{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5316848"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5316848","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της νόσου στη λογοτεχνική παραγωγή του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη","abstract":"Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στη σύνδεση ανάμεσα στη σωματική νόσο και την ποιητική δημιουργία, μέσα από το παράδειγμα δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων της νεοελληνικής γραμματείας του Μεσοπολέμου: του Κώστα Καρυωτάκη και της Μαρίας Πολυδούρη. Αφετηρία αποτέλεσε η διαπίστωση ότι οι προσωπικές δοκιμασίες δεν επηρεάζουν μόνο την ιδιωτική ζωή των δημιουργών, αλλά δύνανται να καθορίσουν και τη φυσιογνωμία του έργου τους. Η διερεύνηση βασίστηκε σε διεπιστημονική προσέγγιση, συνδυάζοντας τη φιλολογική ανάλυση, το ιστορικό πλαίσιο και τις κοινωνιολογικές αναφορές, προκειμένου να φωτιστούν οι πολλαπλές όψεις της σχέσης ανάμεσα στην εμπειρία της ασθένειας και στην καλλιτεχνική έκφραση. Η έρευνα ανέδειξε ότι, τόσο η σύφιλη στην περίπτωση του Καρυωτάκη όσο και η φυματίωση στην περίπτωση της Πολυδούρη, λειτούργησαν ως κινητήριες δυνάμεις που επηρέασαν καθοριστικά την ψυχολογική τους κατάσταση και, συνακόλουθα, το ποιητικό τους ύφος. Ο πρώτος διαμόρφωσε ένα έργο στο οποίο κυριαρχούν ο σαρκασμός, η ειρωνεία και η διάψευση, στοιχεία που αντικατοπτρίζουν τη βαθιά αίσθηση αδιεξόδου της εποχής του. Η δεύτερη, με έντονα εξομολογητικό τόνο, έδωσε μορφή στη μελαγχολία, τον έρωτα και την πρόωρη απώλεια, προσφέροντας μια αυθεντική γυναικεία φωνή στη νεοελληνική ποίηση. Παράλληλα, η σύντομη αλλά καθοριστική σχέση τους προσέδωσε βαρύτητα στην ποιητική τους παραγωγή, καθιστώντας τους σύμβολα μιας γενιάς που έζησε μέσα στην πίεση των κοινωνικών προκαταλήψεων και των ιστορικών αναταράξεων. Επιπρόσθετα, η μελέτη κατέδειξε ότι οι κοινωνικές αντιλήψεις για τις δύο ασθένειες υπήρξαν καθοριστικές για την πρόσληψη του έργου τους. Η φυματίωση, συχνά συνδεδεμένη με έναν σχεδόν «ρομαντικοποιημένο» θάνατο, επέτρεψε στην Πολυδούρη να εκφράσει την αγωνία και την τρυφερότητα της ύπαρξής της με τρόπο που συγκίνησε βαθιά το αναγνωστικό κοινό. Αντίθετα, η σύφιλη, περιβαλλόμενη από ηθικές προκαταλήψεις και κοινωνικό στίγμα, επιβάρυνε τον Καρυωτάκη με αισθήματα ενοχής και κοινωνικής απομόνωσης, τα οποία ενσωματώθηκαν στον ποιητικό του λόγο. Συνολικά, η εργασία καταδεικνύει ότι η δημιουργικότητα δεν ανθεί μόνο υπό συνθήκες ευνοϊκές, αλλά συχνά εκφύεται από τον πόνο, τη δοκιμασία και την τραγικότητα. Ο Καρυωτάκης και η Πολυδούρη απέδειξαν, μέσα από το έργο τους, ότι η λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο υπέρβασης της φθοράς και της θνητότητας, προσφέροντας στο προσωπικό βίωμα διαχρονικό χαρακτήρα. Η συμβολή τους στη νεοελληνική ποίηση παραμένει έως σήμερα ζωντανή, όχι μόνο για την αισθητική τους αξία, αλλά και για τη δύναμη με την οποία μετέτρεψαν την εμπειρία της ασθένειας σε ποιητικό λόγο πανανθρώπινης εμβέλειας.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στη σύνδεση ανάμεσα στη σωματική νόσο και την ποιητική δημιουργία, μέσα από το παράδειγμα δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων της νεοελληνικής γραμματείας του Μεσοπολέμου: του Κώστα Καρυωτάκη και της Μαρίας Πολυδούρη. Αφετηρία αποτέλεσε η διαπίστωση ότι οι προσωπικές δοκιμασίες δεν επηρεάζουν μόνο την ιδιωτική ζωή των δημιουργών, αλλά δύνανται να καθορίσουν και τη φυσιογνωμία του έργου τους. Η διερεύνηση βασίστηκε σε διεπιστημονική προσέγγιση, συνδυάζοντας τη φιλολογική ανάλυση, το ιστορικό πλαίσιο και τις κοινωνιολογικές αναφορές, προκειμένου να φωτιστούν οι πολλαπλές όψεις της σχέσης ανάμεσα στην εμπειρία της ασθένειας και στην καλλιτεχνική έκφραση. Η έρευνα ανέδειξε ότι, τόσο η σύφιλη στην περίπτωση του Καρυωτάκη όσο και η φυματίωση στην περίπτωση της Πολυδούρη, λειτούργησαν ως κινητήριες δυνάμεις που επηρέασαν καθοριστικά την ψυχολογική τους κατάσταση και, συνακόλουθα, το ποιητικό τους ύφος. Ο πρώτος διαμόρφωσε ένα έργο στο οποίο κυριαρχούν ο σαρκασμός, η ειρωνεία και η διάψευση, στοιχεία που αντικατοπτρίζουν τη βαθιά αίσθηση αδιεξόδου της εποχής του. Η δεύτερη, με έντονα εξομολογητικό τόνο, έδωσε μορφή στη μελαγχολία, τον έρωτα και την πρόωρη απώλεια, προσφέροντας μια αυθεντική γυναικεία φωνή στη νεοελληνική ποίηση. Παράλληλα, η σύντομη αλλά καθοριστική σχέση τους προσέδωσε βαρύτητα στην ποιητική τους παραγωγή, καθιστώντας τους σύμβολα μιας γενιάς που έζησε μέσα στην πίεση των κοινωνικών προκαταλήψεων και των ιστορικών αναταράξεων. Επιπρόσθετα, η μελέτη κατέδειξε ότι οι κοινωνικές αντιλήψεις για τις δύο ασθένειες υπήρξαν καθοριστικές για την πρόσληψη του έργου τους. Η φυματίωση, συχνά συνδεδεμένη με έναν σχεδόν «ρομαντικοποιημένο» θάνατο, επέτρεψε στην Πολυδούρη να εκφράσει την αγωνία και την τρυφερότητα της ύπαρξής της με τρόπο που συγκίνησε βαθιά το αναγνωστικό κοινό. Αντίθετα, η σύφιλη, περιβαλλόμενη από ηθικές προκαταλήψεις και κοινωνικό στίγμα, επιβάρυνε τον Καρυωτάκη με αισθήματα ενοχής και κοινωνικής απομόνωσης, τα οποία ενσωματώθηκαν στον ποιητικό του λόγο. Συνολικά, η εργασία καταδεικνύει ότι η δημιουργικότητα δεν ανθεί μόνο υπό συνθήκες ευνοϊκές, αλλά συχνά εκφύεται από τον πόνο, τη δοκιμασία και την τραγικότητα. Ο Καρυωτάκης και η Πολυδούρη απέδειξαν, μέσα από το έργο τους, ότι η λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο υπέρβασης της φθοράς και της θνητότητας, προσφέροντας στο προσωπικό βίωμα διαχρονικό χαρακτήρα. Η συμβολή τους στη νεοελληνική ποίηση παραμένει έως σήμερα ζωντανή, όχι μόνο για την αισθητική τους αξία, αλλά και για τη δύναμη με την οποία μετέτρεψαν την εμπειρία της ασθένειας σε ποιητικό λόγο πανανθρώπινης εμβέλειας.","abstract_has_math":false,"creators":["Πούτου Λουκία","Poutou Loukia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:18Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5316848"],"render_values":[{"text":"uoadl:5316848","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316848","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316848","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5316848","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πούτου Λουκία","Poutou Loukia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5316848","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316848"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στη σύνδεση ανάμεσα στη σωματική νόσο και την ποιητική δημιουργία, μέσα από το παράδειγμα δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων της νεοελληνικής γραμματείας του Μεσοπολέμου: του Κώστα Καρυωτάκη και της Μαρίας Πολυδούρη. Αφετηρία αποτέλεσε η διαπίστωση ότι οι προσωπικές δοκιμασίες δεν επηρεάζουν μόνο την ιδιωτική ζωή των δημιουργών, αλλά δύνανται να καθορίσουν και τη φυσιογνωμία του έργου τους. Η διερεύνηση βασίστηκε σε διεπιστημονική προσέγγιση, συνδυάζοντας τη φιλολογική ανάλυση, το ιστορικό πλαίσιο και τις κοινωνιολογικές αναφορές, προκειμένου να φωτιστούν οι πολλαπλές όψεις της σχέσης ανάμεσα στην εμπειρία της ασθένειας και στην καλλιτεχνική έκφραση. Η έρευνα ανέδειξε ότι, τόσο η σύφιλη στην περίπτωση του Καρυωτάκη όσο και η φυματίωση στην περίπτωση της Πολυδούρη, λειτούργησαν ως κινητήριες δυνάμεις που επηρέασαν καθοριστικά την ψυχολογική τους κατάσταση και, συνακόλουθα, το ποιητικό τους ύφος. Ο πρώτος διαμόρφωσε ένα έργο στο οποίο κυριαρχούν ο σαρκασμός, η ειρωνεία και η διάψευση, στοιχεία που αντικατοπτρίζουν τη βαθιά αίσθηση αδιεξόδου της εποχής του. Η δεύτερη, με έντονα εξομολογητικό τόνο, έδωσε μορφή στη μελαγχολία, τον έρωτα και την πρόωρη απώλεια, προσφέροντας μια αυθεντική γυναικεία φωνή στη νεοελληνική ποίηση. Παράλληλα, η σύντομη αλλά καθοριστική σχέση τους προσέδωσε βαρύτητα στην ποιητική τους παραγωγή, καθιστώντας τους σύμβολα μιας γενιάς που έζησε μέσα στην πίεση των κοινωνικών προκαταλήψεων και των ιστορικών αναταράξεων. Επιπρόσθετα, η μελέτη κατέδειξε ότι οι κοινωνικές αντιλήψεις για τις δύο ασθένειες υπήρξαν καθοριστικές για την πρόσληψη του έργου τους. Η φυματίωση, συχνά συνδεδεμένη με έναν σχεδόν «ρομαντικοποιημένο» θάνατο, επέτρεψε στην Πολυδούρη να εκφράσει την αγωνία και την τρυφερότητα της ύπαρξής της με τρόπο που συγκίνησε βαθιά το αναγνωστικό κοινό. Αντίθετα, η σύφιλη, περιβαλλόμενη από ηθικές προκαταλήψεις και κοινωνικό στίγμα, επιβάρυνε τον Καρυωτάκη με αισθήματα ενοχής και κοινωνικής απομόνωσης, τα οποία ενσωματώθηκαν στον ποιητικό του λόγο. Συνολικά, η εργασία καταδεικνύει ότι η δημιουργικότητα δεν ανθεί μόνο υπό συνθήκες ευνοϊκές, αλλά συχνά εκφύεται από τον πόνο, τη δοκιμασία και την τραγικότητα. Ο Καρυωτάκης και η Πολυδούρη απέδειξαν, μέσα από το έργο τους, ότι η λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο υπέρβασης της φθοράς και της θνητότητας, προσφέροντας στο προσωπικό βίωμα διαχρονικό χαρακτήρα. Η συμβολή τους στη νεοελληνική ποίηση παραμένει έως σήμερα ζωντανή, όχι μόνο για την αισθητική τους αξία, αλλά και για τη δύναμη με την οποία μετέτρεψαν την εμπειρία της ασθένειας σε ποιητικό λόγο πανανθρώπινης εμβέλειας.","The current study focuses on the interrelation between bodily illness and poetic creation, using as a case study two emblematic figures of modern Greek literature during the interwar period: Kostas Karyotakis and Maria Polydouri. The starting point was the recognition that personal trials do not merely affect the private lives of writers but may also shape the very character of their work. The research employed an interdisciplinary framework, combining literary analysis, historical context, and sociological perspectives, in order to illuminate the multifaceted connection between the experience of disease and artistic expression. The findings demonstrate that syphilis in the case of Karyotakis and tuberculosis in that of Polydouri acted as decisive forces that profoundly influenced their psychological state and, consequently, their poetic style. Karyotakis developed a body of work dominated by sarcasm, irony, and disillusionment, reflecting the deep sense of impasse characteristic of his era. Polydouri, by contrast, adopted a markedly confessional tone, giving poetic shape to melancholy, love, and premature loss, thereby offering an authentic female voice within modern Greek poetry. Their brief yet pivotal relationship further intensified the impact of their artistic production, rendering them symbols of a generation constrained by social prejudice and historical upheaval. Moreover, the study highlighted the crucial role of contemporary social perceptions of disease in shaping the reception of their work. Tuberculosis, often associated with an almost “romanticized” form of death, allowed Polydouri to express the fragility and tenderness of her existence in ways that deeply resonated with readers. Syphilis, on the other hand, surrounded by moral prejudice and social stigma, burdened Karyotakis with feelings of guilt and isolation, which became embedded in his poetic voice. Ultimately, this research underscores that creativity does not flourish exclusively under favorable conditions but frequently emerges from pain, hardship, and tragedy. Karyotakis and Polydouri demonstrated, through their poetry, that literature can serve as a means of transcending decay and mortality, granting personal experience a timeless dimension. Their contribution to modern Greek poetry remains vivid to this day, not only for its aesthetic value but also for the enduring power with which they transformed the experience of illness into a poetic discourse of universal resonance. Key- Words: Greece, interwar literature, poetry, creativity, tuberculosis, syphilis, stigma"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της νόσου στη λογοτεχνική παραγωγή του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πούτου Λουκία","Poutou Loukia"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στη σύνδεση ανάμεσα στη σωματική νόσο και την ποιητική δημιουργία, μέσα από το παράδειγμα δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων της νεοελληνικής γραμματείας του Μεσοπολέμου: του Κώστα Καρυωτάκη και της Μαρίας Πολυδούρη. Αφετηρία αποτέλεσε η διαπίστωση ότι οι προσωπικές δοκιμασίες δεν επηρεάζουν μόνο την ιδιωτική ζωή των δημιουργών, αλλά δύνανται να καθορίσουν και τη φυσιογνωμία του έργου τους. Η διερεύνηση βασίστηκε σε διεπιστημονική προσέγγιση, συνδυάζοντας τη φιλολογική ανάλυση, το ιστορικό πλαίσιο και τις κοινωνιολογικές αναφορές, προκειμένου να φωτιστούν οι πολλαπλές όψεις της σχέσης ανάμεσα στην εμπειρία της ασθένειας και στην καλλιτεχνική έκφραση. Η έρευνα ανέδειξε ότι, τόσο η σύφιλη στην περίπτωση του Καρυωτάκη όσο και η φυματίωση στην περίπτωση της Πολυδούρη, λειτούργησαν ως κινητήριες δυνάμεις που επηρέασαν καθοριστικά την ψυχολογική τους κατάσταση και, συνακόλουθα, το ποιητικό τους ύφος. Ο πρώτος διαμόρφωσε ένα έργο στο οποίο κυριαρχούν ο σαρκασμός, η ειρωνεία και η διάψευση, στοιχεία που αντικατοπτρίζουν τη βαθιά αίσθηση αδιεξόδου της εποχής του. Η δεύτερη, με έντονα εξομολογητικό τόνο, έδωσε μορφή στη μελαγχολία, τον έρωτα και την πρόωρη απώλεια, προσφέροντας μια αυθεντική γυναικεία φωνή στη νεοελληνική ποίηση. Παράλληλα, η σύντομη αλλά καθοριστική σχέση τους προσέδωσε βαρύτητα στην ποιητική τους παραγωγή, καθιστώντας τους σύμβολα μιας γενιάς που έζησε μέσα στην πίεση των κοινωνικών προκαταλήψεων και των ιστορικών αναταράξεων. Επιπρόσθετα, η μελέτη κατέδειξε ότι οι κοινωνικές αντιλήψεις για τις δύο ασθένειες υπήρξαν καθοριστικές για την πρόσληψη του έργου τους. Η φυματίωση, συχνά συνδεδεμένη με έναν σχεδόν «ρομαντικοποιημένο» θάνατο, επέτρεψε στην Πολυδούρη να εκφράσει την αγωνία και την τρυφερότητα της ύπαρξής της με τρόπο που συγκίνησε βαθιά το αναγνωστικό κοινό. Αντίθετα, η σύφιλη, περιβαλλόμενη από ηθικές προκαταλήψεις και κοινωνικό στίγμα, επιβάρυνε τον Καρυωτάκη με αισθήματα ενοχής και κοινωνικής απομόνωσης, τα οποία ενσωματώθηκαν στον ποιητικό του λόγο. Συνολικά, η εργασία καταδεικνύει ότι η δημιουργικότητα δεν ανθεί μόνο υπό συνθήκες ευνοϊκές, αλλά συχνά εκφύεται από τον πόνο, τη δοκιμασία και την τραγικότητα. Ο Καρυωτάκης και η Πολυδούρη απέδειξαν, μέσα από το έργο τους, ότι η λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο υπέρβασης της φθοράς και της θνητότητας, προσφέροντας στο προσωπικό βίωμα διαχρονικό χαρακτήρα. Η συμβολή τους στη νεοελληνική ποίηση παραμένει έως σήμερα ζωντανή, όχι μόνο για την αισθητική τους αξία, αλλά και για τη δύναμη με την οποία μετέτρεψαν την εμπειρία της ασθένειας σε ποιητικό λόγο πανανθρώπινης εμβέλειας.","The current study focuses on the interrelation between bodily illness and poetic creation, using as a case study two emblematic figures of modern Greek literature during the interwar period: Kostas Karyotakis and Maria Polydouri. The starting point was the recognition that personal trials do not merely affect the private lives of writers but may also shape the very character of their work. The research employed an interdisciplinary framework, combining literary analysis, historical context, and sociological perspectives, in order to illuminate the multifaceted connection between the experience of disease and artistic expression. The findings demonstrate that syphilis in the case of Karyotakis and tuberculosis in that of Polydouri acted as decisive forces that profoundly influenced their psychological state and, consequently, their poetic style. Karyotakis developed a body of work dominated by sarcasm, irony, and disillusionment, reflecting the deep sense of impasse characteristic of his era. Polydouri, by contrast, adopted a markedly confessional tone, giving poetic shape to melancholy, love, and premature loss, thereby offering an authentic female voice within modern Greek poetry. Their brief yet pivotal relationship further intensified the impact of their artistic production, rendering them symbols of a generation constrained by social prejudice and historical upheaval. Moreover, the study highlighted the crucial role of contemporary social perceptions of disease in shaping the reception of their work. Tuberculosis, often associated with an almost “romanticized” form of death, allowed Polydouri to express the fragility and tenderness of her existence in ways that deeply resonated with readers. Syphilis, on the other hand, surrounded by moral prejudice and social stigma, burdened Karyotakis with feelings of guilt and isolation, which became embedded in his poetic voice. Ultimately, this research underscores that creativity does not flourish exclusively under favorable conditions but frequently emerges from pain, hardship, and tragedy. Karyotakis and Polydouri demonstrated, through their poetry, that literature can serve as a means of transcending decay and mortality, granting personal experience a timeless dimension. Their contribution to modern Greek poetry remains vivid to this day, not only for its aesthetic value but also for the enduring power with which they transformed the experience of illness into a poetic discourse of universal resonance. Key- Words: Greece, interwar literature, poetry, creativity, tuberculosis, syphilis, stigma"],"dc:identifier":["uoadl:5316848","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5316848"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της νόσου στη λογοτεχνική παραγωγή του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:18Z"}