{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5311579"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5311579","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Siege Warfare in the Early Iron Age Eastern Mediterranean: The Case of Assyria","abstract":"Η παρούσα μελέτη εξετάζει την πρακτική της πολιορκητικής τέχνης κατά την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου με εστίαση στη Νεοασσυριακή Αυτοκρατορία (9ος–7ος αι. π.Χ.). Μέσα από τη συνδυαστική μελέτη κειμενικών, εικονογραφικών και αρχαιολογικών πηγών, επιχειρείται η ανασύσταση του τρόπου με τον οποίο οι πολιορκίες οργανώνονταν, διεξάγονταν και εντάσσονταν στο ευρύτερο πλαίσιο των ασσυριακών εκστρατειών. Η έρευνα εξετάζει τη σύνθεση του στρατού, το λογιστικό υπόβαθρο που επέτρεπε τη διεξαγωγή μακρινών εκστρατειών, καθώς και τις τεχνικές που χρησιμοποιούνταν κατά την πολιορκία οχυρωμένων πόλεων, όπως ο αποκλεισμός, οι κριοί, οι ράμπες και η υπονόμευση. Η μελέτη δεν παρουσιάζει τους Ασσυρίους ως εφευρέτες νέων τεχνολογιών, αλλά υποστηρίζει ότι η αποτελεσματικότητά τους οφειλόταν στη συστηματική βελτίωση υπαρχουσών μεθόδων και στον συντονισμό εξειδικευμένου προσωπικού υπό κεντρικό έλεγχο. Μέσα από τη σύγκριση των κειμενικών μαρτυριών με τις απεικονίσεις των ανακτόρων, αποδεικνύεται ότι η πολιορκητική τέχνη αποτελούσε μια επαναλαμβανόμενη και θεσμοθετημένη πρακτική που χαρακτήριζε την ασσυριακή επεκτατική πολιτική. Συμπερασματικά, η εργασία δείχνει ότι η ασσυριακή υπεροχή στον τομέα της πολιορκητικής βασίστηκε περισσότερο στην οργάνωση, την αποτελεσματικότητα και τον ψυχολογικό αντίκτυπο, παρά στην καινοτομία. Αυτά τα στοιχεία κατέστησαν την πολιορκία ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά και διαρκή γνωρίσματα της στρατιωτικής παράδοσης της αυτοκρατορίας.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη εξετάζει την πρακτική της πολιορκητικής τέχνης κατά την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου με εστίαση στη Νεοασσυριακή Αυτοκρατορία (9ος–7ος αι. π.Χ.). Μέσα από τη συνδυαστική μελέτη κειμενικών, εικονογραφικών και αρχαιολογικών πηγών, επιχειρείται η ανασύσταση του τρόπου με τον οποίο οι πολιορκίες οργανώνονταν, διεξάγονταν και εντάσσονταν στο ευρύτερο πλαίσιο των ασσυριακών εκστρατειών. Η έρευνα εξετάζει τη σύνθεση του στρατού, το λογιστικό υπόβαθρο που επέτρεπε τη διεξαγωγή μακρινών εκστρατειών, καθώς και τις τεχνικές που χρησιμοποιούνταν κατά την πολιορκία οχυρωμένων πόλεων, όπως ο αποκλεισμός, οι κριοί, οι ράμπες και η υπονόμευση. Η μελέτη δεν παρουσιάζει τους Ασσυρίους ως εφευρέτες νέων τεχνολογιών, αλλά υποστηρίζει ότι η αποτελεσματικότητά τους οφειλόταν στη συστηματική βελτίωση υπαρχουσών μεθόδων και στον συντονισμό εξειδικευμένου προσωπικού υπό κεντρικό έλεγχο. Μέσα από τη σύγκριση των κειμενικών μαρτυριών με τις απεικονίσεις των ανακτόρων, αποδεικνύεται ότι η πολιορκητική τέχνη αποτελούσε μια επαναλαμβανόμενη και θεσμοθετημένη πρακτική που χαρακτήριζε την ασσυριακή επεκτατική πολιτική. Συμπερασματικά, η εργασία δείχνει ότι η ασσυριακή υπεροχή στον τομέα της πολιορκητικής βασίστηκε περισσότερο στην οργάνωση, την αποτελεσματικότητα και τον ψυχολογικό αντίκτυπο, παρά στην καινοτομία. Αυτά τα στοιχεία κατέστησαν την πολιορκία ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά και διαρκή γνωρίσματα της στρατιωτικής παράδοσης της αυτοκρατορίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Λάμπρου Χρυσόστομος","LAMPROU CHRYSOSTOMOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:47Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5311579"],"render_values":[{"text":"uoadl:5311579","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5311579","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5311579","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5311579","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λάμπρου Χρυσόστομος","LAMPROU CHRYSOSTOMOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5311579","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5311579"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη εξετάζει την πρακτική της πολιορκητικής τέχνης κατά την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου με εστίαση στη Νεοασσυριακή Αυτοκρατορία (9ος–7ος αι. π.Χ.). Μέσα από τη συνδυαστική μελέτη κειμενικών, εικονογραφικών και αρχαιολογικών πηγών, επιχειρείται η ανασύσταση του τρόπου με τον οποίο οι πολιορκίες οργανώνονταν, διεξάγονταν και εντάσσονταν στο ευρύτερο πλαίσιο των ασσυριακών εκστρατειών. Η έρευνα εξετάζει τη σύνθεση του στρατού, το λογιστικό υπόβαθρο που επέτρεπε τη διεξαγωγή μακρινών εκστρατειών, καθώς και τις τεχνικές που χρησιμοποιούνταν κατά την πολιορκία οχυρωμένων πόλεων, όπως ο αποκλεισμός, οι κριοί, οι ράμπες και η υπονόμευση. Η μελέτη δεν παρουσιάζει τους Ασσυρίους ως εφευρέτες νέων τεχνολογιών, αλλά υποστηρίζει ότι η αποτελεσματικότητά τους οφειλόταν στη συστηματική βελτίωση υπαρχουσών μεθόδων και στον συντονισμό εξειδικευμένου προσωπικού υπό κεντρικό έλεγχο. Μέσα από τη σύγκριση των κειμενικών μαρτυριών με τις απεικονίσεις των ανακτόρων, αποδεικνύεται ότι η πολιορκητική τέχνη αποτελούσε μια επαναλαμβανόμενη και θεσμοθετημένη πρακτική που χαρακτήριζε την ασσυριακή επεκτατική πολιτική. Συμπερασματικά, η εργασία δείχνει ότι η ασσυριακή υπεροχή στον τομέα της πολιορκητικής βασίστηκε περισσότερο στην οργάνωση, την αποτελεσματικότητα και τον ψυχολογικό αντίκτυπο, παρά στην καινοτομία. Αυτά τα στοιχεία κατέστησαν την πολιορκία ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά και διαρκή γνωρίσματα της στρατιωτικής παράδοσης της αυτοκρατορίας.","This thesis investigates the practice of siege warfare during the Early Iron Age, focusing on the Neo-Assyrian Empire (9th–7th centuries BCE). Drawing on textual, visual, and archaeological sources, it reconstructs how sieges were organized, conducted, and integrated into the broader structure of Assyrian campaigning. The study examines the composition of the army, the logistical framework that sustained long-distance expeditions, and the techniques used to besiege fortified cities, including blockades, battering rams, ramps, and sapping. Rather than presenting the Assyrians as inventors of new technology, the thesis argues that their effectiveness lay in the systematic refinement of existing methods and in the coordination of specialized personnel under centralized control. Through detailed comparison of cuneiform records and palace reliefs, it identifies siege warfare as a recurring, institutionalized practice that defined Assyria’s mode of expansion. In conclusion, the study shows that the Assyrian mastery of siegecraft stemmed from organization, efficiency, and psychological impact rather than novelty, making it one of the most characteristic and enduring features of the empire’s military tradition."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Siege Warfare in the Early Iron Age Eastern Mediterranean: The Case of Assyria"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λάμπρου Χρυσόστομος","LAMPROU CHRYSOSTOMOS"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη εξετάζει την πρακτική της πολιορκητικής τέχνης κατά την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου με εστίαση στη Νεοασσυριακή Αυτοκρατορία (9ος–7ος αι. π.Χ.). Μέσα από τη συνδυαστική μελέτη κειμενικών, εικονογραφικών και αρχαιολογικών πηγών, επιχειρείται η ανασύσταση του τρόπου με τον οποίο οι πολιορκίες οργανώνονταν, διεξάγονταν και εντάσσονταν στο ευρύτερο πλαίσιο των ασσυριακών εκστρατειών. Η έρευνα εξετάζει τη σύνθεση του στρατού, το λογιστικό υπόβαθρο που επέτρεπε τη διεξαγωγή μακρινών εκστρατειών, καθώς και τις τεχνικές που χρησιμοποιούνταν κατά την πολιορκία οχυρωμένων πόλεων, όπως ο αποκλεισμός, οι κριοί, οι ράμπες και η υπονόμευση. Η μελέτη δεν παρουσιάζει τους Ασσυρίους ως εφευρέτες νέων τεχνολογιών, αλλά υποστηρίζει ότι η αποτελεσματικότητά τους οφειλόταν στη συστηματική βελτίωση υπαρχουσών μεθόδων και στον συντονισμό εξειδικευμένου προσωπικού υπό κεντρικό έλεγχο. Μέσα από τη σύγκριση των κειμενικών μαρτυριών με τις απεικονίσεις των ανακτόρων, αποδεικνύεται ότι η πολιορκητική τέχνη αποτελούσε μια επαναλαμβανόμενη και θεσμοθετημένη πρακτική που χαρακτήριζε την ασσυριακή επεκτατική πολιτική. Συμπερασματικά, η εργασία δείχνει ότι η ασσυριακή υπεροχή στον τομέα της πολιορκητικής βασίστηκε περισσότερο στην οργάνωση, την αποτελεσματικότητα και τον ψυχολογικό αντίκτυπο, παρά στην καινοτομία. Αυτά τα στοιχεία κατέστησαν την πολιορκία ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά και διαρκή γνωρίσματα της στρατιωτικής παράδοσης της αυτοκρατορίας.","This thesis investigates the practice of siege warfare during the Early Iron Age, focusing on the Neo-Assyrian Empire (9th–7th centuries BCE). Drawing on textual, visual, and archaeological sources, it reconstructs how sieges were organized, conducted, and integrated into the broader structure of Assyrian campaigning. The study examines the composition of the army, the logistical framework that sustained long-distance expeditions, and the techniques used to besiege fortified cities, including blockades, battering rams, ramps, and sapping. Rather than presenting the Assyrians as inventors of new technology, the thesis argues that their effectiveness lay in the systematic refinement of existing methods and in the coordination of specialized personnel under centralized control. Through detailed comparison of cuneiform records and palace reliefs, it identifies siege warfare as a recurring, institutionalized practice that defined Assyria’s mode of expansion. In conclusion, the study shows that the Assyrian mastery of siegecraft stemmed from organization, efficiency, and psychological impact rather than novelty, making it one of the most characteristic and enduring features of the empire’s military tradition."],"dc:identifier":["uoadl:5311579","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5311579"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Siege Warfare in the Early Iron Age Eastern Mediterranean: The Case of Assyria"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:47Z"}