{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312334"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312334","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η μελέτη των μεταβολών των ψυχικών δεξιοτήτων ερασιτεχνών αθλητών ποδοσφαίρου πριν και μετά την αποκατάσταση","abstract":"Εισαγωγή: Ένας τραυματισμός που προκαλείται κατά τη συμμετοχή σε αθλήματα δεν είναι μόνο ένα συνηθισμένο φαινόμενο, αλλά έχει και ποικίλες επιπτώσεις, ιδιαίτερα στο επίπεδο της ψυχολογικής λειτουργίας, όπου μπορεί να οδηγήσει σε συναισθήματα κατάθλιψης, άγχους, απώλειας ταυτότητας και φόβου για την πιθανότητα ενός ακόμη τραυματισμού. Οι στόχοι της μελέτης είναι οι εξής: α) να προσδιοριστεί εάν και πώς οι θεμελιώδεις ψυχικές δεξιότητες (όπως το άγχος, η ρύθμιση των συναισθημάτων, οι ψυχολογικές δεξιότητες και η ποιότητα του ύπνου) διαφέρουν πριν και μετά την αποκατάσταση• και β) να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ αυτών των δεξιοτήτων και του άγχους επανατραυματισμού, της αγωνιστικής αυτοπεποίθησης και της ικανότητας προσοχής κατά την επιστροφή στην αγωνιστική δράση. Στη θεωρητική θεμελίωση του θέματος γίνεται αναφορά σε έρευνες σχετικά με τους πολλούς τύπους τραυματισμών, τη σοβαρότητα αυτών των τραυματισμών και τους παράγοντες που τους προκαλούν. Οι τραυματισμοί από υπερβολική χρήση και οι τραυματικοί τραυματισμοί είναι οι δύο κατηγορίες τραυματισμών, με την τελευταία κατηγορία να αποτελεί την πλειονότητα των τραυματισμών που προκαλούνται στο ποδόσφαιρο. Ταυτόχρονα, περιγράφονται οι εσωτερικές μεταβλητές κινδύνου (όπως η ηλικία και τα σωματικά χαρακτηριστικά) και οι εξωτερικοί παράγοντες κινδύνου (όπως το γήπεδο και ο εξοπλισμός) που συμβάλλουν στη συχνότητα των τραυματισμών.Δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην πάθηση που είναι γνωστή ως διαταραχή μετατραυματικού στρες, η οποία επηρεάζει έως και σαράντα πέντε τοις εκατό των ανθρώπων που έχουν υποστεί βλάβη. Η επανεμφάνιση επώδυνων αναμνήσεων, εφιαλτών, άγχους και υπερδιέγερσης είναι όλα συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες , η οποία συνδέεται επίσης με την πιθανότητα εμφάνισης χρόνιου πόνου και μειωμένης καθημερινής λειτουργικότητας. Τα άτομα που συμμετέχουν στον αθλητισμό είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην εμφάνιση ψυχολογικών επιπτώσεων, οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν την απόδοσή τους καθώς και τη διάρκεια της ανάρρωσής τους. . Ορισμένοι αθλητές αναφέρουν μείωση του άγχους καθώς αποκαθιστούν την αυτοπεποίθησή τους, ενώ ορισμένοι αθλητές συνεχίζουν να βιώνουν άγχος και φόβο επανατραυματισμού πολύ καιρό μετά την πλήρη ανάρρωσή τους από τους σωματικούς τραυματισμούς τους. Είναι ευθύνη των προπονητών και των ειδικών υγείας να διαχειριστούν αυτά τα διάφορα συναισθήματα παρέχοντας τη σωστή βοήθεια και ψυχολογική ενίσχυση. Σε αυτή την εργασία, διερευνούμε τη σύνδεση μεταξύ του φόβου μήπως υποστεί κάποιος άλλος τραυματισμός και της πιθανότητας να υποστεί ένας νέος τραυματισμός. Ο φόβος του επανατραυματισμού, ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται ως κινησιοφοβία, είναι ένα σημαντικό συστατικό, καθώς έχει αρνητικό αντίκτυπο στην απόδοση, τη συμμετοχή στη φυσικοθεραπεία και την πρόοδο της αποκατάστασης. Είναι σύνηθες για τον αθλητή να διστάζει να επιστρέψει σε αγωνιστικά πρότυπα, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός νέου τραυματισμού. Τα προβλήματα ύπνου, η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση είναι όλα συστατικά που έχουν σημαντικό βάρος στον τομέα της έρευνας για τις νοητικές δεξιότητες. Μετά από έναν τραυματισμό, ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων βιώνει διαταραχές ύπνου, συμπεριλαμβανομένης υψηλής συχνότητας αϋπνίας, εφιαλτών και διαταραγμένου ύπνου. Στην πραγματικότητα, η κακή ποιότητα ύπνου συχνά προμηνύει ή προηγείται της εμφάνισης διαταραχής μετατραυματικού στρες (PTSD). Οι διαταραχές ύπνου έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ικανότητα του αθλητή να ανακάμψει σωματικά, καθώς και να διατηρήσει την ψυχική του ισορροπία. Όσον αφορά την αυτοπεποίθηση, η έρευνα δείχνει ότι οι τραυματισμοί συχνά οδηγούν σε μείωση τόσο της αυτοπεποίθησης όσο και της αυτοεκτίμησης. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν λαμβάνονται υπόψη τα συναισθήματα «αντικατάστασης» και απομόνωσης από την ομάδα. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης, υπάρχει μια τάση αύξησης της αυτοπεποίθησης, η οποία με τη σειρά της ενισχύει την επιστροφή σε καλή αγωνιστική απόδοση. Σκοπός :Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των αλλαγών που συμβαίνουν στις ψυχικές ικανότητες των ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών είτε κατά τη φάση του τραυματισμού είτε μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης με ιδιαίτερη έμφαση στο άγχος επανατραυματισμού και την αγωνιστική αυτοπεποίθηση. των αθλητών Μεθοδολογία: Αυτή η μελέτη εξέτασε 45 ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές σε δύο φάσεις:πριν τον τραυματισμό και μετά την αποκατάσταση. Οι αθλητές ήταν 27,42± 6,85 έτη.Η αποκατάσταση διέρκησε 22.95 ± 11.29 ημέρες.Μετρήθηκαν η ψυχική υγεία και οι ψυχικές δεξιότητες των αθλητών.Οι ακόλουθες ψυχικές δεξιότητες μετρήθηκαν και στις δύο φάσεις: το αγωνιστικό άγχος (Competitive State Anxiety Inventory-2 - CSAI-2),οι ψυχικές δεξιότητες (Test of Performance Strategies – TOPS),η ικανότητα ρύθμισης των συναισθημάτων τους (Emotion Regulation Questionnaire – ERQ),η ποιότητα του ύπνου τους (Pittsburgh Sleep Quality Index - PSQI).Επιπλέον,μετρήθηκε το άγχος επανατραυματισμού των ποδοσφαιριστών μετά την αποκατάσταση (Causes of Re-Injury Worry Questionnaire),η αυτοπεποίθηση μετά την αποκατάσταση για να αγωνιστούν (Sport Confidence Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition - SCQ-RARC),ο προσανατολισμός της προσοχής μετά την αποκατάσταση (Attention Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition) Τα παραπάνω ερωτηματολόγια δόθηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας μετά τον τραυματισμό και μόλις ολοκληρώθηκε η διαδικασία αποκατάστασης. Το φυσικοθεραπευτήριο «HealthLab» ήταν ο τόπος όπου πραγματοποιήθηκε η συλλογή δεδομένων. Αποτελέσματα: Οι μεταβολές εξετάστηκαν μέσω μιας σειράς t-τεστ ζευγαρωμένων δειγμάτων. Οι συσχετίσεις μεταξύ των μετρούμενων μεταβλητών μετά την αποκατάσταση υπολογίστηκαν με τη χρήση του συντελεστή συσχέτισης Pearson. Τα ευρήματα δεν αποκάλυψαν σημαντική αλλαγή σε καμία μεταβλητή που μετρήθηκε και στις δύο φάσεις (π.χ. αγωνιστικό άγχος των αθλητών, p=0,063, ψυχολογικές δεξιότητες, p=0,147, ικανότητα ρύθμισης συναισθημάτων, p=0,129, ποιότητα ύπνου p=0,562). Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική θετική συσχέτιση μεταξύ των ψυχολογικών δεξιοτήτων και της αυτοπεποίθησης για τον ανταγωνισμό μετά την αποκατάσταση (r=0,317, p=0,034) και του προσανατολισμού της προσοχής μετά την αποκατάσταση (r=0,375, p=0,011). Σημαντικές θετικές συσχετίσεις βρέθηκαν μεταξύ του αγωνιστικού άγχους και της αθλητικής αυτοπεποίθησης μετά την αποκατάσταση (r=0,327, p=0,028) και του προσανατολισμού της προσοχής (r=0,390, p=0,008). Υπό το πρίσμα της τρέχουσας ερευνητικής προσπάθειας, οι ακόλουθες είναι μερικές σημαντικές πτυχές που έχουν ανακαλυφθεί: Δεν υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στα μέσα. Μια ένδειξη ότι οι ομαδοποιημένες τιμές εξακολουθούν να είναι γενικά σταθερές είναι το γεγονός ότι η διαφορά μεταξύ πριν και μετά δεν είναι μεγάλη. Είναι πιθανό αυτό να οφείλεται στην ομοιογένεια του δείγματος ή στην αδυναμία του σχεδίου αποκατάστασης να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές στις νοητικές δεξιότητες σε σύντομο χρονικό διάστημα. Άλλες σημαντικές πτυχές που γίνονται εμφανείς σε επίπεδο πρόγνωσης είναι εκείνες που σχετίζονται με την ψυχική κατάσταση των αθλητών σε σχέση με τον τραυματισμό τους. Ο φόβος του επανατραυματισμού μπορεί να προβλεφθεί από τις νοητικές δεξιότητες στην αρχική φάση ενός τραυματισμού, που είναι το πρώτο στάδιο της διαδικασίας. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ψυχολογικές θεραπείες θα πρέπει να ξεκινούν σε προγενέστερο στάδιο.Όσον αφορά την επιστροφή τους σε ανταγωνιστικό επίπεδο, η βελτίωση των δεξιοτήτων τους και του συναισθηματικού ελέγχου τους αυξάνει τα επίπεδα αυτοπεποίθησης και προσοχής τους, τα οποία αποτελούν απαραίτητα συστατικά για μια επιτυχημένη επιστροφή. Συμπεράσματα : Οι ψυχολογικές δεξιότητες των αθλητών φάνηκε να βοηθούν τους αθλητές να αισθάνονται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για να επιστρέψουν στο παιχνίδι και να εστιάζουν την προσοχή τους κυρίως στην απόδοση και όχι στον τραυματισμό. Το γεγονός ότι δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές στις ψυχολογικές μεταβλητές των αθλητών μπορεί να αποδοθεί είτε στη σοβαρότητα του τραυματισμού είτε στο χρόνο που απαιτείται για να επέλθει μια αλλαγή. Παρατηρήθηκε επίσης ότι οι αθλητές που αισθάνονταν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ήταν προσανατολισμένοι στην απόδοση εμφάνιζαν υψηλότερα επίπεδα αγωνιστικού άγχους. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί από τα υψηλότερα κίνητρα και την επιθυμία να επιστρέψουν στο παιχνίδι και να αποδώσουν. Συνεπώς, είναι σημαντικό να ενσωματώνεται η ψυχολογική κατάρτιση ως μέρος της προετοιμασίας των αθλητών για την ανάπτυξη των ικανοτήτων τους. Η ψυχολογική κατάσταση του αθλητή κατά τα διάφορα στάδια της αποκατάστασης έχει σημαντικές επιπτώσεις για τους επαγγελματίες που αντιμετωπίζουν τους τραυματισμούς και εφαρμόζουν προγράμματα αποκατάστασης.Η έρευνα αναγνωρίζει ότι υπάρχουν ορισμένοι περιορισμοί, όπως το γεγονός ότι δεν είναι δυνατή η κλινική διάγνωση με τη χρήση ερωτηματολογίων και ότι μπορεί να υπάρχει μεροληψία στις απαντήσεις. Επιπλέον, ολόκληρη η έρευνα διεξήχθη σε σύντομο χρονικό διάστημα, που ήταν μόνο τρεις μήνες, και το μέγεθος του δείγματος είναι εξαιρετικά μικρό, αποτελούμενο από μόλις 45 αθλητές και αποκλειστικά άνδρες. Αυτό καθιστά αδύνατη την πραγματοποίηση γενικεύσεων επειδή το μέγεθος του δείγματος είναι εξαιρετικά μικρό.Όσον αφορά τις προτάσεις για μελλοντική έρευνα, και σε συνέχεια της συζήτησης για τους περιορισμούς, αυτές αφορούν την επέκταση του μεγέθους του δείγματος και την ενσωμάτωση ποιοτικών δεδομένων (συνεντεύξεις), τη μακροπρόθεσμη παρακολούθηση (διαχρονική) με σκοπό την παρατήρηση αλλαγών με την πάροδο του χρόνου και την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των ψυχολογικών παρεμβάσεων κατά το στάδιο της αποκατάστασης. Οι στατιστικές συσχετίσεις υπογραμμίζουν τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν οι ψυχικές δεξιότητες στην αντιμετώπιση του φόβου του επανατραυματισμού, καθώς και στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και της προσοχής κατά την επιστροφή στην αγωνιστική δράση. Συμπερασματικά, η μελέτη καταδεικνύει ότι οι ψυχικές δεξιότητες των ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών δεν αλλάζουν σημαντικά κατά μέσο όρο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αποκατάστασης. Αυτά τα ευρήματα προσδίδουν αξιοπιστία στην αναγκαιότητα συμπερίληψης συστηματικών ψυχολογικών παρεμβάσεων στον σχεδιασμό της αποκατάστασης τραυματισμών, με στόχο την ενίσχυση της ψυχικής και σωματικής προετοιμασίας των αθλητών με ολιστικό τρόπο. Μέσω της χρήσης σεμιναρίων και άλλων πρακτικών θεραπειών, τα ευρήματα της μελέτης μπορούν να χρησιμοποιηθούν από προπονητές, γυμναστές και αθλητές για τη βελτίωση της ψυχικής υγείας και της σωματικής απόδοσης. Η μελέτη είναι πρωτοποριακή, καθώς είναι η πρώτη φορά που αυτά τα ερωτηματολόγια χρησιμοποιήθηκαν σε ελληνικό δείγμα ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ένας τραυματισμός που προκαλείται κατά τη συμμετοχή σε αθλήματα δεν είναι μόνο ένα συνηθισμένο φαινόμενο, αλλά έχει και ποικίλες επιπτώσεις, ιδιαίτερα στο επίπεδο της ψυχολογικής λειτουργίας, όπου μπορεί να οδηγήσει σε συναισθήματα κατάθλιψης, άγχους, απώλειας ταυτότητας και φόβου για την πιθανότητα ενός ακόμη τραυματισμού. Οι στόχοι της μελέτης είναι οι εξής: α) να προσδιοριστεί εάν και πώς οι θεμελιώδεις ψυχικές δεξιότητες (όπως το άγχος, η ρύθμιση των συναισθημάτων, οι ψυχολογικές δεξιότητες και η ποιότητα του ύπνου) διαφέρουν πριν και μετά την αποκατάσταση• και β) να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ αυτών των δεξιοτήτων και του άγχους επανατραυματισμού, της αγωνιστικής αυτοπεποίθησης και της ικανότητας προσοχής κατά την επιστροφή στην αγωνιστική δράση. Στη θεωρητική θεμελίωση του θέματος γίνεται αναφορά σε έρευνες σχετικά με τους πολλούς τύπους τραυματισμών, τη σοβαρότητα αυτών των τραυματισμών και τους παράγοντες που τους προκαλούν. Οι τραυματισμοί από υπερβολική χρήση και οι τραυματικοί τραυματισμοί είναι οι δύο κατηγορίες τραυματισμών, με την τελευταία κατηγορία να αποτελεί την πλειονότητα των τραυματισμών που προκαλούνται στο ποδόσφαιρο. Ταυτόχρονα, περιγράφονται οι εσωτερικές μεταβλητές κινδύνου (όπως η ηλικία και τα σωματικά χαρακτηριστικά) και οι εξωτερικοί παράγοντες κινδύνου (όπως το γήπεδο και ο εξοπλισμός) που συμβάλλουν στη συχνότητα των τραυματισμών.Δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην πάθηση που είναι γνωστή ως διαταραχή μετατραυματικού στρες, η οποία επηρεάζει έως και σαράντα πέντε τοις εκατό των ανθρώπων που έχουν υποστεί βλάβη. Η επανεμφάνιση επώδυνων αναμνήσεων, εφιαλτών, άγχους και υπερδιέγερσης είναι όλα συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες , η οποία συνδέεται επίσης με την πιθανότητα εμφάνισης χρόνιου πόνου και μειωμένης καθημερινής λειτουργικότητας. Τα άτομα που συμμετέχουν στον αθλητισμό είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην εμφάνιση ψυχολογικών επιπτώσεων, οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν την απόδοσή τους καθώς και τη διάρκεια της ανάρρωσής τους. . Ορισμένοι αθλητές αναφέρουν μείωση του άγχους καθώς αποκαθιστούν την αυτοπεποίθησή τους, ενώ ορισμένοι αθλητές συνεχίζουν να βιώνουν άγχος και φόβο επανατραυματισμού πολύ καιρό μετά την πλήρη ανάρρωσή τους από τους σωματικούς τραυματισμούς τους. Είναι ευθύνη των προπονητών και των ειδικών υγείας να διαχειριστούν αυτά τα διάφορα συναισθήματα παρέχοντας τη σωστή βοήθεια και ψυχολογική ενίσχυση. Σε αυτή την εργασία, διερευνούμε τη σύνδεση μεταξύ του φόβου μήπως υποστεί κάποιος άλλος τραυματισμός και της πιθανότητας να υποστεί ένας νέος τραυματισμός. Ο φόβος του επανατραυματισμού, ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται ως κινησιοφοβία, είναι ένα σημαντικό συστατικό, καθώς έχει αρνητικό αντίκτυπο στην απόδοση, τη συμμετοχή στη φυσικοθεραπεία και την πρόοδο της αποκατάστασης. Είναι σύνηθες για τον αθλητή να διστάζει να επιστρέψει σε αγωνιστικά πρότυπα, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός νέου τραυματισμού. Τα προβλήματα ύπνου, η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση είναι όλα συστατικά που έχουν σημαντικό βάρος στον τομέα της έρευνας για τις νοητικές δεξιότητες. Μετά από έναν τραυματισμό, ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων βιώνει διαταραχές ύπνου, συμπεριλαμβανομένης υψηλής συχνότητας αϋπνίας, εφιαλτών και διαταραγμένου ύπνου. Στην πραγματικότητα, η κακή ποιότητα ύπνου συχνά προμηνύει ή προηγείται της εμφάνισης διαταραχής μετατραυματικού στρες (PTSD). Οι διαταραχές ύπνου έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ικανότητα του αθλητή να ανακάμψει σωματικά, καθώς και να διατηρήσει την ψυχική του ισορροπία. Όσον αφορά την αυτοπεποίθηση, η έρευνα δείχνει ότι οι τραυματισμοί συχνά οδηγούν σε μείωση τόσο της αυτοπεποίθησης όσο και της αυτοεκτίμησης. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν λαμβάνονται υπόψη τα συναισθήματα «αντικατάστασης» και απομόνωσης από την ομάδα. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης, υπάρχει μια τάση αύξησης της αυτοπεποίθησης, η οποία με τη σειρά της ενισχύει την επιστροφή σε καλή αγωνιστική απόδοση. Σκοπός :Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των αλλαγών που συμβαίνουν στις ψυχικές ικανότητες των ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών είτε κατά τη φάση του τραυματισμού είτε μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης με ιδιαίτερη έμφαση στο άγχος επανατραυματισμού και την αγωνιστική αυτοπεποίθηση. των αθλητών Μεθοδολογία: Αυτή η μελέτη εξέτασε 45 ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές σε δύο φάσεις:πριν τον τραυματισμό και μετά την αποκατάσταση. Οι αθλητές ήταν 27,42± 6,85 έτη.Η αποκατάσταση διέρκησε 22.95 ± 11.29 ημέρες.Μετρήθηκαν η ψυχική υγεία και οι ψυχικές δεξιότητες των αθλητών.Οι ακόλουθες ψυχικές δεξιότητες μετρήθηκαν και στις δύο φάσεις: το αγωνιστικό άγχος (Competitive State Anxiety Inventory-2 - CSAI-2),οι ψυχικές δεξιότητες (Test of Performance Strategies – TOPS),η ικανότητα ρύθμισης των συναισθημάτων τους (Emotion Regulation Questionnaire – ERQ),η ποιότητα του ύπνου τους (Pittsburgh Sleep Quality Index - PSQI).Επιπλέον,μετρήθηκε το άγχος επανατραυματισμού των ποδοσφαιριστών μετά την αποκατάσταση (Causes of Re-Injury Worry Questionnaire),η αυτοπεποίθηση μετά την αποκατάσταση για να αγωνιστούν (Sport Confidence Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition - SCQ-RARC),ο προσανατολισμός της προσοχής μετά την αποκατάσταση (Attention Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition) Τα παραπάνω ερωτηματολόγια δόθηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας μετά τον τραυματισμό και μόλις ολοκληρώθηκε η διαδικασία αποκατάστασης. Το φυσικοθεραπευτήριο «HealthLab» ήταν ο τόπος όπου πραγματοποιήθηκε η συλλογή δεδομένων. Αποτελέσματα: Οι μεταβολές εξετάστηκαν μέσω μιας σειράς t-τεστ ζευγαρωμένων δειγμάτων. Οι συσχετίσεις μεταξύ των μετρούμενων μεταβλητών μετά την αποκατάσταση υπολογίστηκαν με τη χρήση του συντελεστή συσχέτισης Pearson. Τα ευρήματα δεν αποκάλυψαν σημαντική αλλαγή σε καμία μεταβλητή που μετρήθηκε και στις δύο φάσεις (π.χ. αγωνιστικό άγχος των αθλητών, p=0,063, ψυχολογικές δεξιότητες, p=0,147, ικανότητα ρύθμισης συναισθημάτων, p=0,129, ποιότητα ύπνου p=0,562). Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική θετική συσχέτιση μεταξύ των ψυχολογικών δεξιοτήτων και της αυτοπεποίθησης για τον ανταγωνισμό μετά την αποκατάσταση (r=0,317, p=0,034) και του προσανατολισμού της προσοχής μετά την αποκατάσταση (r=0,375, p=0,011). Σημαντικές θετικές συσχετίσεις βρέθηκαν μεταξύ του αγωνιστικού άγχους και της αθλητικής αυτοπεποίθησης μετά την αποκατάσταση (r=0,327, p=0,028) και του προσανατολισμού της προσοχής (r=0,390, p=0,008). Υπό το πρίσμα της τρέχουσας ερευνητικής προσπάθειας, οι ακόλουθες είναι μερικές σημαντικές πτυχές που έχουν ανακαλυφθεί: Δεν υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στα μέσα. Μια ένδειξη ότι οι ομαδοποιημένες τιμές εξακολουθούν να είναι γενικά σταθερές είναι το γεγονός ότι η διαφορά μεταξύ πριν και μετά δεν είναι μεγάλη. Είναι πιθανό αυτό να οφείλεται στην ομοιογένεια του δείγματος ή στην αδυναμία του σχεδίου αποκατάστασης να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές στις νοητικές δεξιότητες σε σύντομο χρονικό διάστημα. Άλλες σημαντικές πτυχές που γίνονται εμφανείς σε επίπεδο πρόγνωσης είναι εκείνες που σχετίζονται με την ψυχική κατάσταση των αθλητών σε σχέση με τον τραυματισμό τους. Ο φόβος του επανατραυματισμού μπορεί να προβλεφθεί από τις νοητικές δεξιότητες στην αρχική φάση ενός τραυματισμού, που είναι το πρώτο στάδιο της διαδικασίας. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ψυχολογικές θεραπείες θα πρέπει να ξεκινούν σε προγενέστερο στάδιο.Όσον αφορά την επιστροφή τους σε ανταγωνιστικό επίπεδο, η βελτίωση των δεξιοτήτων τους και του συναισθηματικού ελέγχου τους αυξάνει τα επίπεδα αυτοπεποίθησης και προσοχής τους, τα οποία αποτελούν απαραίτητα συστατικά για μια επιτυχημένη επιστροφή. Συμπεράσματα : Οι ψυχολογικές δεξιότητες των αθλητών φάνηκε να βοηθούν τους αθλητές να αισθάνονται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για να επιστρέψουν στο παιχνίδι και να εστιάζουν την προσοχή τους κυρίως στην απόδοση και όχι στον τραυματισμό. Το γεγονός ότι δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές στις ψυχολογικές μεταβλητές των αθλητών μπορεί να αποδοθεί είτε στη σοβαρότητα του τραυματισμού είτε στο χρόνο που απαιτείται για να επέλθει μια αλλαγή. Παρατηρήθηκε επίσης ότι οι αθλητές που αισθάνονταν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ήταν προσανατολισμένοι στην απόδοση εμφάνιζαν υψηλότερα επίπεδα αγωνιστικού άγχους. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί από τα υψηλότερα κίνητρα και την επιθυμία να επιστρέψουν στο παιχνίδι και να αποδώσουν. Συνεπώς, είναι σημαντικό να ενσωματώνεται η ψυχολογική κατάρτιση ως μέρος της προετοιμασίας των αθλητών για την ανάπτυξη των ικανοτήτων τους. Η ψυχολογική κατάσταση του αθλητή κατά τα διάφορα στάδια της αποκατάστασης έχει σημαντικές επιπτώσεις για τους επαγγελματίες που αντιμετωπίζουν τους τραυματισμούς και εφαρμόζουν προγράμματα αποκατάστασης.Η έρευνα αναγνωρίζει ότι υπάρχουν ορισμένοι περιορισμοί, όπως το γεγονός ότι δεν είναι δυνατή η κλινική διάγνωση με τη χρήση ερωτηματολογίων και ότι μπορεί να υπάρχει μεροληψία στις απαντήσεις. Επιπλέον, ολόκληρη η έρευνα διεξήχθη σε σύντομο χρονικό διάστημα, που ήταν μόνο τρεις μήνες, και το μέγεθος του δείγματος είναι εξαιρετικά μικρό, αποτελούμενο από μόλις 45 αθλητές και αποκλειστικά άνδρες. Αυτό καθιστά αδύνατη την πραγματοποίηση γενικεύσεων επειδή το μέγεθος του δείγματος είναι εξαιρετικά μικρό.Όσον αφορά τις προτάσεις για μελλοντική έρευνα, και σε συνέχεια της συζήτησης για τους περιορισμούς, αυτές αφορούν την επέκταση του μεγέθους του δείγματος και την ενσωμάτωση ποιοτικών δεδομένων (συνεντεύξεις), τη μακροπρόθεσμη παρακολούθηση (διαχρονική) με σκοπό την παρατήρηση αλλαγών με την πάροδο του χρόνου και την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των ψυχολογικών παρεμβάσεων κατά το στάδιο της αποκατάστασης. Οι στατιστικές συσχετίσεις υπογραμμίζουν τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν οι ψυχικές δεξιότητες στην αντιμετώπιση του φόβου του επανατραυματισμού, καθώς και στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και της προσοχής κατά την επιστροφή στην αγωνιστική δράση. Συμπερασματικά, η μελέτη καταδεικνύει ότι οι ψυχικές δεξιότητες των ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών δεν αλλάζουν σημαντικά κατά μέσο όρο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αποκατάστασης. Αυτά τα ευρήματα προσδίδουν αξιοπιστία στην αναγκαιότητα συμπερίληψης συστηματικών ψυχολογικών παρεμβάσεων στον σχεδιασμό της αποκατάστασης τραυματισμών, με στόχο την ενίσχυση της ψυχικής και σωματικής προετοιμασίας των αθλητών με ολιστικό τρόπο. Μέσω της χρήσης σεμιναρίων και άλλων πρακτικών θεραπειών, τα ευρήματα της μελέτης μπορούν να χρησιμοποιηθούν από προπονητές, γυμναστές και αθλητές για τη βελτίωση της ψυχικής υγείας και της σωματικής απόδοσης. Η μελέτη είναι πρωτοποριακή, καθώς είναι η πρώτη φορά που αυτά τα ερωτηματολόγια χρησιμοποιήθηκαν σε ελληνικό δείγμα ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών.","abstract_has_math":false,"creators":["Στίμος Δημήτριος","Stimos Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:51Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312334"],"render_values":[{"text":"uoadl:5312334","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312334","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312334","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5312334","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στίμος Δημήτριος","Stimos Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312334","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312334"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ένας τραυματισμός που προκαλείται κατά τη συμμετοχή σε αθλήματα δεν είναι μόνο ένα συνηθισμένο φαινόμενο, αλλά έχει και ποικίλες επιπτώσεις, ιδιαίτερα στο επίπεδο της ψυχολογικής λειτουργίας, όπου μπορεί να οδηγήσει σε συναισθήματα κατάθλιψης, άγχους, απώλειας ταυτότητας και φόβου για την πιθανότητα ενός ακόμη τραυματισμού. Οι στόχοι της μελέτης είναι οι εξής: α) να προσδιοριστεί εάν και πώς οι θεμελιώδεις ψυχικές δεξιότητες (όπως το άγχος, η ρύθμιση των συναισθημάτων, οι ψυχολογικές δεξιότητες και η ποιότητα του ύπνου) διαφέρουν πριν και μετά την αποκατάσταση• και β) να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ αυτών των δεξιοτήτων και του άγχους επανατραυματισμού, της αγωνιστικής αυτοπεποίθησης και της ικανότητας προσοχής κατά την επιστροφή στην αγωνιστική δράση. Στη θεωρητική θεμελίωση του θέματος γίνεται αναφορά σε έρευνες σχετικά με τους πολλούς τύπους τραυματισμών, τη σοβαρότητα αυτών των τραυματισμών και τους παράγοντες που τους προκαλούν. Οι τραυματισμοί από υπερβολική χρήση και οι τραυματικοί τραυματισμοί είναι οι δύο κατηγορίες τραυματισμών, με την τελευταία κατηγορία να αποτελεί την πλειονότητα των τραυματισμών που προκαλούνται στο ποδόσφαιρο. Ταυτόχρονα, περιγράφονται οι εσωτερικές μεταβλητές κινδύνου (όπως η ηλικία και τα σωματικά χαρακτηριστικά) και οι εξωτερικοί παράγοντες κινδύνου (όπως το γήπεδο και ο εξοπλισμός) που συμβάλλουν στη συχνότητα των τραυματισμών.Δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην πάθηση που είναι γνωστή ως διαταραχή μετατραυματικού στρες, η οποία επηρεάζει έως και σαράντα πέντε τοις εκατό των ανθρώπων που έχουν υποστεί βλάβη. Η επανεμφάνιση επώδυνων αναμνήσεων, εφιαλτών, άγχους και υπερδιέγερσης είναι όλα συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες , η οποία συνδέεται επίσης με την πιθανότητα εμφάνισης χρόνιου πόνου και μειωμένης καθημερινής λειτουργικότητας. Τα άτομα που συμμετέχουν στον αθλητισμό είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην εμφάνιση ψυχολογικών επιπτώσεων, οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν την απόδοσή τους καθώς και τη διάρκεια της ανάρρωσής τους. . Ορισμένοι αθλητές αναφέρουν μείωση του άγχους καθώς αποκαθιστούν την αυτοπεποίθησή τους, ενώ ορισμένοι αθλητές συνεχίζουν να βιώνουν άγχος και φόβο επανατραυματισμού πολύ καιρό μετά την πλήρη ανάρρωσή τους από τους σωματικούς τραυματισμούς τους. Είναι ευθύνη των προπονητών και των ειδικών υγείας να διαχειριστούν αυτά τα διάφορα συναισθήματα παρέχοντας τη σωστή βοήθεια και ψυχολογική ενίσχυση. Σε αυτή την εργασία, διερευνούμε τη σύνδεση μεταξύ του φόβου μήπως υποστεί κάποιος άλλος τραυματισμός και της πιθανότητας να υποστεί ένας νέος τραυματισμός. Ο φόβος του επανατραυματισμού, ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται ως κινησιοφοβία, είναι ένα σημαντικό συστατικό, καθώς έχει αρνητικό αντίκτυπο στην απόδοση, τη συμμετοχή στη φυσικοθεραπεία και την πρόοδο της αποκατάστασης. Είναι σύνηθες για τον αθλητή να διστάζει να επιστρέψει σε αγωνιστικά πρότυπα, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός νέου τραυματισμού. Τα προβλήματα ύπνου, η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση είναι όλα συστατικά που έχουν σημαντικό βάρος στον τομέα της έρευνας για τις νοητικές δεξιότητες. Μετά από έναν τραυματισμό, ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων βιώνει διαταραχές ύπνου, συμπεριλαμβανομένης υψηλής συχνότητας αϋπνίας, εφιαλτών και διαταραγμένου ύπνου. Στην πραγματικότητα, η κακή ποιότητα ύπνου συχνά προμηνύει ή προηγείται της εμφάνισης διαταραχής μετατραυματικού στρες (PTSD). Οι διαταραχές ύπνου έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ικανότητα του αθλητή να ανακάμψει σωματικά, καθώς και να διατηρήσει την ψυχική του ισορροπία. Όσον αφορά την αυτοπεποίθηση, η έρευνα δείχνει ότι οι τραυματισμοί συχνά οδηγούν σε μείωση τόσο της αυτοπεποίθησης όσο και της αυτοεκτίμησης. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν λαμβάνονται υπόψη τα συναισθήματα «αντικατάστασης» και απομόνωσης από την ομάδα. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης, υπάρχει μια τάση αύξησης της αυτοπεποίθησης, η οποία με τη σειρά της ενισχύει την επιστροφή σε καλή αγωνιστική απόδοση. Σκοπός :Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των αλλαγών που συμβαίνουν στις ψυχικές ικανότητες των ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών είτε κατά τη φάση του τραυματισμού είτε μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης με ιδιαίτερη έμφαση στο άγχος επανατραυματισμού και την αγωνιστική αυτοπεποίθηση. των αθλητών Μεθοδολογία: Αυτή η μελέτη εξέτασε 45 ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές σε δύο φάσεις:πριν τον τραυματισμό και μετά την αποκατάσταση. Οι αθλητές ήταν 27,42± 6,85 έτη.Η αποκατάσταση διέρκησε 22.95 ± 11.29 ημέρες.Μετρήθηκαν η ψυχική υγεία και οι ψυχικές δεξιότητες των αθλητών.Οι ακόλουθες ψυχικές δεξιότητες μετρήθηκαν και στις δύο φάσεις: το αγωνιστικό άγχος (Competitive State Anxiety Inventory-2 - CSAI-2),οι ψυχικές δεξιότητες (Test of Performance Strategies – TOPS),η ικανότητα ρύθμισης των συναισθημάτων τους (Emotion Regulation Questionnaire – ERQ),η ποιότητα του ύπνου τους (Pittsburgh Sleep Quality Index - PSQI).Επιπλέον,μετρήθηκε το άγχος επανατραυματισμού των ποδοσφαιριστών μετά την αποκατάσταση (Causes of Re-Injury Worry Questionnaire),η αυτοπεποίθηση μετά την αποκατάσταση για να αγωνιστούν (Sport Confidence Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition - SCQ-RARC),ο προσανατολισμός της προσοχής μετά την αποκατάσταση (Attention Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition) Τα παραπάνω ερωτηματολόγια δόθηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας μετά τον τραυματισμό και μόλις ολοκληρώθηκε η διαδικασία αποκατάστασης. Το φυσικοθεραπευτήριο «HealthLab» ήταν ο τόπος όπου πραγματοποιήθηκε η συλλογή δεδομένων. Αποτελέσματα: Οι μεταβολές εξετάστηκαν μέσω μιας σειράς t-τεστ ζευγαρωμένων δειγμάτων. Οι συσχετίσεις μεταξύ των μετρούμενων μεταβλητών μετά την αποκατάσταση υπολογίστηκαν με τη χρήση του συντελεστή συσχέτισης Pearson. Τα ευρήματα δεν αποκάλυψαν σημαντική αλλαγή σε καμία μεταβλητή που μετρήθηκε και στις δύο φάσεις (π.χ. αγωνιστικό άγχος των αθλητών, p=0,063, ψυχολογικές δεξιότητες, p=0,147, ικανότητα ρύθμισης συναισθημάτων, p=0,129, ποιότητα ύπνου p=0,562). Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική θετική συσχέτιση μεταξύ των ψυχολογικών δεξιοτήτων και της αυτοπεποίθησης για τον ανταγωνισμό μετά την αποκατάσταση (r=0,317, p=0,034) και του προσανατολισμού της προσοχής μετά την αποκατάσταση (r=0,375, p=0,011). Σημαντικές θετικές συσχετίσεις βρέθηκαν μεταξύ του αγωνιστικού άγχους και της αθλητικής αυτοπεποίθησης μετά την αποκατάσταση (r=0,327, p=0,028) και του προσανατολισμού της προσοχής (r=0,390, p=0,008). Υπό το πρίσμα της τρέχουσας ερευνητικής προσπάθειας, οι ακόλουθες είναι μερικές σημαντικές πτυχές που έχουν ανακαλυφθεί: Δεν υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στα μέσα. Μια ένδειξη ότι οι ομαδοποιημένες τιμές εξακολουθούν να είναι γενικά σταθερές είναι το γεγονός ότι η διαφορά μεταξύ πριν και μετά δεν είναι μεγάλη. Είναι πιθανό αυτό να οφείλεται στην ομοιογένεια του δείγματος ή στην αδυναμία του σχεδίου αποκατάστασης να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές στις νοητικές δεξιότητες σε σύντομο χρονικό διάστημα. Άλλες σημαντικές πτυχές που γίνονται εμφανείς σε επίπεδο πρόγνωσης είναι εκείνες που σχετίζονται με την ψυχική κατάσταση των αθλητών σε σχέση με τον τραυματισμό τους. Ο φόβος του επανατραυματισμού μπορεί να προβλεφθεί από τις νοητικές δεξιότητες στην αρχική φάση ενός τραυματισμού, που είναι το πρώτο στάδιο της διαδικασίας. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ψυχολογικές θεραπείες θα πρέπει να ξεκινούν σε προγενέστερο στάδιο.Όσον αφορά την επιστροφή τους σε ανταγωνιστικό επίπεδο, η βελτίωση των δεξιοτήτων τους και του συναισθηματικού ελέγχου τους αυξάνει τα επίπεδα αυτοπεποίθησης και προσοχής τους, τα οποία αποτελούν απαραίτητα συστατικά για μια επιτυχημένη επιστροφή. Συμπεράσματα : Οι ψυχολογικές δεξιότητες των αθλητών φάνηκε να βοηθούν τους αθλητές να αισθάνονται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για να επιστρέψουν στο παιχνίδι και να εστιάζουν την προσοχή τους κυρίως στην απόδοση και όχι στον τραυματισμό. Το γεγονός ότι δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές στις ψυχολογικές μεταβλητές των αθλητών μπορεί να αποδοθεί είτε στη σοβαρότητα του τραυματισμού είτε στο χρόνο που απαιτείται για να επέλθει μια αλλαγή. Παρατηρήθηκε επίσης ότι οι αθλητές που αισθάνονταν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ήταν προσανατολισμένοι στην απόδοση εμφάνιζαν υψηλότερα επίπεδα αγωνιστικού άγχους. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί από τα υψηλότερα κίνητρα και την επιθυμία να επιστρέψουν στο παιχνίδι και να αποδώσουν. Συνεπώς, είναι σημαντικό να ενσωματώνεται η ψυχολογική κατάρτιση ως μέρος της προετοιμασίας των αθλητών για την ανάπτυξη των ικανοτήτων τους. Η ψυχολογική κατάσταση του αθλητή κατά τα διάφορα στάδια της αποκατάστασης έχει σημαντικές επιπτώσεις για τους επαγγελματίες που αντιμετωπίζουν τους τραυματισμούς και εφαρμόζουν προγράμματα αποκατάστασης.Η έρευνα αναγνωρίζει ότι υπάρχουν ορισμένοι περιορισμοί, όπως το γεγονός ότι δεν είναι δυνατή η κλινική διάγνωση με τη χρήση ερωτηματολογίων και ότι μπορεί να υπάρχει μεροληψία στις απαντήσεις. Επιπλέον, ολόκληρη η έρευνα διεξήχθη σε σύντομο χρονικό διάστημα, που ήταν μόνο τρεις μήνες, και το μέγεθος του δείγματος είναι εξαιρετικά μικρό, αποτελούμενο από μόλις 45 αθλητές και αποκλειστικά άνδρες. Αυτό καθιστά αδύνατη την πραγματοποίηση γενικεύσεων επειδή το μέγεθος του δείγματος είναι εξαιρετικά μικρό.Όσον αφορά τις προτάσεις για μελλοντική έρευνα, και σε συνέχεια της συζήτησης για τους περιορισμούς, αυτές αφορούν την επέκταση του μεγέθους του δείγματος και την ενσωμάτωση ποιοτικών δεδομένων (συνεντεύξεις), τη μακροπρόθεσμη παρακολούθηση (διαχρονική) με σκοπό την παρατήρηση αλλαγών με την πάροδο του χρόνου και την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των ψυχολογικών παρεμβάσεων κατά το στάδιο της αποκατάστασης. Οι στατιστικές συσχετίσεις υπογραμμίζουν τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν οι ψυχικές δεξιότητες στην αντιμετώπιση του φόβου του επανατραυματισμού, καθώς και στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και της προσοχής κατά την επιστροφή στην αγωνιστική δράση. Συμπερασματικά, η μελέτη καταδεικνύει ότι οι ψυχικές δεξιότητες των ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών δεν αλλάζουν σημαντικά κατά μέσο όρο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αποκατάστασης. Αυτά τα ευρήματα προσδίδουν αξιοπιστία στην αναγκαιότητα συμπερίληψης συστηματικών ψυχολογικών παρεμβάσεων στον σχεδιασμό της αποκατάστασης τραυματισμών, με στόχο την ενίσχυση της ψυχικής και σωματικής προετοιμασίας των αθλητών με ολιστικό τρόπο. Μέσω της χρήσης σεμιναρίων και άλλων πρακτικών θεραπειών, τα ευρήματα της μελέτης μπορούν να χρησιμοποιηθούν από προπονητές, γυμναστές και αθλητές για τη βελτίωση της ψυχικής υγείας και της σωματικής απόδοσης. Η μελέτη είναι πρωτοποριακή, καθώς είναι η πρώτη φορά που αυτά τα ερωτηματολόγια χρησιμοποιήθηκαν σε ελληνικό δείγμα ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών.","INTRODUCTION: An injury sustained while participating in sports is not only a common occurrence, but it also has a variety of repercussions, particularly at the level of psychological functioning, where it can lead to feelings of depression, anxiety, loss of identity, and dread of receiving another injury. The objectives of the study are as follows: a) to determine whether and how fundamental mental skills (such as anxiety, emotion regulation, psychological skills, and sleep quality) differ before and after rehabilitation; and b) to investigate the relationship between these skills and reinjury anxiety, competitive self-confidence, and attention capacity upon return to competitive action. The theoretical method involves doing a comprehensive investigation into the many types of injuries, the severity of those injuries, and the factors that provoke them. Overuse injuries and traumatic injuries are the two categories of injuries, with the latter category making up the majority of injuries sustained in football. At the same time, the internal risk variables (such as age and physical attributes) and the external risk factors (such as the field and equipment) that contribute to the frequency of injuries are described. The condition known as post-traumatic stress disorder (PTSD), which affects as many as forty-five percent of people who have been harmed, is given special attention. A recurrence of painful memories, nightmares, anxiety, and hyperarousal are all symptoms of post-traumatic stress disorder (PTSD), which is also linked to the possibility of experiencing chronic pain and having reduced daily functioning. Individuals who participate in athletics are especially susceptible to experiencing psychological repercussions, which may have an effect on their performance as well as the duration of their recuperation. Next, an investigation of the differentiation of anxiety following rehabilitation is carried out. A number of athletes report a reduction in anxiety as they restore confidence in themselves, whilst some athletes continue to experience anxiety and dread of re-injury long after they have fully recovered from their physical injuries. It is the responsibility of coaches and health experts to manage these various emotions by providing the right assistance and psychological reinforcement. In this work, we investigate the connection between the fear of sustaining another injury and the chance of suffering a new injury. The fear of reinjury, which is sometimes referred to as kinesiophobia, is an important component since it has a detrimental impact on performance, involvement in physiotherapy, and the progression of rehabilitation. It is common for the athlete to be reluctant to return to competitive patterns, which might result in the development of a new injury. Sleep issues, self-confidence, and self-esteem are all components that are given a significant amount of weight in the field of mental skills research. After an injury, a significant number of people experience sleep disturbances, including a high incidence of insomnia, nightmares, and disturbed sleep. As a matter of fact, poor sleep quality frequently anticipates or precedes the emergence of post-traumatic stress disorder (PTSD). Sleep disturbances have a negative impact on the athlete's capacity to bounce back physically as well as maintain their mental equilibrium. In terms of self-confidence, research indicates that injuries frequently result in a decline in both self-confidence and self-esteem. This is particularly the case when the feelings of being \"replaced\" and being isolated from the team are taken into consideration. However, during the course of rehabilitation, there is a tendency for self-confidence to increase, which in turn enhances the return to good competitive performance. AIM: The aim of the current study was to describe athletes’ psychological skills and mental health variables related to the onset of their injury and to examine the changes in these variables after full rehabilitation. METHODS: This study examined 45 Greek professional male soccer players at two phases: upon injury, rehabilitation completion. Athletes were 27.42 ± 6.85 years. Their rehabilitation lasted 22.95 ± 11.29 days. Athletes’ mental health and psychological variables were measured. The following variables were measured in both phases; athletes’ competitive anxiety (Competitive State Anxiety Inventory-2 - CSAI-2); their psychological skills (Test of Performance Strategies - TOPS); their emotion regulation ability (Emotion Regulation Questionnaire - ERQ); their sleep quality (Pittsburgh Sleep Quality Index - PSQI). Additionally, post-rehabilitation athletes reinjury anxiety (Causes of Re-Injury Worry Questionnaire), post-rehabilitation confidence to compete (Sport Confidence Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition - SCQ-RARC), attention orientation post rehabilitation (Attention Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition) were measured. The above questionnaires were given during the first week after the injury and once the rehabilitation process was completed. The \"HealthLab\" physiotherapy centre was the place where the data collection took place. RESULTS: Changes were examined through a series of paired samples t-tests. Correlations between post-rehabilitation measured variables were calculated with the use of Pearson Correlation Coefficient. Findings revealed no significant change in any variable measured in both phases (i.e., athletes’ competitive anxiety, p=0.063; psychological skills, p=0.147; emotion regulation ability, p= 0.129; sleep quality p=0.562). Results showed a significant positive correlation between psychological skills and post-rehabilitation confidence to compete (r=0.317, p=0.034) and attention orientation post rehabilitation (r=0.375, p=0.011). Significant positive correlations were found between competitive anxiety and sport confidence post-rehabilitation (r=0.327, p=0.028) and attention orientation (r=0.390, p=0.008). In light of the current research endeavor, the following are some significant aspects that have been discovered: There were no major shifts in the means whatsoever. An indication that the grouped values continue to be generally steady is the fact that the difference between before and after is not large. It is possible that this is attributable to the homogeneity of the sample or to the incapacity of the rehabilitation plan to bring about meaningful changes in mental skills in a short amount of time. Other significant aspects that become apparent at the prognosis level are those that are associated with the mental state of the athletes in relation to their injury. The fear of re-injury can be predicted by mental skills at the initial phase of an injury, which is the first stage of the process. This suggests that psychological therapies should be initiated at an earlier stage. When it comes to their return to a competitive level, the enhancement of their skills and emotional control raises their levels of self-confidence and attentiveness, both of which are essential components for a successful return. CONCLUSIONS: Athletes’ psychological skills seemed to help athletes feel more confident to return to play and focus their attention primarily on performance rather than on injury. The fact that no significant changes were observed in athletes’ psychological variables can be attributed either to the severity of the injury or to the time required for a change to occur. It was also noticed that athletes that felt more confident and were performance oriented showed higher levels of competitive anxiety. This can be explained by higher motivation and desire to return to play and perform. Thus, it is important to incorporate psychological training as part of athletes’ preparation to build on their skills. The psychological state of the athlete upon various stages of recovery has significant implications for professionals treating injuries and implementing rehabilitation programs. The research acknowledges that there are certain limitations, such as the fact that it is not possible to make a clinical diagnosis using questionnaires and that there may be bias in the responses. In addition, the entire research was conducted in a short period of time, which was only three months, and the sample size is extremely small, consisting of just 45 athletes and exclusively guys. This makes it impossible to proceed with generalizations because the sample size is so extremely small. With regard to the suggestions for future research, and in continuation of the discussion of the limitations, they pertain to the expansion of the sample size and the incorporation of qualitative data (interviews), the long-term follow-up (longitudinal) for the purpose of observing changes over time, and the evaluation of the efficacy of psychological interventions during the rehabilitation stage. Statistical correlations highlight the significant role that mental skills play in addressing the fear of reinjury as well as in enhancing self-confidence and attention upon return to competitive action. In conclusion, the study demonstrates that the mental skills of amateur football players do not change significantly on average during the rehabilitation process. These findings lend credence to the necessity of including systematic psychological interventions into the planning of injury rehabilitation, with the objective of enhancing the mental and physical preparation of athletes in a holistic manner. Through the use of seminars and other practical treatments, the findings of the study can be employed by coaches, trainers, and athletes to improve mental health and physical performance. The study is groundbreaking since it is the first time that these questionnaires have been utilized in a Greek sample of amateur football players. The purpose of the study is to investigate the mental condition of the players after they have returned to the pitch after suffering an injury."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η μελέτη των μεταβολών των ψυχικών δεξιοτήτων ερασιτεχνών αθλητών ποδοσφαίρου πριν και μετά την αποκατάσταση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στίμος Δημήτριος","Stimos Dimitrios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ένας τραυματισμός που προκαλείται κατά τη συμμετοχή σε αθλήματα δεν είναι μόνο ένα συνηθισμένο φαινόμενο, αλλά έχει και ποικίλες επιπτώσεις, ιδιαίτερα στο επίπεδο της ψυχολογικής λειτουργίας, όπου μπορεί να οδηγήσει σε συναισθήματα κατάθλιψης, άγχους, απώλειας ταυτότητας και φόβου για την πιθανότητα ενός ακόμη τραυματισμού. Οι στόχοι της μελέτης είναι οι εξής: α) να προσδιοριστεί εάν και πώς οι θεμελιώδεις ψυχικές δεξιότητες (όπως το άγχος, η ρύθμιση των συναισθημάτων, οι ψυχολογικές δεξιότητες και η ποιότητα του ύπνου) διαφέρουν πριν και μετά την αποκατάσταση• και β) να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ αυτών των δεξιοτήτων και του άγχους επανατραυματισμού, της αγωνιστικής αυτοπεποίθησης και της ικανότητας προσοχής κατά την επιστροφή στην αγωνιστική δράση. Στη θεωρητική θεμελίωση του θέματος γίνεται αναφορά σε έρευνες σχετικά με τους πολλούς τύπους τραυματισμών, τη σοβαρότητα αυτών των τραυματισμών και τους παράγοντες που τους προκαλούν. Οι τραυματισμοί από υπερβολική χρήση και οι τραυματικοί τραυματισμοί είναι οι δύο κατηγορίες τραυματισμών, με την τελευταία κατηγορία να αποτελεί την πλειονότητα των τραυματισμών που προκαλούνται στο ποδόσφαιρο. Ταυτόχρονα, περιγράφονται οι εσωτερικές μεταβλητές κινδύνου (όπως η ηλικία και τα σωματικά χαρακτηριστικά) και οι εξωτερικοί παράγοντες κινδύνου (όπως το γήπεδο και ο εξοπλισμός) που συμβάλλουν στη συχνότητα των τραυματισμών.Δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην πάθηση που είναι γνωστή ως διαταραχή μετατραυματικού στρες, η οποία επηρεάζει έως και σαράντα πέντε τοις εκατό των ανθρώπων που έχουν υποστεί βλάβη. Η επανεμφάνιση επώδυνων αναμνήσεων, εφιαλτών, άγχους και υπερδιέγερσης είναι όλα συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες , η οποία συνδέεται επίσης με την πιθανότητα εμφάνισης χρόνιου πόνου και μειωμένης καθημερινής λειτουργικότητας. Τα άτομα που συμμετέχουν στον αθλητισμό είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην εμφάνιση ψυχολογικών επιπτώσεων, οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν την απόδοσή τους καθώς και τη διάρκεια της ανάρρωσής τους. . Ορισμένοι αθλητές αναφέρουν μείωση του άγχους καθώς αποκαθιστούν την αυτοπεποίθησή τους, ενώ ορισμένοι αθλητές συνεχίζουν να βιώνουν άγχος και φόβο επανατραυματισμού πολύ καιρό μετά την πλήρη ανάρρωσή τους από τους σωματικούς τραυματισμούς τους. Είναι ευθύνη των προπονητών και των ειδικών υγείας να διαχειριστούν αυτά τα διάφορα συναισθήματα παρέχοντας τη σωστή βοήθεια και ψυχολογική ενίσχυση. Σε αυτή την εργασία, διερευνούμε τη σύνδεση μεταξύ του φόβου μήπως υποστεί κάποιος άλλος τραυματισμός και της πιθανότητας να υποστεί ένας νέος τραυματισμός. Ο φόβος του επανατραυματισμού, ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται ως κινησιοφοβία, είναι ένα σημαντικό συστατικό, καθώς έχει αρνητικό αντίκτυπο στην απόδοση, τη συμμετοχή στη φυσικοθεραπεία και την πρόοδο της αποκατάστασης. Είναι σύνηθες για τον αθλητή να διστάζει να επιστρέψει σε αγωνιστικά πρότυπα, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός νέου τραυματισμού. Τα προβλήματα ύπνου, η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση είναι όλα συστατικά που έχουν σημαντικό βάρος στον τομέα της έρευνας για τις νοητικές δεξιότητες. Μετά από έναν τραυματισμό, ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων βιώνει διαταραχές ύπνου, συμπεριλαμβανομένης υψηλής συχνότητας αϋπνίας, εφιαλτών και διαταραγμένου ύπνου. Στην πραγματικότητα, η κακή ποιότητα ύπνου συχνά προμηνύει ή προηγείται της εμφάνισης διαταραχής μετατραυματικού στρες (PTSD). Οι διαταραχές ύπνου έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ικανότητα του αθλητή να ανακάμψει σωματικά, καθώς και να διατηρήσει την ψυχική του ισορροπία. Όσον αφορά την αυτοπεποίθηση, η έρευνα δείχνει ότι οι τραυματισμοί συχνά οδηγούν σε μείωση τόσο της αυτοπεποίθησης όσο και της αυτοεκτίμησης. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν λαμβάνονται υπόψη τα συναισθήματα «αντικατάστασης» και απομόνωσης από την ομάδα. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης, υπάρχει μια τάση αύξησης της αυτοπεποίθησης, η οποία με τη σειρά της ενισχύει την επιστροφή σε καλή αγωνιστική απόδοση. Σκοπός :Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των αλλαγών που συμβαίνουν στις ψυχικές ικανότητες των ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών είτε κατά τη φάση του τραυματισμού είτε μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης με ιδιαίτερη έμφαση στο άγχος επανατραυματισμού και την αγωνιστική αυτοπεποίθηση. των αθλητών Μεθοδολογία: Αυτή η μελέτη εξέτασε 45 ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές σε δύο φάσεις:πριν τον τραυματισμό και μετά την αποκατάσταση. Οι αθλητές ήταν 27,42± 6,85 έτη.Η αποκατάσταση διέρκησε 22.95 ± 11.29 ημέρες.Μετρήθηκαν η ψυχική υγεία και οι ψυχικές δεξιότητες των αθλητών.Οι ακόλουθες ψυχικές δεξιότητες μετρήθηκαν και στις δύο φάσεις: το αγωνιστικό άγχος (Competitive State Anxiety Inventory-2 - CSAI-2),οι ψυχικές δεξιότητες (Test of Performance Strategies – TOPS),η ικανότητα ρύθμισης των συναισθημάτων τους (Emotion Regulation Questionnaire – ERQ),η ποιότητα του ύπνου τους (Pittsburgh Sleep Quality Index - PSQI).Επιπλέον,μετρήθηκε το άγχος επανατραυματισμού των ποδοσφαιριστών μετά την αποκατάσταση (Causes of Re-Injury Worry Questionnaire),η αυτοπεποίθηση μετά την αποκατάσταση για να αγωνιστούν (Sport Confidence Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition - SCQ-RARC),ο προσανατολισμός της προσοχής μετά την αποκατάσταση (Attention Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition) Τα παραπάνω ερωτηματολόγια δόθηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας μετά τον τραυματισμό και μόλις ολοκληρώθηκε η διαδικασία αποκατάστασης. Το φυσικοθεραπευτήριο «HealthLab» ήταν ο τόπος όπου πραγματοποιήθηκε η συλλογή δεδομένων. Αποτελέσματα: Οι μεταβολές εξετάστηκαν μέσω μιας σειράς t-τεστ ζευγαρωμένων δειγμάτων. Οι συσχετίσεις μεταξύ των μετρούμενων μεταβλητών μετά την αποκατάσταση υπολογίστηκαν με τη χρήση του συντελεστή συσχέτισης Pearson. Τα ευρήματα δεν αποκάλυψαν σημαντική αλλαγή σε καμία μεταβλητή που μετρήθηκε και στις δύο φάσεις (π.χ. αγωνιστικό άγχος των αθλητών, p=0,063, ψυχολογικές δεξιότητες, p=0,147, ικανότητα ρύθμισης συναισθημάτων, p=0,129, ποιότητα ύπνου p=0,562). Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική θετική συσχέτιση μεταξύ των ψυχολογικών δεξιοτήτων και της αυτοπεποίθησης για τον ανταγωνισμό μετά την αποκατάσταση (r=0,317, p=0,034) και του προσανατολισμού της προσοχής μετά την αποκατάσταση (r=0,375, p=0,011). Σημαντικές θετικές συσχετίσεις βρέθηκαν μεταξύ του αγωνιστικού άγχους και της αθλητικής αυτοπεποίθησης μετά την αποκατάσταση (r=0,327, p=0,028) και του προσανατολισμού της προσοχής (r=0,390, p=0,008). Υπό το πρίσμα της τρέχουσας ερευνητικής προσπάθειας, οι ακόλουθες είναι μερικές σημαντικές πτυχές που έχουν ανακαλυφθεί: Δεν υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στα μέσα. Μια ένδειξη ότι οι ομαδοποιημένες τιμές εξακολουθούν να είναι γενικά σταθερές είναι το γεγονός ότι η διαφορά μεταξύ πριν και μετά δεν είναι μεγάλη. Είναι πιθανό αυτό να οφείλεται στην ομοιογένεια του δείγματος ή στην αδυναμία του σχεδίου αποκατάστασης να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές στις νοητικές δεξιότητες σε σύντομο χρονικό διάστημα. Άλλες σημαντικές πτυχές που γίνονται εμφανείς σε επίπεδο πρόγνωσης είναι εκείνες που σχετίζονται με την ψυχική κατάσταση των αθλητών σε σχέση με τον τραυματισμό τους. Ο φόβος του επανατραυματισμού μπορεί να προβλεφθεί από τις νοητικές δεξιότητες στην αρχική φάση ενός τραυματισμού, που είναι το πρώτο στάδιο της διαδικασίας. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ψυχολογικές θεραπείες θα πρέπει να ξεκινούν σε προγενέστερο στάδιο.Όσον αφορά την επιστροφή τους σε ανταγωνιστικό επίπεδο, η βελτίωση των δεξιοτήτων τους και του συναισθηματικού ελέγχου τους αυξάνει τα επίπεδα αυτοπεποίθησης και προσοχής τους, τα οποία αποτελούν απαραίτητα συστατικά για μια επιτυχημένη επιστροφή. Συμπεράσματα : Οι ψυχολογικές δεξιότητες των αθλητών φάνηκε να βοηθούν τους αθλητές να αισθάνονται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για να επιστρέψουν στο παιχνίδι και να εστιάζουν την προσοχή τους κυρίως στην απόδοση και όχι στον τραυματισμό. Το γεγονός ότι δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές στις ψυχολογικές μεταβλητές των αθλητών μπορεί να αποδοθεί είτε στη σοβαρότητα του τραυματισμού είτε στο χρόνο που απαιτείται για να επέλθει μια αλλαγή. Παρατηρήθηκε επίσης ότι οι αθλητές που αισθάνονταν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ήταν προσανατολισμένοι στην απόδοση εμφάνιζαν υψηλότερα επίπεδα αγωνιστικού άγχους. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί από τα υψηλότερα κίνητρα και την επιθυμία να επιστρέψουν στο παιχνίδι και να αποδώσουν. Συνεπώς, είναι σημαντικό να ενσωματώνεται η ψυχολογική κατάρτιση ως μέρος της προετοιμασίας των αθλητών για την ανάπτυξη των ικανοτήτων τους. Η ψυχολογική κατάσταση του αθλητή κατά τα διάφορα στάδια της αποκατάστασης έχει σημαντικές επιπτώσεις για τους επαγγελματίες που αντιμετωπίζουν τους τραυματισμούς και εφαρμόζουν προγράμματα αποκατάστασης.Η έρευνα αναγνωρίζει ότι υπάρχουν ορισμένοι περιορισμοί, όπως το γεγονός ότι δεν είναι δυνατή η κλινική διάγνωση με τη χρήση ερωτηματολογίων και ότι μπορεί να υπάρχει μεροληψία στις απαντήσεις. Επιπλέον, ολόκληρη η έρευνα διεξήχθη σε σύντομο χρονικό διάστημα, που ήταν μόνο τρεις μήνες, και το μέγεθος του δείγματος είναι εξαιρετικά μικρό, αποτελούμενο από μόλις 45 αθλητές και αποκλειστικά άνδρες. Αυτό καθιστά αδύνατη την πραγματοποίηση γενικεύσεων επειδή το μέγεθος του δείγματος είναι εξαιρετικά μικρό.Όσον αφορά τις προτάσεις για μελλοντική έρευνα, και σε συνέχεια της συζήτησης για τους περιορισμούς, αυτές αφορούν την επέκταση του μεγέθους του δείγματος και την ενσωμάτωση ποιοτικών δεδομένων (συνεντεύξεις), τη μακροπρόθεσμη παρακολούθηση (διαχρονική) με σκοπό την παρατήρηση αλλαγών με την πάροδο του χρόνου και την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των ψυχολογικών παρεμβάσεων κατά το στάδιο της αποκατάστασης. Οι στατιστικές συσχετίσεις υπογραμμίζουν τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν οι ψυχικές δεξιότητες στην αντιμετώπιση του φόβου του επανατραυματισμού, καθώς και στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και της προσοχής κατά την επιστροφή στην αγωνιστική δράση. Συμπερασματικά, η μελέτη καταδεικνύει ότι οι ψυχικές δεξιότητες των ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών δεν αλλάζουν σημαντικά κατά μέσο όρο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αποκατάστασης. Αυτά τα ευρήματα προσδίδουν αξιοπιστία στην αναγκαιότητα συμπερίληψης συστηματικών ψυχολογικών παρεμβάσεων στον σχεδιασμό της αποκατάστασης τραυματισμών, με στόχο την ενίσχυση της ψυχικής και σωματικής προετοιμασίας των αθλητών με ολιστικό τρόπο. Μέσω της χρήσης σεμιναρίων και άλλων πρακτικών θεραπειών, τα ευρήματα της μελέτης μπορούν να χρησιμοποιηθούν από προπονητές, γυμναστές και αθλητές για τη βελτίωση της ψυχικής υγείας και της σωματικής απόδοσης. Η μελέτη είναι πρωτοποριακή, καθώς είναι η πρώτη φορά που αυτά τα ερωτηματολόγια χρησιμοποιήθηκαν σε ελληνικό δείγμα ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών.","INTRODUCTION: An injury sustained while participating in sports is not only a common occurrence, but it also has a variety of repercussions, particularly at the level of psychological functioning, where it can lead to feelings of depression, anxiety, loss of identity, and dread of receiving another injury. The objectives of the study are as follows: a) to determine whether and how fundamental mental skills (such as anxiety, emotion regulation, psychological skills, and sleep quality) differ before and after rehabilitation; and b) to investigate the relationship between these skills and reinjury anxiety, competitive self-confidence, and attention capacity upon return to competitive action. The theoretical method involves doing a comprehensive investigation into the many types of injuries, the severity of those injuries, and the factors that provoke them. Overuse injuries and traumatic injuries are the two categories of injuries, with the latter category making up the majority of injuries sustained in football. At the same time, the internal risk variables (such as age and physical attributes) and the external risk factors (such as the field and equipment) that contribute to the frequency of injuries are described. The condition known as post-traumatic stress disorder (PTSD), which affects as many as forty-five percent of people who have been harmed, is given special attention. A recurrence of painful memories, nightmares, anxiety, and hyperarousal are all symptoms of post-traumatic stress disorder (PTSD), which is also linked to the possibility of experiencing chronic pain and having reduced daily functioning. Individuals who participate in athletics are especially susceptible to experiencing psychological repercussions, which may have an effect on their performance as well as the duration of their recuperation. Next, an investigation of the differentiation of anxiety following rehabilitation is carried out. A number of athletes report a reduction in anxiety as they restore confidence in themselves, whilst some athletes continue to experience anxiety and dread of re-injury long after they have fully recovered from their physical injuries. It is the responsibility of coaches and health experts to manage these various emotions by providing the right assistance and psychological reinforcement. In this work, we investigate the connection between the fear of sustaining another injury and the chance of suffering a new injury. The fear of reinjury, which is sometimes referred to as kinesiophobia, is an important component since it has a detrimental impact on performance, involvement in physiotherapy, and the progression of rehabilitation. It is common for the athlete to be reluctant to return to competitive patterns, which might result in the development of a new injury. Sleep issues, self-confidence, and self-esteem are all components that are given a significant amount of weight in the field of mental skills research. After an injury, a significant number of people experience sleep disturbances, including a high incidence of insomnia, nightmares, and disturbed sleep. As a matter of fact, poor sleep quality frequently anticipates or precedes the emergence of post-traumatic stress disorder (PTSD). Sleep disturbances have a negative impact on the athlete's capacity to bounce back physically as well as maintain their mental equilibrium. In terms of self-confidence, research indicates that injuries frequently result in a decline in both self-confidence and self-esteem. This is particularly the case when the feelings of being \"replaced\" and being isolated from the team are taken into consideration. However, during the course of rehabilitation, there is a tendency for self-confidence to increase, which in turn enhances the return to good competitive performance. AIM: The aim of the current study was to describe athletes’ psychological skills and mental health variables related to the onset of their injury and to examine the changes in these variables after full rehabilitation. METHODS: This study examined 45 Greek professional male soccer players at two phases: upon injury, rehabilitation completion. Athletes were 27.42 ± 6.85 years. Their rehabilitation lasted 22.95 ± 11.29 days. Athletes’ mental health and psychological variables were measured. The following variables were measured in both phases; athletes’ competitive anxiety (Competitive State Anxiety Inventory-2 - CSAI-2); their psychological skills (Test of Performance Strategies - TOPS); their emotion regulation ability (Emotion Regulation Questionnaire - ERQ); their sleep quality (Pittsburgh Sleep Quality Index - PSQI). Additionally, post-rehabilitation athletes reinjury anxiety (Causes of Re-Injury Worry Questionnaire), post-rehabilitation confidence to compete (Sport Confidence Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition - SCQ-RARC), attention orientation post rehabilitation (Attention Questionnaire of Rehabilitated Athletes Returning to Competition) were measured. The above questionnaires were given during the first week after the injury and once the rehabilitation process was completed. The \"HealthLab\" physiotherapy centre was the place where the data collection took place. RESULTS: Changes were examined through a series of paired samples t-tests. Correlations between post-rehabilitation measured variables were calculated with the use of Pearson Correlation Coefficient. Findings revealed no significant change in any variable measured in both phases (i.e., athletes’ competitive anxiety, p=0.063; psychological skills, p=0.147; emotion regulation ability, p= 0.129; sleep quality p=0.562). Results showed a significant positive correlation between psychological skills and post-rehabilitation confidence to compete (r=0.317, p=0.034) and attention orientation post rehabilitation (r=0.375, p=0.011). Significant positive correlations were found between competitive anxiety and sport confidence post-rehabilitation (r=0.327, p=0.028) and attention orientation (r=0.390, p=0.008). In light of the current research endeavor, the following are some significant aspects that have been discovered: There were no major shifts in the means whatsoever. An indication that the grouped values continue to be generally steady is the fact that the difference between before and after is not large. It is possible that this is attributable to the homogeneity of the sample or to the incapacity of the rehabilitation plan to bring about meaningful changes in mental skills in a short amount of time. Other significant aspects that become apparent at the prognosis level are those that are associated with the mental state of the athletes in relation to their injury. The fear of re-injury can be predicted by mental skills at the initial phase of an injury, which is the first stage of the process. This suggests that psychological therapies should be initiated at an earlier stage. When it comes to their return to a competitive level, the enhancement of their skills and emotional control raises their levels of self-confidence and attentiveness, both of which are essential components for a successful return. CONCLUSIONS: Athletes’ psychological skills seemed to help athletes feel more confident to return to play and focus their attention primarily on performance rather than on injury. The fact that no significant changes were observed in athletes’ psychological variables can be attributed either to the severity of the injury or to the time required for a change to occur. It was also noticed that athletes that felt more confident and were performance oriented showed higher levels of competitive anxiety. This can be explained by higher motivation and desire to return to play and perform. Thus, it is important to incorporate psychological training as part of athletes’ preparation to build on their skills. The psychological state of the athlete upon various stages of recovery has significant implications for professionals treating injuries and implementing rehabilitation programs. The research acknowledges that there are certain limitations, such as the fact that it is not possible to make a clinical diagnosis using questionnaires and that there may be bias in the responses. In addition, the entire research was conducted in a short period of time, which was only three months, and the sample size is extremely small, consisting of just 45 athletes and exclusively guys. This makes it impossible to proceed with generalizations because the sample size is so extremely small. With regard to the suggestions for future research, and in continuation of the discussion of the limitations, they pertain to the expansion of the sample size and the incorporation of qualitative data (interviews), the long-term follow-up (longitudinal) for the purpose of observing changes over time, and the evaluation of the efficacy of psychological interventions during the rehabilitation stage. Statistical correlations highlight the significant role that mental skills play in addressing the fear of reinjury as well as in enhancing self-confidence and attention upon return to competitive action. In conclusion, the study demonstrates that the mental skills of amateur football players do not change significantly on average during the rehabilitation process. These findings lend credence to the necessity of including systematic psychological interventions into the planning of injury rehabilitation, with the objective of enhancing the mental and physical preparation of athletes in a holistic manner. Through the use of seminars and other practical treatments, the findings of the study can be employed by coaches, trainers, and athletes to improve mental health and physical performance. The study is groundbreaking since it is the first time that these questionnaires have been utilized in a Greek sample of amateur football players. The purpose of the study is to investigate the mental condition of the players after they have returned to the pitch after suffering an injury."],"dc:identifier":["uoadl:5312334","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312334"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η μελέτη των μεταβολών των ψυχικών δεξιοτήτων ερασιτεχνών αθλητών ποδοσφαίρου πριν και μετά την αποκατάσταση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:51Z"}