{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312016"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312016","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συστηματική ανασκόπηση των τελευταίων 10 ετών της επιβίωσης στεφανιαίων ασθενών με την χρήση iSGLT2","abstract":"Στόχοι/υπόθεση Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης-2 (i-SGLT2) έχουν αποδειχθεί ότι παρέχουν καρδιαγγειακή προστασία σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔΤ2). Ωστόσο, οι επιδράσεις τους σε ασθενείς με εγκατεστημένη στεφανιαία νόσο (ΣΝ) μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ) παραμένουν αβέβαιες. Στόχος μας ήταν να αξιολογήσουμε τον αντίκτυπο της πρώιμης έναρξης των i-SGLT2 στα καρδιαγγειακά και νεφρικά αποτελέσματα σε ασθενείς με ΣΔΤ2 μετά από ΟΕΜ. Μέθοδοι Αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση ακολούθησε τις οδηγίες PRISMA 2020 και καταχωρήθηκε προοπτικά στο PROSPERO (CRD420250654293). Αναζητήθηκαν ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Medscape, NLM, NIH, Cochrane Library, Embase και Scopus) για μελέτες που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 2014 και 2024. Συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές, μελέτες κοόρτης και μελέτες πασχόντων-μαρτύρων που συνέκριναν τα i-SGLT2 έναντι εικονικού φαρμάκου ή άλλων αντιδιαβητικών παραγόντων σε ασθενείς με ΣΔ2-ΣΝ μετά από ΟΕΜ. Χρησιμοποιήθηκε μετα-ανάλυση τυχαίων επιδράσεων για τον υπολογισμό των συγκεντρωτικών αναλογιών κινδύνου (RRs) με 95% διάστημα εμπιστοσύνης (95% CI). Η ετερογένεια αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας I² και η μεροληψία δημοσίευσης χρησιμοποιώντας το τεστ Egger. Αποτελέσματα Συνολικά, είκοσι πέντε μελέτες που περιελάμβαναν 321.205 ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, τα i-SGLT2 αύξησαν ελαφρώς τον κίνδυνο υποτροπιάζοντος ΟΕΜ (RR = 1,08, 95% CI 1,04–1,12; p <0,001) αλλά μείωσαν την επανεισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (RR = 0,85, 95% CI 0,82–0,87; p <0,001) και σοβαρών νεφρικών ανεπιθύμητων ενέργειών (RR = 0,22, 95% CI 0,18–0,27; p <0,002). Βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επανεμφάνιση ΟΕΜ σε σύγκριση με άλλα ααντιδιαβητικά φάρμακα (RR = 0,34, 95% CI 0,32–0,36; p <0,001). Σε σύγκριση με άλλα αντιδιαβητικά φάρμακα, τα i-SGLT2 μείωσαν σημαντικά την επαναστένωση του stent (RR = 0,58, 95% CI 0,55–0,61; p <0,001) και τα νεφρικά συμβάντα (RR = 0,20, 95% CI 0,13–0,30; p <0,001), χωρίς να επηρεάζουν τις επανεισαγωγές λόγω αρρυθμιών (RR = 1,24, 95% CI 0,88–1,76; p = 0,23). Δεν ανιχνεύθηκε ετερογένεια (I² = 0% για όλες τις αναλύσεις). Συμπεράσματα/ερμηνεία Η πρώιμη χρήση των i-SGLT2 μετά από ΟΕΜ σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 συσχετίστηκε με χαμηλότερα ποσοστά επανεισαγωγής στο νοσοκομείο λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, επαναστένωσης του stent και νεφρικών επιπλοκών, αν και ο κίνδυνος υποτροπιάζοντος ΟΕΜ παρέμεινε αβέβαιος. Απαιτούνται μεγαλύτερες τυχαιοποιημένες δοκιμές για να διευκρινιστεί το μικτό καρδιαγγειακό προφίλ των i-SGLT2 στο μετεμφραγματικό περιβάλλον.","abstract_html":"Στόχοι/υπόθεση Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης-2 (i-SGLT2) έχουν αποδειχθεί ότι παρέχουν καρδιαγγειακή προστασία σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔΤ2). Ωστόσο, οι επιδράσεις τους σε ασθενείς με εγκατεστημένη στεφανιαία νόσο (ΣΝ) μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ) παραμένουν αβέβαιες. Στόχος μας ήταν να αξιολογήσουμε τον αντίκτυπο της πρώιμης έναρξης των i-SGLT2 στα καρδιαγγειακά και νεφρικά αποτελέσματα σε ασθενείς με ΣΔΤ2 μετά από ΟΕΜ. Μέθοδοι Αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση ακολούθησε τις οδηγίες PRISMA 2020 και καταχωρήθηκε προοπτικά στο PROSPERO (CRD420250654293). Αναζητήθηκαν ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Medscape, NLM, NIH, Cochrane Library, Embase και Scopus) για μελέτες που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 2014 και 2024. Συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές, μελέτες κοόρτης και μελέτες πασχόντων-μαρτύρων που συνέκριναν τα i-SGLT2 έναντι εικονικού φαρμάκου ή άλλων αντιδιαβητικών παραγόντων σε ασθενείς με ΣΔ2-ΣΝ μετά από ΟΕΜ. Χρησιμοποιήθηκε μετα-ανάλυση τυχαίων επιδράσεων για τον υπολογισμό των συγκεντρωτικών αναλογιών κινδύνου (RRs) με 95% διάστημα εμπιστοσύνης (95% CI). Η ετερογένεια αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας I² και η μεροληψία δημοσίευσης χρησιμοποιώντας το τεστ Egger. Αποτελέσματα Συνολικά, είκοσι πέντε μελέτες που περιελάμβαναν 321.205 ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, τα i-SGLT2 αύξησαν ελαφρώς τον κίνδυνο υποτροπιάζοντος ΟΕΜ (RR = 1,08, 95% CI 1,04–1,12; p &lt;0,001) αλλά μείωσαν την επανεισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (RR = 0,85, 95% CI 0,82–0,87; p &lt;0,001) και σοβαρών νεφρικών ανεπιθύμητων ενέργειών (RR = 0,22, 95% CI 0,18–0,27; p &lt;0,002). Βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επανεμφάνιση ΟΕΜ σε σύγκριση με άλλα ααντιδιαβητικά φάρμακα (RR = 0,34, 95% CI 0,32–0,36; p &lt;0,001). Σε σύγκριση με άλλα αντιδιαβητικά φάρμακα, τα i-SGLT2 μείωσαν σημαντικά την επαναστένωση του stent (RR = 0,58, 95% CI 0,55–0,61; p &lt;0,001) και τα νεφρικά συμβάντα (RR = 0,20, 95% CI 0,13–0,30; p &lt;0,001), χωρίς να επηρεάζουν τις επανεισαγωγές λόγω αρρυθμιών (RR = 1,24, 95% CI 0,88–1,76; p = 0,23). Δεν ανιχνεύθηκε ετερογένεια (I² = 0% για όλες τις αναλύσεις). Συμπεράσματα/ερμηνεία Η πρώιμη χρήση των i-SGLT2 μετά από ΟΕΜ σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 συσχετίστηκε με χαμηλότερα ποσοστά επανεισαγωγής στο νοσοκομείο λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, επαναστένωσης του stent και νεφρικών επιπλοκών, αν και ο κίνδυνος υποτροπιάζοντος ΟΕΜ παρέμεινε αβέβαιος. Απαιτούνται μεγαλύτερες τυχαιοποιημένες δοκιμές για να διευκρινιστεί το μικτό καρδιαγγειακό προφίλ των i-SGLT2 στο μετεμφραγματικό περιβάλλον.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζίδης Διονύσιος","Chatzidis Dionysios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:49Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312016"],"render_values":[{"text":"uoadl:5312016","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312016","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312016","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5312016","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζίδης Διονύσιος","Chatzidis Dionysios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312016","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312016"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχοι/υπόθεση Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης-2 (i-SGLT2) έχουν αποδειχθεί ότι παρέχουν καρδιαγγειακή προστασία σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔΤ2). Ωστόσο, οι επιδράσεις τους σε ασθενείς με εγκατεστημένη στεφανιαία νόσο (ΣΝ) μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ) παραμένουν αβέβαιες. Στόχος μας ήταν να αξιολογήσουμε τον αντίκτυπο της πρώιμης έναρξης των i-SGLT2 στα καρδιαγγειακά και νεφρικά αποτελέσματα σε ασθενείς με ΣΔΤ2 μετά από ΟΕΜ. Μέθοδοι Αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση ακολούθησε τις οδηγίες PRISMA 2020 και καταχωρήθηκε προοπτικά στο PROSPERO (CRD420250654293). Αναζητήθηκαν ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Medscape, NLM, NIH, Cochrane Library, Embase και Scopus) για μελέτες που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 2014 και 2024. Συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές, μελέτες κοόρτης και μελέτες πασχόντων-μαρτύρων που συνέκριναν τα i-SGLT2 έναντι εικονικού φαρμάκου ή άλλων αντιδιαβητικών παραγόντων σε ασθενείς με ΣΔ2-ΣΝ μετά από ΟΕΜ. Χρησιμοποιήθηκε μετα-ανάλυση τυχαίων επιδράσεων για τον υπολογισμό των συγκεντρωτικών αναλογιών κινδύνου (RRs) με 95% διάστημα εμπιστοσύνης (95% CI). Η ετερογένεια αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας I² και η μεροληψία δημοσίευσης χρησιμοποιώντας το τεστ Egger. Αποτελέσματα Συνολικά, είκοσι πέντε μελέτες που περιελάμβαναν 321.205 ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, τα i-SGLT2 αύξησαν ελαφρώς τον κίνδυνο υποτροπιάζοντος ΟΕΜ (RR = 1,08, 95% CI 1,04–1,12; p <0,001) αλλά μείωσαν την επανεισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (RR = 0,85, 95% CI 0,82–0,87; p <0,001) και σοβαρών νεφρικών ανεπιθύμητων ενέργειών (RR = 0,22, 95% CI 0,18–0,27; p <0,002). Βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επανεμφάνιση ΟΕΜ σε σύγκριση με άλλα ααντιδιαβητικά φάρμακα (RR = 0,34, 95% CI 0,32–0,36; p <0,001). Σε σύγκριση με άλλα αντιδιαβητικά φάρμακα, τα i-SGLT2 μείωσαν σημαντικά την επαναστένωση του stent (RR = 0,58, 95% CI 0,55–0,61; p <0,001) και τα νεφρικά συμβάντα (RR = 0,20, 95% CI 0,13–0,30; p <0,001), χωρίς να επηρεάζουν τις επανεισαγωγές λόγω αρρυθμιών (RR = 1,24, 95% CI 0,88–1,76; p = 0,23). Δεν ανιχνεύθηκε ετερογένεια (I² = 0% για όλες τις αναλύσεις). Συμπεράσματα/ερμηνεία Η πρώιμη χρήση των i-SGLT2 μετά από ΟΕΜ σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 συσχετίστηκε με χαμηλότερα ποσοστά επανεισαγωγής στο νοσοκομείο λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, επαναστένωσης του stent και νεφρικών επιπλοκών, αν και ο κίνδυνος υποτροπιάζοντος ΟΕΜ παρέμεινε αβέβαιος. Απαιτούνται μεγαλύτερες τυχαιοποιημένες δοκιμές για να διευκρινιστεί το μικτό καρδιαγγειακό προφίλ των i-SGLT2 στο μετεμφραγματικό περιβάλλον.","Background: Sodium–glucose cotransporter-2 inhibitors (i-SGLT2) have been shown to provide cardiovascular protection in patients with type 2 diabetes mellitus (T2DM); however, their effects in patients with established coronary artery disease (CAD) after acute myocardial infarction (AMI) remain uncertain. We aimed to evaluate the impact of early i-SGLT2 initiation on cardiovascular and renal outcomes in T2DM patients following AMI. Methods: This systematic review and meta-analysis followed PRISMA 2020 guidelines and was prospectively registered in PROSPERO (CRD420250654293). Electronic databases (PubMed, Medscape, NLM, NIH, Cochrane Library, Embase, and Scopus) were searched for studies published between 2014 and 2024. Randomized controlled trials (RCTs), cohort, and case-control studies comparing i-SGLT2 versus placebo or other antidiabetic agents in T2DM-CAD patients after AMI were included. Random-effects meta-analysis was used to calculate pooled risk ratios (RRs) with 95 % CIs; heterogeneity was assessed using I² and publication bias using Egger’s test. Results: Twenty-five studies comprising 321,205 patients met the inclusion criteria. Compared with placebo, i-SGLT2 modestly increased the risk of recurrent AMI (RR = 1.08, 95 % CI 1.04–1.12; p < 0.001) but reduced rehospitalization for heart failure (RR = 0.85, 95 % CI 0.82–0.87; p < 0.001) and serious renal adverse events (RR = 0.22, 95 % CI 0.18–0.27; p < 0.002). Compared with other antidiabetic drugs, i-SGLT2 significantly reduced recurrent AMI (RR = 0.34, 95 % CI 0.32–0.36; p < 0.001), stent restenosis (RR = 0.58, 95 % CI 0.55–0.61; p < 0.001), and renal events (RR = 0.20, 95 % CI 0.13–0.30; p < 0.001), without affecting arrhythmia readmissions (RR = 1.24, 95 % CI 0.88–1.76; p = 0.23). No heterogeneity was detected (I² = 0 % for all analyses). Conclusion: Early use of i-SGLT2 after AMI in patients with T2DM was associated with lower rates of heart-failure rehospitalization, stent restenosis, and renal complications, though the risk of recurrent AMI remained uncertain. Larger randomized trials are needed to clarify the mixed cardiovascular profile of i-SGLT2 in the post-infarction setting."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συστηματική ανασκόπηση των τελευταίων 10 ετών της επιβίωσης στεφανιαίων ασθενών με την χρήση iSGLT2"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζίδης Διονύσιος","Chatzidis Dionysios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Στόχοι/υπόθεση Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης-2 (i-SGLT2) έχουν αποδειχθεί ότι παρέχουν καρδιαγγειακή προστασία σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔΤ2). Ωστόσο, οι επιδράσεις τους σε ασθενείς με εγκατεστημένη στεφανιαία νόσο (ΣΝ) μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ) παραμένουν αβέβαιες. Στόχος μας ήταν να αξιολογήσουμε τον αντίκτυπο της πρώιμης έναρξης των i-SGLT2 στα καρδιαγγειακά και νεφρικά αποτελέσματα σε ασθενείς με ΣΔΤ2 μετά από ΟΕΜ. Μέθοδοι Αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση ακολούθησε τις οδηγίες PRISMA 2020 και καταχωρήθηκε προοπτικά στο PROSPERO (CRD420250654293). Αναζητήθηκαν ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Medscape, NLM, NIH, Cochrane Library, Embase και Scopus) για μελέτες που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 2014 και 2024. Συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές, μελέτες κοόρτης και μελέτες πασχόντων-μαρτύρων που συνέκριναν τα i-SGLT2 έναντι εικονικού φαρμάκου ή άλλων αντιδιαβητικών παραγόντων σε ασθενείς με ΣΔ2-ΣΝ μετά από ΟΕΜ. Χρησιμοποιήθηκε μετα-ανάλυση τυχαίων επιδράσεων για τον υπολογισμό των συγκεντρωτικών αναλογιών κινδύνου (RRs) με 95% διάστημα εμπιστοσύνης (95% CI). Η ετερογένεια αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας I² και η μεροληψία δημοσίευσης χρησιμοποιώντας το τεστ Egger. Αποτελέσματα Συνολικά, είκοσι πέντε μελέτες που περιελάμβαναν 321.205 ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, τα i-SGLT2 αύξησαν ελαφρώς τον κίνδυνο υποτροπιάζοντος ΟΕΜ (RR = 1,08, 95% CI 1,04–1,12; p <0,001) αλλά μείωσαν την επανεισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (RR = 0,85, 95% CI 0,82–0,87; p <0,001) και σοβαρών νεφρικών ανεπιθύμητων ενέργειών (RR = 0,22, 95% CI 0,18–0,27; p <0,002). Βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επανεμφάνιση ΟΕΜ σε σύγκριση με άλλα ααντιδιαβητικά φάρμακα (RR = 0,34, 95% CI 0,32–0,36; p <0,001). Σε σύγκριση με άλλα αντιδιαβητικά φάρμακα, τα i-SGLT2 μείωσαν σημαντικά την επαναστένωση του stent (RR = 0,58, 95% CI 0,55–0,61; p <0,001) και τα νεφρικά συμβάντα (RR = 0,20, 95% CI 0,13–0,30; p <0,001), χωρίς να επηρεάζουν τις επανεισαγωγές λόγω αρρυθμιών (RR = 1,24, 95% CI 0,88–1,76; p = 0,23). Δεν ανιχνεύθηκε ετερογένεια (I² = 0% για όλες τις αναλύσεις). Συμπεράσματα/ερμηνεία Η πρώιμη χρήση των i-SGLT2 μετά από ΟΕΜ σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 συσχετίστηκε με χαμηλότερα ποσοστά επανεισαγωγής στο νοσοκομείο λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, επαναστένωσης του stent και νεφρικών επιπλοκών, αν και ο κίνδυνος υποτροπιάζοντος ΟΕΜ παρέμεινε αβέβαιος. Απαιτούνται μεγαλύτερες τυχαιοποιημένες δοκιμές για να διευκρινιστεί το μικτό καρδιαγγειακό προφίλ των i-SGLT2 στο μετεμφραγματικό περιβάλλον.","Background: Sodium–glucose cotransporter-2 inhibitors (i-SGLT2) have been shown to provide cardiovascular protection in patients with type 2 diabetes mellitus (T2DM); however, their effects in patients with established coronary artery disease (CAD) after acute myocardial infarction (AMI) remain uncertain. We aimed to evaluate the impact of early i-SGLT2 initiation on cardiovascular and renal outcomes in T2DM patients following AMI. Methods: This systematic review and meta-analysis followed PRISMA 2020 guidelines and was prospectively registered in PROSPERO (CRD420250654293). Electronic databases (PubMed, Medscape, NLM, NIH, Cochrane Library, Embase, and Scopus) were searched for studies published between 2014 and 2024. Randomized controlled trials (RCTs), cohort, and case-control studies comparing i-SGLT2 versus placebo or other antidiabetic agents in T2DM-CAD patients after AMI were included. Random-effects meta-analysis was used to calculate pooled risk ratios (RRs) with 95 % CIs; heterogeneity was assessed using I² and publication bias using Egger’s test. Results: Twenty-five studies comprising 321,205 patients met the inclusion criteria. Compared with placebo, i-SGLT2 modestly increased the risk of recurrent AMI (RR = 1.08, 95 % CI 1.04–1.12; p < 0.001) but reduced rehospitalization for heart failure (RR = 0.85, 95 % CI 0.82–0.87; p < 0.001) and serious renal adverse events (RR = 0.22, 95 % CI 0.18–0.27; p < 0.002). Compared with other antidiabetic drugs, i-SGLT2 significantly reduced recurrent AMI (RR = 0.34, 95 % CI 0.32–0.36; p < 0.001), stent restenosis (RR = 0.58, 95 % CI 0.55–0.61; p < 0.001), and renal events (RR = 0.20, 95 % CI 0.13–0.30; p < 0.001), without affecting arrhythmia readmissions (RR = 1.24, 95 % CI 0.88–1.76; p = 0.23). No heterogeneity was detected (I² = 0 % for all analyses). Conclusion: Early use of i-SGLT2 after AMI in patients with T2DM was associated with lower rates of heart-failure rehospitalization, stent restenosis, and renal complications, though the risk of recurrent AMI remained uncertain. Larger randomized trials are needed to clarify the mixed cardiovascular profile of i-SGLT2 in the post-infarction setting."],"dc:identifier":["uoadl:5312016","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312016"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συστηματική ανασκόπηση των τελευταίων 10 ετών της επιβίωσης στεφανιαίων ασθενών με την χρήση iSGLT2"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:49Z"}