{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312492"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312492","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι σχέσεις μεταξύ παπισμού και βυζαντινών αυτοκρατόρων από το 554 έως το 800 και οι επιπτώσεις τους στη βυζαντινή Ιταλία","abstract":"Με την ολοκλήρωση της βυζαντινής ανακατάκτησης της Ιταλίας το έτος 554 ο παπισμός, ως θεσμός με προϊστορία και σημαντική επιρροή στο ιταλικό σκηνικό, αναγκάστηκε να προσαρμοστεί στο νέο καθεστώς βυζαντινής κυριαρχίας. Στη διάρκεια των επόμενων δύο αιώνων, έως την τελική κατάρρευση της βυζαντινής κυριαρχίας στην κεντρική Ιταλία τη δεκαετία του 750, κλήθηκε να λειτουργήσει ως «βυζαντινός» θεσμός, ενεργώντας για την προάσπιση των αυτοκρατορικών συμφερόντων καθώς και, με τη σταδιακή αποδυνάμωση της βυζαντινής παρουσίας στην ιταλική χερσόνησο, της ίδιας της αυτοκρατορικής κυριαρχίας στη Δύση. Στην παρούσα εργασία εξετάζονται οι σχέσεις μεταξύ των Παπών και της αυτοκρατορικής κυβέρνησης κατά την προαναφερθείσα περίοδο, με στόχο τη διαμόρφωση μίας όσο το δυνατό καθαρής εικόνας σχετικά με το πώς αυτές εξελίχθηκαν υπό την επιρροή των κρίσεων, τόσο πολιτικών όσο και εκκλησιαστικών/θεολογικών, που υπέστη το Βυζάντιο κατά τους υπό εξέταση αιώνες, και πώς, με τη σειρά τους, επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις της βυζαντινής Ιταλίας. Ξεκινώντας στο πρώτο κεφάλαιο με μία ανάλυση των επικρατούντων ιδεολογικών ρευμάτων εντός της ρωμαϊκής Εκκλησίας, των σχέσεων του παπισμού με την Ανατολική αυτοκρατορία και της θέσης του στο ιταλικό σκηνικό την περίοδο πριν τη βυζαντινή ανακατάκτηση, έτσι ώστε να γίνουν καλύτερα κατανοητές οι μετέπειτα εξελίξεις της περιόδου της βυζαντινής κυριαρχίας, τα ακόλουθα πέντε κεφάλαια διαμορφώθηκαν βάσει των μεγάλων πολιτικών και θρησκευτικών αναταραχών οι οποίες οδήγησαν σε αλλαγή της φύσεως των σχέσεων παπισμού και αυτοκρατορικής εξουσίας. Έτσι, στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζονται τα έτη από το 554 έως το 590, περίοδος κατά την οποία η Ιταλία υπέφερε ακόμα από τα επακόλουθα του γοτθικού πολέμου και, μετά το 568, από τις επιπτώσεις της λομβαρδικής εισβολής, για την αντιμετώπιση αμφοτέρων των οποίων ο παπισμός κλήθηκε να συμπαρασταθεί στην αυτοκρατορική κυβέρνηση. Στο τρίτο η περίοδος 590-638, κατά την οποία το αυτοκρατορικό ενδιαφέρον, με την αποτυχία αντιμετώπισης των Λομβαρδών και λόγω των περσικών και των αραβικών εισβολών, στράφηκε σταδιακά σχεδόν αποκλειστικά στην Ανατολή, αφήνοντας τον παπισμό ως βασικό παράγοντα, δίπλα στην ιταλική διοίκηση, εξασφάλισης πολιτικής σταθερότητας στην Ιταλία. Στο τέταρτο η μονοθελητική κρίση των ετών 638-680, η οποία, παρά την τελική της επίλυση με υποχώρηση της αυτοκρατορικής πλευράς, προκάλεσε την σε μεγάλο βαθμό αποξένωση της Ρώμης από την Κωνσταντινούπολη, αποξένωση που ενέτειναν οι πολιτικές αναταραχές των επόμενων τεσσάρων δεκαετιών (681- 717), οι οποίες εξετάζονται στο πέμπτο κεφάλαιο. Τέλος, στο έκτο κεφάλαιο αναλύονται τα γεγονότα του κρίσιμου πρώτου μισού του 8 ου αιώνα, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τη σταδιακή αυτονόμηση των ιταλικών κτήσεων με αποκορύφωμα την απόσχιση από την αυτοκρατορία του ίδιου του παπισμού, και οι προσπάθειες εκ μέρους του Βυζαντίου γεφύρωσης του πολιτικού αυτού ρήγματος έως το 800, έτος κατά το οποίο, με τη στέψη του Καρλομάγνου και την πρόσδεση του παπισμού στη νέα αυτή Δυτική αυτοκρατορία, η αποτυχία των προσπαθειών αυτών έγινε ξεκάθαρη.","abstract_html":"Με την ολοκλήρωση της βυζαντινής ανακατάκτησης της Ιταλίας το έτος 554 ο παπισμός, ως θεσμός με προϊστορία και σημαντική επιρροή στο ιταλικό σκηνικό, αναγκάστηκε να προσαρμοστεί στο νέο καθεστώς βυζαντινής κυριαρχίας. Στη διάρκεια των επόμενων δύο αιώνων, έως την τελική κατάρρευση της βυζαντινής κυριαρχίας στην κεντρική Ιταλία τη δεκαετία του 750, κλήθηκε να λειτουργήσει ως «βυζαντινός» θεσμός, ενεργώντας για την προάσπιση των αυτοκρατορικών συμφερόντων καθώς και, με τη σταδιακή αποδυνάμωση της βυζαντινής παρουσίας στην ιταλική χερσόνησο, της ίδιας της αυτοκρατορικής κυριαρχίας στη Δύση. Στην παρούσα εργασία εξετάζονται οι σχέσεις μεταξύ των Παπών και της αυτοκρατορικής κυβέρνησης κατά την προαναφερθείσα περίοδο, με στόχο τη διαμόρφωση μίας όσο το δυνατό καθαρής εικόνας σχετικά με το πώς αυτές εξελίχθηκαν υπό την επιρροή των κρίσεων, τόσο πολιτικών όσο και εκκλησιαστικών/θεολογικών, που υπέστη το Βυζάντιο κατά τους υπό εξέταση αιώνες, και πώς, με τη σειρά τους, επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις της βυζαντινής Ιταλίας. Ξεκινώντας στο πρώτο κεφάλαιο με μία ανάλυση των επικρατούντων ιδεολογικών ρευμάτων εντός της ρωμαϊκής Εκκλησίας, των σχέσεων του παπισμού με την Ανατολική αυτοκρατορία και της θέσης του στο ιταλικό σκηνικό την περίοδο πριν τη βυζαντινή ανακατάκτηση, έτσι ώστε να γίνουν καλύτερα κατανοητές οι μετέπειτα εξελίξεις της περιόδου της βυζαντινής κυριαρχίας, τα ακόλουθα πέντε κεφάλαια διαμορφώθηκαν βάσει των μεγάλων πολιτικών και θρησκευτικών αναταραχών οι οποίες οδήγησαν σε αλλαγή της φύσεως των σχέσεων παπισμού και αυτοκρατορικής εξουσίας. Έτσι, στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζονται τα έτη από το 554 έως το 590, περίοδος κατά την οποία η Ιταλία υπέφερε ακόμα από τα επακόλουθα του γοτθικού πολέμου και, μετά το 568, από τις επιπτώσεις της λομβαρδικής εισβολής, για την αντιμετώπιση αμφοτέρων των οποίων ο παπισμός κλήθηκε να συμπαρασταθεί στην αυτοκρατορική κυβέρνηση. Στο τρίτο η περίοδος 590-638, κατά την οποία το αυτοκρατορικό ενδιαφέρον, με την αποτυχία αντιμετώπισης των Λομβαρδών και λόγω των περσικών και των αραβικών εισβολών, στράφηκε σταδιακά σχεδόν αποκλειστικά στην Ανατολή, αφήνοντας τον παπισμό ως βασικό παράγοντα, δίπλα στην ιταλική διοίκηση, εξασφάλισης πολιτικής σταθερότητας στην Ιταλία. Στο τέταρτο η μονοθελητική κρίση των ετών 638-680, η οποία, παρά την τελική της επίλυση με υποχώρηση της αυτοκρατορικής πλευράς, προκάλεσε την σε μεγάλο βαθμό αποξένωση της Ρώμης από την Κωνσταντινούπολη, αποξένωση που ενέτειναν οι πολιτικές αναταραχές των επόμενων τεσσάρων δεκαετιών (681- 717), οι οποίες εξετάζονται στο πέμπτο κεφάλαιο. Τέλος, στο έκτο κεφάλαιο αναλύονται τα γεγονότα του κρίσιμου πρώτου μισού του 8 ου αιώνα, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τη σταδιακή αυτονόμηση των ιταλικών κτήσεων με αποκορύφωμα την απόσχιση από την αυτοκρατορία του ίδιου του παπισμού, και οι προσπάθειες εκ μέρους του Βυζαντίου γεφύρωσης του πολιτικού αυτού ρήγματος έως το 800, έτος κατά το οποίο, με τη στέψη του Καρλομάγνου και την πρόσδεση του παπισμού στη νέα αυτή Δυτική αυτοκρατορία, η αποτυχία των προσπαθειών αυτών έγινε ξεκάθαρη.","abstract_has_math":false,"creators":["Βαρδάκης Εμμανουήλ","VARDAKIS EMMANOUIL"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:51Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312492"],"render_values":[{"text":"uoadl:5312492","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312492","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312492","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5312492","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βαρδάκης Εμμανουήλ","VARDAKIS EMMANOUIL"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312492","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312492"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με την ολοκλήρωση της βυζαντινής ανακατάκτησης της Ιταλίας το έτος 554 ο παπισμός, ως θεσμός με προϊστορία και σημαντική επιρροή στο ιταλικό σκηνικό, αναγκάστηκε να προσαρμοστεί στο νέο καθεστώς βυζαντινής κυριαρχίας. Στη διάρκεια των επόμενων δύο αιώνων, έως την τελική κατάρρευση της βυζαντινής κυριαρχίας στην κεντρική Ιταλία τη δεκαετία του 750, κλήθηκε να λειτουργήσει ως «βυζαντινός» θεσμός, ενεργώντας για την προάσπιση των αυτοκρατορικών συμφερόντων καθώς και, με τη σταδιακή αποδυνάμωση της βυζαντινής παρουσίας στην ιταλική χερσόνησο, της ίδιας της αυτοκρατορικής κυριαρχίας στη Δύση. Στην παρούσα εργασία εξετάζονται οι σχέσεις μεταξύ των Παπών και της αυτοκρατορικής κυβέρνησης κατά την προαναφερθείσα περίοδο, με στόχο τη διαμόρφωση μίας όσο το δυνατό καθαρής εικόνας σχετικά με το πώς αυτές εξελίχθηκαν υπό την επιρροή των κρίσεων, τόσο πολιτικών όσο και εκκλησιαστικών/θεολογικών, που υπέστη το Βυζάντιο κατά τους υπό εξέταση αιώνες, και πώς, με τη σειρά τους, επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις της βυζαντινής Ιταλίας. Ξεκινώντας στο πρώτο κεφάλαιο με μία ανάλυση των επικρατούντων ιδεολογικών ρευμάτων εντός της ρωμαϊκής Εκκλησίας, των σχέσεων του παπισμού με την Ανατολική αυτοκρατορία και της θέσης του στο ιταλικό σκηνικό την περίοδο πριν τη βυζαντινή ανακατάκτηση, έτσι ώστε να γίνουν καλύτερα κατανοητές οι μετέπειτα εξελίξεις της περιόδου της βυζαντινής κυριαρχίας, τα ακόλουθα πέντε κεφάλαια διαμορφώθηκαν βάσει των μεγάλων πολιτικών και θρησκευτικών αναταραχών οι οποίες οδήγησαν σε αλλαγή της φύσεως των σχέσεων παπισμού και αυτοκρατορικής εξουσίας. Έτσι, στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζονται τα έτη από το 554 έως το 590, περίοδος κατά την οποία η Ιταλία υπέφερε ακόμα από τα επακόλουθα του γοτθικού πολέμου και, μετά το 568, από τις επιπτώσεις της λομβαρδικής εισβολής, για την αντιμετώπιση αμφοτέρων των οποίων ο παπισμός κλήθηκε να συμπαρασταθεί στην αυτοκρατορική κυβέρνηση. Στο τρίτο η περίοδος 590-638, κατά την οποία το αυτοκρατορικό ενδιαφέρον, με την αποτυχία αντιμετώπισης των Λομβαρδών και λόγω των περσικών και των αραβικών εισβολών, στράφηκε σταδιακά σχεδόν αποκλειστικά στην Ανατολή, αφήνοντας τον παπισμό ως βασικό παράγοντα, δίπλα στην ιταλική διοίκηση, εξασφάλισης πολιτικής σταθερότητας στην Ιταλία. Στο τέταρτο η μονοθελητική κρίση των ετών 638-680, η οποία, παρά την τελική της επίλυση με υποχώρηση της αυτοκρατορικής πλευράς, προκάλεσε την σε μεγάλο βαθμό αποξένωση της Ρώμης από την Κωνσταντινούπολη, αποξένωση που ενέτειναν οι πολιτικές αναταραχές των επόμενων τεσσάρων δεκαετιών (681- 717), οι οποίες εξετάζονται στο πέμπτο κεφάλαιο. Τέλος, στο έκτο κεφάλαιο αναλύονται τα γεγονότα του κρίσιμου πρώτου μισού του 8 ου αιώνα, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τη σταδιακή αυτονόμηση των ιταλικών κτήσεων με αποκορύφωμα την απόσχιση από την αυτοκρατορία του ίδιου του παπισμού, και οι προσπάθειες εκ μέρους του Βυζαντίου γεφύρωσης του πολιτικού αυτού ρήγματος έως το 800, έτος κατά το οποίο, με τη στέψη του Καρλομάγνου και την πρόσδεση του παπισμού στη νέα αυτή Δυτική αυτοκρατορία, η αποτυχία των προσπαθειών αυτών έγινε ξεκάθαρη.","After the completion of the byzantine reconquest of Italy in the year 554 the papacy, as an institution with a long past and great influence in the Italian setting, was forced to adapt to the new reality of byzantine rule. In the course of the following two centuries, until the ultimate collapse of byzantine control in central Italy in the 750’s, the papacy was called to act as a «byzantine» institution, acting in defense of imperial interests as well as, with the gradual weakening of the byzantine presence in the Italian peninsula, imperial rule in the West itself. In this work relations between the Popes and the imperial government during the aforementioned period are examined, with the purpose of painting as clear as possible an image of how they developed under the influence of the crises, political as well as ecclesiastical and theological, that rocked Byzantium during the centuries in question, and how they, in turn, affected political developments within byzantine Italy. Starting the first chapter with an analysis of the dominant ideological currents within the Roman Church, the relations of the papacy with the Eastern Empire and its position within the Italian setting during the period preceding the byzantine reconquest, so that the developments during the period of byzantine rule might be better understood, the following five chapters took shape around the great political and religious upheavals which led to the reshaping of relations between the papacy and imperial power. Thus, in the second chapter the years from 554 to 590 are examined, a period during which Italy still suffered under the fallout of the Gothic War and, after 568, from the consequences of the Lombard invasion, which in order to deal with the papacy was called to lend its support to the imperial government. In the third chapter is examined the period from 590 to 638, during which imperial attention, following the failure of repelling the Lombards and the mounting by the Persians and, eventually, the Arabs, shifted almost exclusively to the East, leaving the papacy as the main upholder, along with the Italian administration, of political stability in Italy. The fourth chapter deals with the Monothelite crisis of the years 638-680, which, despite being finally resolved with the imperial side relenting, was responsible for Rome’s partial estrangement from Constantinople, an estrangement that was amplified by the political instability of the following four decades (681-717), which are dealt with in the fifth chapter. Finally, in the sixth chapter are examined the developments of the crucial first half of the 8th century, which saw in the Italian holdings of Byzantium a gradual movement towards autonomy culminating with the separation from the empire of the Papacy itself, as well as Byzantium’s attempts to bridge that political rift up to 800, when, with the coronation of Charlemagne by the Pope and the papacy’s turning towards that new, Western Empire, the failure of those byzantine attempts was made evident."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι σχέσεις μεταξύ παπισμού και βυζαντινών αυτοκρατόρων από το 554 έως το 800 και οι επιπτώσεις τους στη βυζαντινή Ιταλία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βαρδάκης Εμμανουήλ","VARDAKIS EMMANOUIL"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Με την ολοκλήρωση της βυζαντινής ανακατάκτησης της Ιταλίας το έτος 554 ο παπισμός, ως θεσμός με προϊστορία και σημαντική επιρροή στο ιταλικό σκηνικό, αναγκάστηκε να προσαρμοστεί στο νέο καθεστώς βυζαντινής κυριαρχίας. Στη διάρκεια των επόμενων δύο αιώνων, έως την τελική κατάρρευση της βυζαντινής κυριαρχίας στην κεντρική Ιταλία τη δεκαετία του 750, κλήθηκε να λειτουργήσει ως «βυζαντινός» θεσμός, ενεργώντας για την προάσπιση των αυτοκρατορικών συμφερόντων καθώς και, με τη σταδιακή αποδυνάμωση της βυζαντινής παρουσίας στην ιταλική χερσόνησο, της ίδιας της αυτοκρατορικής κυριαρχίας στη Δύση. Στην παρούσα εργασία εξετάζονται οι σχέσεις μεταξύ των Παπών και της αυτοκρατορικής κυβέρνησης κατά την προαναφερθείσα περίοδο, με στόχο τη διαμόρφωση μίας όσο το δυνατό καθαρής εικόνας σχετικά με το πώς αυτές εξελίχθηκαν υπό την επιρροή των κρίσεων, τόσο πολιτικών όσο και εκκλησιαστικών/θεολογικών, που υπέστη το Βυζάντιο κατά τους υπό εξέταση αιώνες, και πώς, με τη σειρά τους, επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις της βυζαντινής Ιταλίας. Ξεκινώντας στο πρώτο κεφάλαιο με μία ανάλυση των επικρατούντων ιδεολογικών ρευμάτων εντός της ρωμαϊκής Εκκλησίας, των σχέσεων του παπισμού με την Ανατολική αυτοκρατορία και της θέσης του στο ιταλικό σκηνικό την περίοδο πριν τη βυζαντινή ανακατάκτηση, έτσι ώστε να γίνουν καλύτερα κατανοητές οι μετέπειτα εξελίξεις της περιόδου της βυζαντινής κυριαρχίας, τα ακόλουθα πέντε κεφάλαια διαμορφώθηκαν βάσει των μεγάλων πολιτικών και θρησκευτικών αναταραχών οι οποίες οδήγησαν σε αλλαγή της φύσεως των σχέσεων παπισμού και αυτοκρατορικής εξουσίας. Έτσι, στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζονται τα έτη από το 554 έως το 590, περίοδος κατά την οποία η Ιταλία υπέφερε ακόμα από τα επακόλουθα του γοτθικού πολέμου και, μετά το 568, από τις επιπτώσεις της λομβαρδικής εισβολής, για την αντιμετώπιση αμφοτέρων των οποίων ο παπισμός κλήθηκε να συμπαρασταθεί στην αυτοκρατορική κυβέρνηση. Στο τρίτο η περίοδος 590-638, κατά την οποία το αυτοκρατορικό ενδιαφέρον, με την αποτυχία αντιμετώπισης των Λομβαρδών και λόγω των περσικών και των αραβικών εισβολών, στράφηκε σταδιακά σχεδόν αποκλειστικά στην Ανατολή, αφήνοντας τον παπισμό ως βασικό παράγοντα, δίπλα στην ιταλική διοίκηση, εξασφάλισης πολιτικής σταθερότητας στην Ιταλία. Στο τέταρτο η μονοθελητική κρίση των ετών 638-680, η οποία, παρά την τελική της επίλυση με υποχώρηση της αυτοκρατορικής πλευράς, προκάλεσε την σε μεγάλο βαθμό αποξένωση της Ρώμης από την Κωνσταντινούπολη, αποξένωση που ενέτειναν οι πολιτικές αναταραχές των επόμενων τεσσάρων δεκαετιών (681- 717), οι οποίες εξετάζονται στο πέμπτο κεφάλαιο. Τέλος, στο έκτο κεφάλαιο αναλύονται τα γεγονότα του κρίσιμου πρώτου μισού του 8 ου αιώνα, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τη σταδιακή αυτονόμηση των ιταλικών κτήσεων με αποκορύφωμα την απόσχιση από την αυτοκρατορία του ίδιου του παπισμού, και οι προσπάθειες εκ μέρους του Βυζαντίου γεφύρωσης του πολιτικού αυτού ρήγματος έως το 800, έτος κατά το οποίο, με τη στέψη του Καρλομάγνου και την πρόσδεση του παπισμού στη νέα αυτή Δυτική αυτοκρατορία, η αποτυχία των προσπαθειών αυτών έγινε ξεκάθαρη.","After the completion of the byzantine reconquest of Italy in the year 554 the papacy, as an institution with a long past and great influence in the Italian setting, was forced to adapt to the new reality of byzantine rule. In the course of the following two centuries, until the ultimate collapse of byzantine control in central Italy in the 750’s, the papacy was called to act as a «byzantine» institution, acting in defense of imperial interests as well as, with the gradual weakening of the byzantine presence in the Italian peninsula, imperial rule in the West itself. In this work relations between the Popes and the imperial government during the aforementioned period are examined, with the purpose of painting as clear as possible an image of how they developed under the influence of the crises, political as well as ecclesiastical and theological, that rocked Byzantium during the centuries in question, and how they, in turn, affected political developments within byzantine Italy. Starting the first chapter with an analysis of the dominant ideological currents within the Roman Church, the relations of the papacy with the Eastern Empire and its position within the Italian setting during the period preceding the byzantine reconquest, so that the developments during the period of byzantine rule might be better understood, the following five chapters took shape around the great political and religious upheavals which led to the reshaping of relations between the papacy and imperial power. Thus, in the second chapter the years from 554 to 590 are examined, a period during which Italy still suffered under the fallout of the Gothic War and, after 568, from the consequences of the Lombard invasion, which in order to deal with the papacy was called to lend its support to the imperial government. In the third chapter is examined the period from 590 to 638, during which imperial attention, following the failure of repelling the Lombards and the mounting by the Persians and, eventually, the Arabs, shifted almost exclusively to the East, leaving the papacy as the main upholder, along with the Italian administration, of political stability in Italy. The fourth chapter deals with the Monothelite crisis of the years 638-680, which, despite being finally resolved with the imperial side relenting, was responsible for Rome’s partial estrangement from Constantinople, an estrangement that was amplified by the political instability of the following four decades (681-717), which are dealt with in the fifth chapter. Finally, in the sixth chapter are examined the developments of the crucial first half of the 8th century, which saw in the Italian holdings of Byzantium a gradual movement towards autonomy culminating with the separation from the empire of the Papacy itself, as well as Byzantium’s attempts to bridge that political rift up to 800, when, with the coronation of Charlemagne by the Pope and the papacy’s turning towards that new, Western Empire, the failure of those byzantine attempts was made evident."],"dc:identifier":["uoadl:5312492","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312492"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Οι σχέσεις μεταξύ παπισμού και βυζαντινών αυτοκρατόρων από το 554 έως το 800 και οι επιπτώσεις τους στη βυζαντινή Ιταλία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:51Z"}