{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5315683"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5315683","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Προοπτική μελέτη του επιπολασμού της δυσφορίας στον σακχαρώδη διαβήτη, των επιμέρους χαρακτηριστικών και του βαθμού ικανοποίησης από τη μέθοδο χορήγησης ινσουλίνης σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 που θα εξεταστούν στο διαβητολογικό κέντρο της Α΄ ΠΠΚ του ΓΝΑ ‘Λαϊκό’ την περίοδο 01/03/2025-31/05/2025","abstract":"ΣΚΟΠΟΣ: Η εκτίμηση της επίδρασης του φύλου και της συσκευής χορήγησης ινσουλίνης στη βαρύτητα της δυσφορίας στον ΣΔ (DD), καθώς και του βαθμού ικανοποίησης από την τρέχουσα συσκευή χορήγησης ινσουλίνης, σε ασθενείς με ΣΔ1. ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Μελέτη ασθενών με ΣΔ1 που παρακολουθούνται στο Διαβητολογικό Ιατρείο και το Ιατρείο Αντλιών Ινσουλίνης του ΓΝΑ «Λαϊκό». Τα δεδομένα ελήφθησαν με συμπλήρωση ερωτηματολογίων και από τους φακέλους των ασθενών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Καταγράφηκαν 40 ασθενείς με ΣΔ1 (50% άνδρες) ηλικίας 22,4±3,3 ετών, με μέση διάρκεια ΣΔ 12,7±6,4 έτη . Για κάθε φύλο, προσεγγίστηκαν 10 άτομα με αντλία ινσουλίνης και 10 άτομα σε σχήμα MDI. Στην κλίμακα T1-DDS, οι εθελοντές ανέφεραν αυξημένη δυσφορία (βαθμολογία≥2) κατά 70% στην διαχείριση, 68% στην ανημπόρια, 58% στις δυσκολίες με οικογένεια/φίλους, 40% στην αρνητική κοινωνική αντίληψη και 25% στις δυσκολίες με τον θεράποντα διαβητολόγο. Ο επιπολασμός της αυξημένης DD (Τ1-DDS≥2) ήταν 53%. Οι γυναίκες είχαν σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά αυξημένης δυσφορίας σε σύγκριση με τους άνδρες στις υποκλίμακες της ανημπόριας (80% έναντι 55%, p=0,028) και των δυσκολιών με οικογένεια φίλους (70% έναντι 35%, p=0,016), με τις διαφορές να παραμένουν σημαντικές μόνο στην ομάδα των αντλιών ινσουλίνης. Στην κλίμακα DIDS, οι εθελοντές ασθενείς είχαν βαθμό ικανοποίησης από τη συσκευή χορήγησης ινσουλίνης 8,7±0,9 και για τις επιπλοκές του ΣΔ 3,3±1,5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι γυναίκες με αντλία ινσουλίνης πιθανόν να εμφανίζουν μεγαλύτερο βαθμό δυσφορίας σε σύγκριση με τους άνδρες σε ορισμένες πτυχές της καθημερινότητας του ΣΔ1. Στο δείγμα υπήρχε υψηλός βαθμός ικανοποίησης από τη συσκευή χορήγησης ινσουλίνης και μικρός αντίκτυπος από τις επιπλοκές του ΣΔ.","abstract_html":"ΣΚΟΠΟΣ: Η εκτίμηση της επίδρασης του φύλου και της συσκευής χορήγησης ινσουλίνης στη βαρύτητα της δυσφορίας στον ΣΔ (DD), καθώς και του βαθμού ικανοποίησης από την τρέχουσα συσκευή χορήγησης ινσουλίνης, σε ασθενείς με ΣΔ1. ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Μελέτη ασθενών με ΣΔ1 που παρακολουθούνται στο Διαβητολογικό Ιατρείο και το Ιατρείο Αντλιών Ινσουλίνης του ΓΝΑ «Λαϊκό». Τα δεδομένα ελήφθησαν με συμπλήρωση ερωτηματολογίων και από τους φακέλους των ασθενών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Καταγράφηκαν 40 ασθενείς με ΣΔ1 (50% άνδρες) ηλικίας 22,4±3,3 ετών, με μέση διάρκεια ΣΔ 12,7±6,4 έτη . Για κάθε φύλο, προσεγγίστηκαν 10 άτομα με αντλία ινσουλίνης και 10 άτομα σε σχήμα MDI. Στην κλίμακα T1-DDS, οι εθελοντές ανέφεραν αυξημένη δυσφορία (βαθμολογία≥2) κατά 70% στην διαχείριση, 68% στην ανημπόρια, 58% στις δυσκολίες με οικογένεια/φίλους, 40% στην αρνητική κοινωνική αντίληψη και 25% στις δυσκολίες με τον θεράποντα διαβητολόγο. Ο επιπολασμός της αυξημένης DD (Τ1-DDS≥2) ήταν 53%. Οι γυναίκες είχαν σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά αυξημένης δυσφορίας σε σύγκριση με τους άνδρες στις υποκλίμακες της ανημπόριας (80% έναντι 55%, p=0,028) και των δυσκολιών με οικογένεια φίλους (70% έναντι 35%, p=0,016), με τις διαφορές να παραμένουν σημαντικές μόνο στην ομάδα των αντλιών ινσουλίνης. Στην κλίμακα DIDS, οι εθελοντές ασθενείς είχαν βαθμό ικανοποίησης από τη συσκευή χορήγησης ινσουλίνης 8,7±0,9 και για τις επιπλοκές του ΣΔ 3,3±1,5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι γυναίκες με αντλία ινσουλίνης πιθανόν να εμφανίζουν μεγαλύτερο βαθμό δυσφορίας σε σύγκριση με τους άνδρες σε ορισμένες πτυχές της καθημερινότητας του ΣΔ1. Στο δείγμα υπήρχε υψηλός βαθμός ικανοποίησης από τη συσκευή χορήγησης ινσουλίνης και μικρός αντίκτυπος από τις επιπλοκές του ΣΔ.","abstract_has_math":false,"creators":["Στακιάς Μιχαήλ","Stakias Michail"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5315683"],"render_values":[{"text":"uoadl:5315683","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5315683","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5315683","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5315683","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στακιάς Μιχαήλ","Stakias Michail"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5315683","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5315683"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΣΚΟΠΟΣ: Η εκτίμηση της επίδρασης του φύλου και της συσκευής χορήγησης ινσουλίνης στη βαρύτητα της δυσφορίας στον ΣΔ (DD), καθώς και του βαθμού ικανοποίησης από την τρέχουσα συσκευή χορήγησης ινσουλίνης, σε ασθενείς με ΣΔ1. ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Μελέτη ασθενών με ΣΔ1 που παρακολουθούνται στο Διαβητολογικό Ιατρείο και το Ιατρείο Αντλιών Ινσουλίνης του ΓΝΑ «Λαϊκό». Τα δεδομένα ελήφθησαν με συμπλήρωση ερωτηματολογίων και από τους φακέλους των ασθενών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Καταγράφηκαν 40 ασθενείς με ΣΔ1 (50% άνδρες) ηλικίας 22,4±3,3 ετών, με μέση διάρκεια ΣΔ 12,7±6,4 έτη . Για κάθε φύλο, προσεγγίστηκαν 10 άτομα με αντλία ινσουλίνης και 10 άτομα σε σχήμα MDI. Στην κλίμακα T1-DDS, οι εθελοντές ανέφεραν αυξημένη δυσφορία (βαθμολογία≥2) κατά 70% στην διαχείριση, 68% στην ανημπόρια, 58% στις δυσκολίες με οικογένεια/φίλους, 40% στην αρνητική κοινωνική αντίληψη και 25% στις δυσκολίες με τον θεράποντα διαβητολόγο. Ο επιπολασμός της αυξημένης DD (Τ1-DDS≥2) ήταν 53%. Οι γυναίκες είχαν σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά αυξημένης δυσφορίας σε σύγκριση με τους άνδρες στις υποκλίμακες της ανημπόριας (80% έναντι 55%, p=0,028) και των δυσκολιών με οικογένεια φίλους (70% έναντι 35%, p=0,016), με τις διαφορές να παραμένουν σημαντικές μόνο στην ομάδα των αντλιών ινσουλίνης. Στην κλίμακα DIDS, οι εθελοντές ασθενείς είχαν βαθμό ικανοποίησης από τη συσκευή χορήγησης ινσουλίνης 8,7±0,9 και για τις επιπλοκές του ΣΔ 3,3±1,5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι γυναίκες με αντλία ινσουλίνης πιθανόν να εμφανίζουν μεγαλύτερο βαθμό δυσφορίας σε σύγκριση με τους άνδρες σε ορισμένες πτυχές της καθημερινότητας του ΣΔ1. Στο δείγμα υπήρχε υψηλός βαθμός ικανοποίησης από τη συσκευή χορήγησης ινσουλίνης και μικρός αντίκτυπος από τις επιπλοκές του ΣΔ.","PURPOSE: To evaluate the effect of gender and insulin delivery mode on the severity of diabetes distress (DD), as well as the degree of satisfaction from the current insulin delivery device, in patients with Type 1 Diabetes Mellitus (T1DM). PATIENTS – METHODS: A study of patients with T1DM followed at the Diabetes Clinic and the Insulin Pump Clinic of “Laiko” General Hospital of Athens. Data were collected through questionnaires and from patients’ medical records. RESULTS: A total of 40 patients with T1DM (50% male), aged 22.4±3.3 years, with a mean diabetes duration of 12.7±6.4 years, were recorded. For each gender, 10 individuals on an insulin pump and 10 individuals on MDI therapy were recruited. On the T1-DDS scale, participants reported elevated distress (score≥2) in the following areas: management distress (70%), powerlessness (68%), friend/family distress (58%), negative social perception (40%), and physician distress (25%). The prevalence of elevated DD (T1-DDS≥2) was 53%. Women showed significantly higher rates of elevated distress than men in the subscales of powerlessness (80% vs. 55%, p=0.028) and friend/family distress (70% vs. 35%, p=0.016), differences that remained significant only in the insulin pump group. On the DIDS scale, patients reported a satisfaction with insulin delivery device score of 8.7±0.9, and for diabetes complications 3.3±1.5. CONCLUSIONS: Women using insulin pumps may experience elevated levels of distress in certain aspects of daily life with T1DM. There was a high degree of satisfaction with the insulin delivery device and a small impact from diabetes complications in the sample."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Προοπτική μελέτη του επιπολασμού της δυσφορίας στον σακχαρώδη διαβήτη, των επιμέρους χαρακτηριστικών και του βαθμού ικανοποίησης από τη μέθοδο χορήγησης ινσουλίνης σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 που θα εξεταστούν στο διαβητολογικό κέντρο της Α΄ ΠΠΚ του ΓΝΑ ‘Λαϊκό’ την περίοδο 01/03/2025-31/05/2025"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στακιάς Μιχαήλ","Stakias Michail"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["ΣΚΟΠΟΣ: Η εκτίμηση της επίδρασης του φύλου και της συσκευής χορήγησης ινσουλίνης στη βαρύτητα της δυσφορίας στον ΣΔ (DD), καθώς και του βαθμού ικανοποίησης από την τρέχουσα συσκευή χορήγησης ινσουλίνης, σε ασθενείς με ΣΔ1. ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Μελέτη ασθενών με ΣΔ1 που παρακολουθούνται στο Διαβητολογικό Ιατρείο και το Ιατρείο Αντλιών Ινσουλίνης του ΓΝΑ «Λαϊκό». Τα δεδομένα ελήφθησαν με συμπλήρωση ερωτηματολογίων και από τους φακέλους των ασθενών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Καταγράφηκαν 40 ασθενείς με ΣΔ1 (50% άνδρες) ηλικίας 22,4±3,3 ετών, με μέση διάρκεια ΣΔ 12,7±6,4 έτη . Για κάθε φύλο, προσεγγίστηκαν 10 άτομα με αντλία ινσουλίνης και 10 άτομα σε σχήμα MDI. Στην κλίμακα T1-DDS, οι εθελοντές ανέφεραν αυξημένη δυσφορία (βαθμολογία≥2) κατά 70% στην διαχείριση, 68% στην ανημπόρια, 58% στις δυσκολίες με οικογένεια/φίλους, 40% στην αρνητική κοινωνική αντίληψη και 25% στις δυσκολίες με τον θεράποντα διαβητολόγο. Ο επιπολασμός της αυξημένης DD (Τ1-DDS≥2) ήταν 53%. Οι γυναίκες είχαν σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά αυξημένης δυσφορίας σε σύγκριση με τους άνδρες στις υποκλίμακες της ανημπόριας (80% έναντι 55%, p=0,028) και των δυσκολιών με οικογένεια φίλους (70% έναντι 35%, p=0,016), με τις διαφορές να παραμένουν σημαντικές μόνο στην ομάδα των αντλιών ινσουλίνης. Στην κλίμακα DIDS, οι εθελοντές ασθενείς είχαν βαθμό ικανοποίησης από τη συσκευή χορήγησης ινσουλίνης 8,7±0,9 και για τις επιπλοκές του ΣΔ 3,3±1,5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι γυναίκες με αντλία ινσουλίνης πιθανόν να εμφανίζουν μεγαλύτερο βαθμό δυσφορίας σε σύγκριση με τους άνδρες σε ορισμένες πτυχές της καθημερινότητας του ΣΔ1. Στο δείγμα υπήρχε υψηλός βαθμός ικανοποίησης από τη συσκευή χορήγησης ινσουλίνης και μικρός αντίκτυπος από τις επιπλοκές του ΣΔ.","PURPOSE: To evaluate the effect of gender and insulin delivery mode on the severity of diabetes distress (DD), as well as the degree of satisfaction from the current insulin delivery device, in patients with Type 1 Diabetes Mellitus (T1DM). PATIENTS – METHODS: A study of patients with T1DM followed at the Diabetes Clinic and the Insulin Pump Clinic of “Laiko” General Hospital of Athens. Data were collected through questionnaires and from patients’ medical records. RESULTS: A total of 40 patients with T1DM (50% male), aged 22.4±3.3 years, with a mean diabetes duration of 12.7±6.4 years, were recorded. For each gender, 10 individuals on an insulin pump and 10 individuals on MDI therapy were recruited. On the T1-DDS scale, participants reported elevated distress (score≥2) in the following areas: management distress (70%), powerlessness (68%), friend/family distress (58%), negative social perception (40%), and physician distress (25%). The prevalence of elevated DD (T1-DDS≥2) was 53%. Women showed significantly higher rates of elevated distress than men in the subscales of powerlessness (80% vs. 55%, p=0.028) and friend/family distress (70% vs. 35%, p=0.016), differences that remained significant only in the insulin pump group. On the DIDS scale, patients reported a satisfaction with insulin delivery device score of 8.7±0.9, and for diabetes complications 3.3±1.5. CONCLUSIONS: Women using insulin pumps may experience elevated levels of distress in certain aspects of daily life with T1DM. There was a high degree of satisfaction with the insulin delivery device and a small impact from diabetes complications in the sample."],"dc:identifier":["uoadl:5315683","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5315683"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Προοπτική μελέτη του επιπολασμού της δυσφορίας στον σακχαρώδη διαβήτη, των επιμέρους χαρακτηριστικών και του βαθμού ικανοποίησης από τη μέθοδο χορήγησης ινσουλίνης σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 που θα εξεταστούν στο διαβητολογικό κέντρο της Α΄ ΠΠΚ του ΓΝΑ ‘Λαϊκό’ την περίοδο 01/03/2025-31/05/2025"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:15Z"}