{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312068"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312068","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Τα συναισθήματα Βυζαντινών και Ιταλών ουμανιστών και τα κίνητρά τους για το αμοιβαίο πλησίασμα (13ος-15ος αιώνας). Η περίπτωση του Θεόδωρου Μετοχίτη και του Φραγκίσκου Φίλελφου».","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις πολιτισμικές και συναισθηματικές σχέσεις που ανέπτυξαν οι λόγιοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Δυτικής Ευρώπης από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα, αναλύοντας τη συναισθηματική ρητορική δύο σημαντικών πνευματικών προσωπικοτήτων : του Θεόδωρου Μετοχίτη και του Φραγκίσκου Φίλελφου. Η μεθοδολογική προσέγγιση των συναισθημάτων που υιοθετήθηκε προσεγγίζει τα συναισθήματα ως πολιτισμικά προσδιορισμένα φαινόμενα, τα οποία δύνανται να αναλυθούν αποκλειστικά μέσα από το ιστορικό και κοινωνικό τους πλαίσιο, με έμφαση στη γλωσσική έκφραση και τις ρητορικές στρατηγικές που αξιοποιήθηκαν στον διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ Βυζαντίου και Δύσης. Ο Θεόδωρος Μετοχίτης, σημαντικός εκπρόσωπος της παλαιολόγειας αναγέννησης, μέσα από το φιλοσοφικό και ποιητικό του έργο, ανέπτυξε σκέψεις και προβληματισμούς που συγλίνουν με εκείνους της δυτικής διανόησης, όπως εκφράστηκαν από τον Πετράρχη. Στις «Σημειώσεις Γνωμικές» του κυριάρχησαν συναισθήματα απαισιοδοξίας και μελαγχολίας, με τον Πετράρχη στο έργο του να αποτυπώνει παρόμοια συναισθηματική απογοήτευση για την πολιτισμική παρακμή της επόχης του, συνδέοντας και οι δύο τον συναισθηματικό πόνο με τη γνωσιακή δυσλειτουργία. Φυσικά ανθρώπινα συναισθήματα όπως η φιλαυτία αντιμετωπίστηκαν από τον Μετοχίτη ως συναισθηματικές συνθήκες που αν ξεπερνούσαν τα επιτρεπτά ηθικά όρια ήταν προβληματικές, ενώ ο φθόνος θεωρήθηκε ένα αμιγώς καταστροφικό συναίσθημα. Η ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με τα βίβλια του και το πνευματικό του έργο, αποκάλυπτε τη σημασία της παιδείας ως εργαλείο εξασφάλισης αιώνιας φήμης. Στο ποιητικό του έργο, προέβαλλε εκτός από τις ενδόμυχες φιλοδοξίες του, και την αυτοκρατορική παρακμή, την οποία περιέγραψε με παραστατικές συναισθηματικές μεταφορές, μεταδίδοντας τόσο θλίψη για την επικρατούσα πολιτική κατάσταση της εποχής του όσο και την ελπίδα στη Θεία Πρόνοια. Ο φόβος του θανάτου μετατράπηκε σε αφετηρία για ουσιαστική πνευματική ενδοσκόπιση, με τη φιλοσοφία και την αρετή να προτείνονται ως αντίδοτα στην απελπισία. Ο Φραγκίσκος Φίλελφος, από την πλευρά του, ως ουμανιστής του 15ου αιώνα, σε αντίθεση με τον Μετοχίτη, καλλιέργησε άμεσες επαφές με εξέχουσες προσωπικότητες της βυζαντινής διανόησης. Οι σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη, ο γάμος του με βυζαντινή, η αλληλογραφία που ανέπτυξε με Βυζαντινούς λόγιους, καθώς και η ένταξη του σε ένα δίκτυο φροντίδας, μέσα από το οποίο πνευματικές προσωπικότητες παρείχαν εξυπηρετήσεις και μοιράζονταν προβληματισμούς, τον καθιστούσαν σημαντικό πολιτισμικό διαμεσολαβητή. Οι επαφές του, ωστόσο, με τους Βυζαντινούς διακρίνονταν από ιδιοτέλεια, καθώς αποσκοπούσαν στην απόκτηση χειρογράφων, ενώ παράλληλα απέφυγε την επικοινωνία με πρόσωπα που απειλούσαν το κύρος του. Σημεία σύγκλισης με τους Βυζαντινούς, όμως αποκάλυψε η επιστολογραφία του, όπως η εχθρική στάση απέναντι στους Οθωμανούς. Επιχειρήθηκε συνεπώς η ανάδειξη της δυναμικής των συναισθημάτων ως σημαντική μεταβλητή της πολιτισμικής αλληλεπίδρασης Βυζαντίου και Δύσης, υπογραμμίζοντας συνάμα ιδεολογικές και προσωπικές συνιστώσες που επηρέασαν αυτή την διαπολιτισμική διάδραση και τονίζοντας τον ρόλο της παιδείας ως γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα σε δυο κόσμους που τους χώριζε ένα βαθύ πολιτικό και θρησκευτικό χάσμα.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις πολιτισμικές και συναισθηματικές σχέσεις που ανέπτυξαν οι λόγιοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Δυτικής Ευρώπης από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα, αναλύοντας τη συναισθηματική ρητορική δύο σημαντικών πνευματικών προσωπικοτήτων : του Θεόδωρου Μετοχίτη και του Φραγκίσκου Φίλελφου. Η μεθοδολογική προσέγγιση των συναισθημάτων που υιοθετήθηκε προσεγγίζει τα συναισθήματα ως πολιτισμικά προσδιορισμένα φαινόμενα, τα οποία δύνανται να αναλυθούν αποκλειστικά μέσα από το ιστορικό και κοινωνικό τους πλαίσιο, με έμφαση στη γλωσσική έκφραση και τις ρητορικές στρατηγικές που αξιοποιήθηκαν στον διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ Βυζαντίου και Δύσης. Ο Θεόδωρος Μετοχίτης, σημαντικός εκπρόσωπος της παλαιολόγειας αναγέννησης, μέσα από το φιλοσοφικό και ποιητικό του έργο, ανέπτυξε σκέψεις και προβληματισμούς που συγλίνουν με εκείνους της δυτικής διανόησης, όπως εκφράστηκαν από τον Πετράρχη. Στις «Σημειώσεις Γνωμικές» του κυριάρχησαν συναισθήματα απαισιοδοξίας και μελαγχολίας, με τον Πετράρχη στο έργο του να αποτυπώνει παρόμοια συναισθηματική απογοήτευση για την πολιτισμική παρακμή της επόχης του, συνδέοντας και οι δύο τον συναισθηματικό πόνο με τη γνωσιακή δυσλειτουργία. Φυσικά ανθρώπινα συναισθήματα όπως η φιλαυτία αντιμετωπίστηκαν από τον Μετοχίτη ως συναισθηματικές συνθήκες που αν ξεπερνούσαν τα επιτρεπτά ηθικά όρια ήταν προβληματικές, ενώ ο φθόνος θεωρήθηκε ένα αμιγώς καταστροφικό συναίσθημα. Η ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με τα βίβλια του και το πνευματικό του έργο, αποκάλυπτε τη σημασία της παιδείας ως εργαλείο εξασφάλισης αιώνιας φήμης. Στο ποιητικό του έργο, προέβαλλε εκτός από τις ενδόμυχες φιλοδοξίες του, και την αυτοκρατορική παρακμή, την οποία περιέγραψε με παραστατικές συναισθηματικές μεταφορές, μεταδίδοντας τόσο θλίψη για την επικρατούσα πολιτική κατάσταση της εποχής του όσο και την ελπίδα στη Θεία Πρόνοια. Ο φόβος του θανάτου μετατράπηκε σε αφετηρία για ουσιαστική πνευματική ενδοσκόπιση, με τη φιλοσοφία και την αρετή να προτείνονται ως αντίδοτα στην απελπισία. Ο Φραγκίσκος Φίλελφος, από την πλευρά του, ως ουμανιστής του 15ου αιώνα, σε αντίθεση με τον Μετοχίτη, καλλιέργησε άμεσες επαφές με εξέχουσες προσωπικότητες της βυζαντινής διανόησης. Οι σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη, ο γάμος του με βυζαντινή, η αλληλογραφία που ανέπτυξε με Βυζαντινούς λόγιους, καθώς και η ένταξη του σε ένα δίκτυο φροντίδας, μέσα από το οποίο πνευματικές προσωπικότητες παρείχαν εξυπηρετήσεις και μοιράζονταν προβληματισμούς, τον καθιστούσαν σημαντικό πολιτισμικό διαμεσολαβητή. Οι επαφές του, ωστόσο, με τους Βυζαντινούς διακρίνονταν από ιδιοτέλεια, καθώς αποσκοπούσαν στην απόκτηση χειρογράφων, ενώ παράλληλα απέφυγε την επικοινωνία με πρόσωπα που απειλούσαν το κύρος του. Σημεία σύγκλισης με τους Βυζαντινούς, όμως αποκάλυψε η επιστολογραφία του, όπως η εχθρική στάση απέναντι στους Οθωμανούς. Επιχειρήθηκε συνεπώς η ανάδειξη της δυναμικής των συναισθημάτων ως σημαντική μεταβλητή της πολιτισμικής αλληλεπίδρασης Βυζαντίου και Δύσης, υπογραμμίζοντας συνάμα ιδεολογικές και προσωπικές συνιστώσες που επηρέασαν αυτή την διαπολιτισμική διάδραση και τονίζοντας τον ρόλο της παιδείας ως γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα σε δυο κόσμους που τους χώριζε ένα βαθύ πολιτικό και θρησκευτικό χάσμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαζιώτη Αικατερίνη","MPAZIOTI AIKATERINI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:49Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312068"],"render_values":[{"text":"uoadl:5312068","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312068","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312068","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5312068","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαζιώτη Αικατερίνη","MPAZIOTI AIKATERINI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312068","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312068"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις πολιτισμικές και συναισθηματικές σχέσεις που ανέπτυξαν οι λόγιοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Δυτικής Ευρώπης από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα, αναλύοντας τη συναισθηματική ρητορική δύο σημαντικών πνευματικών προσωπικοτήτων : του Θεόδωρου Μετοχίτη και του Φραγκίσκου Φίλελφου. Η μεθοδολογική προσέγγιση των συναισθημάτων που υιοθετήθηκε προσεγγίζει τα συναισθήματα ως πολιτισμικά προσδιορισμένα φαινόμενα, τα οποία δύνανται να αναλυθούν αποκλειστικά μέσα από το ιστορικό και κοινωνικό τους πλαίσιο, με έμφαση στη γλωσσική έκφραση και τις ρητορικές στρατηγικές που αξιοποιήθηκαν στον διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ Βυζαντίου και Δύσης. Ο Θεόδωρος Μετοχίτης, σημαντικός εκπρόσωπος της παλαιολόγειας αναγέννησης, μέσα από το φιλοσοφικό και ποιητικό του έργο, ανέπτυξε σκέψεις και προβληματισμούς που συγλίνουν με εκείνους της δυτικής διανόησης, όπως εκφράστηκαν από τον Πετράρχη. Στις «Σημειώσεις Γνωμικές» του κυριάρχησαν συναισθήματα απαισιοδοξίας και μελαγχολίας, με τον Πετράρχη στο έργο του να αποτυπώνει παρόμοια συναισθηματική απογοήτευση για την πολιτισμική παρακμή της επόχης του, συνδέοντας και οι δύο τον συναισθηματικό πόνο με τη γνωσιακή δυσλειτουργία. Φυσικά ανθρώπινα συναισθήματα όπως η φιλαυτία αντιμετωπίστηκαν από τον Μετοχίτη ως συναισθηματικές συνθήκες που αν ξεπερνούσαν τα επιτρεπτά ηθικά όρια ήταν προβληματικές, ενώ ο φθόνος θεωρήθηκε ένα αμιγώς καταστροφικό συναίσθημα. Η ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με τα βίβλια του και το πνευματικό του έργο, αποκάλυπτε τη σημασία της παιδείας ως εργαλείο εξασφάλισης αιώνιας φήμης. Στο ποιητικό του έργο, προέβαλλε εκτός από τις ενδόμυχες φιλοδοξίες του, και την αυτοκρατορική παρακμή, την οποία περιέγραψε με παραστατικές συναισθηματικές μεταφορές, μεταδίδοντας τόσο θλίψη για την επικρατούσα πολιτική κατάσταση της εποχής του όσο και την ελπίδα στη Θεία Πρόνοια. Ο φόβος του θανάτου μετατράπηκε σε αφετηρία για ουσιαστική πνευματική ενδοσκόπιση, με τη φιλοσοφία και την αρετή να προτείνονται ως αντίδοτα στην απελπισία. Ο Φραγκίσκος Φίλελφος, από την πλευρά του, ως ουμανιστής του 15ου αιώνα, σε αντίθεση με τον Μετοχίτη, καλλιέργησε άμεσες επαφές με εξέχουσες προσωπικότητες της βυζαντινής διανόησης. Οι σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη, ο γάμος του με βυζαντινή, η αλληλογραφία που ανέπτυξε με Βυζαντινούς λόγιους, καθώς και η ένταξη του σε ένα δίκτυο φροντίδας, μέσα από το οποίο πνευματικές προσωπικότητες παρείχαν εξυπηρετήσεις και μοιράζονταν προβληματισμούς, τον καθιστούσαν σημαντικό πολιτισμικό διαμεσολαβητή. Οι επαφές του, ωστόσο, με τους Βυζαντινούς διακρίνονταν από ιδιοτέλεια, καθώς αποσκοπούσαν στην απόκτηση χειρογράφων, ενώ παράλληλα απέφυγε την επικοινωνία με πρόσωπα που απειλούσαν το κύρος του. Σημεία σύγκλισης με τους Βυζαντινούς, όμως αποκάλυψε η επιστολογραφία του, όπως η εχθρική στάση απέναντι στους Οθωμανούς. Επιχειρήθηκε συνεπώς η ανάδειξη της δυναμικής των συναισθημάτων ως σημαντική μεταβλητή της πολιτισμικής αλληλεπίδρασης Βυζαντίου και Δύσης, υπογραμμίζοντας συνάμα ιδεολογικές και προσωπικές συνιστώσες που επηρέασαν αυτή την διαπολιτισμική διάδραση και τονίζοντας τον ρόλο της παιδείας ως γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα σε δυο κόσμους που τους χώριζε ένα βαθύ πολιτικό και θρησκευτικό χάσμα.","This thesis examines the cultural and emotional relationships developed by scholars of the Byzantine Empire and Western Europe from the 13th to the 15th centuries, analyzing the emotional rhetoric of two intellectual figures: Theodore Metochites and Francesco Filelfo. The methodological approach to emotions adopted in this thesis considered emotions as culturally determined phenomena, which can only be analyzed within their historical and social context, with significant emphasis on the linguistic expression and rhetorical strategies employed in the intercultural dialogue between Byzantium and the West. Theodore Metochites, a prominent representative of the Palaiologan Renaissance, through his philosophical and poetic work, expressed thoughts that were similar with those of Western intellectuals, such as Petrarch. In his ‘’Sententious Notes’’, feelings of pessimism and melancholy were dominant, while Petrarch similarly expressed emotional disappointment regarding the cultural decline of his era, both linking emotional suffering with cognitive dysfunction. Natural human emotions such as self-love were approached by Metochites as emotional states that, if exceeding socially acceptable moral limits, were considered extremely problematic, while envy was also viewed as a destructive sentiment. His unique relationship with his books revealed the importance of education as a passage for immortality. In his poetry, not only he projected his ambitions but also described the imperial decline using strong emotional metaphors, conveying both sorrow over the political situation of his time and hope in Divine Providence. His fear of death became a starting point for spiritual introspection, with philosophy and virtue proposed as antidotes to sorrow. On the other hand Francesco Filelfo cultivated relationships with prominent figures of Byzantine intellectual life. His studies in Constantinople, his marriage to a Byzantine woman, the correspondence he maintained with Byzantine scholars, as well as his inclusion in a network of care, through which intellectuals offered assistance and shared concerns, made him an important cultural mediator. However, his connection with the Byzantines were shaped by self-interest, as he hoped to acquire manuscripts, while also avoiding communication with intellectuals who might threaten his status. Nonetheless, points of convergence with the Byzantines were revealed in his correspondence, such as his hostile stance toward the Ottomans. Thus, this study highlights the dynamic nature of emotions as a significant variable in the cultural interaction between Byzantium and the West, while also highlighting the ideological and personal dimensions that shaped this intercultural exchange and underlining the role of education as a bridge of communication between two worlds separated by a profound political and religious divide."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Τα συναισθήματα Βυζαντινών και Ιταλών ουμανιστών και τα κίνητρά τους για το αμοιβαίο πλησίασμα (13ος-15ος αιώνας). Η περίπτωση του Θεόδωρου Μετοχίτη και του Φραγκίσκου Φίλελφου»."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαζιώτη Αικατερίνη","MPAZIOTI AIKATERINI"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις πολιτισμικές και συναισθηματικές σχέσεις που ανέπτυξαν οι λόγιοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Δυτικής Ευρώπης από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα, αναλύοντας τη συναισθηματική ρητορική δύο σημαντικών πνευματικών προσωπικοτήτων : του Θεόδωρου Μετοχίτη και του Φραγκίσκου Φίλελφου. Η μεθοδολογική προσέγγιση των συναισθημάτων που υιοθετήθηκε προσεγγίζει τα συναισθήματα ως πολιτισμικά προσδιορισμένα φαινόμενα, τα οποία δύνανται να αναλυθούν αποκλειστικά μέσα από το ιστορικό και κοινωνικό τους πλαίσιο, με έμφαση στη γλωσσική έκφραση και τις ρητορικές στρατηγικές που αξιοποιήθηκαν στον διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ Βυζαντίου και Δύσης. Ο Θεόδωρος Μετοχίτης, σημαντικός εκπρόσωπος της παλαιολόγειας αναγέννησης, μέσα από το φιλοσοφικό και ποιητικό του έργο, ανέπτυξε σκέψεις και προβληματισμούς που συγλίνουν με εκείνους της δυτικής διανόησης, όπως εκφράστηκαν από τον Πετράρχη. Στις «Σημειώσεις Γνωμικές» του κυριάρχησαν συναισθήματα απαισιοδοξίας και μελαγχολίας, με τον Πετράρχη στο έργο του να αποτυπώνει παρόμοια συναισθηματική απογοήτευση για την πολιτισμική παρακμή της επόχης του, συνδέοντας και οι δύο τον συναισθηματικό πόνο με τη γνωσιακή δυσλειτουργία. Φυσικά ανθρώπινα συναισθήματα όπως η φιλαυτία αντιμετωπίστηκαν από τον Μετοχίτη ως συναισθηματικές συνθήκες που αν ξεπερνούσαν τα επιτρεπτά ηθικά όρια ήταν προβληματικές, ενώ ο φθόνος θεωρήθηκε ένα αμιγώς καταστροφικό συναίσθημα. Η ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με τα βίβλια του και το πνευματικό του έργο, αποκάλυπτε τη σημασία της παιδείας ως εργαλείο εξασφάλισης αιώνιας φήμης. Στο ποιητικό του έργο, προέβαλλε εκτός από τις ενδόμυχες φιλοδοξίες του, και την αυτοκρατορική παρακμή, την οποία περιέγραψε με παραστατικές συναισθηματικές μεταφορές, μεταδίδοντας τόσο θλίψη για την επικρατούσα πολιτική κατάσταση της εποχής του όσο και την ελπίδα στη Θεία Πρόνοια. Ο φόβος του θανάτου μετατράπηκε σε αφετηρία για ουσιαστική πνευματική ενδοσκόπιση, με τη φιλοσοφία και την αρετή να προτείνονται ως αντίδοτα στην απελπισία. Ο Φραγκίσκος Φίλελφος, από την πλευρά του, ως ουμανιστής του 15ου αιώνα, σε αντίθεση με τον Μετοχίτη, καλλιέργησε άμεσες επαφές με εξέχουσες προσωπικότητες της βυζαντινής διανόησης. Οι σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη, ο γάμος του με βυζαντινή, η αλληλογραφία που ανέπτυξε με Βυζαντινούς λόγιους, καθώς και η ένταξη του σε ένα δίκτυο φροντίδας, μέσα από το οποίο πνευματικές προσωπικότητες παρείχαν εξυπηρετήσεις και μοιράζονταν προβληματισμούς, τον καθιστούσαν σημαντικό πολιτισμικό διαμεσολαβητή. Οι επαφές του, ωστόσο, με τους Βυζαντινούς διακρίνονταν από ιδιοτέλεια, καθώς αποσκοπούσαν στην απόκτηση χειρογράφων, ενώ παράλληλα απέφυγε την επικοινωνία με πρόσωπα που απειλούσαν το κύρος του. Σημεία σύγκλισης με τους Βυζαντινούς, όμως αποκάλυψε η επιστολογραφία του, όπως η εχθρική στάση απέναντι στους Οθωμανούς. Επιχειρήθηκε συνεπώς η ανάδειξη της δυναμικής των συναισθημάτων ως σημαντική μεταβλητή της πολιτισμικής αλληλεπίδρασης Βυζαντίου και Δύσης, υπογραμμίζοντας συνάμα ιδεολογικές και προσωπικές συνιστώσες που επηρέασαν αυτή την διαπολιτισμική διάδραση και τονίζοντας τον ρόλο της παιδείας ως γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα σε δυο κόσμους που τους χώριζε ένα βαθύ πολιτικό και θρησκευτικό χάσμα.","This thesis examines the cultural and emotional relationships developed by scholars of the Byzantine Empire and Western Europe from the 13th to the 15th centuries, analyzing the emotional rhetoric of two intellectual figures: Theodore Metochites and Francesco Filelfo. The methodological approach to emotions adopted in this thesis considered emotions as culturally determined phenomena, which can only be analyzed within their historical and social context, with significant emphasis on the linguistic expression and rhetorical strategies employed in the intercultural dialogue between Byzantium and the West. Theodore Metochites, a prominent representative of the Palaiologan Renaissance, through his philosophical and poetic work, expressed thoughts that were similar with those of Western intellectuals, such as Petrarch. In his ‘’Sententious Notes’’, feelings of pessimism and melancholy were dominant, while Petrarch similarly expressed emotional disappointment regarding the cultural decline of his era, both linking emotional suffering with cognitive dysfunction. Natural human emotions such as self-love were approached by Metochites as emotional states that, if exceeding socially acceptable moral limits, were considered extremely problematic, while envy was also viewed as a destructive sentiment. His unique relationship with his books revealed the importance of education as a passage for immortality. In his poetry, not only he projected his ambitions but also described the imperial decline using strong emotional metaphors, conveying both sorrow over the political situation of his time and hope in Divine Providence. His fear of death became a starting point for spiritual introspection, with philosophy and virtue proposed as antidotes to sorrow. On the other hand Francesco Filelfo cultivated relationships with prominent figures of Byzantine intellectual life. His studies in Constantinople, his marriage to a Byzantine woman, the correspondence he maintained with Byzantine scholars, as well as his inclusion in a network of care, through which intellectuals offered assistance and shared concerns, made him an important cultural mediator. However, his connection with the Byzantines were shaped by self-interest, as he hoped to acquire manuscripts, while also avoiding communication with intellectuals who might threaten his status. Nonetheless, points of convergence with the Byzantines were revealed in his correspondence, such as his hostile stance toward the Ottomans. Thus, this study highlights the dynamic nature of emotions as a significant variable in the cultural interaction between Byzantium and the West, while also highlighting the ideological and personal dimensions that shaped this intercultural exchange and underlining the role of education as a bridge of communication between two worlds separated by a profound political and religious divide."],"dc:identifier":["uoadl:5312068","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312068"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["«Τα συναισθήματα Βυζαντινών και Ιταλών ουμανιστών και τα κίνητρά τους για το αμοιβαίο πλησίασμα (13ος-15ος αιώνας). Η περίπτωση του Θεόδωρου Μετοχίτη και του Φραγκίσκου Φίλελφου»."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:49Z"}