{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5313920"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5313920","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της βίας που υφίστανται οι υγειονομικοί εργαζόμενοι σε νοσοκομείο και συσχέτιση με τις στρατηγικές αντιμετώπισης στρεσογόνων καταστάσεων που αναπτύσσουν","abstract":"Στους νοσοκομειακούς χώρους, οι ιατροί και άλλοι επαγγελματίες υγείας συχνά εκτίθενται σε λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία. Στην παρούσα έρευνα επιχειρήθηκε η ανάλυση των μορφών βίας που εκδηλώνονται στο νοσοκομειακό χώρο, η αξιολόγηση της επίδρασής τους στη συναισθηματική και επαγγελματική ευημερία των εργαζομένων. Παράλληλα, μελετήθηκε η σχέση μεταξύ έκθεσης στη βία και των στρατηγικών αντιμετώπισης που υιοθετούν οι ιατροί σε στρεσογόνες συνθήκες, εξετάζοντας μεταξύ άλλων κοινωνικο-δημογραφικούς παράγοντες, που μπορεί να επηρεάζουν αυτή τη σχέση, και παράγοντες που σχετίζονται με τη θέση εργασίας. Στην έρευνα συμμετείχαν 60 ιατροί του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αττικόν. Η επιλογή του δείγματος των ερωτηθέντων έγινε έπειτα από εθελοντική συμμετοχή, και οι απαντήσεις συλλέχθηκαν μέσα από τη συμπλήρωση ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου. Ως εργαλεία έρευνας χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Κλίμακας Βίας στο εργασιακό περιβάλλον (Assessment and Analysis of Workplace Violence in a Greek Tertiary Hospital) και η Κλίμακα στρατηγικών αντιμετώπισης σε στρεσογόνες συνθήκες «Brief Cope». Τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης ανέδειξαν ότι, οι περισσότερες στρατηγικές που χρησιμοποιούν οι ιατροί για τη διαχείριση βίαιων συμπεριφορών δεν εξαρτώνται άμεσα από το είδος της λεκτικής βίας που βιώνουν. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι που νιώθουν έντονη λεκτική βία, εμφανίζουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αρνούνται ότι το περιστατικό συνέβη ή να το υποβαθμίζουν στη συνείδησή τους και να προσφεύγουν σε χρήση αλκοόλ ή ουσιών ως μηχανισμούς αποφόρτισης. Η σωματική βία συνδέθηκε μόνο με αυξημένα αισθήματα ενοχής, ενώ η προσωπική και η σεξουαλική βία συνδέθηκαν τόσο με προσαρμοστικές όσο και με δυσπροσαρμοστικές στρατηγικές. Στην έρευνα βρέθηκε επίσης συσχέτιση μεταξύ φύλου, ηλικίας, επαγγελματικής εμπειρίας και εμπειρίας στη συγκεκριμένη μονάδα που ανήκουν. Ενώ ο έλεγχος συσχέτισης του Spearman έδειξε ότι οι νεότεροι και με λιγότερη εμπειρία εργαζόμενοι τείνουν να εμφανίζουν μεγαλύτερη πιθανότητα υιοθέτησης μη αποτελεσματικών στρατηγικών αντιμετώπισης της βίας στον εργασιακό χώρο αν και το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι στατιστικά σημαντικό. Ο μη παραμετρικός έλεγχος των Mann-Whitney ανέδειξε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες φαίνεται ότι υιοθετούν παρόμοιες στρατηγικές. Τέλος, η έρευνα έδειξε ότι οι ιατροί όλων των ειδικοτήτων εκτίθενται σε διάφορες μορφές βίας, με τους παθολόγους να εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά λεκτικής, σωματικής και ενδοϋπηρεσιακής βίας, και τους χειρουργούς να καταγράφουν τα περισσότερα περιστατικά σεξουαλικής επίθεσης (λεκτικής-σωματικής). Παρά τις διαφοροποιήσεις, δεν εντοπίστηκε στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ ειδικότητας και εμπειρίας βίας.","abstract_html":"Στους νοσοκομειακούς χώρους, οι ιατροί και άλλοι επαγγελματίες υγείας συχνά εκτίθενται σε λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία. Στην παρούσα έρευνα επιχειρήθηκε η ανάλυση των μορφών βίας που εκδηλώνονται στο νοσοκομειακό χώρο, η αξιολόγηση της επίδρασής τους στη συναισθηματική και επαγγελματική ευημερία των εργαζομένων. Παράλληλα, μελετήθηκε η σχέση μεταξύ έκθεσης στη βία και των στρατηγικών αντιμετώπισης που υιοθετούν οι ιατροί σε στρεσογόνες συνθήκες, εξετάζοντας μεταξύ άλλων κοινωνικο-δημογραφικούς παράγοντες, που μπορεί να επηρεάζουν αυτή τη σχέση, και παράγοντες που σχετίζονται με τη θέση εργασίας. Στην έρευνα συμμετείχαν 60 ιατροί του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αττικόν. Η επιλογή του δείγματος των ερωτηθέντων έγινε έπειτα από εθελοντική συμμετοχή, και οι απαντήσεις συλλέχθηκαν μέσα από τη συμπλήρωση ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου. Ως εργαλεία έρευνας χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Κλίμακας Βίας στο εργασιακό περιβάλλον (Assessment and Analysis of Workplace Violence in a Greek Tertiary Hospital) και η Κλίμακα στρατηγικών αντιμετώπισης σε στρεσογόνες συνθήκες «Brief Cope». Τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης ανέδειξαν ότι, οι περισσότερες στρατηγικές που χρησιμοποιούν οι ιατροί για τη διαχείριση βίαιων συμπεριφορών δεν εξαρτώνται άμεσα από το είδος της λεκτικής βίας που βιώνουν. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι που νιώθουν έντονη λεκτική βία, εμφανίζουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αρνούνται ότι το περιστατικό συνέβη ή να το υποβαθμίζουν στη συνείδησή τους και να προσφεύγουν σε χρήση αλκοόλ ή ουσιών ως μηχανισμούς αποφόρτισης. Η σωματική βία συνδέθηκε μόνο με αυξημένα αισθήματα ενοχής, ενώ η προσωπική και η σεξουαλική βία συνδέθηκαν τόσο με προσαρμοστικές όσο και με δυσπροσαρμοστικές στρατηγικές. Στην έρευνα βρέθηκε επίσης συσχέτιση μεταξύ φύλου, ηλικίας, επαγγελματικής εμπειρίας και εμπειρίας στη συγκεκριμένη μονάδα που ανήκουν. Ενώ ο έλεγχος συσχέτισης του Spearman έδειξε ότι οι νεότεροι και με λιγότερη εμπειρία εργαζόμενοι τείνουν να εμφανίζουν μεγαλύτερη πιθανότητα υιοθέτησης μη αποτελεσματικών στρατηγικών αντιμετώπισης της βίας στον εργασιακό χώρο αν και το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι στατιστικά σημαντικό. Ο μη παραμετρικός έλεγχος των Mann-Whitney ανέδειξε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες φαίνεται ότι υιοθετούν παρόμοιες στρατηγικές. Τέλος, η έρευνα έδειξε ότι οι ιατροί όλων των ειδικοτήτων εκτίθενται σε διάφορες μορφές βίας, με τους παθολόγους να εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά λεκτικής, σωματικής και ενδοϋπηρεσιακής βίας, και τους χειρουργούς να καταγράφουν τα περισσότερα περιστατικά σεξουαλικής επίθεσης (λεκτικής-σωματικής). Παρά τις διαφοροποιήσεις, δεν εντοπίστηκε στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ ειδικότητας και εμπειρίας βίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Περδίκη Εμμανουέλα","Perdiki Emmanouela"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:54Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5313920"],"render_values":[{"text":"uoadl:5313920","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5313920","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5313920","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5313920","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Περδίκη Εμμανουέλα","Perdiki Emmanouela"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5313920","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5313920"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στους νοσοκομειακούς χώρους, οι ιατροί και άλλοι επαγγελματίες υγείας συχνά εκτίθενται σε λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία. Στην παρούσα έρευνα επιχειρήθηκε η ανάλυση των μορφών βίας που εκδηλώνονται στο νοσοκομειακό χώρο, η αξιολόγηση της επίδρασής τους στη συναισθηματική και επαγγελματική ευημερία των εργαζομένων. Παράλληλα, μελετήθηκε η σχέση μεταξύ έκθεσης στη βία και των στρατηγικών αντιμετώπισης που υιοθετούν οι ιατροί σε στρεσογόνες συνθήκες, εξετάζοντας μεταξύ άλλων κοινωνικο-δημογραφικούς παράγοντες, που μπορεί να επηρεάζουν αυτή τη σχέση, και παράγοντες που σχετίζονται με τη θέση εργασίας. Στην έρευνα συμμετείχαν 60 ιατροί του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αττικόν. Η επιλογή του δείγματος των ερωτηθέντων έγινε έπειτα από εθελοντική συμμετοχή, και οι απαντήσεις συλλέχθηκαν μέσα από τη συμπλήρωση ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου. Ως εργαλεία έρευνας χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Κλίμακας Βίας στο εργασιακό περιβάλλον (Assessment and Analysis of Workplace Violence in a Greek Tertiary Hospital) και η Κλίμακα στρατηγικών αντιμετώπισης σε στρεσογόνες συνθήκες «Brief Cope». Τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης ανέδειξαν ότι, οι περισσότερες στρατηγικές που χρησιμοποιούν οι ιατροί για τη διαχείριση βίαιων συμπεριφορών δεν εξαρτώνται άμεσα από το είδος της λεκτικής βίας που βιώνουν. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι που νιώθουν έντονη λεκτική βία, εμφανίζουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αρνούνται ότι το περιστατικό συνέβη ή να το υποβαθμίζουν στη συνείδησή τους και να προσφεύγουν σε χρήση αλκοόλ ή ουσιών ως μηχανισμούς αποφόρτισης. Η σωματική βία συνδέθηκε μόνο με αυξημένα αισθήματα ενοχής, ενώ η προσωπική και η σεξουαλική βία συνδέθηκαν τόσο με προσαρμοστικές όσο και με δυσπροσαρμοστικές στρατηγικές. Στην έρευνα βρέθηκε επίσης συσχέτιση μεταξύ φύλου, ηλικίας, επαγγελματικής εμπειρίας και εμπειρίας στη συγκεκριμένη μονάδα που ανήκουν. Ενώ ο έλεγχος συσχέτισης του Spearman έδειξε ότι οι νεότεροι και με λιγότερη εμπειρία εργαζόμενοι τείνουν να εμφανίζουν μεγαλύτερη πιθανότητα υιοθέτησης μη αποτελεσματικών στρατηγικών αντιμετώπισης της βίας στον εργασιακό χώρο αν και το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι στατιστικά σημαντικό. Ο μη παραμετρικός έλεγχος των Mann-Whitney ανέδειξε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες φαίνεται ότι υιοθετούν παρόμοιες στρατηγικές. Τέλος, η έρευνα έδειξε ότι οι ιατροί όλων των ειδικοτήτων εκτίθενται σε διάφορες μορφές βίας, με τους παθολόγους να εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά λεκτικής, σωματικής και ενδοϋπηρεσιακής βίας, και τους χειρουργούς να καταγράφουν τα περισσότερα περιστατικά σεξουαλικής επίθεσης (λεκτικής-σωματικής). Παρά τις διαφοροποιήσεις, δεν εντοπίστηκε στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ ειδικότητας και εμπειρίας βίας.","In hospital settings, physicians and other healthcare professionals are often exposed to verbal, psychological, and physical violence. The present study aimed to analyze the forms of violence manifested within the hospital environment and to assess their impact on employees’ emotional and professional well-being. Additionally, it examined the relationship between exposure to violence and the coping strategies adopted by physicians, considering socio-demographic factors and work-related characteristics that may influence this relationship. The study involved 60 physicians from the University General Hospital “Attikon.” Participants were selected through voluntary participation, and responses were collected via an electronic questionnaire. The research tools used included the Assessment and Analysis of Workplace Violence in a Greek Tertiary Hospital questionnaire and the Brief COPE scale for coping strategies under stressful conditions. The results of the statistical analysis indicated that most coping strategies employed by physicians to manage workplace violence were not directly influenced by the type of verbal violence experienced. However, those exposed to intense verbal violence were more likely to deny or minimize the incident and to use alcohol or substances as mechanisms for emotional relief. Physical violence was associated mainly with increased feelings of guilt, while personal and sexual violence were linked to both adaptive and maladaptive coping strategies. The study also found correlations between gender, age, professional experience, and experience within the specific hospital unit. Spearman’s correlation analysis showed that younger and less experienced employees were more likely to adopt ineffective coping strategies in response to workplace violence, while the non-parametric Mann–Whitney test revealed no significant gender differences in the types of strategies adopted. Finally, the findings showed that physicians across all specialties are exposed to various forms of workplace violence, with internists reporting the highest rates of verbal, physical, and intra-staff violence, and surgeons reporting the most cases of sexual assault. Despite these variations, no statistically significant relationship was found between specialty and experience of violence."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της βίας που υφίστανται οι υγειονομικοί εργαζόμενοι σε νοσοκομείο και συσχέτιση με τις στρατηγικές αντιμετώπισης στρεσογόνων καταστάσεων που αναπτύσσουν"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Περδίκη Εμμανουέλα","Perdiki Emmanouela"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Στους νοσοκομειακούς χώρους, οι ιατροί και άλλοι επαγγελματίες υγείας συχνά εκτίθενται σε λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία. Στην παρούσα έρευνα επιχειρήθηκε η ανάλυση των μορφών βίας που εκδηλώνονται στο νοσοκομειακό χώρο, η αξιολόγηση της επίδρασής τους στη συναισθηματική και επαγγελματική ευημερία των εργαζομένων. Παράλληλα, μελετήθηκε η σχέση μεταξύ έκθεσης στη βία και των στρατηγικών αντιμετώπισης που υιοθετούν οι ιατροί σε στρεσογόνες συνθήκες, εξετάζοντας μεταξύ άλλων κοινωνικο-δημογραφικούς παράγοντες, που μπορεί να επηρεάζουν αυτή τη σχέση, και παράγοντες που σχετίζονται με τη θέση εργασίας. Στην έρευνα συμμετείχαν 60 ιατροί του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αττικόν. Η επιλογή του δείγματος των ερωτηθέντων έγινε έπειτα από εθελοντική συμμετοχή, και οι απαντήσεις συλλέχθηκαν μέσα από τη συμπλήρωση ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου. Ως εργαλεία έρευνας χρησιμοποιήθηκαν το Ερωτηματολόγιο Κλίμακας Βίας στο εργασιακό περιβάλλον (Assessment and Analysis of Workplace Violence in a Greek Tertiary Hospital) και η Κλίμακα στρατηγικών αντιμετώπισης σε στρεσογόνες συνθήκες «Brief Cope». Τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης ανέδειξαν ότι, οι περισσότερες στρατηγικές που χρησιμοποιούν οι ιατροί για τη διαχείριση βίαιων συμπεριφορών δεν εξαρτώνται άμεσα από το είδος της λεκτικής βίας που βιώνουν. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι που νιώθουν έντονη λεκτική βία, εμφανίζουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αρνούνται ότι το περιστατικό συνέβη ή να το υποβαθμίζουν στη συνείδησή τους και να προσφεύγουν σε χρήση αλκοόλ ή ουσιών ως μηχανισμούς αποφόρτισης. Η σωματική βία συνδέθηκε μόνο με αυξημένα αισθήματα ενοχής, ενώ η προσωπική και η σεξουαλική βία συνδέθηκαν τόσο με προσαρμοστικές όσο και με δυσπροσαρμοστικές στρατηγικές. Στην έρευνα βρέθηκε επίσης συσχέτιση μεταξύ φύλου, ηλικίας, επαγγελματικής εμπειρίας και εμπειρίας στη συγκεκριμένη μονάδα που ανήκουν. Ενώ ο έλεγχος συσχέτισης του Spearman έδειξε ότι οι νεότεροι και με λιγότερη εμπειρία εργαζόμενοι τείνουν να εμφανίζουν μεγαλύτερη πιθανότητα υιοθέτησης μη αποτελεσματικών στρατηγικών αντιμετώπισης της βίας στον εργασιακό χώρο αν και το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι στατιστικά σημαντικό. Ο μη παραμετρικός έλεγχος των Mann-Whitney ανέδειξε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες φαίνεται ότι υιοθετούν παρόμοιες στρατηγικές. Τέλος, η έρευνα έδειξε ότι οι ιατροί όλων των ειδικοτήτων εκτίθενται σε διάφορες μορφές βίας, με τους παθολόγους να εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά λεκτικής, σωματικής και ενδοϋπηρεσιακής βίας, και τους χειρουργούς να καταγράφουν τα περισσότερα περιστατικά σεξουαλικής επίθεσης (λεκτικής-σωματικής). Παρά τις διαφοροποιήσεις, δεν εντοπίστηκε στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ ειδικότητας και εμπειρίας βίας.","In hospital settings, physicians and other healthcare professionals are often exposed to verbal, psychological, and physical violence. The present study aimed to analyze the forms of violence manifested within the hospital environment and to assess their impact on employees’ emotional and professional well-being. Additionally, it examined the relationship between exposure to violence and the coping strategies adopted by physicians, considering socio-demographic factors and work-related characteristics that may influence this relationship. The study involved 60 physicians from the University General Hospital “Attikon.” Participants were selected through voluntary participation, and responses were collected via an electronic questionnaire. The research tools used included the Assessment and Analysis of Workplace Violence in a Greek Tertiary Hospital questionnaire and the Brief COPE scale for coping strategies under stressful conditions. The results of the statistical analysis indicated that most coping strategies employed by physicians to manage workplace violence were not directly influenced by the type of verbal violence experienced. However, those exposed to intense verbal violence were more likely to deny or minimize the incident and to use alcohol or substances as mechanisms for emotional relief. Physical violence was associated mainly with increased feelings of guilt, while personal and sexual violence were linked to both adaptive and maladaptive coping strategies. The study also found correlations between gender, age, professional experience, and experience within the specific hospital unit. Spearman’s correlation analysis showed that younger and less experienced employees were more likely to adopt ineffective coping strategies in response to workplace violence, while the non-parametric Mann–Whitney test revealed no significant gender differences in the types of strategies adopted. Finally, the findings showed that physicians across all specialties are exposed to various forms of workplace violence, with internists reporting the highest rates of verbal, physical, and intra-staff violence, and surgeons reporting the most cases of sexual assault. Despite these variations, no statistically significant relationship was found between specialty and experience of violence."],"dc:identifier":["uoadl:5313920","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5313920"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση της βίας που υφίστανται οι υγειονομικοί εργαζόμενοι σε νοσοκομείο και συσχέτιση με τις στρατηγικές αντιμετώπισης στρεσογόνων καταστάσεων που αναπτύσσουν"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:54Z"}