{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5314428"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5314428","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη μοριακών μονοπατιών μακροφάγων υπό την επίδραση νέων φαρμακευτικών σκευασμάτων","abstract":"Η αλληλεπίδραση μεταξύ ανοσοποιητικού και ενδοκρινικού συστήματος είναι πολύ καλά τεκμηριωμένη, τόσο σε φυσιολογικές, όσο και σε παθολογικές καταστάσεις. Έτσι, και στην περίπτωση των μακροφάγων, αν και πληθώρα μελετών καταδεικνύουν την επίδραση της Τ3 σε αυτά, εντούτοις ο ακριβής ρυθμιστικός μηχανισμός της στα μακροφάγα δεν έχει ακόμη πλήρως διασαφηνιστεί, λόγω της μεγάλης ετερογένειας μεθόδων και αποτελεσμάτων μεταξύ των ερευνών. Τα μακροφάγα είναι η σημαντικότερη κατηγορία φαγοκυττάρων του οργανισμού. Συμμετέχουν τόσο στην έμφυτη, όσο και στην επίκτητη ανοσία, διαδραματίζοντας κρίσιμες λειτουργίες στην άμυνα και στη διατήρηση της ομοιόστασης του οργανισμού. Στην παρούσα Διπλωματική Εργασία, που εκπονήθηκε στο Εργαστήριο Φαρμακολογίας ΕΚΠΑ, μελετάται η δράση της Τ3 και του θυρεοειδικού αναλόγου Sobetirome (GC-1) στα μακροφάγα, στις 36 ώρες, υπό διαφορετικές συνθήκες επώασης (φυσιολογικές, προ- και αντι- φλεγμονώδεις συνθήκες). Οι μελέτες πραγματοποιήθηκαν σε πρωτογενείς καλλιέργειες μακροφάγων, προερχομένων από τον μυελό των οστών μυών (Bone Marrow Derived Macrophages). Ο βασικός στόχος είναι ο προσδιορισμός και η διασαφήνιση των μηχανισμών δράσης των σκευασμάτων αυτών στα μακροφάγα, εστιάζοντας την έρευνα σε βασικά μονοπάτια μεταγωγής σήματος (MAPK, PI3K). Αρχικά μελετάται και προσδιορίζεται η δράση των δύο ουσιών στον φαινότυπο των μακροφάγων, με ανοσοφθορισμούς έναντι των δεικτών ενεργοποίησης iNOS και Arg1, για Μ1 και Μ2 αντίστοιχα, καθώς και στη σημαντικότερη λειτουργία τους, τη φαγοκυττάρωση, με την αντίστοιχη in vitro δοκιμασία. Ακολούθως, κατόπιν του καθορισμού των φαινοτυπικών και λειτουργικών καταστάσεων των μακροφάγων υπό την Τ3 και το Sobetirome στις 36 ώρες επώασης, αναζητούνται πιθανές επιδράσεις σε σημαντικά σηματοδοτικά μονοπάτια για την κυτταρική επιβίωση και την ανταπόκριση σε φλεγμονώδη ερεθίσματα (MAPK p38, Akt) με ανοσοαποτύπωμα Western. Από τη συγκεκριμένη μελέτη προέκυψε ότι η Τ3 και το Sobetirome, σε συγκεντρώσεις μέχρι 100nM T3 και 1000nM Sob στις 36 ώρες επώασης, δεν ενεργοποιούν τα Μ0 BMDM, δεν τροποποιούν τον Μ1 και Μ2 φαινότυπο σε ήδη ενεργοποιημένα μακροφάγα σε προφλεγμονώδεις και αντιφλεγμονώδεις συνθήκες αντίστοιχα, ούτε μεταβάλλουν τη φαγοκυτταρική ικανότητα των Μ0, Μ1 και Μ2 μακροφάγων. Ακόμα, στα Μ1 μακροφάγα, η ενεργοποίηση της MAPK p38 είναι μεγαλύτερη και η ενεργοποίηση της κινάσης Akt μικρότερη, κυρίως στις επωάσεις με Τ3, δείχνοντας μια ενδεχόμενη ρυθμιστική εμπλοκή περισσότερο του TRα υποδοχέα και λιγότερο του β. Τα αποτελέσματα ωστόσο αυτά αποδίδονται κυρίως στην προφλεγμονώδη φύση των κυττάρων. Τα συγκεκριμένα δεδομένα ανοίγουν μελλοντικές προοπτικές για εκτεταμένη μελέτη γύρω από την αλληλεπίδραση μακροφάγων και θυρεοειδικών ουσιών.","abstract_html":"Η αλληλεπίδραση μεταξύ ανοσοποιητικού και ενδοκρινικού συστήματος είναι πολύ καλά τεκμηριωμένη, τόσο σε φυσιολογικές, όσο και σε παθολογικές καταστάσεις. Έτσι, και στην περίπτωση των μακροφάγων, αν και πληθώρα μελετών καταδεικνύουν την επίδραση της Τ3 σε αυτά, εντούτοις ο ακριβής ρυθμιστικός μηχανισμός της στα μακροφάγα δεν έχει ακόμη πλήρως διασαφηνιστεί, λόγω της μεγάλης ετερογένειας μεθόδων και αποτελεσμάτων μεταξύ των ερευνών. Τα μακροφάγα είναι η σημαντικότερη κατηγορία φαγοκυττάρων του οργανισμού. Συμμετέχουν τόσο στην έμφυτη, όσο και στην επίκτητη ανοσία, διαδραματίζοντας κρίσιμες λειτουργίες στην άμυνα και στη διατήρηση της ομοιόστασης του οργανισμού. Στην παρούσα Διπλωματική Εργασία, που εκπονήθηκε στο Εργαστήριο Φαρμακολογίας ΕΚΠΑ, μελετάται η δράση της Τ3 και του θυρεοειδικού αναλόγου Sobetirome (GC-1) στα μακροφάγα, στις 36 ώρες, υπό διαφορετικές συνθήκες επώασης (φυσιολογικές, προ- και αντι- φλεγμονώδεις συνθήκες). Οι μελέτες πραγματοποιήθηκαν σε πρωτογενείς καλλιέργειες μακροφάγων, προερχομένων από τον μυελό των οστών μυών (Bone Marrow Derived Macrophages). Ο βασικός στόχος είναι ο προσδιορισμός και η διασαφήνιση των μηχανισμών δράσης των σκευασμάτων αυτών στα μακροφάγα, εστιάζοντας την έρευνα σε βασικά μονοπάτια μεταγωγής σήματος (MAPK, PI3K). Αρχικά μελετάται και προσδιορίζεται η δράση των δύο ουσιών στον φαινότυπο των μακροφάγων, με ανοσοφθορισμούς έναντι των δεικτών ενεργοποίησης iNOS και Arg1, για Μ1 και Μ2 αντίστοιχα, καθώς και στη σημαντικότερη λειτουργία τους, τη φαγοκυττάρωση, με την αντίστοιχη in vitro δοκιμασία. Ακολούθως, κατόπιν του καθορισμού των φαινοτυπικών και λειτουργικών καταστάσεων των μακροφάγων υπό την Τ3 και το Sobetirome στις 36 ώρες επώασης, αναζητούνται πιθανές επιδράσεις σε σημαντικά σηματοδοτικά μονοπάτια για την κυτταρική επιβίωση και την ανταπόκριση σε φλεγμονώδη ερεθίσματα (MAPK p38, Akt) με ανοσοαποτύπωμα Western. Από τη συγκεκριμένη μελέτη προέκυψε ότι η Τ3 και το Sobetirome, σε συγκεντρώσεις μέχρι 100nM T3 και 1000nM Sob στις 36 ώρες επώασης, δεν ενεργοποιούν τα Μ0 BMDM, δεν τροποποιούν τον Μ1 και Μ2 φαινότυπο σε ήδη ενεργοποιημένα μακροφάγα σε προφλεγμονώδεις και αντιφλεγμονώδεις συνθήκες αντίστοιχα, ούτε μεταβάλλουν τη φαγοκυτταρική ικανότητα των Μ0, Μ1 και Μ2 μακροφάγων. Ακόμα, στα Μ1 μακροφάγα, η ενεργοποίηση της MAPK p38 είναι μεγαλύτερη και η ενεργοποίηση της κινάσης Akt μικρότερη, κυρίως στις επωάσεις με Τ3, δείχνοντας μια ενδεχόμενη ρυθμιστική εμπλοκή περισσότερο του TRα υποδοχέα και λιγότερο του β. Τα αποτελέσματα ωστόσο αυτά αποδίδονται κυρίως στην προφλεγμονώδη φύση των κυττάρων. Τα συγκεκριμένα δεδομένα ανοίγουν μελλοντικές προοπτικές για εκτεταμένη μελέτη γύρω από την αλληλεπίδραση μακροφάγων και θυρεοειδικών ουσιών.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοκκωνάκης Αστέριος","Kokkonakis Asterios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:40:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5314428"],"render_values":[{"text":"uoadl:5314428","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5314428","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5314428","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5314428","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοκκωνάκης Αστέριος","Kokkonakis Asterios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5314428","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5314428"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αλληλεπίδραση μεταξύ ανοσοποιητικού και ενδοκρινικού συστήματος είναι πολύ καλά τεκμηριωμένη, τόσο σε φυσιολογικές, όσο και σε παθολογικές καταστάσεις. Έτσι, και στην περίπτωση των μακροφάγων, αν και πληθώρα μελετών καταδεικνύουν την επίδραση της Τ3 σε αυτά, εντούτοις ο ακριβής ρυθμιστικός μηχανισμός της στα μακροφάγα δεν έχει ακόμη πλήρως διασαφηνιστεί, λόγω της μεγάλης ετερογένειας μεθόδων και αποτελεσμάτων μεταξύ των ερευνών. Τα μακροφάγα είναι η σημαντικότερη κατηγορία φαγοκυττάρων του οργανισμού. Συμμετέχουν τόσο στην έμφυτη, όσο και στην επίκτητη ανοσία, διαδραματίζοντας κρίσιμες λειτουργίες στην άμυνα και στη διατήρηση της ομοιόστασης του οργανισμού. Στην παρούσα Διπλωματική Εργασία, που εκπονήθηκε στο Εργαστήριο Φαρμακολογίας ΕΚΠΑ, μελετάται η δράση της Τ3 και του θυρεοειδικού αναλόγου Sobetirome (GC-1) στα μακροφάγα, στις 36 ώρες, υπό διαφορετικές συνθήκες επώασης (φυσιολογικές, προ- και αντι- φλεγμονώδεις συνθήκες). Οι μελέτες πραγματοποιήθηκαν σε πρωτογενείς καλλιέργειες μακροφάγων, προερχομένων από τον μυελό των οστών μυών (Bone Marrow Derived Macrophages). Ο βασικός στόχος είναι ο προσδιορισμός και η διασαφήνιση των μηχανισμών δράσης των σκευασμάτων αυτών στα μακροφάγα, εστιάζοντας την έρευνα σε βασικά μονοπάτια μεταγωγής σήματος (MAPK, PI3K). Αρχικά μελετάται και προσδιορίζεται η δράση των δύο ουσιών στον φαινότυπο των μακροφάγων, με ανοσοφθορισμούς έναντι των δεικτών ενεργοποίησης iNOS και Arg1, για Μ1 και Μ2 αντίστοιχα, καθώς και στη σημαντικότερη λειτουργία τους, τη φαγοκυττάρωση, με την αντίστοιχη in vitro δοκιμασία. Ακολούθως, κατόπιν του καθορισμού των φαινοτυπικών και λειτουργικών καταστάσεων των μακροφάγων υπό την Τ3 και το Sobetirome στις 36 ώρες επώασης, αναζητούνται πιθανές επιδράσεις σε σημαντικά σηματοδοτικά μονοπάτια για την κυτταρική επιβίωση και την ανταπόκριση σε φλεγμονώδη ερεθίσματα (MAPK p38, Akt) με ανοσοαποτύπωμα Western. Από τη συγκεκριμένη μελέτη προέκυψε ότι η Τ3 και το Sobetirome, σε συγκεντρώσεις μέχρι 100nM T3 και 1000nM Sob στις 36 ώρες επώασης, δεν ενεργοποιούν τα Μ0 BMDM, δεν τροποποιούν τον Μ1 και Μ2 φαινότυπο σε ήδη ενεργοποιημένα μακροφάγα σε προφλεγμονώδεις και αντιφλεγμονώδεις συνθήκες αντίστοιχα, ούτε μεταβάλλουν τη φαγοκυτταρική ικανότητα των Μ0, Μ1 και Μ2 μακροφάγων. Ακόμα, στα Μ1 μακροφάγα, η ενεργοποίηση της MAPK p38 είναι μεγαλύτερη και η ενεργοποίηση της κινάσης Akt μικρότερη, κυρίως στις επωάσεις με Τ3, δείχνοντας μια ενδεχόμενη ρυθμιστική εμπλοκή περισσότερο του TRα υποδοχέα και λιγότερο του β. Τα αποτελέσματα ωστόσο αυτά αποδίδονται κυρίως στην προφλεγμονώδη φύση των κυττάρων. Τα συγκεκριμένα δεδομένα ανοίγουν μελλοντικές προοπτικές για εκτεταμένη μελέτη γύρω από την αλληλεπίδραση μακροφάγων και θυρεοειδικών ουσιών.","The interaction between the immune and endocrine systems is well-documented, both under physiological and pathological conditions. In the case of macrophages, although numerous studies have demonstrated the effects of T3 on them, the exact regulatory mechanism of T3 action in macrophages has not yet been fully elucidated, due to significant methodological and result-related heterogeneity among studies. Macrophages constitute the most important category of the body’s phagocytes. They participate in both innate and adaptive immunity, playing crucial roles in defense and in maintaining organismal homeostasis. In the present Master’s Thesis, conducted at the Laboratory of Pharmacology, National and Kapodistrian University of Athens (NKUA), the effects of T3 and the thyroid hormone analogue Sobetirome (GC-1) on macrophages were studied after 36 hours of incubation under different conditions (physiological, pro-inflammatory, and anti-inflammatory). The studies were carried out using primary cultures of murine bone marrow-derived macrophages (BMDMs). The main objective was to determine and clarify the mechanisms of action of these compounds on macrophages, focusing on key signaling pathways (MAPK, PI3K). Initially, the effects of both compounds on macrophage phenotype were assessed using immunofluorescence against the activation markers iNOS and Arg1, for M1 and M2 macrophages respectively, as well as on their most important function, phagocytosis, through an in vitro assay. Subsequently, after defining the phenotypic and functional states of macrophages under T3 and Sobetirome treatment at 36 hours of incubation, potential effects on major signaling pathways involved in cell survival and inflammatory response (MAPK p38, Akt) were investigated using Western blot analysis. The study showed that T3 and Sobetirome, at concentrations up to 100 nM T3 and 1000 nM Sob for 36 hours of incubation, do not activate M0 BMDMs, do not modify the M1 or M2 phenotype in already activated macrophages under pro- or anti-inflammatory conditions respectively, and do not alter the phagocytic capacity of M0, M1, or M2 macrophages. Furthermore, in M1 macrophages, MAPK p38 activation was higher and Akt kinase activation lower, particularly in T3-treated cells, suggesting a potential regulatory involvement of the TRα receptor to a greater extent than TRβ. However, these results are mainly attributed to the pro-inflammatory nature of the cells. These findings open new perspectives for further investigation into the interaction between macrophages and thyroid hormones."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη μοριακών μονοπατιών μακροφάγων υπό την επίδραση νέων φαρμακευτικών σκευασμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοκκωνάκης Αστέριος","Kokkonakis Asterios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η αλληλεπίδραση μεταξύ ανοσοποιητικού και ενδοκρινικού συστήματος είναι πολύ καλά τεκμηριωμένη, τόσο σε φυσιολογικές, όσο και σε παθολογικές καταστάσεις. Έτσι, και στην περίπτωση των μακροφάγων, αν και πληθώρα μελετών καταδεικνύουν την επίδραση της Τ3 σε αυτά, εντούτοις ο ακριβής ρυθμιστικός μηχανισμός της στα μακροφάγα δεν έχει ακόμη πλήρως διασαφηνιστεί, λόγω της μεγάλης ετερογένειας μεθόδων και αποτελεσμάτων μεταξύ των ερευνών. Τα μακροφάγα είναι η σημαντικότερη κατηγορία φαγοκυττάρων του οργανισμού. Συμμετέχουν τόσο στην έμφυτη, όσο και στην επίκτητη ανοσία, διαδραματίζοντας κρίσιμες λειτουργίες στην άμυνα και στη διατήρηση της ομοιόστασης του οργανισμού. Στην παρούσα Διπλωματική Εργασία, που εκπονήθηκε στο Εργαστήριο Φαρμακολογίας ΕΚΠΑ, μελετάται η δράση της Τ3 και του θυρεοειδικού αναλόγου Sobetirome (GC-1) στα μακροφάγα, στις 36 ώρες, υπό διαφορετικές συνθήκες επώασης (φυσιολογικές, προ- και αντι- φλεγμονώδεις συνθήκες). Οι μελέτες πραγματοποιήθηκαν σε πρωτογενείς καλλιέργειες μακροφάγων, προερχομένων από τον μυελό των οστών μυών (Bone Marrow Derived Macrophages). Ο βασικός στόχος είναι ο προσδιορισμός και η διασαφήνιση των μηχανισμών δράσης των σκευασμάτων αυτών στα μακροφάγα, εστιάζοντας την έρευνα σε βασικά μονοπάτια μεταγωγής σήματος (MAPK, PI3K). Αρχικά μελετάται και προσδιορίζεται η δράση των δύο ουσιών στον φαινότυπο των μακροφάγων, με ανοσοφθορισμούς έναντι των δεικτών ενεργοποίησης iNOS και Arg1, για Μ1 και Μ2 αντίστοιχα, καθώς και στη σημαντικότερη λειτουργία τους, τη φαγοκυττάρωση, με την αντίστοιχη in vitro δοκιμασία. Ακολούθως, κατόπιν του καθορισμού των φαινοτυπικών και λειτουργικών καταστάσεων των μακροφάγων υπό την Τ3 και το Sobetirome στις 36 ώρες επώασης, αναζητούνται πιθανές επιδράσεις σε σημαντικά σηματοδοτικά μονοπάτια για την κυτταρική επιβίωση και την ανταπόκριση σε φλεγμονώδη ερεθίσματα (MAPK p38, Akt) με ανοσοαποτύπωμα Western. Από τη συγκεκριμένη μελέτη προέκυψε ότι η Τ3 και το Sobetirome, σε συγκεντρώσεις μέχρι 100nM T3 και 1000nM Sob στις 36 ώρες επώασης, δεν ενεργοποιούν τα Μ0 BMDM, δεν τροποποιούν τον Μ1 και Μ2 φαινότυπο σε ήδη ενεργοποιημένα μακροφάγα σε προφλεγμονώδεις και αντιφλεγμονώδεις συνθήκες αντίστοιχα, ούτε μεταβάλλουν τη φαγοκυτταρική ικανότητα των Μ0, Μ1 και Μ2 μακροφάγων. Ακόμα, στα Μ1 μακροφάγα, η ενεργοποίηση της MAPK p38 είναι μεγαλύτερη και η ενεργοποίηση της κινάσης Akt μικρότερη, κυρίως στις επωάσεις με Τ3, δείχνοντας μια ενδεχόμενη ρυθμιστική εμπλοκή περισσότερο του TRα υποδοχέα και λιγότερο του β. Τα αποτελέσματα ωστόσο αυτά αποδίδονται κυρίως στην προφλεγμονώδη φύση των κυττάρων. Τα συγκεκριμένα δεδομένα ανοίγουν μελλοντικές προοπτικές για εκτεταμένη μελέτη γύρω από την αλληλεπίδραση μακροφάγων και θυρεοειδικών ουσιών.","The interaction between the immune and endocrine systems is well-documented, both under physiological and pathological conditions. In the case of macrophages, although numerous studies have demonstrated the effects of T3 on them, the exact regulatory mechanism of T3 action in macrophages has not yet been fully elucidated, due to significant methodological and result-related heterogeneity among studies. Macrophages constitute the most important category of the body’s phagocytes. They participate in both innate and adaptive immunity, playing crucial roles in defense and in maintaining organismal homeostasis. In the present Master’s Thesis, conducted at the Laboratory of Pharmacology, National and Kapodistrian University of Athens (NKUA), the effects of T3 and the thyroid hormone analogue Sobetirome (GC-1) on macrophages were studied after 36 hours of incubation under different conditions (physiological, pro-inflammatory, and anti-inflammatory). The studies were carried out using primary cultures of murine bone marrow-derived macrophages (BMDMs). The main objective was to determine and clarify the mechanisms of action of these compounds on macrophages, focusing on key signaling pathways (MAPK, PI3K). Initially, the effects of both compounds on macrophage phenotype were assessed using immunofluorescence against the activation markers iNOS and Arg1, for M1 and M2 macrophages respectively, as well as on their most important function, phagocytosis, through an in vitro assay. Subsequently, after defining the phenotypic and functional states of macrophages under T3 and Sobetirome treatment at 36 hours of incubation, potential effects on major signaling pathways involved in cell survival and inflammatory response (MAPK p38, Akt) were investigated using Western blot analysis. The study showed that T3 and Sobetirome, at concentrations up to 100 nM T3 and 1000 nM Sob for 36 hours of incubation, do not activate M0 BMDMs, do not modify the M1 or M2 phenotype in already activated macrophages under pro- or anti-inflammatory conditions respectively, and do not alter the phagocytic capacity of M0, M1, or M2 macrophages. Furthermore, in M1 macrophages, MAPK p38 activation was higher and Akt kinase activation lower, particularly in T3-treated cells, suggesting a potential regulatory involvement of the TRα receptor to a greater extent than TRβ. However, these results are mainly attributed to the pro-inflammatory nature of the cells. These findings open new perspectives for further investigation into the interaction between macrophages and thyroid hormones."],"dc:identifier":["uoadl:5314428","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5314428"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη μοριακών μονοπατιών μακροφάγων υπό την επίδραση νέων φαρμακευτικών σκευασμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:40:56Z"}