{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5316688"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5316688","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι δραματικοί μονόλογοι του Γιάννη Ρίτσου και το ζήτημα της ετερότητας","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της ετερότητας σε τρεις από τους εκτενέστερους δραματικούς μονολόγους της Τέταρτης Διάστασης του Γιάννη Ρίτσου («Η επιστροφή της Ιφιγένειας», «Χρυσόθεμις», «Η Ελένη»). Σκοπός της ανάλυσής είναι αφενός η δοκιμή των υποθέσεων σχετικά με τον υπαρξιακό χαρακτήρα της συλλογής, αφετέρου η διεύρυνση του θεωρητικού βεληνεκούς με την προσθήκη χρήσιμων – κατά τη γνώμη μας – εργαλείων για την ερμηνεία των δραματικών μονολόγων του ποιητή. Δεδομένων των παραπάνω παραδοχών, η μεθοδολογία που επιλέγεται για την εκπόνηση της εργασίας διαμορφώνεται μέσα από το πεδίο της φαινομενολογικής οντολογίας, όπως οριοθετείται στο εκτενές δοκίμιο του Jean Paul Sartre Το Είναι και το Μηδέν και στην πραγματεία του Maurice Merleau-Ponty Le visible et l’invisible, η οποία δεν ολοκλρηώθηκε. Συμπληρωματικά προς τα παραπάνω, αξιοποιούνται θεωρητικές αναφορές και συσχετισμοί με τη Φαινομενολογία της Αντίληψης του Merleau-Ponty. Κρίνοντας πως η ετερότητα προκύπτει ως συνθήκη μορφής και περιεχομένου, η εργασία οργανώνεται σε δυο κεφάλαια που ακολουθούν αυτή την πρωτογενή διάκριση. Το πρώτο κεφάλαιο αναλύεται σε δυο υποκεφάλαια βάσει των συνεπαγωγών της δραματικότητας ως χρονικότητας και της μονολογικότητας ως διαλογικότητας. Η συγκεκριμένη ταξινόμηση επιτρέπει την ανάδειξη του χρόνου ως καταγωγικού άλλου που ενεργοποιείται χάριν της χιασματικής συνύπαρξης του ομιλούντος ποιητικού υποκειμένου και ενός εκλεκτού – σιωπώντος άλλου. Στο δεύτερο κεφάλαιο, η ανάλυση εστιάζει στο περιεχόμενο των μονολόγων, ειλημμένων ως προσωπικών καταθέσεων, διαμέσου των οποίων τα ποιητικά υποκείμενα ανασυστήνουν το παρελθόν και τους εξέχοντες συντελεστές του. Η σύγκρουση της υποκειμενότητας των ποιητικών μορφών με εκείνη των άλλων είναι αναπόφευκτη, με αποτέλεσμα οι πρώτες να εκπίπτουν σε μια κατάσταση καταχρηστικής αντικειμενότητας. Συνεξετάζοντας την ετερότητα ως χρόνο, χίασμα και – δια του βλέμματος –απειλή, προσβλέπουμε στην επιβεβαίωση της δημιουργικής πρόνοιας του Ρίτσου, ο οποίος πλάθει την ποιητική του ύλη στη βάση του υπαρξιακού διπόλου εαυτότητας-ετερότητας και συνάμα στην ανάδειξη σύνθετων φιλοσοφικών έννοιων ως δυναμικών εργαλείων ερμηνείας της λογοτεχνίας.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της ετερότητας σε τρεις από τους εκτενέστερους δραματικούς μονολόγους της Τέταρτης Διάστασης του Γιάννη Ρίτσου («Η επιστροφή της Ιφιγένειας», «Χρυσόθεμις», «Η Ελένη»). Σκοπός της ανάλυσής είναι αφενός η δοκιμή των υποθέσεων σχετικά με τον υπαρξιακό χαρακτήρα της συλλογής, αφετέρου η διεύρυνση του θεωρητικού βεληνεκούς με την προσθήκη χρήσιμων – κατά τη γνώμη μας – εργαλείων για την ερμηνεία των δραματικών μονολόγων του ποιητή. Δεδομένων των παραπάνω παραδοχών, η μεθοδολογία που επιλέγεται για την εκπόνηση της εργασίας διαμορφώνεται μέσα από το πεδίο της φαινομενολογικής οντολογίας, όπως οριοθετείται στο εκτενές δοκίμιο του Jean Paul Sartre Το Είναι και το Μηδέν και στην πραγματεία του Maurice Merleau-Ponty Le visible et l’invisible, η οποία δεν ολοκλρηώθηκε. Συμπληρωματικά προς τα παραπάνω, αξιοποιούνται θεωρητικές αναφορές και συσχετισμοί με τη Φαινομενολογία της Αντίληψης του Merleau-Ponty. Κρίνοντας πως η ετερότητα προκύπτει ως συνθήκη μορφής και περιεχομένου, η εργασία οργανώνεται σε δυο κεφάλαια που ακολουθούν αυτή την πρωτογενή διάκριση. Το πρώτο κεφάλαιο αναλύεται σε δυο υποκεφάλαια βάσει των συνεπαγωγών της δραματικότητας ως χρονικότητας και της μονολογικότητας ως διαλογικότητας. Η συγκεκριμένη ταξινόμηση επιτρέπει την ανάδειξη του χρόνου ως καταγωγικού άλλου που ενεργοποιείται χάριν της χιασματικής συνύπαρξης του ομιλούντος ποιητικού υποκειμένου και ενός εκλεκτού – σιωπώντος άλλου. Στο δεύτερο κεφάλαιο, η ανάλυση εστιάζει στο περιεχόμενο των μονολόγων, ειλημμένων ως προσωπικών καταθέσεων, διαμέσου των οποίων τα ποιητικά υποκείμενα ανασυστήνουν το παρελθόν και τους εξέχοντες συντελεστές του. Η σύγκρουση της υποκειμενότητας των ποιητικών μορφών με εκείνη των άλλων είναι αναπόφευκτη, με αποτέλεσμα οι πρώτες να εκπίπτουν σε μια κατάσταση καταχρηστικής αντικειμενότητας. Συνεξετάζοντας την ετερότητα ως χρόνο, χίασμα και – δια του βλέμματος –απειλή, προσβλέπουμε στην επιβεβαίωση της δημιουργικής πρόνοιας του Ρίτσου, ο οποίος πλάθει την ποιητική του ύλη στη βάση του υπαρξιακού διπόλου εαυτότητας-ετερότητας και συνάμα στην ανάδειξη σύνθετων φιλοσοφικών έννοιων ως δυναμικών εργαλείων ερμηνείας της λογοτεχνίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κιτρομηλίδη Ελένη","KITROMILIDI ELENI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:18Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5316688"],"render_values":[{"text":"uoadl:5316688","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316688","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316688","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5316688","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κιτρομηλίδη Ελένη","KITROMILIDI ELENI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5316688","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316688"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της ετερότητας σε τρεις από τους εκτενέστερους δραματικούς μονολόγους της Τέταρτης Διάστασης του Γιάννη Ρίτσου («Η επιστροφή της Ιφιγένειας», «Χρυσόθεμις», «Η Ελένη»). Σκοπός της ανάλυσής είναι αφενός η δοκιμή των υποθέσεων σχετικά με τον υπαρξιακό χαρακτήρα της συλλογής, αφετέρου η διεύρυνση του θεωρητικού βεληνεκούς με την προσθήκη χρήσιμων – κατά τη γνώμη μας – εργαλείων για την ερμηνεία των δραματικών μονολόγων του ποιητή. Δεδομένων των παραπάνω παραδοχών, η μεθοδολογία που επιλέγεται για την εκπόνηση της εργασίας διαμορφώνεται μέσα από το πεδίο της φαινομενολογικής οντολογίας, όπως οριοθετείται στο εκτενές δοκίμιο του Jean Paul Sartre Το Είναι και το Μηδέν και στην πραγματεία του Maurice Merleau-Ponty Le visible et l’invisible, η οποία δεν ολοκλρηώθηκε. Συμπληρωματικά προς τα παραπάνω, αξιοποιούνται θεωρητικές αναφορές και συσχετισμοί με τη Φαινομενολογία της Αντίληψης του Merleau-Ponty. Κρίνοντας πως η ετερότητα προκύπτει ως συνθήκη μορφής και περιεχομένου, η εργασία οργανώνεται σε δυο κεφάλαια που ακολουθούν αυτή την πρωτογενή διάκριση. Το πρώτο κεφάλαιο αναλύεται σε δυο υποκεφάλαια βάσει των συνεπαγωγών της δραματικότητας ως χρονικότητας και της μονολογικότητας ως διαλογικότητας. Η συγκεκριμένη ταξινόμηση επιτρέπει την ανάδειξη του χρόνου ως καταγωγικού άλλου που ενεργοποιείται χάριν της χιασματικής συνύπαρξης του ομιλούντος ποιητικού υποκειμένου και ενός εκλεκτού – σιωπώντος άλλου. Στο δεύτερο κεφάλαιο, η ανάλυση εστιάζει στο περιεχόμενο των μονολόγων, ειλημμένων ως προσωπικών καταθέσεων, διαμέσου των οποίων τα ποιητικά υποκείμενα ανασυστήνουν το παρελθόν και τους εξέχοντες συντελεστές του. Η σύγκρουση της υποκειμενότητας των ποιητικών μορφών με εκείνη των άλλων είναι αναπόφευκτη, με αποτέλεσμα οι πρώτες να εκπίπτουν σε μια κατάσταση καταχρηστικής αντικειμενότητας. Συνεξετάζοντας την ετερότητα ως χρόνο, χίασμα και – δια του βλέμματος –απειλή, προσβλέπουμε στην επιβεβαίωση της δημιουργικής πρόνοιας του Ρίτσου, ο οποίος πλάθει την ποιητική του ύλη στη βάση του υπαρξιακού διπόλου εαυτότητας-ετερότητας και συνάμα στην ανάδειξη σύνθετων φιλοσοφικών έννοιων ως δυναμικών εργαλείων ερμηνείας της λογοτεχνίας.","This thesis addresses the issue of alterity in three of the most extensive dramatic monologues from The Fourth Dimension by Yannis Ritsos («The Return of Iphigenia»», «Chrysothemis», «Helen»). The aim of the analysis is, on the one hand, to test the hypotheses concerning the existential character of the collection and, on the other, to broaden its theoretical scope by introducing what we consider useful tools for interpreting the poet’s dramatic monologues. Based on these premises, the chosen methodology for the thesis is shaped within the field of phenomenological ontology, as defined in the extensive essay Being and Nothingness by Jean-Paul Sartre and in the unfinished treatise Le visible et l’invisible by Maurice Merleau-Ponty. Additionally, theoretical references and correlations are drawn from Merleau-Ponty’s Phenomenology of Perception. Considering that alterity emerges as both a condition of form and of content, the thesis is structured into two chapters that follow this fundamental distinction. The first chapter is divided into two sections, based on the entailments of dramatic quality as temporality and of monologic speech as dialogicity. This classification makes it possible to highlight time as an originary other, activated through the chiasmatic coexistence of the speaking poetic subject and a chosen—yet silent—other. In the second chapter, the analysis focuses on the content of the monologues, regarded as personal testimonies through which the poetic subjects reconstruct the past and its prominent agents. The conflict between the subjectivity of the poetic figures and that of others is inevitable, resulting in the former collapsing into an illegitimate state of objectivity. By examining alterity as time, as chiasm, and—through the gaze—as threat, this thesis seeks to affirm Ritsos’ creative intent, which shapes his poetic material on the basis of the existential dyad of ipseity–alterity, while also highlighting complex philosophical concepts as dynamic tools for the interpretation of literature."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι δραματικοί μονόλογοι του Γιάννη Ρίτσου και το ζήτημα της ετερότητας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κιτρομηλίδη Ελένη","KITROMILIDI ELENI"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της ετερότητας σε τρεις από τους εκτενέστερους δραματικούς μονολόγους της Τέταρτης Διάστασης του Γιάννη Ρίτσου («Η επιστροφή της Ιφιγένειας», «Χρυσόθεμις», «Η Ελένη»). Σκοπός της ανάλυσής είναι αφενός η δοκιμή των υποθέσεων σχετικά με τον υπαρξιακό χαρακτήρα της συλλογής, αφετέρου η διεύρυνση του θεωρητικού βεληνεκούς με την προσθήκη χρήσιμων – κατά τη γνώμη μας – εργαλείων για την ερμηνεία των δραματικών μονολόγων του ποιητή. Δεδομένων των παραπάνω παραδοχών, η μεθοδολογία που επιλέγεται για την εκπόνηση της εργασίας διαμορφώνεται μέσα από το πεδίο της φαινομενολογικής οντολογίας, όπως οριοθετείται στο εκτενές δοκίμιο του Jean Paul Sartre Το Είναι και το Μηδέν και στην πραγματεία του Maurice Merleau-Ponty Le visible et l’invisible, η οποία δεν ολοκλρηώθηκε. Συμπληρωματικά προς τα παραπάνω, αξιοποιούνται θεωρητικές αναφορές και συσχετισμοί με τη Φαινομενολογία της Αντίληψης του Merleau-Ponty. Κρίνοντας πως η ετερότητα προκύπτει ως συνθήκη μορφής και περιεχομένου, η εργασία οργανώνεται σε δυο κεφάλαια που ακολουθούν αυτή την πρωτογενή διάκριση. Το πρώτο κεφάλαιο αναλύεται σε δυο υποκεφάλαια βάσει των συνεπαγωγών της δραματικότητας ως χρονικότητας και της μονολογικότητας ως διαλογικότητας. Η συγκεκριμένη ταξινόμηση επιτρέπει την ανάδειξη του χρόνου ως καταγωγικού άλλου που ενεργοποιείται χάριν της χιασματικής συνύπαρξης του ομιλούντος ποιητικού υποκειμένου και ενός εκλεκτού – σιωπώντος άλλου. Στο δεύτερο κεφάλαιο, η ανάλυση εστιάζει στο περιεχόμενο των μονολόγων, ειλημμένων ως προσωπικών καταθέσεων, διαμέσου των οποίων τα ποιητικά υποκείμενα ανασυστήνουν το παρελθόν και τους εξέχοντες συντελεστές του. Η σύγκρουση της υποκειμενότητας των ποιητικών μορφών με εκείνη των άλλων είναι αναπόφευκτη, με αποτέλεσμα οι πρώτες να εκπίπτουν σε μια κατάσταση καταχρηστικής αντικειμενότητας. Συνεξετάζοντας την ετερότητα ως χρόνο, χίασμα και – δια του βλέμματος –απειλή, προσβλέπουμε στην επιβεβαίωση της δημιουργικής πρόνοιας του Ρίτσου, ο οποίος πλάθει την ποιητική του ύλη στη βάση του υπαρξιακού διπόλου εαυτότητας-ετερότητας και συνάμα στην ανάδειξη σύνθετων φιλοσοφικών έννοιων ως δυναμικών εργαλείων ερμηνείας της λογοτεχνίας.","This thesis addresses the issue of alterity in three of the most extensive dramatic monologues from The Fourth Dimension by Yannis Ritsos («The Return of Iphigenia»», «Chrysothemis», «Helen»). The aim of the analysis is, on the one hand, to test the hypotheses concerning the existential character of the collection and, on the other, to broaden its theoretical scope by introducing what we consider useful tools for interpreting the poet’s dramatic monologues. Based on these premises, the chosen methodology for the thesis is shaped within the field of phenomenological ontology, as defined in the extensive essay Being and Nothingness by Jean-Paul Sartre and in the unfinished treatise Le visible et l’invisible by Maurice Merleau-Ponty. Additionally, theoretical references and correlations are drawn from Merleau-Ponty’s Phenomenology of Perception. Considering that alterity emerges as both a condition of form and of content, the thesis is structured into two chapters that follow this fundamental distinction. The first chapter is divided into two sections, based on the entailments of dramatic quality as temporality and of monologic speech as dialogicity. This classification makes it possible to highlight time as an originary other, activated through the chiasmatic coexistence of the speaking poetic subject and a chosen—yet silent—other. In the second chapter, the analysis focuses on the content of the monologues, regarded as personal testimonies through which the poetic subjects reconstruct the past and its prominent agents. The conflict between the subjectivity of the poetic figures and that of others is inevitable, resulting in the former collapsing into an illegitimate state of objectivity. By examining alterity as time, as chiasm, and—through the gaze—as threat, this thesis seeks to affirm Ritsos’ creative intent, which shapes his poetic material on the basis of the existential dyad of ipseity–alterity, while also highlighting complex philosophical concepts as dynamic tools for the interpretation of literature."],"dc:identifier":["uoadl:5316688","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316688"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Οι δραματικοί μονόλογοι του Γιάννη Ρίτσου και το ζήτημα της ετερότητας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:18Z"}