{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5313015"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5313015","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο και κύηση","abstract":"Το Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο (APS) είναι μια επίκτητη αυτοάνοση θρομβοφιλική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο θρομβωτικών επεισοδίων και σοβαρών μαιευτικών επιπλοκών. Η επίπτωσή του εκτιμάται σε 40–50 ανά 100.000 γυναίκες, με μεγαλύτερη συχνότητα στις αναπαραγωγικές ηλικίες. Αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες επαναλαμβανόμενων αποβολών, προεκλαμψίας, ενδομήτριας καθυστέρησης ανάπτυξης και ενδομήτριου θανάτου, γεγονός που το καθιστά σημαντικό πεδίο κλινικής και ερευνητικής ενασχόλησης. Η παθογένεια του συνδρόμου είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει την αλληλεπίδραση διάφορων παραγόντων. Τα κύρια αντισώματα, όπως η αντι-β2-γλυκοπρωτεΐνη Ι, το αντικαρδιολιπινικό και το αντιπηκτικό του λύκου, προσδένονται σε φωσφολιπίδια της κυτταρικής μεμβράνης, ενεργοποιώντας ενδοθηλιακά κύτταρα, αιμοπετάλια και ουδετερόφιλα. Οι διεργασίες αυτές οδηγούν σε θρομβωτική κατάσταση, η οποία ενισχύεται από την ενεργοποίηση του συμπληρώματος και τη φλεγμονώδη αντίδραση σε προκαταρκτική αντίδραση. Κατά την κύηση, οι μηχανισμοί προκαλούν μικροθρομβώσεις στον πλακούντα και δυσλειτουργία των τροφοβλαστών, με συνέπεια υποξία, ανεπαρκή αιμάτωση του εμβρύου και αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών, όπως αποβολές, IUGR και ενδομήτριος θάνατος. Η διάγνωση του APS βασίζεται στους συνδυασμούς κλινικών και εργαστηριακών κριτηρίων. Τα καθιερωμένα κριτήρια περιλαμβάνουν την παρουσία αρτηριακών, φλεβικών ή μικροαγγειακών θρομβώσεων, καθώς και μαιευτικών εκδηλώσεων. Τα εργαστηριακά κριτήρια περιλαμβάνουν την ανίχνευση αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Η θεραπευτική προσέγγιση αποσκοπεί στην πρόληψη θρομβώσεων και μαιευτικών επιπλοκών. Σε γυναίκες χωρίς ιστορικό θρόμβωσης συστήνεται ασπιρίνη χαμηλής δόσης, ενώ σε περιπτώσεις με ιστορικό επιπλοκών, συνιστάται ασπιρίνη και ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους, που ξεκινά πριν από την 16η εβδομάδα κύησης και συνεχίζεται έως και 6–12 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις εξετάζεται η χρήση υδροξυχλωροκίνης ή ανοσοτροποποιητικών παραγόντων. Παρά τη σημαντική βελτίωση της έκβασης της κύησης με τον συνδυασμό ασπιρίνης και ηπαρίνης, οι επιπλοκές όπως η προεκλαμψία και η ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης παραμένουν συχνές. Αυτό υποδηλώνει την ύπαρξη επιπρόσθετων παθοφυσιολογικών μηχανισμών που δεν αντιμετωπίζονται με την κλασική αντιπηκτική θεραπεία. Οι τρέχουσες ερευνητικές προσπάθειες επικεντρώνονται στη μελέτη νέων θεραπευτικών επιλογών, όπως η υδροξυχλωροκίνη και οι βιολογικοί παράγοντες, καθώς και στη διερεύνηση εξατομικευμένων στρατηγικών διαχείρισης μέσω μεγάλων πολυκεντρικών μελετών. Η πρόοδος στην κατανόηση της πολυπαραγοντικής φύσης του συνδρόμου και η ανάπτυξη καινοτόμων θεραπευτικών παρεμβάσεων θα συμβάλουν ουσιαστικά στη μείωση της μητρικής και της εμβρυϊκής νοσηλείας και θνησιμότητας.","abstract_html":"Το Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο (APS) είναι μια επίκτητη αυτοάνοση θρομβοφιλική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο θρομβωτικών επεισοδίων και σοβαρών μαιευτικών επιπλοκών. Η επίπτωσή του εκτιμάται σε 40–50 ανά 100.000 γυναίκες, με μεγαλύτερη συχνότητα στις αναπαραγωγικές ηλικίες. Αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες επαναλαμβανόμενων αποβολών, προεκλαμψίας, ενδομήτριας καθυστέρησης ανάπτυξης και ενδομήτριου θανάτου, γεγονός που το καθιστά σημαντικό πεδίο κλινικής και ερευνητικής ενασχόλησης. Η παθογένεια του συνδρόμου είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει την αλληλεπίδραση διάφορων παραγόντων. Τα κύρια αντισώματα, όπως η αντι-β2-γλυκοπρωτεΐνη Ι, το αντικαρδιολιπινικό και το αντιπηκτικό του λύκου, προσδένονται σε φωσφολιπίδια της κυτταρικής μεμβράνης, ενεργοποιώντας ενδοθηλιακά κύτταρα, αιμοπετάλια και ουδετερόφιλα. Οι διεργασίες αυτές οδηγούν σε θρομβωτική κατάσταση, η οποία ενισχύεται από την ενεργοποίηση του συμπληρώματος και τη φλεγμονώδη αντίδραση σε προκαταρκτική αντίδραση. Κατά την κύηση, οι μηχανισμοί προκαλούν μικροθρομβώσεις στον πλακούντα και δυσλειτουργία των τροφοβλαστών, με συνέπεια υποξία, ανεπαρκή αιμάτωση του εμβρύου και αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών, όπως αποβολές, IUGR και ενδομήτριος θάνατος. Η διάγνωση του APS βασίζεται στους συνδυασμούς κλινικών και εργαστηριακών κριτηρίων. Τα καθιερωμένα κριτήρια περιλαμβάνουν την παρουσία αρτηριακών, φλεβικών ή μικροαγγειακών θρομβώσεων, καθώς και μαιευτικών εκδηλώσεων. Τα εργαστηριακά κριτήρια περιλαμβάνουν την ανίχνευση αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Η θεραπευτική προσέγγιση αποσκοπεί στην πρόληψη θρομβώσεων και μαιευτικών επιπλοκών. Σε γυναίκες χωρίς ιστορικό θρόμβωσης συστήνεται ασπιρίνη χαμηλής δόσης, ενώ σε περιπτώσεις με ιστορικό επιπλοκών, συνιστάται ασπιρίνη και ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους, που ξεκινά πριν από την 16η εβδομάδα κύησης και συνεχίζεται έως και 6–12 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις εξετάζεται η χρήση υδροξυχλωροκίνης ή ανοσοτροποποιητικών παραγόντων. Παρά τη σημαντική βελτίωση της έκβασης της κύησης με τον συνδυασμό ασπιρίνης και ηπαρίνης, οι επιπλοκές όπως η προεκλαμψία και η ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης παραμένουν συχνές. Αυτό υποδηλώνει την ύπαρξη επιπρόσθετων παθοφυσιολογικών μηχανισμών που δεν αντιμετωπίζονται με την κλασική αντιπηκτική θεραπεία. Οι τρέχουσες ερευνητικές προσπάθειες επικεντρώνονται στη μελέτη νέων θεραπευτικών επιλογών, όπως η υδροξυχλωροκίνη και οι βιολογικοί παράγοντες, καθώς και στη διερεύνηση εξατομικευμένων στρατηγικών διαχείρισης μέσω μεγάλων πολυκεντρικών μελετών. Η πρόοδος στην κατανόηση της πολυπαραγοντικής φύσης του συνδρόμου και η ανάπτυξη καινοτόμων θεραπευτικών παρεμβάσεων θα συμβάλουν ουσιαστικά στη μείωση της μητρικής και της εμβρυϊκής νοσηλείας και θνησιμότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Γανιάρη Κωνσταντίνα","Ganiari Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:53Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5313015"],"render_values":[{"text":"uoadl:5313015","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5313015","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5313015","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5313015","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γανιάρη Κωνσταντίνα","Ganiari Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5313015","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5313015"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο (APS) είναι μια επίκτητη αυτοάνοση θρομβοφιλική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο θρομβωτικών επεισοδίων και σοβαρών μαιευτικών επιπλοκών. Η επίπτωσή του εκτιμάται σε 40–50 ανά 100.000 γυναίκες, με μεγαλύτερη συχνότητα στις αναπαραγωγικές ηλικίες. Αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες επαναλαμβανόμενων αποβολών, προεκλαμψίας, ενδομήτριας καθυστέρησης ανάπτυξης και ενδομήτριου θανάτου, γεγονός που το καθιστά σημαντικό πεδίο κλινικής και ερευνητικής ενασχόλησης. Η παθογένεια του συνδρόμου είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει την αλληλεπίδραση διάφορων παραγόντων. Τα κύρια αντισώματα, όπως η αντι-β2-γλυκοπρωτεΐνη Ι, το αντικαρδιολιπινικό και το αντιπηκτικό του λύκου, προσδένονται σε φωσφολιπίδια της κυτταρικής μεμβράνης, ενεργοποιώντας ενδοθηλιακά κύτταρα, αιμοπετάλια και ουδετερόφιλα. Οι διεργασίες αυτές οδηγούν σε θρομβωτική κατάσταση, η οποία ενισχύεται από την ενεργοποίηση του συμπληρώματος και τη φλεγμονώδη αντίδραση σε προκαταρκτική αντίδραση. Κατά την κύηση, οι μηχανισμοί προκαλούν μικροθρομβώσεις στον πλακούντα και δυσλειτουργία των τροφοβλαστών, με συνέπεια υποξία, ανεπαρκή αιμάτωση του εμβρύου και αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών, όπως αποβολές, IUGR και ενδομήτριος θάνατος. Η διάγνωση του APS βασίζεται στους συνδυασμούς κλινικών και εργαστηριακών κριτηρίων. Τα καθιερωμένα κριτήρια περιλαμβάνουν την παρουσία αρτηριακών, φλεβικών ή μικροαγγειακών θρομβώσεων, καθώς και μαιευτικών εκδηλώσεων. Τα εργαστηριακά κριτήρια περιλαμβάνουν την ανίχνευση αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Η θεραπευτική προσέγγιση αποσκοπεί στην πρόληψη θρομβώσεων και μαιευτικών επιπλοκών. Σε γυναίκες χωρίς ιστορικό θρόμβωσης συστήνεται ασπιρίνη χαμηλής δόσης, ενώ σε περιπτώσεις με ιστορικό επιπλοκών, συνιστάται ασπιρίνη και ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους, που ξεκινά πριν από την 16η εβδομάδα κύησης και συνεχίζεται έως και 6–12 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις εξετάζεται η χρήση υδροξυχλωροκίνης ή ανοσοτροποποιητικών παραγόντων. Παρά τη σημαντική βελτίωση της έκβασης της κύησης με τον συνδυασμό ασπιρίνης και ηπαρίνης, οι επιπλοκές όπως η προεκλαμψία και η ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης παραμένουν συχνές. Αυτό υποδηλώνει την ύπαρξη επιπρόσθετων παθοφυσιολογικών μηχανισμών που δεν αντιμετωπίζονται με την κλασική αντιπηκτική θεραπεία. Οι τρέχουσες ερευνητικές προσπάθειες επικεντρώνονται στη μελέτη νέων θεραπευτικών επιλογών, όπως η υδροξυχλωροκίνη και οι βιολογικοί παράγοντες, καθώς και στη διερεύνηση εξατομικευμένων στρατηγικών διαχείρισης μέσω μεγάλων πολυκεντρικών μελετών. Η πρόοδος στην κατανόηση της πολυπαραγοντικής φύσης του συνδρόμου και η ανάπτυξη καινοτόμων θεραπευτικών παρεμβάσεων θα συμβάλουν ουσιαστικά στη μείωση της μητρικής και της εμβρυϊκής νοσηλείας και θνησιμότητας.","Antiphospholipid Syndrome (APS) is an acquired autoimmune thrombophilic disorder characterized by the presence of antiphospholipid antibodies and associated with an increased risk of thrombotic events and severe obstetric complications. Its incidence is estimated at 40–50 per 100,000 women, with higher prevalence during reproductive age. APS is one of the leading causes of recurrent pregnancy loss, preeclampsia, intrauterine growth restriction (IUGR), and intrauterine fetal death, making it a significant focus of both clinical and research interest. The pathogenesis of the syndrome is multifactorial and involves the interaction of various factors. The main antibodies, including anti-β2-glycoprotein I, anticardiolipin, and lupus anticoagulant, bind to phospholipids on cell membranes, activating endothelial cells, platelets, and neutrophils. These processes lead to a prothrombotic state, which is further enhanced by complement activation and inflammatory responses. During pregnancy, these mechanisms cause placental microthrombosis and trophoblast dysfunction, resulting in hypoxia, inadequate fetal perfusion, and an increased risk of complications such as miscarriage, IUGR, and intrauterine death. The diagnosis of APS is based on a combination of clinical and laboratory criteria. Established criteria include the presence of arterial, venous, or small-vessel thrombosis as well as obstetric manifestations. Laboratory criteria involve the detection of antiphospholipid antibodies. Therapeutic management aims to prevent thrombosis and obstetric complications. In women without a history of thrombosis, low-dose aspirin is recommended, whereas in cases with a history of complications, a combination of aspirin and low-molecular-weight heparin is initiated before the 16th week of gestation and continued until 6–12 weeks postpartum. In resistant cases, hydroxychloroquine or immunomodulatory agents may be considered. Despite significant improvement in pregnancy outcomes with the combination of aspirin and heparin, complications such as preeclampsia and intrauterine growth restriction remain common. This suggests the involvement of additional pathophysiological mechanisms not addressed by conventional anticoagulant therapy. Current research efforts focus on investigating new therapeutic options, such as hydroxychloroquine and biologic agents, as well as exploring individualized management strategies through large multicenter studies. Advances in understanding the multifactorial nature of APS and the development of innovative therapeutic interventions will contribute substantially to reducing maternal and fetal morbidity and mortality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο και κύηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γανιάρη Κωνσταντίνα","Ganiari Konstantina"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Το Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο (APS) είναι μια επίκτητη αυτοάνοση θρομβοφιλική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο θρομβωτικών επεισοδίων και σοβαρών μαιευτικών επιπλοκών. Η επίπτωσή του εκτιμάται σε 40–50 ανά 100.000 γυναίκες, με μεγαλύτερη συχνότητα στις αναπαραγωγικές ηλικίες. Αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες επαναλαμβανόμενων αποβολών, προεκλαμψίας, ενδομήτριας καθυστέρησης ανάπτυξης και ενδομήτριου θανάτου, γεγονός που το καθιστά σημαντικό πεδίο κλινικής και ερευνητικής ενασχόλησης. Η παθογένεια του συνδρόμου είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει την αλληλεπίδραση διάφορων παραγόντων. Τα κύρια αντισώματα, όπως η αντι-β2-γλυκοπρωτεΐνη Ι, το αντικαρδιολιπινικό και το αντιπηκτικό του λύκου, προσδένονται σε φωσφολιπίδια της κυτταρικής μεμβράνης, ενεργοποιώντας ενδοθηλιακά κύτταρα, αιμοπετάλια και ουδετερόφιλα. Οι διεργασίες αυτές οδηγούν σε θρομβωτική κατάσταση, η οποία ενισχύεται από την ενεργοποίηση του συμπληρώματος και τη φλεγμονώδη αντίδραση σε προκαταρκτική αντίδραση. Κατά την κύηση, οι μηχανισμοί προκαλούν μικροθρομβώσεις στον πλακούντα και δυσλειτουργία των τροφοβλαστών, με συνέπεια υποξία, ανεπαρκή αιμάτωση του εμβρύου και αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών, όπως αποβολές, IUGR και ενδομήτριος θάνατος. Η διάγνωση του APS βασίζεται στους συνδυασμούς κλινικών και εργαστηριακών κριτηρίων. Τα καθιερωμένα κριτήρια περιλαμβάνουν την παρουσία αρτηριακών, φλεβικών ή μικροαγγειακών θρομβώσεων, καθώς και μαιευτικών εκδηλώσεων. Τα εργαστηριακά κριτήρια περιλαμβάνουν την ανίχνευση αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Η θεραπευτική προσέγγιση αποσκοπεί στην πρόληψη θρομβώσεων και μαιευτικών επιπλοκών. Σε γυναίκες χωρίς ιστορικό θρόμβωσης συστήνεται ασπιρίνη χαμηλής δόσης, ενώ σε περιπτώσεις με ιστορικό επιπλοκών, συνιστάται ασπιρίνη και ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους, που ξεκινά πριν από την 16η εβδομάδα κύησης και συνεχίζεται έως και 6–12 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις εξετάζεται η χρήση υδροξυχλωροκίνης ή ανοσοτροποποιητικών παραγόντων. Παρά τη σημαντική βελτίωση της έκβασης της κύησης με τον συνδυασμό ασπιρίνης και ηπαρίνης, οι επιπλοκές όπως η προεκλαμψία και η ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης παραμένουν συχνές. Αυτό υποδηλώνει την ύπαρξη επιπρόσθετων παθοφυσιολογικών μηχανισμών που δεν αντιμετωπίζονται με την κλασική αντιπηκτική θεραπεία. Οι τρέχουσες ερευνητικές προσπάθειες επικεντρώνονται στη μελέτη νέων θεραπευτικών επιλογών, όπως η υδροξυχλωροκίνη και οι βιολογικοί παράγοντες, καθώς και στη διερεύνηση εξατομικευμένων στρατηγικών διαχείρισης μέσω μεγάλων πολυκεντρικών μελετών. Η πρόοδος στην κατανόηση της πολυπαραγοντικής φύσης του συνδρόμου και η ανάπτυξη καινοτόμων θεραπευτικών παρεμβάσεων θα συμβάλουν ουσιαστικά στη μείωση της μητρικής και της εμβρυϊκής νοσηλείας και θνησιμότητας.","Antiphospholipid Syndrome (APS) is an acquired autoimmune thrombophilic disorder characterized by the presence of antiphospholipid antibodies and associated with an increased risk of thrombotic events and severe obstetric complications. Its incidence is estimated at 40–50 per 100,000 women, with higher prevalence during reproductive age. APS is one of the leading causes of recurrent pregnancy loss, preeclampsia, intrauterine growth restriction (IUGR), and intrauterine fetal death, making it a significant focus of both clinical and research interest. The pathogenesis of the syndrome is multifactorial and involves the interaction of various factors. The main antibodies, including anti-β2-glycoprotein I, anticardiolipin, and lupus anticoagulant, bind to phospholipids on cell membranes, activating endothelial cells, platelets, and neutrophils. These processes lead to a prothrombotic state, which is further enhanced by complement activation and inflammatory responses. During pregnancy, these mechanisms cause placental microthrombosis and trophoblast dysfunction, resulting in hypoxia, inadequate fetal perfusion, and an increased risk of complications such as miscarriage, IUGR, and intrauterine death. The diagnosis of APS is based on a combination of clinical and laboratory criteria. Established criteria include the presence of arterial, venous, or small-vessel thrombosis as well as obstetric manifestations. Laboratory criteria involve the detection of antiphospholipid antibodies. Therapeutic management aims to prevent thrombosis and obstetric complications. In women without a history of thrombosis, low-dose aspirin is recommended, whereas in cases with a history of complications, a combination of aspirin and low-molecular-weight heparin is initiated before the 16th week of gestation and continued until 6–12 weeks postpartum. In resistant cases, hydroxychloroquine or immunomodulatory agents may be considered. Despite significant improvement in pregnancy outcomes with the combination of aspirin and heparin, complications such as preeclampsia and intrauterine growth restriction remain common. This suggests the involvement of additional pathophysiological mechanisms not addressed by conventional anticoagulant therapy. Current research efforts focus on investigating new therapeutic options, such as hydroxychloroquine and biologic agents, as well as exploring individualized management strategies through large multicenter studies. Advances in understanding the multifactorial nature of APS and the development of innovative therapeutic interventions will contribute substantially to reducing maternal and fetal morbidity and mortality."],"dc:identifier":["uoadl:5313015","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5313015"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο και κύηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:53Z"}