{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5317027"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5317027","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Nanoparticles incorporated into adhesives, cements and bonding systems for orthodontic applications. A review","abstract":"Κατά τη διάρκεια της ορθοδοντικής θεραπείας, τα αγκύλια διατηρούνται κυρίως στη θέση τους με τη χρήση ορθοδοντικών συγκολλητικών υλικών. Αυτά τα συστήματα συγκόλλησης κρατούν τα αγκύλια και τους δακτυλίους στη θέση τους, αλλά δεν διαθέτουν ιδιότητες όπως ικανότητα επούλωσης των οδοντικών ιστών ή αντιμικροβιακή δράση. Οι ιδιότητες αυτές είναι ζωτικής σημασίας, καθώς η ορθοδοντική θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη πιθανότητα απώλειας αδαμαντίνης, συσσώρευσης οδοντικής πλάκας και δημιουργίας λευκών αλλοιώσεων στα δόντια. Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι να αξιολογήσει την ενσωμάτωση νανοσωματιδίων σε ορθοδοντικές ρητίνες, κονίες και συγκολλητικά συστήματα, αναδεικνύοντας τη μηχανική, αντιβακτηριακή και επαναμεταλλικοποιητική αποτελεσματικότητά τους. Πραγματοποιήθηκε ηλεκτρονική αναζήτηση της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας έως τον Απρίλιο του 2025 στις βάσεις δεδομένων PubMed, Google Scholar και ScienceDirect. Προτεραιότητα δόθηκε σε άρθρα που αναφέρονται σε νανοσωματίδια αργύρου, διοξειδίου του τιτανίου, οξειδίου ψευδαργύρου, φωσφορικού ασβεστίου, νανοφθορίου και βιοενεργού γυαλιού. Αποκλείστηκαν άρθρα που δεν αφορούσαν την ορθοδοντική ή δεν περιλάμβαναν συζήτηση σχετικά με τη χρήση νανοσωματιδίων στον τομέα της οδοντιατρικής. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν ποιοτικά και ομαδοποιήθηκαν ανάλογα με τον τύπο των νανοσωματιδίων, τον μηχανισμό δράσης τους και τις κύριες ιδιότητές τους. Η προσθήκη νανοσωματιδίων στα συγκολλητικά υλικά μπορεί να βελτιώσει την καθημερινή κλινική πράξη. Οι συχνότεροι τύποι νανοσωματιδίων που χρησιμοποιούνται σε ορθοδοντικά συγκολλητικά είναι το διοξείδιο του τιτανίου, τα νανοσωματίδια ψευδαργύρου και αργύρου, καθώς και τα πορώδη νανοσωματίδια βιοενεργού γυαλιού. Τα χαρακτηριστικά της απόδοσής τους περιλαμβάνουν αντοχή συγκόλλησης, ικανότητα απελευθέρωσης φθορίου, αντιβακτηριακή δραστηριότητα και ιδιότητες απόκρισης στο pH. Παρά τα προφανή πλεονεκτήματά τους, υπάρχουν επίσης ανησυχίες για κάθε τύπο νανοσωματιδίου και τις πιθανές επιδράσεις του στον ανθρώπινο οργανισμό. Για παράδειγμα, ορισμένα δρουν καταπολεμώντας τα μικρόβια, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν δραστικές μορφές οξυγόνου, οι οποίες μπορεί να είναι επιβλαβείς για τα κύτταρα, ενώ άλλα απελευθερώνουν ιόντα με την πάροδο του χρόνου συμβάλλοντας στην επαναμεταλλικοποίηση της αδαμαντίνης. Επιπλέον, in vitro μελέτες έχουν δείξει αυξημένη αντοχή σε διατμητικές δυνάμεις της συγκόλλησης, μικροβιολογική αναστολή και μεγαλύτερη σκληρότητα της επιφάνειας της αδαμαντίνης. Σήμερα, η κυτταροτοξικότητα, η αισθητική, η διασπορά των νανοσωματιδίων και οι κανονισμοί έγκρισης από τις αρμόδιες αρχές περιορίζουν την κλινική εφαρμογή τους. Η απόδοση των διαφορετικών τύπων νανοσωματιδίων εξηγείται με βάση τους μηχανισμούς δράσης τους, και παρουσιάζονται νέες προσεγγίσεις, όπως σύνθετα υλικά τεταρτοταγούς αμμωνίου-νανοσωματιδίων διπλής λειτουργίας ή υλικά που ανταποκρίνονται σε ερεθίσματα. Επιπλέον, η ανασκόπηση αναλύει ορισμένα προβλήματα των υλικών, όπως οι μεταβολές στο ιξώδες που προκαλούνται από τα σωματίδια και η ανομοιόμορφη απελευθέρωση ιόντων λόγω των συνεχών αλλαγών στο στοματικό περιβάλλον. Η μελλοντική έρευνα θα πρέπει να επικεντρωθεί στη δημιουργία συστημάτων συγκόλλησης που μπορούν να προσαρμόζονται στις μεταβολές του σάλιου και του στοματικού pH. Είναι επιτακτική η ανάγκη για τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα υλικά που ενσωματώνουν νανοσωματίδια λειτουργούν αποτελεσματικά στη διαμόρφωση της συγκόλλησης μεταξύ αγκυλίων και οδοντικών επιφανειών και ταυτόχρονα είναι ασφαλή ως προς την αλληλεπίδρασή τους με τους ανθρώπινους ιστούς.","abstract_html":"Κατά τη διάρκεια της ορθοδοντικής θεραπείας, τα αγκύλια διατηρούνται κυρίως στη θέση τους με τη χρήση ορθοδοντικών συγκολλητικών υλικών. Αυτά τα συστήματα συγκόλλησης κρατούν τα αγκύλια και τους δακτυλίους στη θέση τους, αλλά δεν διαθέτουν ιδιότητες όπως ικανότητα επούλωσης των οδοντικών ιστών ή αντιμικροβιακή δράση. Οι ιδιότητες αυτές είναι ζωτικής σημασίας, καθώς η ορθοδοντική θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη πιθανότητα απώλειας αδαμαντίνης, συσσώρευσης οδοντικής πλάκας και δημιουργίας λευκών αλλοιώσεων στα δόντια. Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι να αξιολογήσει την ενσωμάτωση νανοσωματιδίων σε ορθοδοντικές ρητίνες, κονίες και συγκολλητικά συστήματα, αναδεικνύοντας τη μηχανική, αντιβακτηριακή και επαναμεταλλικοποιητική αποτελεσματικότητά τους. Πραγματοποιήθηκε ηλεκτρονική αναζήτηση της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας έως τον Απρίλιο του 2025 στις βάσεις δεδομένων PubMed, Google Scholar και ScienceDirect. Προτεραιότητα δόθηκε σε άρθρα που αναφέρονται σε νανοσωματίδια αργύρου, διοξειδίου του τιτανίου, οξειδίου ψευδαργύρου, φωσφορικού ασβεστίου, νανοφθορίου και βιοενεργού γυαλιού. Αποκλείστηκαν άρθρα που δεν αφορούσαν την ορθοδοντική ή δεν περιλάμβαναν συζήτηση σχετικά με τη χρήση νανοσωματιδίων στον τομέα της οδοντιατρικής. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν ποιοτικά και ομαδοποιήθηκαν ανάλογα με τον τύπο των νανοσωματιδίων, τον μηχανισμό δράσης τους και τις κύριες ιδιότητές τους. Η προσθήκη νανοσωματιδίων στα συγκολλητικά υλικά μπορεί να βελτιώσει την καθημερινή κλινική πράξη. Οι συχνότεροι τύποι νανοσωματιδίων που χρησιμοποιούνται σε ορθοδοντικά συγκολλητικά είναι το διοξείδιο του τιτανίου, τα νανοσωματίδια ψευδαργύρου και αργύρου, καθώς και τα πορώδη νανοσωματίδια βιοενεργού γυαλιού. Τα χαρακτηριστικά της απόδοσής τους περιλαμβάνουν αντοχή συγκόλλησης, ικανότητα απελευθέρωσης φθορίου, αντιβακτηριακή δραστηριότητα και ιδιότητες απόκρισης στο pH. Παρά τα προφανή πλεονεκτήματά τους, υπάρχουν επίσης ανησυχίες για κάθε τύπο νανοσωματιδίου και τις πιθανές επιδράσεις του στον ανθρώπινο οργανισμό. Για παράδειγμα, ορισμένα δρουν καταπολεμώντας τα μικρόβια, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν δραστικές μορφές οξυγόνου, οι οποίες μπορεί να είναι επιβλαβείς για τα κύτταρα, ενώ άλλα απελευθερώνουν ιόντα με την πάροδο του χρόνου συμβάλλοντας στην επαναμεταλλικοποίηση της αδαμαντίνης. Επιπλέον, in vitro μελέτες έχουν δείξει αυξημένη αντοχή σε διατμητικές δυνάμεις της συγκόλλησης, μικροβιολογική αναστολή και μεγαλύτερη σκληρότητα της επιφάνειας της αδαμαντίνης. Σήμερα, η κυτταροτοξικότητα, η αισθητική, η διασπορά των νανοσωματιδίων και οι κανονισμοί έγκρισης από τις αρμόδιες αρχές περιορίζουν την κλινική εφαρμογή τους. Η απόδοση των διαφορετικών τύπων νανοσωματιδίων εξηγείται με βάση τους μηχανισμούς δράσης τους, και παρουσιάζονται νέες προσεγγίσεις, όπως σύνθετα υλικά τεταρτοταγούς αμμωνίου-νανοσωματιδίων διπλής λειτουργίας ή υλικά που ανταποκρίνονται σε ερεθίσματα. Επιπλέον, η ανασκόπηση αναλύει ορισμένα προβλήματα των υλικών, όπως οι μεταβολές στο ιξώδες που προκαλούνται από τα σωματίδια και η ανομοιόμορφη απελευθέρωση ιόντων λόγω των συνεχών αλλαγών στο στοματικό περιβάλλον. Η μελλοντική έρευνα θα πρέπει να επικεντρωθεί στη δημιουργία συστημάτων συγκόλλησης που μπορούν να προσαρμόζονται στις μεταβολές του σάλιου και του στοματικού pH. Είναι επιτακτική η ανάγκη για τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα υλικά που ενσωματώνουν νανοσωματίδια λειτουργούν αποτελεσματικά στη διαμόρφωση της συγκόλλησης μεταξύ αγκυλίων και οδοντικών επιφανειών και ταυτόχρονα είναι ασφαλή ως προς την αλληλεπίδρασή τους με τους ανθρώπινους ιστούς.","abstract_has_math":false,"creators":["Αραμπατζή Μαρία","Arampatzi Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5317027"],"render_values":[{"text":"uoadl:5317027","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317027","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317027","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5317027","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αραμπατζή Μαρία","Arampatzi Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5317027","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317027"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Κατά τη διάρκεια της ορθοδοντικής θεραπείας, τα αγκύλια διατηρούνται κυρίως στη θέση τους με τη χρήση ορθοδοντικών συγκολλητικών υλικών. Αυτά τα συστήματα συγκόλλησης κρατούν τα αγκύλια και τους δακτυλίους στη θέση τους, αλλά δεν διαθέτουν ιδιότητες όπως ικανότητα επούλωσης των οδοντικών ιστών ή αντιμικροβιακή δράση. Οι ιδιότητες αυτές είναι ζωτικής σημασίας, καθώς η ορθοδοντική θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη πιθανότητα απώλειας αδαμαντίνης, συσσώρευσης οδοντικής πλάκας και δημιουργίας λευκών αλλοιώσεων στα δόντια. Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι να αξιολογήσει την ενσωμάτωση νανοσωματιδίων σε ορθοδοντικές ρητίνες, κονίες και συγκολλητικά συστήματα, αναδεικνύοντας τη μηχανική, αντιβακτηριακή και επαναμεταλλικοποιητική αποτελεσματικότητά τους. Πραγματοποιήθηκε ηλεκτρονική αναζήτηση της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας έως τον Απρίλιο του 2025 στις βάσεις δεδομένων PubMed, Google Scholar και ScienceDirect. Προτεραιότητα δόθηκε σε άρθρα που αναφέρονται σε νανοσωματίδια αργύρου, διοξειδίου του τιτανίου, οξειδίου ψευδαργύρου, φωσφορικού ασβεστίου, νανοφθορίου και βιοενεργού γυαλιού. Αποκλείστηκαν άρθρα που δεν αφορούσαν την ορθοδοντική ή δεν περιλάμβαναν συζήτηση σχετικά με τη χρήση νανοσωματιδίων στον τομέα της οδοντιατρικής. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν ποιοτικά και ομαδοποιήθηκαν ανάλογα με τον τύπο των νανοσωματιδίων, τον μηχανισμό δράσης τους και τις κύριες ιδιότητές τους. Η προσθήκη νανοσωματιδίων στα συγκολλητικά υλικά μπορεί να βελτιώσει την καθημερινή κλινική πράξη. Οι συχνότεροι τύποι νανοσωματιδίων που χρησιμοποιούνται σε ορθοδοντικά συγκολλητικά είναι το διοξείδιο του τιτανίου, τα νανοσωματίδια ψευδαργύρου και αργύρου, καθώς και τα πορώδη νανοσωματίδια βιοενεργού γυαλιού. Τα χαρακτηριστικά της απόδοσής τους περιλαμβάνουν αντοχή συγκόλλησης, ικανότητα απελευθέρωσης φθορίου, αντιβακτηριακή δραστηριότητα και ιδιότητες απόκρισης στο pH. Παρά τα προφανή πλεονεκτήματά τους, υπάρχουν επίσης ανησυχίες για κάθε τύπο νανοσωματιδίου και τις πιθανές επιδράσεις του στον ανθρώπινο οργανισμό. Για παράδειγμα, ορισμένα δρουν καταπολεμώντας τα μικρόβια, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν δραστικές μορφές οξυγόνου, οι οποίες μπορεί να είναι επιβλαβείς για τα κύτταρα, ενώ άλλα απελευθερώνουν ιόντα με την πάροδο του χρόνου συμβάλλοντας στην επαναμεταλλικοποίηση της αδαμαντίνης. Επιπλέον, in vitro μελέτες έχουν δείξει αυξημένη αντοχή σε διατμητικές δυνάμεις της συγκόλλησης, μικροβιολογική αναστολή και μεγαλύτερη σκληρότητα της επιφάνειας της αδαμαντίνης. Σήμερα, η κυτταροτοξικότητα, η αισθητική, η διασπορά των νανοσωματιδίων και οι κανονισμοί έγκρισης από τις αρμόδιες αρχές περιορίζουν την κλινική εφαρμογή τους. Η απόδοση των διαφορετικών τύπων νανοσωματιδίων εξηγείται με βάση τους μηχανισμούς δράσης τους, και παρουσιάζονται νέες προσεγγίσεις, όπως σύνθετα υλικά τεταρτοταγούς αμμωνίου-νανοσωματιδίων διπλής λειτουργίας ή υλικά που ανταποκρίνονται σε ερεθίσματα. Επιπλέον, η ανασκόπηση αναλύει ορισμένα προβλήματα των υλικών, όπως οι μεταβολές στο ιξώδες που προκαλούνται από τα σωματίδια και η ανομοιόμορφη απελευθέρωση ιόντων λόγω των συνεχών αλλαγών στο στοματικό περιβάλλον. Η μελλοντική έρευνα θα πρέπει να επικεντρωθεί στη δημιουργία συστημάτων συγκόλλησης που μπορούν να προσαρμόζονται στις μεταβολές του σάλιου και του στοματικού pH. Είναι επιτακτική η ανάγκη για τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα υλικά που ενσωματώνουν νανοσωματίδια λειτουργούν αποτελεσματικά στη διαμόρφωση της συγκόλλησης μεταξύ αγκυλίων και οδοντικών επιφανειών και ταυτόχρονα είναι ασφαλή ως προς την αλληλεπίδρασή τους με τους ανθρώπινους ιστούς.","During orthodontic treatment brackets are mostly kept in place with the use of orthodontic bonding materials. These bonding systems keep brackets and bands in place, but they do not have properties such use capability of tooth healing or antimicrobial characteristics. These properties are vital as orthodontic treatment can lead to a higher posibility of enamel loss, plaque accumulation, and the formation of white lesions on teeth. The objective of this review is to assess the integration of nanoparticles (NPs) into orthodontic adhesives, cements, and bonding systems, indicating their mechanical, antibacterial, and remineralizing efficacy. An electronic search of the English-language literature until April 2025 was conducted in the databases PubMed, Google Scholar, and ScienceDirect. Articles refering to silver, titanium dioxide, zinc oxide, calcium phosphate, nano-fluoride, and bioactive glass nanoparticles were a priority . Articles not referring to orthodontics or without discussion about nanoparticle use in the field of dentistry were excluded. The results were qualitatively analyzed and grouped according to nanoparticle types, their mechanism of action and their major properties. Adding nanoparticles to bonding materials may improve the everyday clinical practice. The most common types of nanoparticles that are often used in orthodontic adhesives are titanium dioxide, zinc, silver nanoparticles, and porous bioactive glass nanoparticles. Their performance characteristics include bond strength, fluoride release capacity, antibacterial activity, and pH-responsive properties. Despite their obvious advantages there are also some concerns about each type of nanoparticle and its potential effects on the human body. For instance, some work by fighting germs but at the same time create reactive oxygen species (ROS) which may be harmful to cells, and some release ions over time to help remineralize enamel. Moreover in vitro studies have demonstrated enhanced shear bond strength, microbiological inhibition, and enamel surface hardness. Nowadays cytotoxicity, aesthetics, nanoparticle dispersion, and regulatory approval policies reduce clinical applicability. The performance of different types of nanoparticles are explained in terms of their mechanisms of action, and new methods such as dual-function quaternary ammonium-nanoparticle composites or materials that respond to stimuli are introduced. Furthermore, the review analyzes some of the materials’ problems, such as changes in viscosity caused by particles and uneven ion release due to continuous changes in the oral environment. Future research should focus on the creation of bonding systems that can adapt to variations in saliva and oral pH. Randomized clinical trials are urgently needed to ensure that materials which incorporate nanoparticles work well in affecting the bond between brackets and tooth surfaces and at the same time are safe to react with the human tissues."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Nanoparticles incorporated into adhesives, cements and bonding systems for orthodontic applications. A review"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αραμπατζή Μαρία","Arampatzi Maria"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Κατά τη διάρκεια της ορθοδοντικής θεραπείας, τα αγκύλια διατηρούνται κυρίως στη θέση τους με τη χρήση ορθοδοντικών συγκολλητικών υλικών. Αυτά τα συστήματα συγκόλλησης κρατούν τα αγκύλια και τους δακτυλίους στη θέση τους, αλλά δεν διαθέτουν ιδιότητες όπως ικανότητα επούλωσης των οδοντικών ιστών ή αντιμικροβιακή δράση. Οι ιδιότητες αυτές είναι ζωτικής σημασίας, καθώς η ορθοδοντική θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη πιθανότητα απώλειας αδαμαντίνης, συσσώρευσης οδοντικής πλάκας και δημιουργίας λευκών αλλοιώσεων στα δόντια. Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι να αξιολογήσει την ενσωμάτωση νανοσωματιδίων σε ορθοδοντικές ρητίνες, κονίες και συγκολλητικά συστήματα, αναδεικνύοντας τη μηχανική, αντιβακτηριακή και επαναμεταλλικοποιητική αποτελεσματικότητά τους. Πραγματοποιήθηκε ηλεκτρονική αναζήτηση της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας έως τον Απρίλιο του 2025 στις βάσεις δεδομένων PubMed, Google Scholar και ScienceDirect. Προτεραιότητα δόθηκε σε άρθρα που αναφέρονται σε νανοσωματίδια αργύρου, διοξειδίου του τιτανίου, οξειδίου ψευδαργύρου, φωσφορικού ασβεστίου, νανοφθορίου και βιοενεργού γυαλιού. Αποκλείστηκαν άρθρα που δεν αφορούσαν την ορθοδοντική ή δεν περιλάμβαναν συζήτηση σχετικά με τη χρήση νανοσωματιδίων στον τομέα της οδοντιατρικής. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν ποιοτικά και ομαδοποιήθηκαν ανάλογα με τον τύπο των νανοσωματιδίων, τον μηχανισμό δράσης τους και τις κύριες ιδιότητές τους. Η προσθήκη νανοσωματιδίων στα συγκολλητικά υλικά μπορεί να βελτιώσει την καθημερινή κλινική πράξη. Οι συχνότεροι τύποι νανοσωματιδίων που χρησιμοποιούνται σε ορθοδοντικά συγκολλητικά είναι το διοξείδιο του τιτανίου, τα νανοσωματίδια ψευδαργύρου και αργύρου, καθώς και τα πορώδη νανοσωματίδια βιοενεργού γυαλιού. Τα χαρακτηριστικά της απόδοσής τους περιλαμβάνουν αντοχή συγκόλλησης, ικανότητα απελευθέρωσης φθορίου, αντιβακτηριακή δραστηριότητα και ιδιότητες απόκρισης στο pH. Παρά τα προφανή πλεονεκτήματά τους, υπάρχουν επίσης ανησυχίες για κάθε τύπο νανοσωματιδίου και τις πιθανές επιδράσεις του στον ανθρώπινο οργανισμό. Για παράδειγμα, ορισμένα δρουν καταπολεμώντας τα μικρόβια, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν δραστικές μορφές οξυγόνου, οι οποίες μπορεί να είναι επιβλαβείς για τα κύτταρα, ενώ άλλα απελευθερώνουν ιόντα με την πάροδο του χρόνου συμβάλλοντας στην επαναμεταλλικοποίηση της αδαμαντίνης. Επιπλέον, in vitro μελέτες έχουν δείξει αυξημένη αντοχή σε διατμητικές δυνάμεις της συγκόλλησης, μικροβιολογική αναστολή και μεγαλύτερη σκληρότητα της επιφάνειας της αδαμαντίνης. Σήμερα, η κυτταροτοξικότητα, η αισθητική, η διασπορά των νανοσωματιδίων και οι κανονισμοί έγκρισης από τις αρμόδιες αρχές περιορίζουν την κλινική εφαρμογή τους. Η απόδοση των διαφορετικών τύπων νανοσωματιδίων εξηγείται με βάση τους μηχανισμούς δράσης τους, και παρουσιάζονται νέες προσεγγίσεις, όπως σύνθετα υλικά τεταρτοταγούς αμμωνίου-νανοσωματιδίων διπλής λειτουργίας ή υλικά που ανταποκρίνονται σε ερεθίσματα. Επιπλέον, η ανασκόπηση αναλύει ορισμένα προβλήματα των υλικών, όπως οι μεταβολές στο ιξώδες που προκαλούνται από τα σωματίδια και η ανομοιόμορφη απελευθέρωση ιόντων λόγω των συνεχών αλλαγών στο στοματικό περιβάλλον. Η μελλοντική έρευνα θα πρέπει να επικεντρωθεί στη δημιουργία συστημάτων συγκόλλησης που μπορούν να προσαρμόζονται στις μεταβολές του σάλιου και του στοματικού pH. Είναι επιτακτική η ανάγκη για τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα υλικά που ενσωματώνουν νανοσωματίδια λειτουργούν αποτελεσματικά στη διαμόρφωση της συγκόλλησης μεταξύ αγκυλίων και οδοντικών επιφανειών και ταυτόχρονα είναι ασφαλή ως προς την αλληλεπίδρασή τους με τους ανθρώπινους ιστούς.","During orthodontic treatment brackets are mostly kept in place with the use of orthodontic bonding materials. These bonding systems keep brackets and bands in place, but they do not have properties such use capability of tooth healing or antimicrobial characteristics. These properties are vital as orthodontic treatment can lead to a higher posibility of enamel loss, plaque accumulation, and the formation of white lesions on teeth. The objective of this review is to assess the integration of nanoparticles (NPs) into orthodontic adhesives, cements, and bonding systems, indicating their mechanical, antibacterial, and remineralizing efficacy. An electronic search of the English-language literature until April 2025 was conducted in the databases PubMed, Google Scholar, and ScienceDirect. Articles refering to silver, titanium dioxide, zinc oxide, calcium phosphate, nano-fluoride, and bioactive glass nanoparticles were a priority . Articles not referring to orthodontics or without discussion about nanoparticle use in the field of dentistry were excluded. The results were qualitatively analyzed and grouped according to nanoparticle types, their mechanism of action and their major properties. Adding nanoparticles to bonding materials may improve the everyday clinical practice. The most common types of nanoparticles that are often used in orthodontic adhesives are titanium dioxide, zinc, silver nanoparticles, and porous bioactive glass nanoparticles. Their performance characteristics include bond strength, fluoride release capacity, antibacterial activity, and pH-responsive properties. Despite their obvious advantages there are also some concerns about each type of nanoparticle and its potential effects on the human body. For instance, some work by fighting germs but at the same time create reactive oxygen species (ROS) which may be harmful to cells, and some release ions over time to help remineralize enamel. Moreover in vitro studies have demonstrated enhanced shear bond strength, microbiological inhibition, and enamel surface hardness. Nowadays cytotoxicity, aesthetics, nanoparticle dispersion, and regulatory approval policies reduce clinical applicability. The performance of different types of nanoparticles are explained in terms of their mechanisms of action, and new methods such as dual-function quaternary ammonium-nanoparticle composites or materials that respond to stimuli are introduced. Furthermore, the review analyzes some of the materials’ problems, such as changes in viscosity caused by particles and uneven ion release due to continuous changes in the oral environment. Future research should focus on the creation of bonding systems that can adapt to variations in saliva and oral pH. Randomized clinical trials are urgently needed to ensure that materials which incorporate nanoparticles work well in affecting the bond between brackets and tooth surfaces and at the same time are safe to react with the human tissues."],"dc:identifier":["uoadl:5317027","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317027"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Nanoparticles incorporated into adhesives, cements and bonding systems for orthodontic applications. A review"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:21Z"}