{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5316434"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5316434","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενοχή: ένα πρωτεϊκό θέμα στον Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι και τον Νίκο Καχτίτση. Οι Αδελφοί Καραμάζοβ – Ο Εξώστης – Ο Ήρωας της Γάνδης","abstract":"Σκοπός της προκείμενης διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση του θέματος της ενοχής στο τελευταίο έργο του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι Οι Αδελφοί Καραμάζοβ/Братья Карамазовы (1879-1880) και στα δύο μείζονα έργα του Νεοέλληνα μεταπολεμικού πεζογράφου Νίκου Καχτίτση, Ο Εξώστης (1964) και Ο Ήρωας της Γάνδης (1967). Στην πρώτη υποενότητα του πρώτου κεφαλαίου το θέμα της ενοχής φωτίζεται με ψυχαναλυτικούς όρους (αξιοποιώντας μεθοδολογικά εργαλεία από την ψυχαναλυτική θεωρία του S. Freud και ιδίως του C. Jung) με σκοπό να αποδειχθεί πώς μια απωθημένη ενοχή που επανέρχεται και “σωματοποιείται” εν είδει νευρωτικής συμπεριφοράς φανερώνει στην πραγματικότητα την ύπαρξη ενός ασυνείδητου Άλλου, ο οποίος “στοιχειώνει” τον ναρκισσιστικό εαυτό και ενδέχεται να οδηγήσει στην κατάρρευσή του (ο “παρείσακτος” του Σ.Π. ή ο “διάβολος” του Ιβάν Καραμάζοβ αντίστοιχα). Στην ίδια γραμμή (της ισχυρής παρουσίας του Άλλου), στο δεύτερο υποκεφάλαιο, μελετάται η ειρωνική διάσπαση της “ρομαντικής”, μονολογικής ταυτότητας του εισαγγελέα της δίκης Ιππόλυτου Κυρίλοβιτς και του αφηγητή Β. ενώπιον μιας προαποφασισμένης και αδικαιολόγητης (νομικής φύσεως) ενοχής, εξίσου αποδιδόμενης στον Ντιμήτρι Καραμάζοβ και τον Σ.Π., αποδεικνύοντας πως παρά τη νομική καταδίκη, ο εσωτερικός εαυτός των προσώπων παραμένει ασύλληπτος και ολισθαίνει από κάθε απόπειρα οριοθέτησής του σε μονολογικά συμφραζόμενα. Το δεύτερο κεφάλαιο αφιερώνεται αποκλειστικά στον Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι και διερευνά το θεμελιώδες ζήτημα της καθολικής ενοχής από θεολογική και φαινομενολογική οπτική. Στην πρώτη περίπτωση, η ανάληψη της ευθύνης «για όλους και για όλα» («за всех и за всё») πηγάζει από την ελευθερία του προσώπου, από την ελεύθερη θυσία για τον Άλλο, κατά το πρότυπο του Χριστού. Αντίθετα, σύμφωνα με την φαινομενολογική αντίληψη του Ε. Levinas και την ισχυρή επίδρασή του από τον Ντοστογιέφσκι, η ευθύνη για τον Άλλο είναι άπειρη και αν-αρχική, επιβεβλημένη λόγω της απειρότητάς του, διαμορφώνοντας έτσι μια μη-αμοιβαία ηθική σχέση.","abstract_html":"Σκοπός της προκείμενης διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση του θέματος της ενοχής στο τελευταίο έργο του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι Οι Αδελφοί Καραμάζοβ/Братья Карамазовы (1879-1880) και στα δύο μείζονα έργα του Νεοέλληνα μεταπολεμικού πεζογράφου Νίκου Καχτίτση, Ο Εξώστης (1964) και Ο Ήρωας της Γάνδης (1967). Στην πρώτη υποενότητα του πρώτου κεφαλαίου το θέμα της ενοχής φωτίζεται με ψυχαναλυτικούς όρους (αξιοποιώντας μεθοδολογικά εργαλεία από την ψυχαναλυτική θεωρία του S. Freud και ιδίως του C. Jung) με σκοπό να αποδειχθεί πώς μια απωθημένη ενοχή που επανέρχεται και “σωματοποιείται” εν είδει νευρωτικής συμπεριφοράς φανερώνει στην πραγματικότητα την ύπαρξη ενός ασυνείδητου Άλλου, ο οποίος “στοιχειώνει” τον ναρκισσιστικό εαυτό και ενδέχεται να οδηγήσει στην κατάρρευσή του (ο “παρείσακτος” του Σ.Π. ή ο “διάβολος” του Ιβάν Καραμάζοβ αντίστοιχα). Στην ίδια γραμμή (της ισχυρής παρουσίας του Άλλου), στο δεύτερο υποκεφάλαιο, μελετάται η ειρωνική διάσπαση της “ρομαντικής”, μονολογικής ταυτότητας του εισαγγελέα της δίκης Ιππόλυτου Κυρίλοβιτς και του αφηγητή Β. ενώπιον μιας προαποφασισμένης και αδικαιολόγητης (νομικής φύσεως) ενοχής, εξίσου αποδιδόμενης στον Ντιμήτρι Καραμάζοβ και τον Σ.Π., αποδεικνύοντας πως παρά τη νομική καταδίκη, ο εσωτερικός εαυτός των προσώπων παραμένει ασύλληπτος και ολισθαίνει από κάθε απόπειρα οριοθέτησής του σε μονολογικά συμφραζόμενα. Το δεύτερο κεφάλαιο αφιερώνεται αποκλειστικά στον Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι και διερευνά το θεμελιώδες ζήτημα της καθολικής ενοχής από θεολογική και φαινομενολογική οπτική. Στην πρώτη περίπτωση, η ανάληψη της ευθύνης «για όλους και για όλα» («за всех и за всё») πηγάζει από την ελευθερία του προσώπου, από την ελεύθερη θυσία για τον Άλλο, κατά το πρότυπο του Χριστού. Αντίθετα, σύμφωνα με την φαινομενολογική αντίληψη του Ε. Levinas και την ισχυρή επίδρασή του από τον Ντοστογιέφσκι, η ευθύνη για τον Άλλο είναι άπειρη και αν-αρχική, επιβεβλημένη λόγω της απειρότητάς του, διαμορφώνοντας έτσι μια μη-αμοιβαία ηθική σχέση.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωτούλας Νικόλαος","KOTOULAS NIKOLAOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:18Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Γαλλικά","Ρωσικά","Greek","English","French"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5316434"],"render_values":[{"text":"uoadl:5316434","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316434","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316434","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5316434","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωτούλας Νικόλαος","KOTOULAS NIKOLAOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Γαλλικά","Ρωσικά","Greek","English","French"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5316434","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316434"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της προκείμενης διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση του θέματος της ενοχής στο τελευταίο έργο του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι Οι Αδελφοί Καραμάζοβ/Братья Карамазовы (1879-1880) και στα δύο μείζονα έργα του Νεοέλληνα μεταπολεμικού πεζογράφου Νίκου Καχτίτση, Ο Εξώστης (1964) και Ο Ήρωας της Γάνδης (1967). Στην πρώτη υποενότητα του πρώτου κεφαλαίου το θέμα της ενοχής φωτίζεται με ψυχαναλυτικούς όρους (αξιοποιώντας μεθοδολογικά εργαλεία από την ψυχαναλυτική θεωρία του S. Freud και ιδίως του C. Jung) με σκοπό να αποδειχθεί πώς μια απωθημένη ενοχή που επανέρχεται και “σωματοποιείται” εν είδει νευρωτικής συμπεριφοράς φανερώνει στην πραγματικότητα την ύπαρξη ενός ασυνείδητου Άλλου, ο οποίος “στοιχειώνει” τον ναρκισσιστικό εαυτό και ενδέχεται να οδηγήσει στην κατάρρευσή του (ο “παρείσακτος” του Σ.Π. ή ο “διάβολος” του Ιβάν Καραμάζοβ αντίστοιχα). Στην ίδια γραμμή (της ισχυρής παρουσίας του Άλλου), στο δεύτερο υποκεφάλαιο, μελετάται η ειρωνική διάσπαση της “ρομαντικής”, μονολογικής ταυτότητας του εισαγγελέα της δίκης Ιππόλυτου Κυρίλοβιτς και του αφηγητή Β. ενώπιον μιας προαποφασισμένης και αδικαιολόγητης (νομικής φύσεως) ενοχής, εξίσου αποδιδόμενης στον Ντιμήτρι Καραμάζοβ και τον Σ.Π., αποδεικνύοντας πως παρά τη νομική καταδίκη, ο εσωτερικός εαυτός των προσώπων παραμένει ασύλληπτος και ολισθαίνει από κάθε απόπειρα οριοθέτησής του σε μονολογικά συμφραζόμενα. Το δεύτερο κεφάλαιο αφιερώνεται αποκλειστικά στον Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι και διερευνά το θεμελιώδες ζήτημα της καθολικής ενοχής από θεολογική και φαινομενολογική οπτική. Στην πρώτη περίπτωση, η ανάληψη της ευθύνης «για όλους και για όλα» («за всех и за всё») πηγάζει από την ελευθερία του προσώπου, από την ελεύθερη θυσία για τον Άλλο, κατά το πρότυπο του Χριστού. Αντίθετα, σύμφωνα με την φαινομενολογική αντίληψη του Ε. Levinas και την ισχυρή επίδρασή του από τον Ντοστογιέφσκι, η ευθύνη για τον Άλλο είναι άπειρη και αν-αρχική, επιβεβλημένη λόγω της απειρότητάς του, διαμορφώνοντας έτσι μια μη-αμοιβαία ηθική σχέση.","The purpose of this Master thesis is to study the concept of guilt between F.M. Dostoevsky’s last novel The Brothers Karamazov/Братья Карамазовы (1879-1880) and the two major works of Greek postwar writer Nikos Kahtitsis, O Eksōstēs (1964) and O Hērōas tēs Gandēs (1967). In the first subsection of the first chapter, the concept of guilt is examined from a psychoanalytical perspective (deploying methodological tools from the psychoanalytical theories of S. Freud and, in particular, C. Jung) in order to demonstrate how repressed guilt that reappears and is \"embodied\" as neurotic behavior actually reveals the existence of an unconscious Other, who \"haunts\" the narcissistic self and may lead to its collapse (\"Intruder\" of S.P. or Ivan Karamazov’s \"Devil\" respectively). Following the same pattern (the strong presence of the Other), the second subchapter examines the ironic breakdown of the \"romantic\" and monological identity of trial prosecutor Hippolytus Kirilovich and the narrator Β. before a predetermined and unjustified (of a legal nature) guilt, attributed respectively to Dimitri Karamazov and S.P., proving that despite legal condemnation, the inner self of individuals remains elusive and slips away from any attempt to define it in monological contexts. The second chapter is devoted exclusively to F.M. Dostoevsky and explores the fundamental issue of universal guilt from a theological and phenomenological perspective. In the first case, taking responsibility “for everyone and everything” («за всех и за всё») stems from personal freedom, from freely sacrificing oneself for the Other, following the example of Christ. In contrast, according to E. Levinas’s phenomenological conception, and his strong influence from Dostoevsky, responsibility for the Other is infinite and anarchic, imposed because of the infinity of the Other, and forms a non-reciprocal moral relationship."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενοχή: ένα πρωτεϊκό θέμα στον Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι και τον Νίκο Καχτίτση. Οι Αδελφοί Καραμάζοβ – Ο Εξώστης – Ο Ήρωας της Γάνδης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωτούλας Νικόλαος","KOTOULAS NIKOLAOS"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Σκοπός της προκείμενης διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση του θέματος της ενοχής στο τελευταίο έργο του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι Οι Αδελφοί Καραμάζοβ/Братья Карамазовы (1879-1880) και στα δύο μείζονα έργα του Νεοέλληνα μεταπολεμικού πεζογράφου Νίκου Καχτίτση, Ο Εξώστης (1964) και Ο Ήρωας της Γάνδης (1967). Στην πρώτη υποενότητα του πρώτου κεφαλαίου το θέμα της ενοχής φωτίζεται με ψυχαναλυτικούς όρους (αξιοποιώντας μεθοδολογικά εργαλεία από την ψυχαναλυτική θεωρία του S. Freud και ιδίως του C. Jung) με σκοπό να αποδειχθεί πώς μια απωθημένη ενοχή που επανέρχεται και “σωματοποιείται” εν είδει νευρωτικής συμπεριφοράς φανερώνει στην πραγματικότητα την ύπαρξη ενός ασυνείδητου Άλλου, ο οποίος “στοιχειώνει” τον ναρκισσιστικό εαυτό και ενδέχεται να οδηγήσει στην κατάρρευσή του (ο “παρείσακτος” του Σ.Π. ή ο “διάβολος” του Ιβάν Καραμάζοβ αντίστοιχα). Στην ίδια γραμμή (της ισχυρής παρουσίας του Άλλου), στο δεύτερο υποκεφάλαιο, μελετάται η ειρωνική διάσπαση της “ρομαντικής”, μονολογικής ταυτότητας του εισαγγελέα της δίκης Ιππόλυτου Κυρίλοβιτς και του αφηγητή Β. ενώπιον μιας προαποφασισμένης και αδικαιολόγητης (νομικής φύσεως) ενοχής, εξίσου αποδιδόμενης στον Ντιμήτρι Καραμάζοβ και τον Σ.Π., αποδεικνύοντας πως παρά τη νομική καταδίκη, ο εσωτερικός εαυτός των προσώπων παραμένει ασύλληπτος και ολισθαίνει από κάθε απόπειρα οριοθέτησής του σε μονολογικά συμφραζόμενα. Το δεύτερο κεφάλαιο αφιερώνεται αποκλειστικά στον Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι και διερευνά το θεμελιώδες ζήτημα της καθολικής ενοχής από θεολογική και φαινομενολογική οπτική. Στην πρώτη περίπτωση, η ανάληψη της ευθύνης «για όλους και για όλα» («за всех и за всё») πηγάζει από την ελευθερία του προσώπου, από την ελεύθερη θυσία για τον Άλλο, κατά το πρότυπο του Χριστού. Αντίθετα, σύμφωνα με την φαινομενολογική αντίληψη του Ε. Levinas και την ισχυρή επίδρασή του από τον Ντοστογιέφσκι, η ευθύνη για τον Άλλο είναι άπειρη και αν-αρχική, επιβεβλημένη λόγω της απειρότητάς του, διαμορφώνοντας έτσι μια μη-αμοιβαία ηθική σχέση.","The purpose of this Master thesis is to study the concept of guilt between F.M. Dostoevsky’s last novel The Brothers Karamazov/Братья Карамазовы (1879-1880) and the two major works of Greek postwar writer Nikos Kahtitsis, O Eksōstēs (1964) and O Hērōas tēs Gandēs (1967). In the first subsection of the first chapter, the concept of guilt is examined from a psychoanalytical perspective (deploying methodological tools from the psychoanalytical theories of S. Freud and, in particular, C. Jung) in order to demonstrate how repressed guilt that reappears and is \"embodied\" as neurotic behavior actually reveals the existence of an unconscious Other, who \"haunts\" the narcissistic self and may lead to its collapse (\"Intruder\" of S.P. or Ivan Karamazov’s \"Devil\" respectively). Following the same pattern (the strong presence of the Other), the second subchapter examines the ironic breakdown of the \"romantic\" and monological identity of trial prosecutor Hippolytus Kirilovich and the narrator Β. before a predetermined and unjustified (of a legal nature) guilt, attributed respectively to Dimitri Karamazov and S.P., proving that despite legal condemnation, the inner self of individuals remains elusive and slips away from any attempt to define it in monological contexts. The second chapter is devoted exclusively to F.M. Dostoevsky and explores the fundamental issue of universal guilt from a theological and phenomenological perspective. In the first case, taking responsibility “for everyone and everything” («за всех и за всё») stems from personal freedom, from freely sacrificing oneself for the Other, following the example of Christ. In contrast, according to E. Levinas’s phenomenological conception, and his strong influence from Dostoevsky, responsibility for the Other is infinite and anarchic, imposed because of the infinity of the Other, and forms a non-reciprocal moral relationship."],"dc:identifier":["uoadl:5316434","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316434"],"dc:language":["Ελληνικά","Γαλλικά","Ρωσικά","Greek","English","French"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Ενοχή: ένα πρωτεϊκό θέμα στον Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι και τον Νίκο Καχτίτση. Οι Αδελφοί Καραμάζοβ – Ο Εξώστης – Ο Ήρωας της Γάνδης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:18Z"}