{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312995"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5312995","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η συχνότητα των αυθόρμητων καταπόσεων ως προγνωστικός δείκτης για την ασφαλή αφαίρεση του τραχειοσωλήνα τραχειοστομίας σε ασθενείς με νοσηλεία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας","abstract":"Εισαγωγή: Η μειωμένη συχνότητα αυθόρμητων καταπόσεων (ΣΑΚ) έχει συσχετιστεί πρόσφατα με δυσφαγία σε ασθενείς με οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η δυσφαγία είναι επίσης συχνή σε ασθενείς με τραχειοστομία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Η ασφαλής αφαίρεση του τραχειοσωλήνα τραχειοστομίας (ΤΤ) είναι κρίσιμη διαδικασία που βασίζεται σε υποκειμενικά κλινικά κριτήρια και αντικειμενικές αξιολογήσεις, στερείται όμως ενός ενοποιημένου και διεθνώς αποδεκτού πρωτοκόλλου. Ένα από τα συχνότερα βήματα για αυτήν την διαδικασία αποτελεί η αξιολόγηση της κατάποσης, ενώ η ΣΑΚ προτείνεται ως αντικειμενικός δείκτης ετοιμότητας. Σκοπός: Σκοπός της μελέτης είναι να καταγράψει με επιφανειακή ηλεκτρομυογραφία (εΗΜΓ) και ψηλάφηση του λάρυγγα την ΣΑΚ σάλιου σε ασθενείς με τραχειοστομία που νοσηλεύονται στην ΜΕΘ και να διακρίνει την προγνωστική της σημασία στην ασφαλή αφαίρεση του ΤΤ. Μεθοδολογία: Πρόκειται για προοπτική μελέτη παρατήρησης ασθενών που νοσηλεύτηκαν στην ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός» για διάστημα έξι μηνών και στους οποίους πραγματοποιήθηκε τραχειοστομία. Οι τραχειοστομημένοι ασθενείς, που επέζησαν και δεν είχαν αντένδειξη για αφαίρεση ΤΤ, παραπέμφθηκαν από τον θεράποντα ιατρό για αξιολόγηση από λογοθεραπευτή. Η αξιολόγηση περιλάμβανε κλινική και ενδοσκοπική εξέταση κατάποσης (FEES) και μετρήσεις ΣΑΚ με εΗΜΓ και ψηλάφηση, σε δύο περιόδους των δέκα λεπτών η καθεμία, οι οποίες ολοκληρώθηκαν εντός 24 ωρών πριν από την προγραμματισμένη αφαίρεση. Η απόφαση για αφαίρεση ελήφθη από τον ιατρό της ΜΕΘ και το αποτέλεσμα, επιτυχής ή μη αφαίρεση ΤΤ, εξετάστηκε στις 72 ώρες και στις 15 ημέρες. Αποτελέσματα: Από τους 318 ασθενείς που νοσηλεύτηκαν στη ΜΕΘ (μέση ηλικία 59,89 ± 17,01 έτη, 61,9 % άνδρες), 58 υποβλήθηκαν σε τραχειοστομία κατά τη διάρκεια της νοσηλείας. Από τους τραχειοστομημένους ασθενείς, οι 20 απεβίωσαν στη ΜΕΘ με τοποθετημένο ΤΤ, 18 δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για αφαίρεση. Το πρωτόκολλο της μελέτης δεν ολοκληρώθηκε σε 5 ασθενείς (έλλειψη συγκατάθεσης, λογοθεραπευτικής παραπομπής κτλ.). Δέκα από τους 15 ασθενείς που ολοκλήρωσαν το πρωτόκολλο, αφαίρεσαν τον ΤΤ στη ΜΕΘ την ίδια ημέρα και παρέμειναν χωρίς αυτόν στον επανέλεγχο των 72 ωρών και των 15 ημερών. Η πρώτη ομάδα (επιτυχής αφαίρεση Ν=10) και η δεύτερη ομάδα (χωρίς αφαίρεση Ν=5) είχαν μέση βαθμολογία GUSS-ICU 7,6 ±0,52 και 4,2 ±2,59 αντίστοιχα (p=.007), μέση βαθμολογία PAS για την σύσταση IDDSI 3: 1,4 ±0,84 και 4,4 ±3,29 (p=.0032), μέση βαθμολογία PAS για την σύσταση IDDSI 1: 2,7 ±1,57 και 5,67 ±2,08 (p=.0021), μέση ΣΑΚ-εΗΜΓ: 0,54 ±0,54 και 0,06 ±0,09 (p=.0006), μέση ΣΑΚ-ψηλάφησης: 0,56 ±0,5 και 0,14 ±0,17 (p=.004). Οι τιμές ΣΑΚ-εΗΜΓ και ΣΑΚ-ψηλάφησης για κάθε ασθενή συσχετίστηκαν σημαντικά θετικά (Spearman’s rho=0,921, p < 0,001). Οι δύο ομάδες είχαν σημαντικά διαφορετικές τιμές ΣΑΚ-εΗΜΓ και ΣΑΚ-ψηλάφησης. Ωστόσο, η λογιστική παλινδρόμηση δεν ανέδειξε τις τιμές αυτές ως ανεξάρτητους προγνωστικούς δείκτες επιτυχούς αφαίρεσης ΤΤ, πιθανώς λόγω του μικρού αριθμού ασθενών σε κάθε ομάδα. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με επιτυχή αφαίρεση ΤΤ παρουσίασαν υψηλότερες τιμές ΣΑΚ σε σχέση με όσους απέτυχαν. Ωστόσο, απαιτούνται μεγαλύτερες μελέτες για την τεκμηρίωση της ΣΑΚ ως προγνωστικού δείκτη ασφαλούς αφαίρεσης. Οι συστηματικές μετρήσεις ΣΑΚ μπορούν να αποτελέσουν μη επεμβατικά εργαλεία παρακολούθησης της πορείας του ασθενούς και πιθανό δείκτη ετοιμότητας για αφαίρεση ΤΤ.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η μειωμένη συχνότητα αυθόρμητων καταπόσεων (ΣΑΚ) έχει συσχετιστεί πρόσφατα με δυσφαγία σε ασθενείς με οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η δυσφαγία είναι επίσης συχνή σε ασθενείς με τραχειοστομία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Η ασφαλής αφαίρεση του τραχειοσωλήνα τραχειοστομίας (ΤΤ) είναι κρίσιμη διαδικασία που βασίζεται σε υποκειμενικά κλινικά κριτήρια και αντικειμενικές αξιολογήσεις, στερείται όμως ενός ενοποιημένου και διεθνώς αποδεκτού πρωτοκόλλου. Ένα από τα συχνότερα βήματα για αυτήν την διαδικασία αποτελεί η αξιολόγηση της κατάποσης, ενώ η ΣΑΚ προτείνεται ως αντικειμενικός δείκτης ετοιμότητας. Σκοπός: Σκοπός της μελέτης είναι να καταγράψει με επιφανειακή ηλεκτρομυογραφία (εΗΜΓ) και ψηλάφηση του λάρυγγα την ΣΑΚ σάλιου σε ασθενείς με τραχειοστομία που νοσηλεύονται στην ΜΕΘ και να διακρίνει την προγνωστική της σημασία στην ασφαλή αφαίρεση του ΤΤ. Μεθοδολογία: Πρόκειται για προοπτική μελέτη παρατήρησης ασθενών που νοσηλεύτηκαν στην ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός» για διάστημα έξι μηνών και στους οποίους πραγματοποιήθηκε τραχειοστομία. Οι τραχειοστομημένοι ασθενείς, που επέζησαν και δεν είχαν αντένδειξη για αφαίρεση ΤΤ, παραπέμφθηκαν από τον θεράποντα ιατρό για αξιολόγηση από λογοθεραπευτή. Η αξιολόγηση περιλάμβανε κλινική και ενδοσκοπική εξέταση κατάποσης (FEES) και μετρήσεις ΣΑΚ με εΗΜΓ και ψηλάφηση, σε δύο περιόδους των δέκα λεπτών η καθεμία, οι οποίες ολοκληρώθηκαν εντός 24 ωρών πριν από την προγραμματισμένη αφαίρεση. Η απόφαση για αφαίρεση ελήφθη από τον ιατρό της ΜΕΘ και το αποτέλεσμα, επιτυχής ή μη αφαίρεση ΤΤ, εξετάστηκε στις 72 ώρες και στις 15 ημέρες. Αποτελέσματα: Από τους 318 ασθενείς που νοσηλεύτηκαν στη ΜΕΘ (μέση ηλικία 59,89 ± 17,01 έτη, 61,9 % άνδρες), 58 υποβλήθηκαν σε τραχειοστομία κατά τη διάρκεια της νοσηλείας. Από τους τραχειοστομημένους ασθενείς, οι 20 απεβίωσαν στη ΜΕΘ με τοποθετημένο ΤΤ, 18 δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για αφαίρεση. Το πρωτόκολλο της μελέτης δεν ολοκληρώθηκε σε 5 ασθενείς (έλλειψη συγκατάθεσης, λογοθεραπευτικής παραπομπής κτλ.). Δέκα από τους 15 ασθενείς που ολοκλήρωσαν το πρωτόκολλο, αφαίρεσαν τον ΤΤ στη ΜΕΘ την ίδια ημέρα και παρέμειναν χωρίς αυτόν στον επανέλεγχο των 72 ωρών και των 15 ημερών. Η πρώτη ομάδα (επιτυχής αφαίρεση Ν=10) και η δεύτερη ομάδα (χωρίς αφαίρεση Ν=5) είχαν μέση βαθμολογία GUSS-ICU 7,6 ±0,52 και 4,2 ±2,59 αντίστοιχα (p=.007), μέση βαθμολογία PAS για την σύσταση IDDSI 3: 1,4 ±0,84 και 4,4 ±3,29 (p=.0032), μέση βαθμολογία PAS για την σύσταση IDDSI 1: 2,7 ±1,57 και 5,67 ±2,08 (p=.0021), μέση ΣΑΚ-εΗΜΓ: 0,54 ±0,54 και 0,06 ±0,09 (p=.0006), μέση ΣΑΚ-ψηλάφησης: 0,56 ±0,5 και 0,14 ±0,17 (p=.004). Οι τιμές ΣΑΚ-εΗΜΓ και ΣΑΚ-ψηλάφησης για κάθε ασθενή συσχετίστηκαν σημαντικά θετικά (Spearman’s rho=0,921, p &lt; 0,001). Οι δύο ομάδες είχαν σημαντικά διαφορετικές τιμές ΣΑΚ-εΗΜΓ και ΣΑΚ-ψηλάφησης. Ωστόσο, η λογιστική παλινδρόμηση δεν ανέδειξε τις τιμές αυτές ως ανεξάρτητους προγνωστικούς δείκτες επιτυχούς αφαίρεσης ΤΤ, πιθανώς λόγω του μικρού αριθμού ασθενών σε κάθε ομάδα. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με επιτυχή αφαίρεση ΤΤ παρουσίασαν υψηλότερες τιμές ΣΑΚ σε σχέση με όσους απέτυχαν. Ωστόσο, απαιτούνται μεγαλύτερες μελέτες για την τεκμηρίωση της ΣΑΚ ως προγνωστικού δείκτη ασφαλούς αφαίρεσης. Οι συστηματικές μετρήσεις ΣΑΚ μπορούν να αποτελέσουν μη επεμβατικά εργαλεία παρακολούθησης της πορείας του ασθενούς και πιθανό δείκτη ετοιμότητας για αφαίρεση ΤΤ.","abstract_has_math":false,"creators":["Σουλτάνη Νικολέτα","Soultani Nikoleta"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:53Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312995"],"render_values":[{"text":"uoadl:5312995","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312995","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312995","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5312995","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σουλτάνη Νικολέτα","Soultani Nikoleta"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5312995","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312995"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η μειωμένη συχνότητα αυθόρμητων καταπόσεων (ΣΑΚ) έχει συσχετιστεί πρόσφατα με δυσφαγία σε ασθενείς με οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η δυσφαγία είναι επίσης συχνή σε ασθενείς με τραχειοστομία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Η ασφαλής αφαίρεση του τραχειοσωλήνα τραχειοστομίας (ΤΤ) είναι κρίσιμη διαδικασία που βασίζεται σε υποκειμενικά κλινικά κριτήρια και αντικειμενικές αξιολογήσεις, στερείται όμως ενός ενοποιημένου και διεθνώς αποδεκτού πρωτοκόλλου. Ένα από τα συχνότερα βήματα για αυτήν την διαδικασία αποτελεί η αξιολόγηση της κατάποσης, ενώ η ΣΑΚ προτείνεται ως αντικειμενικός δείκτης ετοιμότητας. Σκοπός: Σκοπός της μελέτης είναι να καταγράψει με επιφανειακή ηλεκτρομυογραφία (εΗΜΓ) και ψηλάφηση του λάρυγγα την ΣΑΚ σάλιου σε ασθενείς με τραχειοστομία που νοσηλεύονται στην ΜΕΘ και να διακρίνει την προγνωστική της σημασία στην ασφαλή αφαίρεση του ΤΤ. Μεθοδολογία: Πρόκειται για προοπτική μελέτη παρατήρησης ασθενών που νοσηλεύτηκαν στην ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός» για διάστημα έξι μηνών και στους οποίους πραγματοποιήθηκε τραχειοστομία. Οι τραχειοστομημένοι ασθενείς, που επέζησαν και δεν είχαν αντένδειξη για αφαίρεση ΤΤ, παραπέμφθηκαν από τον θεράποντα ιατρό για αξιολόγηση από λογοθεραπευτή. Η αξιολόγηση περιλάμβανε κλινική και ενδοσκοπική εξέταση κατάποσης (FEES) και μετρήσεις ΣΑΚ με εΗΜΓ και ψηλάφηση, σε δύο περιόδους των δέκα λεπτών η καθεμία, οι οποίες ολοκληρώθηκαν εντός 24 ωρών πριν από την προγραμματισμένη αφαίρεση. Η απόφαση για αφαίρεση ελήφθη από τον ιατρό της ΜΕΘ και το αποτέλεσμα, επιτυχής ή μη αφαίρεση ΤΤ, εξετάστηκε στις 72 ώρες και στις 15 ημέρες. Αποτελέσματα: Από τους 318 ασθενείς που νοσηλεύτηκαν στη ΜΕΘ (μέση ηλικία 59,89 ± 17,01 έτη, 61,9 % άνδρες), 58 υποβλήθηκαν σε τραχειοστομία κατά τη διάρκεια της νοσηλείας. Από τους τραχειοστομημένους ασθενείς, οι 20 απεβίωσαν στη ΜΕΘ με τοποθετημένο ΤΤ, 18 δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για αφαίρεση. Το πρωτόκολλο της μελέτης δεν ολοκληρώθηκε σε 5 ασθενείς (έλλειψη συγκατάθεσης, λογοθεραπευτικής παραπομπής κτλ.). Δέκα από τους 15 ασθενείς που ολοκλήρωσαν το πρωτόκολλο, αφαίρεσαν τον ΤΤ στη ΜΕΘ την ίδια ημέρα και παρέμειναν χωρίς αυτόν στον επανέλεγχο των 72 ωρών και των 15 ημερών. Η πρώτη ομάδα (επιτυχής αφαίρεση Ν=10) και η δεύτερη ομάδα (χωρίς αφαίρεση Ν=5) είχαν μέση βαθμολογία GUSS-ICU 7,6 ±0,52 και 4,2 ±2,59 αντίστοιχα (p=.007), μέση βαθμολογία PAS για την σύσταση IDDSI 3: 1,4 ±0,84 και 4,4 ±3,29 (p=.0032), μέση βαθμολογία PAS για την σύσταση IDDSI 1: 2,7 ±1,57 και 5,67 ±2,08 (p=.0021), μέση ΣΑΚ-εΗΜΓ: 0,54 ±0,54 και 0,06 ±0,09 (p=.0006), μέση ΣΑΚ-ψηλάφησης: 0,56 ±0,5 και 0,14 ±0,17 (p=.004). Οι τιμές ΣΑΚ-εΗΜΓ και ΣΑΚ-ψηλάφησης για κάθε ασθενή συσχετίστηκαν σημαντικά θετικά (Spearman’s rho=0,921, p < 0,001). Οι δύο ομάδες είχαν σημαντικά διαφορετικές τιμές ΣΑΚ-εΗΜΓ και ΣΑΚ-ψηλάφησης. Ωστόσο, η λογιστική παλινδρόμηση δεν ανέδειξε τις τιμές αυτές ως ανεξάρτητους προγνωστικούς δείκτες επιτυχούς αφαίρεσης ΤΤ, πιθανώς λόγω του μικρού αριθμού ασθενών σε κάθε ομάδα. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με επιτυχή αφαίρεση ΤΤ παρουσίασαν υψηλότερες τιμές ΣΑΚ σε σχέση με όσους απέτυχαν. Ωστόσο, απαιτούνται μεγαλύτερες μελέτες για την τεκμηρίωση της ΣΑΚ ως προγνωστικού δείκτη ασφαλούς αφαίρεσης. Οι συστηματικές μετρήσεις ΣΑΚ μπορούν να αποτελέσουν μη επεμβατικά εργαλεία παρακολούθησης της πορείας του ασθενούς και πιθανό δείκτη ετοιμότητας για αφαίρεση ΤΤ.","Introduction: Reduced spontaneous swallowing frequency (SSF) has recently been associated with dysphagia in patients with acute stroke. Dysphagia is also common among tracheostomised Intensive Care Unit (ICU) patients. Safe removal of the tracheostomy tube (TT) is a critical process that relies on both subjective clinical criteria and objective assessments, but it lacks a standardized and internationally accepted protocol. Swallowing assessment is one of the most frequently cited steps in this process, while SSF has been proposed as an objective indicator of readiness for decannulation. Aim: The aim of this study was to record SSF of saliva using surface electromyography (sEMG) and laryngeal palpation in tracheostomised ICU patients and to determine its prognostic value for safe TT removal. Methods: This was a prospective observational study conducted in the ICU of “Evangelismos” General Hospital of Athens over a six-month period, including patients who underwent tracheostomy. Tracheostomised patients who survived and had no contraindications for TT removal were referred by the attending physician for speech and language therapy (SLT) evaluation. The evaluation included clinical and endoscopic evaluation of swallowing (FEES), and SSF measurements using sEMG and palpation, in two ten-minute periods each, all performed within 24 hours prior to the scheduled decannulation. The decision for decannulation was made by the ICU physician, and the outcome, successful or unsuccessful TT removal, was assessed at 72 hours and 15 days. Results: Among 318 ICU patients (mean age 59.89 ± 17.01 years, 61.9% male), 58 underwent tracheostomy. Of these, 20 died in the ICU with the TT in place, and 18 were not eligible for decannulation. The study protocol was not completed in 5 patients (lack of consent and SLT referral, etc.). Ten out of 15 patients who completed the protocol were decannulated in the ICU the same day and remained decannulated at 72 hours and 15 days follow-up. The first group (successful decannulation, N=10) and the second group (no decannulation, N=5) had mean GUSS-ICU scores of 7.6 ±0.52 and 4.2 ±2.59 respectively (p=.007), mean PAS scores for IDDSI 3 consistency of 1.4 ±0.84 and 4.4 ±3.29 (p=.0032), mean PAS scores for IDDSI 1 consistency of 2.7 ±1.57 and 5.67 ±2.08 (p=.0021), mean SSF-sEMG values of 0.54 ±0.54 and 0.06 ±0.09 (p=.0006), and mean SSF-palpation values of 0.56 ±0.5 and 0.14 ±0.17 (p=.004). SSF-sEMG and SSF-palp values for each patient were strongly positively correlated (Spearman’s rho=0.921, p < 0.001). The two groups showed significantly different SSF-sEMG and SSF-palp values; however, logistic regression analysis did not reveal these values as statistically significant independent prognostic indicators of successful decannulation, possibly due to the small sample size. Conclusions: Patients with successful TT removal demonstrated higher SSF values compared to those who failed. However, larger studies are required to establish SSF as a prognostic indicator for safe decannulation. Routine SSF measurements may serve as a non-invasive monitoring tool of patient progress and as a potential readiness marker for TT removal."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η συχνότητα των αυθόρμητων καταπόσεων ως προγνωστικός δείκτης για την ασφαλή αφαίρεση του τραχειοσωλήνα τραχειοστομίας σε ασθενείς με νοσηλεία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σουλτάνη Νικολέτα","Soultani Nikoleta"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η μειωμένη συχνότητα αυθόρμητων καταπόσεων (ΣΑΚ) έχει συσχετιστεί πρόσφατα με δυσφαγία σε ασθενείς με οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η δυσφαγία είναι επίσης συχνή σε ασθενείς με τραχειοστομία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Η ασφαλής αφαίρεση του τραχειοσωλήνα τραχειοστομίας (ΤΤ) είναι κρίσιμη διαδικασία που βασίζεται σε υποκειμενικά κλινικά κριτήρια και αντικειμενικές αξιολογήσεις, στερείται όμως ενός ενοποιημένου και διεθνώς αποδεκτού πρωτοκόλλου. Ένα από τα συχνότερα βήματα για αυτήν την διαδικασία αποτελεί η αξιολόγηση της κατάποσης, ενώ η ΣΑΚ προτείνεται ως αντικειμενικός δείκτης ετοιμότητας. Σκοπός: Σκοπός της μελέτης είναι να καταγράψει με επιφανειακή ηλεκτρομυογραφία (εΗΜΓ) και ψηλάφηση του λάρυγγα την ΣΑΚ σάλιου σε ασθενείς με τραχειοστομία που νοσηλεύονται στην ΜΕΘ και να διακρίνει την προγνωστική της σημασία στην ασφαλή αφαίρεση του ΤΤ. Μεθοδολογία: Πρόκειται για προοπτική μελέτη παρατήρησης ασθενών που νοσηλεύτηκαν στην ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός» για διάστημα έξι μηνών και στους οποίους πραγματοποιήθηκε τραχειοστομία. Οι τραχειοστομημένοι ασθενείς, που επέζησαν και δεν είχαν αντένδειξη για αφαίρεση ΤΤ, παραπέμφθηκαν από τον θεράποντα ιατρό για αξιολόγηση από λογοθεραπευτή. Η αξιολόγηση περιλάμβανε κλινική και ενδοσκοπική εξέταση κατάποσης (FEES) και μετρήσεις ΣΑΚ με εΗΜΓ και ψηλάφηση, σε δύο περιόδους των δέκα λεπτών η καθεμία, οι οποίες ολοκληρώθηκαν εντός 24 ωρών πριν από την προγραμματισμένη αφαίρεση. Η απόφαση για αφαίρεση ελήφθη από τον ιατρό της ΜΕΘ και το αποτέλεσμα, επιτυχής ή μη αφαίρεση ΤΤ, εξετάστηκε στις 72 ώρες και στις 15 ημέρες. Αποτελέσματα: Από τους 318 ασθενείς που νοσηλεύτηκαν στη ΜΕΘ (μέση ηλικία 59,89 ± 17,01 έτη, 61,9 % άνδρες), 58 υποβλήθηκαν σε τραχειοστομία κατά τη διάρκεια της νοσηλείας. Από τους τραχειοστομημένους ασθενείς, οι 20 απεβίωσαν στη ΜΕΘ με τοποθετημένο ΤΤ, 18 δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για αφαίρεση. Το πρωτόκολλο της μελέτης δεν ολοκληρώθηκε σε 5 ασθενείς (έλλειψη συγκατάθεσης, λογοθεραπευτικής παραπομπής κτλ.). Δέκα από τους 15 ασθενείς που ολοκλήρωσαν το πρωτόκολλο, αφαίρεσαν τον ΤΤ στη ΜΕΘ την ίδια ημέρα και παρέμειναν χωρίς αυτόν στον επανέλεγχο των 72 ωρών και των 15 ημερών. Η πρώτη ομάδα (επιτυχής αφαίρεση Ν=10) και η δεύτερη ομάδα (χωρίς αφαίρεση Ν=5) είχαν μέση βαθμολογία GUSS-ICU 7,6 ±0,52 και 4,2 ±2,59 αντίστοιχα (p=.007), μέση βαθμολογία PAS για την σύσταση IDDSI 3: 1,4 ±0,84 και 4,4 ±3,29 (p=.0032), μέση βαθμολογία PAS για την σύσταση IDDSI 1: 2,7 ±1,57 και 5,67 ±2,08 (p=.0021), μέση ΣΑΚ-εΗΜΓ: 0,54 ±0,54 και 0,06 ±0,09 (p=.0006), μέση ΣΑΚ-ψηλάφησης: 0,56 ±0,5 και 0,14 ±0,17 (p=.004). Οι τιμές ΣΑΚ-εΗΜΓ και ΣΑΚ-ψηλάφησης για κάθε ασθενή συσχετίστηκαν σημαντικά θετικά (Spearman’s rho=0,921, p < 0,001). Οι δύο ομάδες είχαν σημαντικά διαφορετικές τιμές ΣΑΚ-εΗΜΓ και ΣΑΚ-ψηλάφησης. Ωστόσο, η λογιστική παλινδρόμηση δεν ανέδειξε τις τιμές αυτές ως ανεξάρτητους προγνωστικούς δείκτες επιτυχούς αφαίρεσης ΤΤ, πιθανώς λόγω του μικρού αριθμού ασθενών σε κάθε ομάδα. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με επιτυχή αφαίρεση ΤΤ παρουσίασαν υψηλότερες τιμές ΣΑΚ σε σχέση με όσους απέτυχαν. Ωστόσο, απαιτούνται μεγαλύτερες μελέτες για την τεκμηρίωση της ΣΑΚ ως προγνωστικού δείκτη ασφαλούς αφαίρεσης. Οι συστηματικές μετρήσεις ΣΑΚ μπορούν να αποτελέσουν μη επεμβατικά εργαλεία παρακολούθησης της πορείας του ασθενούς και πιθανό δείκτη ετοιμότητας για αφαίρεση ΤΤ.","Introduction: Reduced spontaneous swallowing frequency (SSF) has recently been associated with dysphagia in patients with acute stroke. Dysphagia is also common among tracheostomised Intensive Care Unit (ICU) patients. Safe removal of the tracheostomy tube (TT) is a critical process that relies on both subjective clinical criteria and objective assessments, but it lacks a standardized and internationally accepted protocol. Swallowing assessment is one of the most frequently cited steps in this process, while SSF has been proposed as an objective indicator of readiness for decannulation. Aim: The aim of this study was to record SSF of saliva using surface electromyography (sEMG) and laryngeal palpation in tracheostomised ICU patients and to determine its prognostic value for safe TT removal. Methods: This was a prospective observational study conducted in the ICU of “Evangelismos” General Hospital of Athens over a six-month period, including patients who underwent tracheostomy. Tracheostomised patients who survived and had no contraindications for TT removal were referred by the attending physician for speech and language therapy (SLT) evaluation. The evaluation included clinical and endoscopic evaluation of swallowing (FEES), and SSF measurements using sEMG and palpation, in two ten-minute periods each, all performed within 24 hours prior to the scheduled decannulation. The decision for decannulation was made by the ICU physician, and the outcome, successful or unsuccessful TT removal, was assessed at 72 hours and 15 days. Results: Among 318 ICU patients (mean age 59.89 ± 17.01 years, 61.9% male), 58 underwent tracheostomy. Of these, 20 died in the ICU with the TT in place, and 18 were not eligible for decannulation. The study protocol was not completed in 5 patients (lack of consent and SLT referral, etc.). Ten out of 15 patients who completed the protocol were decannulated in the ICU the same day and remained decannulated at 72 hours and 15 days follow-up. The first group (successful decannulation, N=10) and the second group (no decannulation, N=5) had mean GUSS-ICU scores of 7.6 ±0.52 and 4.2 ±2.59 respectively (p=.007), mean PAS scores for IDDSI 3 consistency of 1.4 ±0.84 and 4.4 ±3.29 (p=.0032), mean PAS scores for IDDSI 1 consistency of 2.7 ±1.57 and 5.67 ±2.08 (p=.0021), mean SSF-sEMG values of 0.54 ±0.54 and 0.06 ±0.09 (p=.0006), and mean SSF-palpation values of 0.56 ±0.5 and 0.14 ±0.17 (p=.004). SSF-sEMG and SSF-palp values for each patient were strongly positively correlated (Spearman’s rho=0.921, p < 0.001). The two groups showed significantly different SSF-sEMG and SSF-palp values; however, logistic regression analysis did not reveal these values as statistically significant independent prognostic indicators of successful decannulation, possibly due to the small sample size. Conclusions: Patients with successful TT removal demonstrated higher SSF values compared to those who failed. However, larger studies are required to establish SSF as a prognostic indicator for safe decannulation. Routine SSF measurements may serve as a non-invasive monitoring tool of patient progress and as a potential readiness marker for TT removal."],"dc:identifier":["uoadl:5312995","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5312995"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η συχνότητα των αυθόρμητων καταπόσεων ως προγνωστικός δείκτης για την ασφαλή αφαίρεση του τραχειοσωλήνα τραχειοστομίας σε ασθενείς με νοσηλεία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:53Z"}