{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312235"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312235","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η φιλανθρωπία την εποχή των Παλαιολόγων (1261-1453)","abstract":"Στην παρούσα εργασία εξετάζεται η φιλανθρωπία την εποχή των Παλαιολόγων (1261- 1453) στην Κωνσταντινούπολη. Η φιλανθρωπία ήταν μία αξία με αρχαιοελληνικές καταβολές και αποτελούσε βασικό χαρακτηριστικό της αυτοκρατορικής ιδιότητας. Όμως η κατάσταση της αυτοκρατορίας μετά την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1261, φαίνεται ότι δεν επέτρεπε την ανάδειξη της σε κυρίαρχο χαρακτηριστικό της βυζαντινής κοινωνίας σε πρακτικό επίπεδο. Ο σκοπός της εργασίας αυτής είναι, μεταξύ άλλων, να αναδείξει πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή. Για αυτό τον λόγο μελετάται αρχικά, ο θεωρητικός λόγος περί φιλανθρωπίας. Μέσα από την εξέταση των κειμένων τριών πατριαρχών, του Διαλόγου Πλουσίων και Πενήτων του Αλεξίου Μακρεμβολίτη και τέλος ορισμένων βίων αγίων, καταδεικνύεται ότι οι θεωρητικές εκκλήσεις για φιλανθρωπία προς τους ανθρώπους που την είχαν ανάγκη, δεν έπαψαν αυτή την περίοδο. Στη συνέχεια μελετάται η εφαρμογή της φιλανθρωπίας, ξεκινώντας με τις σχετικές ενέργειες του πατριάρχη Αθανασίου Α΄. Κατόπιν εξετάζονται τα τυπικά των μοναστηριών, που ιδρύθηκαν την υπό μελέτη περίοδο στην Κωνσταντινούπολη και οι προβλέψεις που περιέχονταν σε αυτά για διανομή φαγητού στις πύλες των μονών. Επιπλέον γίνεται αναφορά και στα φιλανθρωπικά ιδρύματα που αναφέρονταν στα τυπικά. Μελετώνται ξεχωριστά τόσο τα νοσοκομεία/ξενώνες και η σχετική φιλανθρωπική προσφορά τους, όσο και τα ορφανοτροφεία, τα γηροκομεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα της περιόδου. Μέσα από την μελέτη των πηγών επιβεβαιώνεται ότι δεν υπήρχαν πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα, εξαιτίας των οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η αυτοκρατορία. Στο τελευταίο μέρος της εργασίας διατυπώνονται ορισμένες παρατηρήσεις, ως προς τα άτομα που δέχονταν βοήθεια. Εκφράζεται η άποψη ότι τα άτομα αυτά αποτελούσαν τμήμα του κατώτερου κοινωνικού στρώματος των πόλεων και προτείνεται η ονομασία «δεόμενοι», για να τους χαρακτηρίσει. Τονίζεται ακόμα ότι οι «δεόμενοι», αποτελούνταν από τους «πτωχούς», οι οποίοι ζούσαν αποκλειστικά από την φιλανθρωπία και τους «πένητες», οι οποίοι εργάζονταν αλλά χρειάζονταν και την φιλανθρωπία, για να επιβιώσουν. Επίσης σημειώνεται ότι οι «δεόμενοι» αποτελούσαν υποκατηγορία της κοινωνικής ομάδας που ονομάζεται δῆμος στις πηγές. Τέλος, υποστηρίζεται ότι η φιλανθρωπία ήταν ενέργεια παροχής βοήθειας στους «δεόμενους» και ήταν θεωρητικά υποχρεωτική. Φαίνεται όμως ότι πρακτικά, όσοι ήταν σε θέση να ασκήσουν την φιλανθρωπία, ιδρύοντας ή ανακαινίζοντας μοναστήρια και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα μαζί με αυτά, δηλαδή οι αυτοκράτορες και οι άρχοντες της περιόδου, δεν το έκαναν. Εκφράζεται η άποψη ότι οι αυτοκράτορες δεν μπορούσαν, ελλείψει οικονομικών μέσων και ότι οι άρχοντες δεν ήθελαν να την ασκούν, καθώς φαίνεται ότι δεν ήταν μία αξία, που θα μπορούσε να τους ισχυροποιήσει κοινωνικά ή οικονομικά.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία εξετάζεται η φιλανθρωπία την εποχή των Παλαιολόγων (1261- 1453) στην Κωνσταντινούπολη. Η φιλανθρωπία ήταν μία αξία με αρχαιοελληνικές καταβολές και αποτελούσε βασικό χαρακτηριστικό της αυτοκρατορικής ιδιότητας. Όμως η κατάσταση της αυτοκρατορίας μετά την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1261, φαίνεται ότι δεν επέτρεπε την ανάδειξη της σε κυρίαρχο χαρακτηριστικό της βυζαντινής κοινωνίας σε πρακτικό επίπεδο. Ο σκοπός της εργασίας αυτής είναι, μεταξύ άλλων, να αναδείξει πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή. Για αυτό τον λόγο μελετάται αρχικά, ο θεωρητικός λόγος περί φιλανθρωπίας. Μέσα από την εξέταση των κειμένων τριών πατριαρχών, του Διαλόγου Πλουσίων και Πενήτων του Αλεξίου Μακρεμβολίτη και τέλος ορισμένων βίων αγίων, καταδεικνύεται ότι οι θεωρητικές εκκλήσεις για φιλανθρωπία προς τους ανθρώπους που την είχαν ανάγκη, δεν έπαψαν αυτή την περίοδο. Στη συνέχεια μελετάται η εφαρμογή της φιλανθρωπίας, ξεκινώντας με τις σχετικές ενέργειες του πατριάρχη Αθανασίου Α΄. Κατόπιν εξετάζονται τα τυπικά των μοναστηριών, που ιδρύθηκαν την υπό μελέτη περίοδο στην Κωνσταντινούπολη και οι προβλέψεις που περιέχονταν σε αυτά για διανομή φαγητού στις πύλες των μονών. Επιπλέον γίνεται αναφορά και στα φιλανθρωπικά ιδρύματα που αναφέρονταν στα τυπικά. Μελετώνται ξεχωριστά τόσο τα νοσοκομεία/ξενώνες και η σχετική φιλανθρωπική προσφορά τους, όσο και τα ορφανοτροφεία, τα γηροκομεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα της περιόδου. Μέσα από την μελέτη των πηγών επιβεβαιώνεται ότι δεν υπήρχαν πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα, εξαιτίας των οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η αυτοκρατορία. Στο τελευταίο μέρος της εργασίας διατυπώνονται ορισμένες παρατηρήσεις, ως προς τα άτομα που δέχονταν βοήθεια. Εκφράζεται η άποψη ότι τα άτομα αυτά αποτελούσαν τμήμα του κατώτερου κοινωνικού στρώματος των πόλεων και προτείνεται η ονομασία «δεόμενοι», για να τους χαρακτηρίσει. Τονίζεται ακόμα ότι οι «δεόμενοι», αποτελούνταν από τους «πτωχούς», οι οποίοι ζούσαν αποκλειστικά από την φιλανθρωπία και τους «πένητες», οι οποίοι εργάζονταν αλλά χρειάζονταν και την φιλανθρωπία, για να επιβιώσουν. Επίσης σημειώνεται ότι οι «δεόμενοι» αποτελούσαν υποκατηγορία της κοινωνικής ομάδας που ονομάζεται δῆμος στις πηγές. Τέλος, υποστηρίζεται ότι η φιλανθρωπία ήταν ενέργεια παροχής βοήθειας στους «δεόμενους» και ήταν θεωρητικά υποχρεωτική. Φαίνεται όμως ότι πρακτικά, όσοι ήταν σε θέση να ασκήσουν την φιλανθρωπία, ιδρύοντας ή ανακαινίζοντας μοναστήρια και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα μαζί με αυτά, δηλαδή οι αυτοκράτορες και οι άρχοντες της περιόδου, δεν το έκαναν. Εκφράζεται η άποψη ότι οι αυτοκράτορες δεν μπορούσαν, ελλείψει οικονομικών μέσων και ότι οι άρχοντες δεν ήθελαν να την ασκούν, καθώς φαίνεται ότι δεν ήταν μία αξία, που θα μπορούσε να τους ισχυροποιήσει κοινωνικά ή οικονομικά.","abstract_has_math":false,"creators":["Μερκουράκης Νικόλαος Κωνσταντίνος","MERKOURAKIS NIKOLAOS KONSTANTINOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:49Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312235"],"render_values":[{"text":"uoadl:5312235","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312235","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312235","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5312235","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μερκουράκης Νικόλαος Κωνσταντίνος","MERKOURAKIS NIKOLAOS KONSTANTINOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312235","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312235"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία εξετάζεται η φιλανθρωπία την εποχή των Παλαιολόγων (1261- 1453) στην Κωνσταντινούπολη. Η φιλανθρωπία ήταν μία αξία με αρχαιοελληνικές καταβολές και αποτελούσε βασικό χαρακτηριστικό της αυτοκρατορικής ιδιότητας. Όμως η κατάσταση της αυτοκρατορίας μετά την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1261, φαίνεται ότι δεν επέτρεπε την ανάδειξη της σε κυρίαρχο χαρακτηριστικό της βυζαντινής κοινωνίας σε πρακτικό επίπεδο. Ο σκοπός της εργασίας αυτής είναι, μεταξύ άλλων, να αναδείξει πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή. Για αυτό τον λόγο μελετάται αρχικά, ο θεωρητικός λόγος περί φιλανθρωπίας. Μέσα από την εξέταση των κειμένων τριών πατριαρχών, του Διαλόγου Πλουσίων και Πενήτων του Αλεξίου Μακρεμβολίτη και τέλος ορισμένων βίων αγίων, καταδεικνύεται ότι οι θεωρητικές εκκλήσεις για φιλανθρωπία προς τους ανθρώπους που την είχαν ανάγκη, δεν έπαψαν αυτή την περίοδο. Στη συνέχεια μελετάται η εφαρμογή της φιλανθρωπίας, ξεκινώντας με τις σχετικές ενέργειες του πατριάρχη Αθανασίου Α΄. Κατόπιν εξετάζονται τα τυπικά των μοναστηριών, που ιδρύθηκαν την υπό μελέτη περίοδο στην Κωνσταντινούπολη και οι προβλέψεις που περιέχονταν σε αυτά για διανομή φαγητού στις πύλες των μονών. Επιπλέον γίνεται αναφορά και στα φιλανθρωπικά ιδρύματα που αναφέρονταν στα τυπικά. Μελετώνται ξεχωριστά τόσο τα νοσοκομεία/ξενώνες και η σχετική φιλανθρωπική προσφορά τους, όσο και τα ορφανοτροφεία, τα γηροκομεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα της περιόδου. Μέσα από την μελέτη των πηγών επιβεβαιώνεται ότι δεν υπήρχαν πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα, εξαιτίας των οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η αυτοκρατορία. Στο τελευταίο μέρος της εργασίας διατυπώνονται ορισμένες παρατηρήσεις, ως προς τα άτομα που δέχονταν βοήθεια. Εκφράζεται η άποψη ότι τα άτομα αυτά αποτελούσαν τμήμα του κατώτερου κοινωνικού στρώματος των πόλεων και προτείνεται η ονομασία «δεόμενοι», για να τους χαρακτηρίσει. Τονίζεται ακόμα ότι οι «δεόμενοι», αποτελούνταν από τους «πτωχούς», οι οποίοι ζούσαν αποκλειστικά από την φιλανθρωπία και τους «πένητες», οι οποίοι εργάζονταν αλλά χρειάζονταν και την φιλανθρωπία, για να επιβιώσουν. Επίσης σημειώνεται ότι οι «δεόμενοι» αποτελούσαν υποκατηγορία της κοινωνικής ομάδας που ονομάζεται δῆμος στις πηγές. Τέλος, υποστηρίζεται ότι η φιλανθρωπία ήταν ενέργεια παροχής βοήθειας στους «δεόμενους» και ήταν θεωρητικά υποχρεωτική. Φαίνεται όμως ότι πρακτικά, όσοι ήταν σε θέση να ασκήσουν την φιλανθρωπία, ιδρύοντας ή ανακαινίζοντας μοναστήρια και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα μαζί με αυτά, δηλαδή οι αυτοκράτορες και οι άρχοντες της περιόδου, δεν το έκαναν. Εκφράζεται η άποψη ότι οι αυτοκράτορες δεν μπορούσαν, ελλείψει οικονομικών μέσων και ότι οι άρχοντες δεν ήθελαν να την ασκούν, καθώς φαίνεται ότι δεν ήταν μία αξία, που θα μπορούσε να τους ισχυροποιήσει κοινωνικά ή οικονομικά.","This master thesis examines philanthropy during the Palaiologan era (1261-1453) in Constantinople. Philanthropy was a value with ancient Greek origins and was a key characteristic of imperial authority. However, the situation of the empire after the reconquest of Constantinople in 1261 seems to have prevented it from becoming a dominant feature of Byzantine society on a practical level. The purpose of this thesis is, among other things, to highlight how this change came about. For this reason, the theoretical discourse on charity is studied first. Through the examination of the texts of three patriarchs, Alexios Makrembolites' Dialogue of the Rich and the Poor, and finally certain lives of saints, it is demonstrated that theoretical calls for charity towards people in need did not cease during this period. The application of charity is studied next, beginning with the relevant actions of Patriarch Athanasius I. Then follows a study of the typika (τυπικά) of the monasteries founded during the period under study in Constantinople, along with the provisions they contained for the distribution of food at the gates of the monasteries. In addition, reference is made to the charitable institutions mentioned in the typika. Hospitals/hostels and their charitable offerings are studied separately, as are orphanages, nursing homes, and other charitable institutions of the period. Through the study of the sources, it is confirmed that there were not many charitable institutions due to the economic and political problems faced by the empire. The last part of the thesis makes some observations about the people who received assistance. It expresses the view that they were part of the lower social strata of the cities and suggests the term \"deomenoi\" (δεόμενοι) to describe them. It is also emphasized that the \"deomenoi\" consisted of the \"poor\" (πτωχοί), who lived exclusively on charity, and the \"penites\" (πένητες) who worked, but also needed charity to survive. It is also noted that the \"deomenoi\" were a subcategory of the social group that is mentioned as demos (δῆμος) in the sources. Finally, it is argued that charity was an act of providing assistance to the \"deomenoi\" and was, theoretically, obligatory. However, it seems that in practice, those who were in a position to practice charity by founding or renovating monasteries and other charitable institutions, namely the emperors and archontes (άρχοντες) of the period, did not do so. The view is expressed that the emperors were unable to do so due to a lack of financial resources and that the archontes did not want to practice it, as it seems that it was not a value that could strengthen their socio-economic position"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η φιλανθρωπία την εποχή των Παλαιολόγων (1261-1453)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μερκουράκης Νικόλαος Κωνσταντίνος","MERKOURAKIS NIKOLAOS KONSTANTINOS"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία εξετάζεται η φιλανθρωπία την εποχή των Παλαιολόγων (1261- 1453) στην Κωνσταντινούπολη. Η φιλανθρωπία ήταν μία αξία με αρχαιοελληνικές καταβολές και αποτελούσε βασικό χαρακτηριστικό της αυτοκρατορικής ιδιότητας. Όμως η κατάσταση της αυτοκρατορίας μετά την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1261, φαίνεται ότι δεν επέτρεπε την ανάδειξη της σε κυρίαρχο χαρακτηριστικό της βυζαντινής κοινωνίας σε πρακτικό επίπεδο. Ο σκοπός της εργασίας αυτής είναι, μεταξύ άλλων, να αναδείξει πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή. Για αυτό τον λόγο μελετάται αρχικά, ο θεωρητικός λόγος περί φιλανθρωπίας. Μέσα από την εξέταση των κειμένων τριών πατριαρχών, του Διαλόγου Πλουσίων και Πενήτων του Αλεξίου Μακρεμβολίτη και τέλος ορισμένων βίων αγίων, καταδεικνύεται ότι οι θεωρητικές εκκλήσεις για φιλανθρωπία προς τους ανθρώπους που την είχαν ανάγκη, δεν έπαψαν αυτή την περίοδο. Στη συνέχεια μελετάται η εφαρμογή της φιλανθρωπίας, ξεκινώντας με τις σχετικές ενέργειες του πατριάρχη Αθανασίου Α΄. Κατόπιν εξετάζονται τα τυπικά των μοναστηριών, που ιδρύθηκαν την υπό μελέτη περίοδο στην Κωνσταντινούπολη και οι προβλέψεις που περιέχονταν σε αυτά για διανομή φαγητού στις πύλες των μονών. Επιπλέον γίνεται αναφορά και στα φιλανθρωπικά ιδρύματα που αναφέρονταν στα τυπικά. Μελετώνται ξεχωριστά τόσο τα νοσοκομεία/ξενώνες και η σχετική φιλανθρωπική προσφορά τους, όσο και τα ορφανοτροφεία, τα γηροκομεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα της περιόδου. Μέσα από την μελέτη των πηγών επιβεβαιώνεται ότι δεν υπήρχαν πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα, εξαιτίας των οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η αυτοκρατορία. Στο τελευταίο μέρος της εργασίας διατυπώνονται ορισμένες παρατηρήσεις, ως προς τα άτομα που δέχονταν βοήθεια. Εκφράζεται η άποψη ότι τα άτομα αυτά αποτελούσαν τμήμα του κατώτερου κοινωνικού στρώματος των πόλεων και προτείνεται η ονομασία «δεόμενοι», για να τους χαρακτηρίσει. Τονίζεται ακόμα ότι οι «δεόμενοι», αποτελούνταν από τους «πτωχούς», οι οποίοι ζούσαν αποκλειστικά από την φιλανθρωπία και τους «πένητες», οι οποίοι εργάζονταν αλλά χρειάζονταν και την φιλανθρωπία, για να επιβιώσουν. Επίσης σημειώνεται ότι οι «δεόμενοι» αποτελούσαν υποκατηγορία της κοινωνικής ομάδας που ονομάζεται δῆμος στις πηγές. Τέλος, υποστηρίζεται ότι η φιλανθρωπία ήταν ενέργεια παροχής βοήθειας στους «δεόμενους» και ήταν θεωρητικά υποχρεωτική. Φαίνεται όμως ότι πρακτικά, όσοι ήταν σε θέση να ασκήσουν την φιλανθρωπία, ιδρύοντας ή ανακαινίζοντας μοναστήρια και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα μαζί με αυτά, δηλαδή οι αυτοκράτορες και οι άρχοντες της περιόδου, δεν το έκαναν. Εκφράζεται η άποψη ότι οι αυτοκράτορες δεν μπορούσαν, ελλείψει οικονομικών μέσων και ότι οι άρχοντες δεν ήθελαν να την ασκούν, καθώς φαίνεται ότι δεν ήταν μία αξία, που θα μπορούσε να τους ισχυροποιήσει κοινωνικά ή οικονομικά.","This master thesis examines philanthropy during the Palaiologan era (1261-1453) in Constantinople. Philanthropy was a value with ancient Greek origins and was a key characteristic of imperial authority. However, the situation of the empire after the reconquest of Constantinople in 1261 seems to have prevented it from becoming a dominant feature of Byzantine society on a practical level. The purpose of this thesis is, among other things, to highlight how this change came about. For this reason, the theoretical discourse on charity is studied first. Through the examination of the texts of three patriarchs, Alexios Makrembolites' Dialogue of the Rich and the Poor, and finally certain lives of saints, it is demonstrated that theoretical calls for charity towards people in need did not cease during this period. The application of charity is studied next, beginning with the relevant actions of Patriarch Athanasius I. Then follows a study of the typika (τυπικά) of the monasteries founded during the period under study in Constantinople, along with the provisions they contained for the distribution of food at the gates of the monasteries. In addition, reference is made to the charitable institutions mentioned in the typika. Hospitals/hostels and their charitable offerings are studied separately, as are orphanages, nursing homes, and other charitable institutions of the period. Through the study of the sources, it is confirmed that there were not many charitable institutions due to the economic and political problems faced by the empire. The last part of the thesis makes some observations about the people who received assistance. It expresses the view that they were part of the lower social strata of the cities and suggests the term \"deomenoi\" (δεόμενοι) to describe them. It is also emphasized that the \"deomenoi\" consisted of the \"poor\" (πτωχοί), who lived exclusively on charity, and the \"penites\" (πένητες) who worked, but also needed charity to survive. It is also noted that the \"deomenoi\" were a subcategory of the social group that is mentioned as demos (δῆμος) in the sources. Finally, it is argued that charity was an act of providing assistance to the \"deomenoi\" and was, theoretically, obligatory. However, it seems that in practice, those who were in a position to practice charity by founding or renovating monasteries and other charitable institutions, namely the emperors and archontes (άρχοντες) of the period, did not do so. The view is expressed that the emperors were unable to do so due to a lack of financial resources and that the archontes did not want to practice it, as it seems that it was not a value that could strengthen their socio-economic position"],"dc:identifier":["uoadl:5312235","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312235"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Η φιλανθρωπία την εποχή των Παλαιολόγων (1261-1453)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:49Z"}