης","Theodosopoulos Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5310823","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310823"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η πνευμονική εμβολή (ΠΕ) αποτελεί μια σοβαρή καρδιοπνευμονική πάθηση με σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα, ιδίως σε ασθενείς υψηλού κινδύνου. Η κλασική θεραπευτική προσέγγιση βασίζεται στην αντιπηκτική αγωγή και, σε επιλεγμένες περιπτώσεις, στη συστηματική θρομβόλυση. Ωστόσο, οι μέθοδοι αυτές συνδέονται με αυξημένο αιμορραγικό κίνδυνο και συχνά δεν επαρκούν για την ταχεία αποκατάσταση της αιμοδυναμικής ισορροπίας. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας αναφορικά με τις ενδαγγειακές τεχνικές στη θεραπεία της ΠΕ, με έμφαση στις μηχανικές θρομβεκτομές, στις καθετηριακές μορφές θρομβόλυσης και στις νεότερες συσκευές αφαίρεσης θρόμβου (π.χ. FlowTriever, Indigo). Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar έως και την 1η Οκτωβρίου 2025, με στόχο τον εντοπισμό σχετικών μελετών. Η ανάλυση εστιάζει στην αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια, τις επιπλοκές και τους περιορισμούς των διαθέσιμων δεδομένων, ενώ παράλληλα εξετάζονται οι υφιστάμενες κατευθυντήριες οδηγίες. Αποτελέσματα: Η ανάλυση των 11 μελετών (RCTs, προοπτικές και μητρώα) έδειξε ότι οι ενδαγγειακές τεχνικές, είτε με υπερηχογραφικά κατευθυνόμενη θρομβόλυση (EKOS) είτε με μηχανική/φαρμακομηχανική θρομβεκτομή (FlowTriever, Indigo), οδηγούν σε ταχεία και σημαντική βελτίωση του λόγου RV/LV ως και της αιμοδυναμικής σταθερότητας. Στις 9 από τις 11 εργασίες που είχαν ως καταληκτικό σημείο την μεταβολή του λόγου RV/LV, τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά με μείωση κατά μέσο όρο κατά 0.389. Τα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας ήταν χαμηλότερα σε σχέση με τη συστηματική θρομβόλυση στις 8 από τις 11 μελέτες (μέσος όρος 2.2%), ενώ η θνητότητα παρέμεινε χαμηλή στις περισσότερες σειρές. Σε μία μελέτη (με σημαντικό αριθμό ασθενών ωστόσο n=800) αναφέρεται ότι το 87.4% των ασθενών που υπεβλήθησαν σε διακαθετηριακή θρομβεκτομή οι ανάγκες σε οξυγόνο μειώθηκαν σε 48h και το ποσοστό των ασθενών που είχε ικανοποιητικούς κορεσμούς οξυγόνου σε αέρα δωματίου ανέβηκε από το 10.5% στο 71.2% μετεγχειρητικά. Ωστόσο, τα δεδομένα προέρχονται κυρίως από μη τυχαιοποιημένες μελέτες και καταγραφές, με περιορισμένα κλινικά καταληκτικά σημεία. Συμπέρασμα: Οι ενδαγγειακές τεχνικές αναδεικνύονται ως ιδιαίτερα υποσχόμενες, επιτυγχάνοντας βελτίωση της λειτουργίας της δεξιάς κοιλίας και αποκατάσταση της αιμοδυναμικής σταθερότητας, με χαμηλότερο κίνδυνο αιμορραγίας σε σύγκριση με τη συστηματική θρομβόλυση. Παρ’ όλα αυτά, η απουσία μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών περιορίζει τη δυνατότητα εξαγωγής ισχυρών συμπερασμάτων. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη περαιτέρω έρευνας και στην ενσωμάτωση πολυεπιστημονικών ομάδων τύπου PERT (Pulmonary Embolism Response Team) στην καθημερινή κλινική πρακτική.","Objective: Pulmonary embolism (PE) is a serious cardiopulmonary condition associated with considerable morbidity and mortality, particularly among high-risk patients. The standard therapeutic approach relies on anticoagulation and, in selected cases, systemic thrombolysis. However, these strategies are accompanied by an increased risk of bleeding and may not always achieve rapid restoration of hemodynamic stability. The aim of this study is to conduct a systematic review of the international literature on endovascular techniques in the management of PE, with a focus on mechanical thrombectomy, catheter-directed thrombolysis, and the latest thrombectomy devices (e.g., FlowTriever, Indigo). Methods: A comprehensive search was performed in PubMed and Google Scholar databases up to October 1st, 2025, to identify relevant studies. The analysis emphasizes effectiveness, safety, complications, and limitations of the available data, while also reviewing current guideline recommendations. Results: The analysis of 11 studies (RCTs, prospective trials, and registries) demonstrated that endovascular techniques, including ultrasound-assisted thrombolysis (EKOS) and mechanical or pharmacomechanical thrombectomy (FlowTriever, Indigo), achieve rapid and significant improvement in RV/LV ratio and hemodynamic stabilization. In 9 out of 11 studies that used the RV/LV change as an endpoint, the results were particularly encouraging with a mean overall reduction of 0.389. Rates of major bleeding were lower compared with systemic thrombolysis in 8 out of 11 studies (mean rate 2.2%), and overall mortality remained low in most series. In one study (with a significant number of patients, n=800), it was reported that in 87.4% of patients who underwent percutaneous thrombectomy, oxygen requirements decreased within 48h and the percentage of patients with satisfactory oxygen saturation on room air increased from 10.5% to 71.2% postoperatively. However, the available evidence is mainly derived from non-randomized studies and registries, with limited clinical endpoints. Conclusion: Endovascular techniques appear highly promising, achieving improvement in right ventricular function and hemodynamic stability with a lower risk of bleeding compared to systemic thrombolysis. Nevertheless, the lack of large randomized controlled trials limits the strength of the available evidence. The study highlights the need for further research and the integration of multidisciplinary Pulmonary Embolism Response Teams (PERT) into routine clinical practice."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδαγγειακή αποκατάσταση πνευμονικής εμβολής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Θεοδοσόπουλος Ιωάννης","Theodosopoulos Ioannis"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Σκοπός: Η πνευμονική εμβολή (ΠΕ) αποτελεί μια σοβαρή καρδιοπνευμονική πάθηση με σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα, ιδίως σε ασθενείς υψηλού κινδύνου. Η κλασική θεραπευτική προσέγγιση βασίζεται στην αντιπηκτική αγωγή και, σε επιλεγμένες περιπτώσεις, στη συστηματική θρομβόλυση. Ωστόσο, οι μέθοδοι αυτές συνδέονται με αυξημένο αιμορραγικό κίνδυνο και συχνά δεν επαρκούν για την ταχεία αποκατάσταση της αιμοδυναμικής ισορροπίας. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας αναφορικά με τις ενδαγγειακές τεχνικές στη θεραπεία της ΠΕ, με έμφαση στις μηχανικές θρομβεκτομές, στις καθετηριακές μορφές θρομβόλυσης και στις νεότερες συσκευές αφαίρεσης θρόμβου (π.χ. FlowTriever, Indigo). Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar έως και την 1η Οκτωβρίου 2025, με στόχο τον εντοπισμό σχετικών μελετών. Η ανάλυση εστιάζει στην αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια, τις επιπλοκές και τους περιορισμούς των διαθέσιμων δεδομένων, ενώ παράλληλα εξετάζονται οι υφιστάμενες κατευθυντήριες οδηγίες. Αποτελέσματα: Η ανάλυση των 11 μελετών (RCTs, προοπτικές και μητρώα) έδειξε ότι οι ενδαγγειακές τεχνικές, είτε με υπερηχογραφικά κατευθυνόμενη θρομβόλυση (EKOS) είτε με μηχανική/φαρμακομηχανική θρομβεκτομή (FlowTriever, Indigo), οδηγούν σε ταχεία και σημαντική βελτίωση του λόγου RV/LV ως και της αιμοδυναμικής σταθερότητας. Στις 9 από τις 11 εργασίες που είχαν ως καταληκτικό σημείο την μεταβολή του λόγου RV/LV, τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά με μείωση κατά μέσο όρο κατά 0.389. Τα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας ήταν χαμηλότερα σε σχέση με τη συστηματική θρομβόλυση στις 8 από τις 11 μελέτες (μέσος όρος 2.2%), ενώ η θνητότητα παρέμεινε χαμηλή στις περισσότερες σειρές. Σε μία μελέτη (με σημαντικό αριθμό ασθενών ωστόσο n=800) αναφέρεται ότι το 87.4% των ασθενών που υπεβλήθησαν σε διακαθετηριακή θρομβεκτομή οι ανάγκες σε οξυγόνο μειώθηκαν σε 48h και το ποσοστό των ασθενών που είχε ικανοποιητικούς κορεσμούς οξυγόνου σε αέρα δωματίου ανέβηκε από το 10.5% στο 71.2% μετεγχειρητικά. Ωστόσο, τα δεδομένα προέρχονται κυρίως από μη τυχαιοποιημένες μελέτες και καταγραφές, με περιορισμένα κλινικά καταληκτικά σημεία. Συμπέρασμα: Οι ενδαγγειακές τεχνικές αναδεικνύονται ως ιδιαίτερα υποσχόμενες, επιτυγχάνοντας βελτίωση της λειτουργίας της δεξιάς κοιλίας και αποκατάσταση της αιμοδυναμικής σταθερότητας, με χαμηλότερο κίνδυνο αιμορραγίας σε σύγκριση με τη συστηματική θρομβόλυση. Παρ’ όλα αυτά, η απουσία μεγάλων τυχαιοποιημένων μελετών περιορίζει τη δυνατότητα εξαγωγής ισχυρών συμπερασμάτων. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη περαιτέρω έρευνας και στην ενσωμάτωση πολυεπιστημονικών ομάδων τύπου PERT (Pulmonary Embolism Response Team) στην καθημερινή κλινική πρακτική.","Objective: Pulmonary embolism (PE) is a serious cardiopulmonary condition associated with considerable morbidity and mortality, particularly among high-risk patients. The standard therapeutic approach relies on anticoagulation and, in selected cases, systemic thrombolysis. However, these strategies are accompanied by an increased risk of bleeding and may not always achieve rapid restoration of hemodynamic stability. The aim of this study is to conduct a systematic review of the international literature on endovascular techniques in the management of PE, with a focus on mechanical thrombectomy, catheter-directed thrombolysis, and the latest thrombectomy devices (e.g., FlowTriever, Indigo). Methods: A comprehensive search was performed in PubMed and Google Scholar databases up to October 1st, 2025, to identify relevant studies. The analysis emphasizes effectiveness, safety, complications, and limitations of the available data, while also reviewing current guideline recommendations. Results: The analysis of 11 studies (RCTs, prospective trials, and registries) demonstrated that endovascular techniques, including ultrasound-assisted thrombolysis (EKOS) and mechanical or pharmacomechanical thrombectomy (FlowTriever, Indigo), achieve rapid and significant improvement in RV/LV ratio and hemodynamic stabilization. In 9 out of 11 studies that used the RV/LV change as an endpoint, the results were particularly encouraging with a mean overall reduction of 0.389. Rates of major bleeding were lower compared with systemic thrombolysis in 8 out of 11 studies (mean rate 2.2%), and overall mortality remained low in most series. In one study (with a significant number of patients, n=800), it was reported that in 87.4% of patients who underwent percutaneous thrombectomy, oxygen requirements decreased within 48h and the percentage of patients with satisfactory oxygen saturation on room air increased from 10.5% to 71.2% postoperatively. However, the available evidence is mainly derived from non-randomized studies and registries, with limited clinical endpoints. Conclusion: Endovascular techniques appear highly promising, achieving improvement in right ventricular function and hemodynamic stability with a lower risk of bleeding compared to systemic thrombolysis. Nevertheless, the lack of large randomized controlled trials limits the strength of the available evidence. The study highlights the need for further research and the integration of multidisciplinary Pulmonary Embolism Response Teams (PERT) into routine clinical practice."],"dc:identifier":["uoadl:5310823","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5310823"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ενδαγγειακή αποκατάσταση πνευμονικής εμβολής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:43Z"}