{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312468"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312468","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ολοκληρώνοντας τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη στην ΕΟΚ: οι πολιτικές πρωτοβουλίες της ελληνικής κυβέρνησης από τις εκλογές του 1977 έως το 1979","abstract":"Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής διπλωματικής εργασίας είναι να αναλύσει τις πολιτικές πρωτοβουλίες που έλαβε η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων τα έτη 1978-1979. Πιο συγκεκριμένα, το αντικείμενό της είναι να εντοπιστεί το αντίκτυπο των πολιτικών αποφάσεων και κινήσεων για την επίλυση των προβλημάτων που ταλάνιζαν την ελληνική και την κοινοτική πλευρά κατά την μετάβαση από την τυπική στην ουσιαστική φάση των διαπραγματεύσεων. Προς αυτήν την κατεύθυνση, πραγματοποιήθηκε έρευνα στα προσωπικά αρχεία του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή και του Γεωργίου Κοντογεώργη, προκειμένου να συγκεντρωθούν πληροφορίες αναφορικά με τις συνομιλίες με τους ξένους ηγέτες καθώς και τον συντονισμό των κινήσεων της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας. Από την ανάλυση των αρχειακών τεκμηρίων και συνδυάζοντας τα με τα πορίσματα της προϋπάρχουσας βιβλιογραφίας, συνάγεται το συμπέρασμα πως όχι μόνο ο Καραμανλής αλλά και οι βασικοί συνεργάτες του (Κοντογεώργης, Ράλλης, Μολυβιάτης, Θεοδωρόπουλος) έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επίσπευση των συνομιλιών. Με μία λέξη, το πολιτικό κύρος του Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν μπόρεσε από μόνο του να καθορίσει την τελική έκβαση των συνομιλιών εάν δεν είχαν παίξει ρόλο και άλλοι παράγοντες, όπως αυτός των πολιτικών συνεργατών και της διαπραγματευτικής ομάδας καθώς και το είδος της διαπραγματευτικής στρατηγικής που εφαρμόστηκε στα διαφορετικά επίπεδα των διαβουλεύσεων με τους ξένους ηγέτες. Ειδικότερα, όπως θα γίνει σαφές στις σχετικές ενότητες της, το 1976, ο Έλληνας πρωθυπουργός παρενέβη αποφασιστικά απέναντι στην αρνητική γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και μάλιστα καθόλη την διάρκεια του 1978 πραγματοποίησε αλλεπάλληλες επισκέψεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προκειμένου να κερδίσει την πολιτική δέσμευση των Εννέα, ως προς την τήρηση του προταθέντος από τις 19 Δεκεμβρίου του 1978 χρονοδιαγράμματος. Ωστόσο, τόσο ανάμεσα στα μέλη της ΕΟΚ όσο και μεταξύ των Ευρωπαίων Επιτρόπων υπήρχαν πολλές διαφορετικές απόψεις σε σημείο που ακόμη και οι περιοδείες του Καραμανλή δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν νέα εμπόδια και καθυστερήσεις που εμφανίστηκαν. Η διετία 1978-1979 αποτέλεσε αναμφίβολα την πιο κρίσιμη καμπή κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων, καθώς τα χρονικά περιθώρια στένευαν όλο και περισσότερο και μάλιστα το κυβερνητικό επιτελείο, πέρα από την στάση των Εννέα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει και την δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος το οποίο στις εκλογές του 1977 άρχισε να είναι όλο και περισσότερο δύσπιστο ως προς την αποτελεσματικότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η παρούσα μελέτη, βασιζόμενη και στα πορίσματα άλλων ερευνών, φιλοδοξεί να δώσει μια τεκμηριωμένη ερμηνεία της ελληνικής διαπραγματευτικής στρατηγικής, φωτίζοντας τις διάφορες πολιτικές δραστηριότητες καθώς και την συμβολή προσώπων που αποσιωπώνται τόσο στην ιστοριογραφία όσο και στον δημόσιο διάλογο.","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής διπλωματικής εργασίας είναι να αναλύσει τις πολιτικές πρωτοβουλίες που έλαβε η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων τα έτη 1978-1979. Πιο συγκεκριμένα, το αντικείμενό της είναι να εντοπιστεί το αντίκτυπο των πολιτικών αποφάσεων και κινήσεων για την επίλυση των προβλημάτων που ταλάνιζαν την ελληνική και την κοινοτική πλευρά κατά την μετάβαση από την τυπική στην ουσιαστική φάση των διαπραγματεύσεων. Προς αυτήν την κατεύθυνση, πραγματοποιήθηκε έρευνα στα προσωπικά αρχεία του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή και του Γεωργίου Κοντογεώργη, προκειμένου να συγκεντρωθούν πληροφορίες αναφορικά με τις συνομιλίες με τους ξένους ηγέτες καθώς και τον συντονισμό των κινήσεων της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας. Από την ανάλυση των αρχειακών τεκμηρίων και συνδυάζοντας τα με τα πορίσματα της προϋπάρχουσας βιβλιογραφίας, συνάγεται το συμπέρασμα πως όχι μόνο ο Καραμανλής αλλά και οι βασικοί συνεργάτες του (Κοντογεώργης, Ράλλης, Μολυβιάτης, Θεοδωρόπουλος) έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επίσπευση των συνομιλιών. Με μία λέξη, το πολιτικό κύρος του Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν μπόρεσε από μόνο του να καθορίσει την τελική έκβαση των συνομιλιών εάν δεν είχαν παίξει ρόλο και άλλοι παράγοντες, όπως αυτός των πολιτικών συνεργατών και της διαπραγματευτικής ομάδας καθώς και το είδος της διαπραγματευτικής στρατηγικής που εφαρμόστηκε στα διαφορετικά επίπεδα των διαβουλεύσεων με τους ξένους ηγέτες. Ειδικότερα, όπως θα γίνει σαφές στις σχετικές ενότητες της, το 1976, ο Έλληνας πρωθυπουργός παρενέβη αποφασιστικά απέναντι στην αρνητική γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και μάλιστα καθόλη την διάρκεια του 1978 πραγματοποίησε αλλεπάλληλες επισκέψεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προκειμένου να κερδίσει την πολιτική δέσμευση των Εννέα, ως προς την τήρηση του προταθέντος από τις 19 Δεκεμβρίου του 1978 χρονοδιαγράμματος. Ωστόσο, τόσο ανάμεσα στα μέλη της ΕΟΚ όσο και μεταξύ των Ευρωπαίων Επιτρόπων υπήρχαν πολλές διαφορετικές απόψεις σε σημείο που ακόμη και οι περιοδείες του Καραμανλή δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν νέα εμπόδια και καθυστερήσεις που εμφανίστηκαν. Η διετία 1978-1979 αποτέλεσε αναμφίβολα την πιο κρίσιμη καμπή κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων, καθώς τα χρονικά περιθώρια στένευαν όλο και περισσότερο και μάλιστα το κυβερνητικό επιτελείο, πέρα από την στάση των Εννέα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει και την δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος το οποίο στις εκλογές του 1977 άρχισε να είναι όλο και περισσότερο δύσπιστο ως προς την αποτελεσματικότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η παρούσα μελέτη, βασιζόμενη και στα πορίσματα άλλων ερευνών, φιλοδοξεί να δώσει μια τεκμηριωμένη ερμηνεία της ελληνικής διαπραγματευτικής στρατηγικής, φωτίζοντας τις διάφορες πολιτικές δραστηριότητες καθώς και την συμβολή προσώπων που αποσιωπώνται τόσο στην ιστοριογραφία όσο και στον δημόσιο διάλογο.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκατζιούρας Γεώργιος","Gkatziouras Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:51Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312468"],"render_values":[{"text":"uoadl:5312468","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312468","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312468","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5312468","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκατζιούρας Γεώργιος","Gkatziouras Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312468","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312468"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής διπλωματικής εργασίας είναι να αναλύσει τις πολιτικές πρωτοβουλίες που έλαβε η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων τα έτη 1978-1979. Πιο συγκεκριμένα, το αντικείμενό της είναι να εντοπιστεί το αντίκτυπο των πολιτικών αποφάσεων και κινήσεων για την επίλυση των προβλημάτων που ταλάνιζαν την ελληνική και την κοινοτική πλευρά κατά την μετάβαση από την τυπική στην ουσιαστική φάση των διαπραγματεύσεων. Προς αυτήν την κατεύθυνση, πραγματοποιήθηκε έρευνα στα προσωπικά αρχεία του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή και του Γεωργίου Κοντογεώργη, προκειμένου να συγκεντρωθούν πληροφορίες αναφορικά με τις συνομιλίες με τους ξένους ηγέτες καθώς και τον συντονισμό των κινήσεων της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας. Από την ανάλυση των αρχειακών τεκμηρίων και συνδυάζοντας τα με τα πορίσματα της προϋπάρχουσας βιβλιογραφίας, συνάγεται το συμπέρασμα πως όχι μόνο ο Καραμανλής αλλά και οι βασικοί συνεργάτες του (Κοντογεώργης, Ράλλης, Μολυβιάτης, Θεοδωρόπουλος) έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επίσπευση των συνομιλιών. Με μία λέξη, το πολιτικό κύρος του Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν μπόρεσε από μόνο του να καθορίσει την τελική έκβαση των συνομιλιών εάν δεν είχαν παίξει ρόλο και άλλοι παράγοντες, όπως αυτός των πολιτικών συνεργατών και της διαπραγματευτικής ομάδας καθώς και το είδος της διαπραγματευτικής στρατηγικής που εφαρμόστηκε στα διαφορετικά επίπεδα των διαβουλεύσεων με τους ξένους ηγέτες. Ειδικότερα, όπως θα γίνει σαφές στις σχετικές ενότητες της, το 1976, ο Έλληνας πρωθυπουργός παρενέβη αποφασιστικά απέναντι στην αρνητική γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και μάλιστα καθόλη την διάρκεια του 1978 πραγματοποίησε αλλεπάλληλες επισκέψεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προκειμένου να κερδίσει την πολιτική δέσμευση των Εννέα, ως προς την τήρηση του προταθέντος από τις 19 Δεκεμβρίου του 1978 χρονοδιαγράμματος. Ωστόσο, τόσο ανάμεσα στα μέλη της ΕΟΚ όσο και μεταξύ των Ευρωπαίων Επιτρόπων υπήρχαν πολλές διαφορετικές απόψεις σε σημείο που ακόμη και οι περιοδείες του Καραμανλή δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν νέα εμπόδια και καθυστερήσεις που εμφανίστηκαν. Η διετία 1978-1979 αποτέλεσε αναμφίβολα την πιο κρίσιμη καμπή κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων, καθώς τα χρονικά περιθώρια στένευαν όλο και περισσότερο και μάλιστα το κυβερνητικό επιτελείο, πέρα από την στάση των Εννέα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει και την δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος το οποίο στις εκλογές του 1977 άρχισε να είναι όλο και περισσότερο δύσπιστο ως προς την αποτελεσματικότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η παρούσα μελέτη, βασιζόμενη και στα πορίσματα άλλων ερευνών, φιλοδοξεί να δώσει μια τεκμηριωμένη ερμηνεία της ελληνικής διαπραγματευτικής στρατηγικής, φωτίζοντας τις διάφορες πολιτικές δραστηριότητες καθώς και την συμβολή προσώπων που αποσιωπώνται τόσο στην ιστοριογραφία όσο και στον δημόσιο διάλογο.","Analyzing the political actions taken by the Konstantinos Karamanlis administration to conclude the 1978–1979 negotiations is the aim of this master's thesis. Its specific goal is to determine how political choices and actions affected the settlement of issues that beset the Greek and Community sides as the negotiations moved from the formal to the substantive stage. In order to achieve this, information about the discussions with foreign leaders and the coordination of the Greek negotiating team's activities was gathered from the personal archives of Georgios Kontogeorgis and Constantine G. Karamanlis. It can be inferred from the examination of the archival materials, and the results of the body of existing literature that Karamanlis and his important associates—Kontogeorgis, Rallis, Molyviatis, and Theodoropoulos—were instrumental in accelerating the discussions. In summary, other factors, including Constantine Karamanlis's political associates, the negotiating team, and the type of negotiating strategy used at various levels of consultations with foreign leaders, would have been more important in determining the final outcome of the talks than his political prestige alone. Specifically, as will be evident in the pertinent sections, the Greek Prime Minister took decisive action in 1976 to counter the European Commission's negative opinion. Furthermore, he made numerous trips to European capitals throughout 1978 to secure the political commitment of the Nine to follow the schedule that was proposed on 19 December 1977. Both the European Commissioners and the EEC members, however, held such divergent views that even Karamanlis's tours could not stop further setbacks and delays. The two-year 1978–1979 period was without a doubt the most significant turning point in the negotiations because time was running out and the government team had to contend with the dissatisfaction of the electorate, which in the 1977 elections had grown more doubtful of the efficacy of European policy, in addition to the Nine's position. Based on previous research, this study attempts to offer a documented interpretation of the Greek negotiating strategy, illuminating the different political activities and the contributions of people who are often ignored in public discourse and historiography. Last but not least, this thesis illuminates the covert activities that ultimately influenced the path of Greece's accession by providing a detailed reading of diplomatic correspondence as well as political interventions. By doing this, it advances a more sophisticated comprehension of the ways in which smaller states can exert agency within supranational frameworks."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ολοκληρώνοντας τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη στην ΕΟΚ: οι πολιτικές πρωτοβουλίες της ελληνικής κυβέρνησης από τις εκλογές του 1977 έως το 1979"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκατζιούρας Γεώργιος","Gkatziouras Georgios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής διπλωματικής εργασίας είναι να αναλύσει τις πολιτικές πρωτοβουλίες που έλαβε η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων τα έτη 1978-1979. Πιο συγκεκριμένα, το αντικείμενό της είναι να εντοπιστεί το αντίκτυπο των πολιτικών αποφάσεων και κινήσεων για την επίλυση των προβλημάτων που ταλάνιζαν την ελληνική και την κοινοτική πλευρά κατά την μετάβαση από την τυπική στην ουσιαστική φάση των διαπραγματεύσεων. Προς αυτήν την κατεύθυνση, πραγματοποιήθηκε έρευνα στα προσωπικά αρχεία του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή και του Γεωργίου Κοντογεώργη, προκειμένου να συγκεντρωθούν πληροφορίες αναφορικά με τις συνομιλίες με τους ξένους ηγέτες καθώς και τον συντονισμό των κινήσεων της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας. Από την ανάλυση των αρχειακών τεκμηρίων και συνδυάζοντας τα με τα πορίσματα της προϋπάρχουσας βιβλιογραφίας, συνάγεται το συμπέρασμα πως όχι μόνο ο Καραμανλής αλλά και οι βασικοί συνεργάτες του (Κοντογεώργης, Ράλλης, Μολυβιάτης, Θεοδωρόπουλος) έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επίσπευση των συνομιλιών. Με μία λέξη, το πολιτικό κύρος του Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν μπόρεσε από μόνο του να καθορίσει την τελική έκβαση των συνομιλιών εάν δεν είχαν παίξει ρόλο και άλλοι παράγοντες, όπως αυτός των πολιτικών συνεργατών και της διαπραγματευτικής ομάδας καθώς και το είδος της διαπραγματευτικής στρατηγικής που εφαρμόστηκε στα διαφορετικά επίπεδα των διαβουλεύσεων με τους ξένους ηγέτες. Ειδικότερα, όπως θα γίνει σαφές στις σχετικές ενότητες της, το 1976, ο Έλληνας πρωθυπουργός παρενέβη αποφασιστικά απέναντι στην αρνητική γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και μάλιστα καθόλη την διάρκεια του 1978 πραγματοποίησε αλλεπάλληλες επισκέψεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προκειμένου να κερδίσει την πολιτική δέσμευση των Εννέα, ως προς την τήρηση του προταθέντος από τις 19 Δεκεμβρίου του 1978 χρονοδιαγράμματος. Ωστόσο, τόσο ανάμεσα στα μέλη της ΕΟΚ όσο και μεταξύ των Ευρωπαίων Επιτρόπων υπήρχαν πολλές διαφορετικές απόψεις σε σημείο που ακόμη και οι περιοδείες του Καραμανλή δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν νέα εμπόδια και καθυστερήσεις που εμφανίστηκαν. Η διετία 1978-1979 αποτέλεσε αναμφίβολα την πιο κρίσιμη καμπή κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων, καθώς τα χρονικά περιθώρια στένευαν όλο και περισσότερο και μάλιστα το κυβερνητικό επιτελείο, πέρα από την στάση των Εννέα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει και την δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος το οποίο στις εκλογές του 1977 άρχισε να είναι όλο και περισσότερο δύσπιστο ως προς την αποτελεσματικότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η παρούσα μελέτη, βασιζόμενη και στα πορίσματα άλλων ερευνών, φιλοδοξεί να δώσει μια τεκμηριωμένη ερμηνεία της ελληνικής διαπραγματευτικής στρατηγικής, φωτίζοντας τις διάφορες πολιτικές δραστηριότητες καθώς και την συμβολή προσώπων που αποσιωπώνται τόσο στην ιστοριογραφία όσο και στον δημόσιο διάλογο.","Analyzing the political actions taken by the Konstantinos Karamanlis administration to conclude the 1978–1979 negotiations is the aim of this master's thesis. Its specific goal is to determine how political choices and actions affected the settlement of issues that beset the Greek and Community sides as the negotiations moved from the formal to the substantive stage. In order to achieve this, information about the discussions with foreign leaders and the coordination of the Greek negotiating team's activities was gathered from the personal archives of Georgios Kontogeorgis and Constantine G. Karamanlis. It can be inferred from the examination of the archival materials, and the results of the body of existing literature that Karamanlis and his important associates—Kontogeorgis, Rallis, Molyviatis, and Theodoropoulos—were instrumental in accelerating the discussions. In summary, other factors, including Constantine Karamanlis's political associates, the negotiating team, and the type of negotiating strategy used at various levels of consultations with foreign leaders, would have been more important in determining the final outcome of the talks than his political prestige alone. Specifically, as will be evident in the pertinent sections, the Greek Prime Minister took decisive action in 1976 to counter the European Commission's negative opinion. Furthermore, he made numerous trips to European capitals throughout 1978 to secure the political commitment of the Nine to follow the schedule that was proposed on 19 December 1977. Both the European Commissioners and the EEC members, however, held such divergent views that even Karamanlis's tours could not stop further setbacks and delays. The two-year 1978–1979 period was without a doubt the most significant turning point in the negotiations because time was running out and the government team had to contend with the dissatisfaction of the electorate, which in the 1977 elections had grown more doubtful of the efficacy of European policy, in addition to the Nine's position. Based on previous research, this study attempts to offer a documented interpretation of the Greek negotiating strategy, illuminating the different political activities and the contributions of people who are often ignored in public discourse and historiography. Last but not least, this thesis illuminates the covert activities that ultimately influenced the path of Greece's accession by providing a detailed reading of diplomatic correspondence as well as political interventions. By doing this, it advances a more sophisticated comprehension of the ways in which smaller states can exert agency within supranational frameworks."],"dc:identifier":["uoadl:5312468","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312468"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Ολοκληρώνοντας τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη στην ΕΟΚ: οι πολιτικές πρωτοβουλίες της ελληνικής κυβέρνησης από τις εκλογές του 1977 έως το 1979"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:51Z"}